l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XXVI

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.4k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2557 19:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XXVI
แบบอักษร

 

 

 

 

 

CHAPTER : XXVI

 

 

ผมตื่นขึ้นมาด้วยหัวที่รู้สึกแปลกๆ ผมทุบหัวตัวเองปั่กๆเพื่อไล่ความหนักออกไป

 

หมับ

 

“ตีหัวตัวเองทำห่าไรมึง? -*-

 

ผมมองมือหนาที่รั้งข้อมือผมไว้ก่อนจะตีหน้าบึ้งใส่ไอ่กัส

 

“กูเป็นอะไรเนี่ย~?”

 

“มึงเมา -*-

 

“ห๊ะ! เหี้ย แล้วโดนเอาไหมวะ!?”

 

ผมรีบเปิดผ้าห่มขึ้นดูตามสัญชาตญาณ ...เสื้อผ้าก็ครบนิหว่า งั้นก็แสดงว่า...

 

“เมื่อคืนกูนอนโซฟาข้างนอก -*-

 

“จริงดิ!? งั้นแสดงว่ากูก็ยังไม่โดนใช่ป่ะ? โอยย~ มึงนี่โคตรแมนเลยอะไอ่กัส ><

 

“ครั้งนี้อะไม่ แต่ถ้ายังเมาแล้วยั่วกูอีก ครั้งหน้ามึงโดนแน่”

 

ไอ่กัสยื่นมาบีบจมูกผมอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะไล่ให้ผมไปอาบน้ำ พออาบเสร็จผมก็อยู่ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงสามส่วนหลวมๆของไอ่กัส

 

พอออกจากห้อง สายตาผมก็แอบเหลือบไปเห็นที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มไปด้วยบุหรี่สูบแล้ว4-5มวนบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตัวยาว ผมรีบเดินเข้าไปหยิบที่เขี่ยบุหรี่นั่นแล้วเดินไปหาไอ่กัสที่ทำอะไรกุกกักๆอยู่ในครัวทันที

 

“อะไรฮะไอ่กัส! ทำไมสูบเยอะแบบนี้ห๊ะ!? ไอ่นี้มันของหลายวันแล้วหรือแค่เมื่อคืน?”

 

ไอ่กัสที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนหันหน้ามาหาผมอย่างงงๆ ผมรีบยื่นที่เขี่ยบุหรี่เข้าไปใกล้หน้ามันขึ้นอีก

 

“ไหน? อ่อ... แค่เมื่อคืน - -

 

“ห๊ะ!! ไอ่กัส ทำไมมึงสูบเยอะงี้วะ!? อยากโดนมะเร็งแดกรึไง!

 

“บ่นจังนะมึง ก็ใครล่ะฮะทำกูเครียดจนนอนไม่หลับ กัส~ ช่วยกูหน่อย กัส~... เหอะ! กูไม่เปิดประตูเข้าไปเอามึงก็บุญเท่าไหร่แล้ว -*-!

 

“อ่ะ.. . ไอ่...”

 

คำพูดที่ไอ่กัสย้อนกลับเล่นเอาซะผมไปไม่เป็น ภาพเมื่อคืนทั้งหมดถูกรีรันในสมอง ผมทำมันจริงๆด้วย.. . TT

 

“อยากกินข้าวผัดป่ะ กูทำให้”

 

ผมเลิกคิ้วงงๆเพราะจู่ๆมันก็เปลี่ยนเรื่อง ผมพยักหน้าตกลงไป คือของกินสำหรับผมไม่มีคำว่าไม่อะ - - ..เปล่าตะกละนะ

 

เวลาผ่านไปไม่นาน ข้าวผัดจานร้อนก็เสิร์ฟตรงหน้าผม ผมมองข้าวผัดที่โรยด้วยเส้นไข่เจียวกับชีสฝอยๆ สถานที่กินตอนนี้ก็คือโซฟาหน้าทีวีตรงห้องกลาง

 

“มึงทำเองจริง?”

 

“จะชมว่าเก่งก็บอกมา”

 

มันพูดออกมาอย่างมั่นใจก่อนจะวาดท่อนแขนตัวเองวางไว้บนพนักพิงโซฟาข้างหลังผม

 

“ใส่ยาเปล่าวะ”

 

ผมหรี่ตาถามอย่างไม่มั่นใจ

 

“โห่ ไอ่นี่ อะไรที่ทำให้มึงคิดว่ากูจะยอมเป็นหม้ายวะ ไม่มีโว้ย แดกไป”

 

- -?

 

ผมยังแกล้งทำหน้าไม่เชื่อ

 

“ถ้าจะมีก็คงมีแต่ยาปลุกเซ็กน่ะแหล่ะ”

 

“เหอะ เก็บไว้ใช้กับตัวเองเหอะไป ไอ่เซ็กเสื่อม”

 

ผมด่ามันไปช็อตหนึ่งก่อนจะตักข้าวเข้าปาก ...ฮืม... หร่อยว่ะ

 

“เป็นไง?”

 

“ก็งั้นๆ”

 

“เอาดีๆ”

 

“เออ ก็อร่อย พอใจยัง?”

 

“...”

 

มันไม่ตอบครับ แต่กลับทำหน้าบึ้งใส่

 

“อร่อย อร่อยมาก อร่อยโคตรๆเลย อร่อยจนเอาไปทำขายได้เลย พอใจยัง?”

 

“พอใจแล้ว แต่ถึงจะอร่อยจนทำขายได้ กูก็ไม่ทำหรอก”

 

“ทำไม?”

 

“เพราะกูจะเก็บไว้ทำให้มึงกินคนเดียวไง”

 

กึก

 

บอกตามตรงว่าเวลามันมาโหมดนี้ เล่นเอาผมตามไม่ทันจริงๆ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตัวยังไงควรจะเขินออกไปตามความจริงที่เป็นไหม?(?)

 

“อ่ะ ไอ่ห่า...”

 

ผมก้มหน้าก้มตากิน โดยมีมันนั่งกินไปขำไปอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

แกร๊ก ๆ ๆ

 

“มึง... เสียงไรวะ”

 

“ผีมั้ง”

 

มันทำเสียงหลอนๆ แต่โทษเหอะ... กูไม่กลัวว่ะ

 

“ไม่ขำ โจรรึเปล่า? ไปเตรียมไม้กวาดกับกระทะมาเร็ว เดี๋ยวกูช่วยดัก”

 

“ตัวอย่างมึงแค่นี้?”

 

“หาเรื่องเถียงทำไมเนี่ย เร็วเลยมึง ไม่รู้ว่ามันมากี่คน”

 

“ก็มาคนเดียวนั่นแหล่ะ และก็เป็นเฮียนันด้วย”

 

“มั่นใจได้ไง?”

 

“ก็รอดูสิ”

 

ไอ่กัสพยักเพยิดหน้าไปทางประตู

 

...แอด

 

“แหม หวานกันจังนะพวกมึง เมื่อคืนได้กันกี่รอบแล้วครับไอ่น้อง”

 

- -...พอไอ่คุณเฮียนันเข้ามาถึงห้อง เฮียมันก็ปล่อยหมาออกมาเล่นเรี่ยราดเลยล่ะครับ ผมช้อนสายตาจิกเฮียนันมัน  

 

“เออ จริงสิ ตั้งแต่กูเอามึงครั้งนั้น กูยังไม่ได้เอาอีกเลยนะเว้ย แม่ง เมื่อคืนไม่น่าปล่อยมึงเลย”

 

ไอ่กัสทำหน้าตาเสียใจอย่างสุดซึ้ง คือมึง... เปิดเผยมาก -*-;

 

ป้าป

 

ผมเลยตบหัวมันเข้าให้

 

“แดกข้าวไปเลย”

 

“อา...”

 

ผมขมวดคิ้วมองไอ่กัสที่จู่ก็ขยับปากอ้าค้างไว้

 

“ถ้าฝันจะขอให้กูป้อนล่ะก็ เลิกฝันไปเลยนะมึง อะ มือมีช้อนมี แดกเอง”

 

ผมยื่นจานข้าวผัดที่มันทำมาแค่จานเดียว ให้ไปอยู่ตรงหน้าใกล้ๆมัน

 

“ใครขอ กูบังคับ เร็ว”

 

“ไม่”

 

“ไอ่คุณแฟน~

 

“ไม่ แดกเอง เฮียนันก็อยู่มาให้กูป้อนทำไมห่าวะ? -^-

 

ผมยกเอาเฮียนันที่เพิ่งเข้ามามาอ้าง ไอ่กัสรีบหันไปจ้องเขม็งหน้าเฮียนันอย่างแค้นๆ เล่นเอาเฮียนันเหวอไปเลย

 

“สัด นี่กูผิด?”

 

เฮียนันพูดขึ้นมาอย่างรมณ์เสียก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกตัวแล้วสองแขนของเฮียนันก็ยืดยาวก่ายขอบพนักพิงโซฟา

 

 

“ป้อน!

 

“ไม่! มีมือก็แดกเองดิ”

 

“ปลาวาฬ!

 

“ไม่!!

 

และแล้วสงครามประสาทก็เริ่มขึ้น ผมกับไอ่กัสจ้องหน้ากันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ และดูท่าทีว่าคงไม่มีใครยอมใคร

 

“เหอะ/เหอะ”

 

สุดท้ายผมกับไอ่กัสต่างสบถเสียงใส่กันอย่างเคืองๆทั้งคู่

 

“เฮ้อ... พวกมึงสองตัวเนี่ยนะ เพิ่งเริ่มเป็นแฟนกันแท้ๆ หวานกันหน่อยสิวะ”

 

...รู้ป่ะ? เฮียกำลังขอสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่ว่ะ -^-...

 

“แล้วมาทำไมวะเฮีย วันนี้ไม่มีงานนิ”

 

“หนีเมียมา”

 

เฮียนันตอบด้วยเสียงเอือยๆ ว่าแต่...เมียเหรอวะ?

 

“แม่ง... น่ารำคาญชิบหาย บ่นนู่นบ่นนี่อย่างกับกูเป็นเด็ก”

 

“แหม่เฮีย ขึ้นชื่อว่าเมียก็เมียน่ะแหล่ะเฮีย  ยอมๆเขาไปเถอะ”

 

“เฮ้อ....”

 

เฮียนันถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะหลับตาลงทั้งๆที่คิ้วยังขมวดเป็นปม ผมสะกิดไอ่กัสยิกๆ ก่อนจะพะงาบปากแบบไม่มีเสียงแบบมันว่า ยังไง?

 

“กินไป”

 

 

 

 

“กัส กูไปทำงานก่อนนะ”

 

ผมว่าขณะที่กำลังเก็บจานที่ล้างแล้วไว้ชั้นวาง

 

“ฮะ! อะไรวะ กูอุตส่าห์มีเวลาหยุดทั้งที มึงจะทิ้งกู?”

 

-*-

 

“อยู่เป็นเพื่อนกูก่อน กูไม่มีเพื่อนเล่น”

 

เพื่อนเล่น...? คำเด็กชะมัด ผมจนได้ว่าเลิกใช้คำนี้ไปตั้งแต่ม.2ละ

 

 

“เฮียนันนั่นไง คุยกับเฮียเขาไปสิ วันนี้กูจะไปทำงาน”

 

ผมว่าถึงเฮียนัน บุคคลที่จรลีไปนอนในห้องนอนไอ่กัสอย่างเนียนๆไปแล้ว

 

“ปลาวาฬ~

 

มันลากเสียงยานยาวแล้วเดินเข้ามาจับตัวผมพลิกให้หันหลังให้มัน แล้วมันก็โอบกอดผมหลวมๆ ก่อนจะทิ้งหัวลงพิงไหล่ผม

 

“อ้อนอยู่?”

 

“มั้ง  นี่ ไม่ไปไม่ได้เหรอวะ?”

 

“ไม่-ได้”

 

ผมเน้นทีละคำชัดๆ เชื่อสิ... เมื่อกี้ยังเถียงเกรียนกันแทบตาย มันมาอารมณ์ไหนวะ? มาอ้อนผม -*-

 

“ปลาวาฬ”

 

คราวนี้มันเริ่มเสียงเป็นเข้มขึ้น นั่นไง... เปลี่ยนอารณม์จนกูตามไม่ทันเลยสัด

 

“ไม่ต้องมาทำเสียงดุใส่กูเลย กูไปทำงาน ใช่ไปทำอะไรไม่ดีที่ไหน ปล่อยได้แล้ว”

 

“เออ”

 

มันพูดสั้นๆ ก่อนจะผละอ้อมแขนออกจากผม ผมหันกลับมาทางมัน ไอ่กัสทำหน้าหงอยก่อนจะหันหลังให้ผมแล้วเดินคอตกไปนั่งบนโซฟาตัวยาว

 

“มีแฟน แฟนก็ไม่รัก”

 

-*-

 

“อุตส่าห์มีเวลาว่างทั้งที จะอยู่ด้วยกันหน่อยก็ไม่ได้”

 

-*-

 

“งานมันคงสำคัญมากกว่าล่ะมั้งเนอะ”

 

-*-

 

ผมส่ายหน้าเอือมใส่มันสอง-สามทีก่อนจะเดินไปคว้ากระเป๋าสะพายตัวเอง แล้วเดินออกจากห้อง

 

ปัง

 

 

ประตูปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มผมที่กระตุกขึ้น อีกมุมหนึ่งของไอ่กัสเหรอวะ? ...น่ารักว่ะ

 

 

__________________________________________________________________________

[PAWAN] นานๆทีจะมีมุมนี้นะมึง -///-

 

++twitter : minemeni001++
          ทักทายกันได้นะไม่กัด

#ไรท์เล่น ask ด้วยนะ มีอะไรถามได้นะ :)

http://ask.fm/minemeni001

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น