l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XXIII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2557 09:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XXIII
แบบอักษร








CHAPTER : XXIII




ผมเดินเตร็ดเตร่อยู่ในมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยผู้คน วันนี้ผมเข้ามาแต่เช้าทั้งที่มีแค่ภาคบ่าย เพียงหวังแค่ว่าจะเจอใครคนนั้น และผมก็เจอมันจริงๆ! แต่ยังไม่ทันเข้าไปทักมันก็หายตัวไปซะก่อน

ซึ่งมันเป็นอะไรที่โคตรจะน่าหงุดหงิดมาก เชื่อไหมว่าวันนี้ผมเจอมันเป็นสิบรอบได้แล้ว แต่ไอ่เชี่ยกัสนั่นกลับทำตัวฟุบๆโผล่ๆตลอด คือแค่กระพริบตาสามทีมันหายไปแล้ว! แต่น่าแปลกที่ผมกลับรู้สึกว่ามันคอยเดินวนเวียนรอบตัวผมตลอด ...!?

ไม่รู้แหล่ะ! ยังไงวันนี้ผมก็ต้องหามันให้เจอให้ได้ คอยดู! -^-

“ต้นๆ เห็นไอ่กัสไหม?”

“อ่อ เห็นๆ เพิ่งเข้าห้องแผนกสำนักทะเบียนฯว่ะ ไมวะ?”

“ไม่มีไร ขอบใจนะมึง”

ผมตบไหล่ไอ่ต้นเชิงขอบคุณก่อนจะเดินไปตามทาง จากที่เดินปกติก็เริ่มเร็วและเร็วขึ้น จนกลายเป็นวิ่งโดยไม่รู้ตัว

“แฮ่กกๆ ๆ”

ผมวิ่งมาหยุดหอบที่หน้าห้องแผนกสำนักทะเบียนฯ เป็นจังหวะเดียวกันพอดีที่ไอ่กัสเปิดประตูออกมา มันแอบผงะและทำหน้าตกใจนิดหน่อย

“แฮ่กๆๆ ๆ กูเปล่ามาหามึงนะ”

มันมองผมกลับมาด้วยหน้าหมางง ว่าแต่...นี่ผมร้อนตัวไปเปล่าวะ?

“อือ กูรู้”

มันตอบผมอย่างเมินๆก่อนจะเดินจากไป สัดแม่ง หาเรื่องคุยกับกูสิวะ!

“เดี๋ยว!

ผมตามมันไปคว้าหมับตรงข้อมือ เลยทำให้เห็นซองกระดาษสีขาวที่อยู่ในมือมัน ซองขาว?...

“มึงจะลาออกเหรอวะ? ออกทำไม!? เพราะกูงั้นเหรอ! เพราะเรื่องกูแค่นี้เนี่ยนะ!? โง่รึเปล่าวะ!!

“...” มันเงียบและนิ่งสักพัก “สำหรับกู เรื่องของมึงไม่เคยเป็นแค่เรื่องแค่นี้ว่ะ”

กึก

“...”

“กูคิดว่ากูบอกไปชัดแล้วนะว่ารักมึง ตอนนั้นที่เชียงใหม่กูไม่ได้ล้อเล่นนะ”

“...”

“กูอยากให้มึงรักตอบกู กูเคยคิดว่ามึงจะรักกูได้ แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นว่ามึงรำคาญ”

“...”

“คำว่าเพื่อนที่มึงให้.. . กูไม่อยากได้ว่ะ”

มันมองหน้าผมอย่างเจ็บปวดก่อนจะผละข้อมือออกจากมือผม มัน...กำลังจะไป.. .กำลังจะไปจากผม!        

“รักรึเปล่าไม่รู้!

จู่ๆผมก็ตะโกนออกไปอย่างดัง จนไอ่กัสต้องหันหน้ามา มันส่งสายตา(?)มาให้ผม

“กูรู้แค่กูหวั่นไหว กูโคตรจะหงุดหงิดเลยที่มึงหายไป แล้วก็โคตรจะดีใจด้วยที่มึงกลับมา แต่มึงก็รู้ไม่ได้ชอบผู้ชาย กูไม่ได้เป็นเกย์ . ..กูจะชอบมึงได้เหรอวะ?”

“นั่นสิ... มึงจะชอบกูได้เหรอวะ?”

ไอ่กัสพูดออกมาด้วยสีหน้าเครียดๆ ในขณะที่ผมเงียบและรอฟังคำตอบ

“มึงคิดว่าไงอะ? (.///.  ?)

“หึๆ กูว่าอาการแบบนี้น่ะ... มึงรักกูเข้าให้แล้วล่ะปลาวาฬ~

จู่ๆมันก็ปัดหน้าเครียดออกก่อนจะระบายยิ้มเลวๆออกมา และในขณะที่ผมกำลังมึนและเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์อยู่ในหัว มันก็เดินเข้ามาโน้มหน้ากดริมฝีปากลงแก้มผมก่อนจะอุ้มตัวผมพาดบ่าแล้วเดินออกไป

เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้มันยังทำหน้าเครียดจะเป็นจะตาย -0-?

แช่ะ ๆ ๆ ๆ

แต่ตอนนี้ผมว่าผมได้ยินเสียงชัตเตอร์ว่ะ...หรือแค่หูฝาดวะ?

           


 

“แผน!?”

ผมแทบจะพ่นไฟ เมื่อรู้ว่าทุกอย่างที่ไอ่กัสเป็นตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นแค่การแสดง มันพาผมมาคอนโดมัน และเฉลยเรื่องราวต่างๆ แล้วก็ผมก็รู้สึกหน้าแตกแทบจะเป็นเสี่ยงๆ เมื่อรู้ว่าไอ่ซองขาวที่ผมเห็นนั่นเป็นแค่ ซองผ้าป่า’!!

มันเล่าว่ามันเองก็แทบจะบ้าเหมือนกันที่ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียว แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะผมมันปากแข็งเอง

“ใครต้นคิด!?”

ผมนั่งกดอก ขมวดคิ้วจนจะม้วนเป็นเลขหนึ่งไทย สัดแม่ง ผมพลาด!!

“กูเปล่า”

“ไอ้โกหก! ส่งกูกลับบ้านเดี่ยวนี้เลย!

โกรธก็โกรธอยู่หรอกนะ แต่เรื่องไรจะยอมเสียค่ารถแท็กซี่ละ บ้าเปล่า ~

“เฮ้ย ไรวะ กูไม่ได้บอกความจริงเพื่อให้มึงโกรธนะเว้ย กูบอกเพื่อให้มึงรู้ว่ากูไม่ได้ตั้งใจทำตัวเมินมึง”

“งั้นตอนนี้มึงก็ช่วยกลับไปเมินกูเหมือนเดิมทีเถอะ เพราะกูเริ่มจะรู้สึกเกลียดมึงจริงๆแล้วว่ะแม่ง!

มันระบายยิ้มใส่ผม ก่อนจะเข้ามานั่งข้างๆผมตรงโซฟาตัวเล็ก

“ยิ้มทำไม!? ออกไปเลยไป เบียดกู”

“เบียดหน่อยไม่ได้รึไง หนาว”

“ไม่ได้โว้ยยยยยย”

ผมว่าลั่นห้อง ก่อนจะยกตีนถีบๆเขี่ยๆตัวมันให้ห่าง

“อ่ะๆ ครับๆ กูลุกก็ได้”

“ดี!

“หึ งอนมาก เดี๋ยวก็ปล้ำง้อซะเลยนิ”

-[]-!!


 

 

ปึ่ก!!

หนังสือพิมพ์คณะหลายฉบับถูกโยนลงกระแทกโต๊ะยาวตรงหน้าผมกลางโรงอาหาร จนผมเผลอสะดุ้งโหยง ...นี่พวกมึงเหมาหนังสือพิมพ์คณะมาทั้งชมรมเลยรึไงวะ เยอะสัด!

ตอนนี้รอบตัวผมถูกล้อมรอบด้วยไอ่นาว ไอ่เบียร์และไอ่ฮัก พวกมันยืนกันผมทั้งข้างทั้ง หลังซะจนกระดิกตัวไม่ได้สักนิด

“รูปนั่นมันหมายความว่าไง?”

ไอ่นาวเริ่มเปิดประเด็น มันยกมือขึ้นกอดอกและจ้องผมอย่างคาดเค้น ผมชะโงกมองรูปที่เด่นหลากลางหน้าหนังสือพิมพ์อีกครั้ง มันเป็นรูปที่ผมกำลังถูกไอ่กัสแว่นอุ้มพาดบ่าเมื่อวานนี้ ...กูว่าได้ยินเสียงชัตเตอร์แล้วนะ -*-!

แต่ผมว่าก็ยังโชคดีที่ไม่เป็นรูปตอนที่มันหอมแก้มผม ...-*-

“ทำไมมึงไปถูกไอ่แว่นอุ้มแบบนั้นได้วะ!? มึงกับมันเป็นอะไรกัน? แล้วอย่าบอกนะว่ามันเป็นคนที่มึงพูดถึงเมื่อหลายวันก่อน?”

ไอ่ฮักฉะต่อ

“บอกพวกกูมาเดี๋ยวนี้นะไอ่วาฬ -*-

ไอ่เบียร์คาดคั้นอีก มาเป็นทีมนะพวกมึง TT

“คือ.. .คือกู... โวย จะบอกยังไงดีวะเรื่องมันยาวอะ”

“ยาวแค่ไหนพวกกูก็พร้อมฟัง!

ฟุบๆๆ

พวกมันรีบเข้าไปนั่งขนาบข้างผมทันที โดยมีไอ่ฮักไอ่เบียร์นั่งข้างและมีไอ่นาวยืนกันผมอยู่ทางด้านหลัง

“พวกกูพร้อมฟัง ว่ามาสิวะ!

“คือ... . คือ... คือ.. .”

“คืออีกครั้งกูโดดถีบปากจริงด้วยนะมึง -*-<<ไอ่เบียร์

“โหดสัดอะ! โวย กูบอกก็ได้วะ ไอ่แว่นที่พวกมึงเห็นมันไม่ใช่อยากที่มึงเห็นหรอกนะเว้ย!

“...กูว่ากูงงนะ -*-?<<ไอ่นาว

“ขยายความด่วน -*-<<ไอ่ฮัก

“โวยยย จะอธิบายยังไงดีวะกู!

ผมยกมือยีหัวตัวเองจนฟูด้วยความหงุดหงิดที่ไม่รู้จะเริ่มอธิบายให้พวกมันฟังตั้งแต่ตรงไหน

จะให้บอก ...อ่อ กูเมาแล้วโดนเอา แล้วไอ่คนเอากูก็เป็นไอ่แว่น แต่ไอ่แว่นมันไม่ใช่ไอ่แว่น มันคือนายแบบพิกัสโซ่... แบบนี้เหรอวะ!? ใครจะไปยอมบอกกันว่าหมดซิงแล้วสัด! -^-

ผมควรจะทำยังไงดีวะ?

 

__________________________________________________________________________

[PICASSO] ไรท์แม่งไม่ปล่อยให้กูเล่นตัวเลย -*-

++twitter : minemeni001++
           ทักทายกันได้นะไม่กัด

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น