l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : XXII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2557 07:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : XXII
แบบอักษร
 






 

CHAPTER : XXII




วันแรกผมดีใจมาก สองวันผ่านไปผมก็ยังดีใจอยู่ แต่หลายๆวันให้หลังมานี่... ผมกลับแทบทนไม่ไหว.. .มันรู้สึก.. .เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

...มึงอยู่ไหนวะกัส?...

“อ้ากกกกกกกกกก!

ป้าป!

แรงตบจากฝ่ามือปริศนานั่นทำเอาผมเกือบหน้าคะมำลงโต๊ะ พอเงยหน้าขึ้นและรู้ว่าใครเป็นเจ้าของฝ่ามือนั่น ผมก็ยกตีนถีบไปดอกหนึ่ง แต่เชื่อสิ... มันหลบได้ -*-

“สัด มาตบหัวกูทำไมเนี่ย? -^-

ผมโวยใส่ไอ่ฮักที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆผม สถานที่ที่ผมอยู่ตอนนี้ก็คือโรงอาหาร... ที่เดิมที่ประจำ - -

“ก็มึงแหกปากทำไมล่ะวะ นี่กูสงสารคนอื่นเขาก็เลยมาเตือน”

“เหรอ~... มึงเตือนได้เจ็บปวดมาก! -*-

“แล้วนี่มึงเป็นไรวะ? ดูหงุดหงิดๆ พาลๆแล้วก็โมโหอยู่ตลอดเวลา ถามจริงโกรธใครอยู่เปล่าวะ”

“...โกรธตัวเองว่ะ –^-

ผมว่าพร้อมกับไถหัวฟุบกับโต๊ะยาว ถึงใครจะบอกว่าสกปรก แต่ตอนนี้ผมไม่สนอะไรทั้งนั้นแหล่ะ

“มึงเพี้ยนป่ะเนี่ย? -*-

ผมมองหน้าไอ่ฮักอย่างช่างใจว่าควรจะเล่าให้มันฟังรึเปล่า...? เรื่องผมกับไอ่กัสน่ะ

“คือ...สมมตินะมึง ถ้ามีคนมาบอกรักมึง แต่มึงกลับบอกเขาไปว่าให้เป็นเพื่อนกัน แล้วหลังจากนั้นเขาคนนั้นก็หายไปเว้ย มึงว่าเขาจะหายไปไหนวะ? แล้วหายไปทำไม?”

“ก็... คงหายไปพักใจล่ะมั้ง ส่วนหายไปไหนก็คงตรัสรู้ได้หรอกเนอะ -*-

ผมพยักหน้ารับคำตอบไอ่ฮักมันด้วยสีหน้าเอื่อยๆ พักใจ...เหรอวะ? มันชอบผมจริงงั้นเหรอ?

“แล้วนี่เรื่องของใครวะ?”

“ก็...แถวๆนี้แหล่ะ กูก็ฟังๆมา”

“แล้วก็มานั่งเครียดแบบนี้?”

“กูเปล่าเครียดสักหน่อย”

“อ่ะๆ ไม่เครียดก็ไม่เครียด แล้วทำไมมึงต้องบอกให้เป็นเพื่อนกันไปก่อนด้วยวะ”

“ก็กูไม่แน่ใจ กูไม่รู้ว่ามันแค่พูดเล่นหรือเอาจริงเว้ย แล้วอีกอย่างกูก็ไม่รู้ด้วยว่ากูชอบมันรึเปล่า -^-

“ฮั่นแหน่! ไหนบอกเรื่องคนอื่นไง?”

เฮือกกก ผมพลาด! –[]-  ไอ่ฮักชี้นิ้วถามผมอย่างรู้ทัน ตอนนี้มันส่งสายตาจับผิดผมซะทุกซอกทุกมุม

“ก็...”

“กับใครวะมึง?”

“กับก่ะ...”

“รถพร้อมแล้วครับ คุณหนูจะกลับบ้านเลยรึเปล่า”

คำพูดผมถูกกลืนหายกลับลงคอไปเมื่อจู่ๆพี่รามก็เดินเข้ามาหาไอ่ฮัก พร้อมพี่กัณฐ์ที่เดินตามหลังมาด้วยอีกคน

“ยัง อีกสักพัก ผมขอคุยกับไอ่วาฬก่อน เมื่อกี้มึงว่ากับใครนะ?”

“กับ...” ผมเหล่มองพี่รามพี่กัณฐ์ จะดีเหรอวะที่จะให้ใครรู้? “กับ...”

“กับใครวะ? เร็วๆดิ กูอยากรู้”

ผมมองพวกพี่เขาอีกที โดยเฉพาะพี่กัณฐ์ที่ส่งสายตามาเชิงอยากรู้แต่ก็ปนงงๆ เพราะไม่รู้ว่าผมกับไอ่ฮักคุยอะไรกันมาตั้งแต่ต้น ผมหันกลับมามองหน้าไอ่ฮักอีกครั้ง มันเป็นเพื่อนผมนะ ที่เรื่องมัน มันยังเล่าเลย ...โอเค! ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะ...

“กับข้าวบ้านมึงคงอร่อยเนอะ!

ผมพูดมันออกไปอย่างรัวๆก่อนจะผุดตัวลงขึ้นแล้วเดินออกไปทันที โดยไม่ฟังคำร้องรั้งใดๆ ตอนนี้ผมแทบจะทุบหัวตัวเองให้ตายซะตรงนี้เลย ก็ผมเล่นมีพิรุธไปซะขนาดนั้น ไอ่ฮักจับไม่ได้ก็ควายแล้วสัด TT

 


 

PICASSO’s

ผมแม่งไม่เข้าใจปลาวาฬเลยสักนิด!

ทั้งๆที่ผมทั้งพูดทั้งกระทำออกไปชัดเจนขนาดนั้นว่าผมคิดกับมันแบบไหน แต่อีกฝ่ายนั่นกลับปิดหูปิดตา ไม่ยอมรับรู้และไม่เข้าใจสักอย่าง

รู้ไหม.. .มันเป็นคนที่พูดคำว่า เพื่อน’ ได้เจ็บที่สุดเลยว่ะ

แต่ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างเข้าข้างผมอยู่ สวรรค์เลยส่งเฮียนันให้มาคิดแผนชั่วๆให้ผม หึ เฮียมันบอกผมว่าทางเดียวที่จะทำให้คนปากแข็งอย่างปลาวาฬยอมพูดว่ารู้สึกอะไร คือลองห่างให้มันคิด

เฮียมันบอกว่าผมต้องแกล้งโกรธแล้วก็ห่างออกมา โดยที่ห้ามติดต่อหรือแอบตามใดๆทั้งสิ้น ผมเข้าใจและยอมทำตามแผน เพื่อหวังว่าไอ่เตี้ยของผมจะเปิดประตูผ่างเข้ามาให้ห้องแล้วพูดว่ากูรักมึงนะกัส

ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่กูโคตรฝันไปเอง มันไม่แม้แต่จะโทรมาหรือตามหา มันยังคงใช้ชีวิตอย่างแม่งโคตรสุขสบายเวลาที่ไม่มีผม ...หรือมันจะไม่ได้คิดอะไรกับผมเลยวะ?

“ไอ่เชี่ยเฮีย! ไหนมึงบอกจะได้ผลวะ!?

ป้าป!

ฝ่ามือหนาๆของไอ่เฮียนันกระแทกเข้าหัวอย่างจัง ทำเอาผมหน้าทิ่มหัวฉะกับคอนโทลหน้ารถ ผมใช้หน้าตาหากินอยู่นะเว้ย... -*-!

“พาลแล้วพ่นคำหยาบใส่กูเลยนะมึง ถามจริงเคยนับถือกูบ้างไหมฮะ!?

“ก็ดูดิ แนะนำอะไรมาวะ ปลาวาฬแม่งดูไม่เห็นจะทุกข์ร้อนอะไรสักอย่าง”

ผมจ้องไปทางปลาวาฬที่กำลังเดินออกมาจากโรงอาหารในมหาลัย มันหยุดเดินแล้วนิ่งไปสักพักก่อนจะขยี้หัวตัวเออย่างกับคนบ้า

“นั่นไง เมียมึงหงุดหงิดขนาดนั้น ยังจะมาบอกว่าไม่ทุกข์ร้อนอะไรอีก เชื่อกู... ไม่เกิด3วันมันมาง้อมึงชัวร์”

“ทำไมดูเฮียมั่นใจจังวะ?”

“เพราะกูก็เคยไง”

“หือ? เป็นฝ่ายไหนวะ คนแกล้ง...หรือคนง้อ?”

“อ่ะ... อย่างกูมันก็ต้องเป็นฝ่ายแกล้งดิวะ!

เฮียมันพูดอย่างหนักแน่น แต่เชื่อป่ะ... หน้าเฮียมันแม่งแดงเถือกเลยว่ะ หึๆ

“ไม่ใช่ว่ามิวแกล้งแล้วเฮียง้อหรอกมั้ง?”

ผมแกล้งถามเสียงสูงให้มันรู้ว่าผมจับได้  ‘มิว เป็นเด็กม.ปลายที่เอาแต่เป็นติดเฮียนันแจ แล้วก็ไม่รู้เป็นไงมาไง จู่ๆเด็กนั่นก็ตกมาเป็นสถานะเมียเฮียไปซะได้ คุณคิดว่าไงล่ะ? -*-

“สัด มัวแต่หาเรื่องกู แหกตาดูเมียก่อนเถอะ”

ผมทำหน้าตางงๆใส่เฮียนัน ก็ปลาวาฬมันจะมีอะไรกันวะ... เหี้ย! เมียผมกำลังจะถูกงาบ! ผมมองผ่านกระจกรถออกไป เห็นผู้ชายคนหนึ่งมันกำลังวอแวกับปลาวาฬของผม!(?)

ผมจำมันได้ดี มันคือคนที่ผมเจอที่ทะเลคราวก่อนตอนที่ปลาวาฬโกหกผมเพื่อแอบหนีไปเที่ยว ...ไม่ชื่อรามก็กัณฐ์แหละวะ!

“ผมจะลงไป!

ผมพูดออกมาด้วยเสียงเรียบเย็นทำท่าจะลง แต่ก็ถูกเฮียนันยกแขนขึ้นมากันห้ามไว้ก่อน

“ทำไมวะ? เมียผมกำลังจะถูกงาบไปแล้วนะเว้ย! แผนบ้าอะไรนั่นใครมันจะไปสนกันวะ!

“เดี๋ยว... มึงดูนั่นก่อน”

เฮียนันพยักหน้าไปทางปลาวาฬ ผมมองตามสายตานั่นไป ก่อนจะพบว่าปลาวาฬกำลังดึงข้อมือตัวเองออกจากมือไอ่เวรนั่นแล้วก็ขยับออกห่าง เฮียนันมองผมอย่างยิ้มๆก่อนจะลดกระจกลงเพื่อให้ผมได้ยินเสียงภายนอกได้ชัดขึ้น

“เดี๋ยวกูไปส่ง”

“ไม่เป็นไรอะ - -

“เฮ้ย ของฟรีไม่คิดตังค์นะเว้ย ไม่สนเหรอ? กูอุตส่าห์ขอคุณหนูออกมาเพื่อมึงเลยนะ”

“ไม่ว่ะ วันนี้ผมอยากนั่งรถเมล์กลับอะ - -

“ปลาวาฬ... มึงเป็นไรไปวะ? ทำไมไม่ร่าเริงเหมือนเดิม”

“...เปล่า ผมแค่.. .อยากอยู่คนเดียว ไปนะ”

ปลาวาฬยกมือไหว้ไอ่เวรนั่นปรกๆก่อนจะเดินออกไปด้วยหน้าตาเซ็งๆ

“หึ เห็นไหมล่ะ? เมียมึงเล่นด้วยซะที่ไหน”

“แต่ไอ่เวรนั่นมันก็ชอบปลาวาฬไม่ใช่รึไงวะ แต่เกิดมันรุกขึ้นมาแล้ว...”

“เชื่อกู ไม่เกินสามวัน”

 


 

หกวันผ่านไป~

ไม่เกินสามวันห่าอะไร นี่มันจะเกือบอาทิตย์แล้วสัด! ปลาวาฬก็ยังไม่มาหาผม

ผมโทรไปโวยวายใส่ไอ่เฮียผู้จัดการผมเป็นสิบๆครั้ง แต่เฮียนันก็บอกแค่ว่ารอไปก่อนๆ เชื่อไหมว่าผมหงุดหงิดมากจนอยากจะประชดเบี้ยวงานไปซะให้มันรู้กันไป ถ้าไม่ติดว่าดันถูกท่านเอเดน ประธานสุดโหดนั่นมาลากคอผมถึงที่ให้ไปทำงานซะก่อน -*-

ไม่ได้การล่ะ ผมต้องไปเดินอ่อยให้ไอ่เตี้ยนั่นเห็น...!

END-

 

__________________________________________________________________________

[PICASSO] อ่อย~

ฝากอ่านฝากเม้นกันหน่อยนะ  ปล.ที่ลงไว้ในเด็กดีโดนแบนเรียบร้อยแล้วแหล่ะ TT

++twitter : minemeni001++
            ทักทายกันได้นะไม่กัด

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น