เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

29 : แค่อยากจะย้ำอีกสักครั้ง!

ชื่อตอน : 29 : แค่อยากจะย้ำอีกสักครั้ง!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 734

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2562 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29 : แค่อยากจะย้ำอีกสักครั้ง!
แบบอักษร

 

"ไปเองได้แน่นะเจมส์" ฉันถามเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างอดห่วงไม่ได้ ก็ดูกระเป๋าเดินทางมากมายที่วางเรียงกันเป็นแนวยาว นับได้กว่าสี่ใบของเขาสิ เหอะ ตอนกลับทำไมของมันเยอะกว่าตอนมาซะได้ล่ะเนี้ย

อ่า..ใช่ค่ะทุกคน และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่เจมส์นางจะบินกลับบ้านของตัวเองที่ต่างประเทศไปเสียที

"ก็ต้องได้อยู่แล้วสิ...เอาล่ะๆจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ ผมไปนะฟานี่ มากอดทีก่อนเร็ว!"

เด็กหนุ่มก้มมองดูนาฬิกาข้อมือยี่ห้อดังพร้อมเอ่ยบอก และไม่รอช้าเขาก็รีบพุ่งตัว ตรงเข้าไปกอดร่างบางของเหมือนฝันเอาไว้ทันทีอย่างเต็มรัก

"โอ๊ยให้ตายสิ...ชักจะไม่อยากกลับแล้วแห๊ะ ต้องคิดถึงฟานี่มากๆแน่เลย"

เขาบ่นพึมพัมเสียงอู้อี้ ทั้งที่ยังคงซุกหน้าลงกับไหล่บอบบางหอมกรุ่น

"คิดถึงก็ค่อยบินมาหาอีกไงเล่า เจ้าเด็กโง่!" ฉันเอ็ดเจมส์อย่างไม่ค่อยจริงจังนัก พร้อมกับกระชับอ้อมแขนโอบกอดเขาให้แน่นขึ้นอีกนิด

"อะแฮ่ม!!"

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะลืมไปเสียแล้วว่าตรงนั้นไม่ได้มีแค่พวกเธอ หากทว่ายังมีร่างสูงโปร่งของโซ่ยืนอยู่ข้างอีกด้วย

เมื่อได้รู้ว่าตนเองกลายเป็นผู้ที่ถูกลืมไปเสียแล้วอย่างช่วยไม่ได้ และอีกอย่างทั้งเจมส์และฝันก็ชักจะยืนกอดกันนานนานเกินไปแล้ว นานจนเขาเริ่มจะหงุดหงิด เพราะฉะนั้นเขาก็จะไม่ทนเก็บมันไว้แน่ โซ่จึงได้แกล้งกระแอมเสียงดังดึงสติพวกเขาให้เลิกกอดกันสักที

"ถ้ายังกอดกันนานกว่านี้ เด็กนี่คงตกเครื่องแน่"

"เหอะ! อิจฉาสินะ ไม่เห็นต้องเอาเรื่องไฟล์ทบินผมมาอ้างเลย"

เจมส์แกล้งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเต็มขั้น จนโซ่ผู้ที่โดนเด็กมันเล่นเข้าให้เสียแล้ว ถึงกับต้องเบ้ปากให้อย่างหมั่นไส้

"แต่พี่ว่าก็ถูกของโซ่นะ นายขึ้นเครื่องรอบ3ทุ่มนี่"

"ปกป้องกันอยู่ดูอ๊อกกก!~~" ฉันส่ายหัวให้กับเจมส์ที่จีบปากดัดเสียงเสียแหลมปรี๊ดพูดประชดประชัน

"ไปสักทีเถอะน่า!" ฉันเร่ง

"เออๆ ไปแล้วครับ โอ๊ะ! ไม่ต้องๆๆฟานี่ เดี๋ยวผมขนมันไปเอง"

เจมส์รีบร้องห้ามเสียงดัง ตอนที่เหมือนฝัน กำลังจะก้มลงช่วยเขาขนกระเป๋าพวกนี้ ไปไว้ที่รถของโซ่ที่จอดอยู่ไม่ไกล เพราะเขาอาสาจะเป็นคนขับรถพาเจมส์ไปส่งที่สนามบินให้เอง

"ฝันไม่ต้องหรอกเดี๋ยวโซ่ช่วยมันขนไปเอง เข้าไปในร้านเถอะ"

โซ่บอก พร้อมกับยื่นมือออกไปลากกระเป๋าเดินทางของเจมส์สองใบ เดินตรงไปที่รถทันที จนเจมส์เองก็ต้องพลอยรีบร้อนคว้ากระเป๋าอีกสองใบที่เหลือของเขา ลากตามร่างสูงไปทันที

"อะ เอ่อ...ฝากเจมส์ด้วยนะโซ่!!" ฉันได้แต่ยืนงงกับความรวดเร็วทันใจของผู้ชายทั้งสองคน ก่อนจะร้องตะโกนไล่หลังฝากฝังให้โซ่เขาช่วยดูแลเจมส์จนกว่าจะขึ้นเครื่องให้ที เฝ้ารอจนรถหรูคุ้นตาของโซ่เคลื่อนหายออกไปจนลับสายตาแล้ว ฉันจึงค่อยหมุนตัวกลับเข้าไปพักผ่อนในร้านของตัวเอง

 

[Part : โซ่]

 

"พี่..."

ผมผินหน้าไปมองตามเสียงเรียก ของคนที่ยังนั่งนิ่งหลังตรง อยู่ที่เบาะนั่งข้างคนขับถึงแม้ว่าตอนนี้ พวกเราจะมาถึงที่สนามบินเรียบร้อยแล้วก็ตาม

"...." ผมเริ่มขมวดคิ้วอย่างข้องใจ เมื่อไอ้เด็กข้างๆ มันเรียกผมเองแท้ๆ แต่พอผมจะหันไปฟังมัน มันกลับนั่งนิ่งไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลยสักคำ

"เอ่อ..."

"อยากพูดอะไรก็พูดออกมาสักที"

"เอ่อ..เห้อ!~~ โอเคๆพูดแล้วๆ"

เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้น เป็นเชิงว่ายอมแพ้ เมื่อถูกสายตาคมกริบตวัดมองราวกับว่ากำลังข่มขู่คาดคั้น ให้เขารีบๆพูดสิ่งที่คิดออกมาสักที

"กะ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ผมแค่อยากจะย้ำกับพี่อีกรอบ....เรื่องฟานี่"

"...."

"ถึงเหมือนจะโดนพี่ด่าไปเมื่อวาน แต่วันนี้ผมก็อยากจะขอย้ำอีกสักครั้งนะ ว่าชีวิตคนเรามันสั้นและไม่แน่ไม่นอนชิบหายเลย"

เจมส์พูดรัวเร็วยาวเหยียดไม่มีพักหายใจ ด้วยความที่กลัวว่าจะถูกคนอายุมากกว่าด่าเข้าให้แบบเมื่อวานอีก

"..."

"เพราะงั้น ถ้าพี่ยังรักฟานี่อยู่แม้สักนิดล่ะก็ ช่วยทำดีกับเธอหน่อยเถอะ หรือไม่ก็กลับไปง้อขอคืนดีเธอซะ ไม่ใช่ว่ามัวแต่ทำตัวไม่ชัดเจน คอยตามหึงตามหวงเขาไปทั่วแบบนี้"

"...."

ปุปุ!!

"อย่าหาว่าผมสอนเลยนะ....ผมไปก่อนล่ะ หวัดดีครับ อ่อ ไม่ต้องลงไปช่วยขนกระเป๋านะ เดี๋ยวผมไปเอง บายครับ"

เจมส์ตบบ่าแกร่งของโซ่เบาๆเป็นการให้กำลังใจ ก่อนจะเปิดประตูรถคันหรู แล้วขนกระเป๋าสัมภาระของตนเองทั้งหมดลงไปทันที อย่างชิลๆสบายๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในสนามบิน

'เวร'

ผมได้แต่สบถคำๆนี้ขึ้นมาในใจ เมื่อตั้งสติได้ หลังจากที่โดนเด็กมันสั่งสอน ทำราวกับตัวเองเป็นคุณปู่อายุร้อยปี ที่เจนจัดเรื่องการใช้ชีวิต แล้วมาสอนหลานที่ไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลก

"ถ้าเจอกันคราวหน้า มึงโดนกูเล่นแน่ไอ้เจมส์"

ผมคาดโทษมันเอาไว้ แบบไม่ค่อยจริงจังนัก แต่ถ้ามีโอกาสได้เจออีกจริงๆ มันก็ไม่รอดมือผมน่ะแหละ อืม แต่ช่างแม่งเหอะ ตอนนี้ผมว่า ผมควรจะพาตัวเองกลับไปได้แล้ว แต่ว่าจะกลับบ้านของตัวเอง หรือว่าจะวนรถกลับไปหาฝันที่ร้านดีล่ะ ยิ่งเธออยู่คนเดียวด้วยอีก น่าเป็นห่วงชิบหายเลย

ร่างสูงภายในรถยนต์คิดตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่สักพัก ก่อนที่เวลาต่อมา รถยนต์หรูจะถูกติดเครื่องโดนผู้เป็นเจ้าของ และเคลื่อนตัวออกไปจากที่ตรงนั้นทันที

 

 

.............................................................................

แฮปปี้นิวเยียร์ สุขสันต์วันปีใหม่นะคะทุกคน ขอให้นักอ่านที่น่ารักของเราทุกคนมีความสุข แล้วก็ใช้เวลาในวันหยุดยาว ทั้งกับตัวเองและครอบครัวให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยน้า

รักจ้าจ๊วบบบบบ

แล้วก็ฝากกดไลค์เบาๆเพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยน้า คึคึ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น