winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27
แบบอักษร

“เบธ มึงฟังกูนะ ฟังแล้วใจเย็นๆ ทำตามที่กูบอก ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”

นั่นคือเสียงของหมวดดลที่ดังมาจากอุปกรณ์สื่อสารแบบไร้สาย ที่เบธเกี่ยวไว้ที่ใบหู หากคนนอกมองมา มันก็เหมือนต่างหูแฟชั่นเท่ๆ อันนึง เบธตั้งใจฟังสิ่งที่หมวดดลกำลังจะบอก ขณะที่กินขนมของมัสยา ส่งยิ้มให้เธอ เหมือนสนใจกับเรื่องราวต่างๆ ที่เธอกำลังเล่าให้ฟัง

“เดี๋ยวมันจะมีการแจกรางวัลผู้มาร่วมงานในวันนี้ เป็นโดรนรุ่นใหม่ล่าสุด ทางสนามทำทีว่าจับฉลากชื่อผู้โชคดีขึ้นมา แต่แท้ที่จริงมันเป็นรายชื่อที่ล็อคไว้ ผู้ที่จะได้รับรางวัลก็คือพ่อค้ารายย่อย และแน่นอนว่า ในตัวโดรนมียาเสพติดซ่อนอยู่”

เบธฟังแล้วก็ยังรู้สึกใจหาย ไม่คิดเลยว่า สนามแข่งโดรนที่เบธแวะเวียนมาเป็นประจำ มันคือฉากบังตา ที่พ่อคนหนึ่งสร้างขึ้นมาเพื่อให้ลูกสาวสบายใจก็เท่านั้น

“ทีนี้แกฟังนะ ของรางวัลทั้งหมด อยู่ในห้องที่แกนั่งอยู่ คนมอบรางวัลก็คือ มัสยา อีกไม่นาน ทุกคนจะไปรวมตัวกันอยู่ที่นั้น และสิ่งที่แกต้องทำก็คือ ขังทุกคนไว้ในนั้น”

เมื่อมองไปเบื้องหน้า ก็พบว่า มีกล่องใส่โดรนผูกโบว์เรียงซ้อนกันเป็นตั้งๆ มัสยาก็ลุกไปนับๆ เช็คๆ เบธอาศัยจังหวะนี้ตอบกลับหมวดดลไป

“ขังเสร็จแล้ว จะทำอะไรต่อ”

“จะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มนึงไปจับคนที่แกขัง และอีกกลุ่มนึงจะไปจับพ่อเพื่อนแกที่ข้างสนาม มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คนอื่นปลอดภัยที่สุด และมีแค่จังหวะนี้เท่านั้น แกห้ามพลาดนะ ไอ้เบธ”

“จับคนที่ฉันขัง หมายรวมถึง มัสด้วยเหรอ”

“ใช่ เพราะถ้าแกไม่จับมัสยา มัสยาจะยิ่งเป็นอันตราย จับไปก่อน แล้วเรื่องคดี ค่อยว่ากันทีหลัง”

“ให้คนอื่นมาทำแทนกูได้มั้ย”

“ไม่มีเวลาแล้วว่ะ ใจแข็งๆ นะมึง”

“เดี๋ยว ไอ้ดล เดี๋ยว!! ”

สัญญาณจากหมวดดลหายไป เมื่อเบธมองไปที่ผนังห้องซึ่งเป็นกระจกใส พบว่าผู้โชคดีกำลังทยอยเดินทางมารับรางวัลแล้ว

เบธวางช้อนขนมในมือ กินชาเขียวเย็นๆ จนหมดแก้ว หลับตา แล้วทำสมาธิ

“เอ้อ เบธ เดี๋ยวจะมีผู้โชคดีมารับรางวัลจากมัสในห้องนี้นะ อาจวุ่นวายหน่อย ขอโทษทีนะ ที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า มัสก็เพิ่งรู้สักพักนี่เอง ว่าจะให้มอบรางวัลกันในนี้เลย”

“เอ้ย ไม่ต้องขอโทษ ตามสบายเลย เอ่อ งั้น เดี๋ยวเราช่วยถ่ายรูปให้นะ”

“หืม จริงเหรอ”

“ก็...จริงดิ ผู้โชคดีเค้าก็คงอยากได้รูป ใช่เปล่าล่ะ”

“ใจดีจังนะ”

ด้วยความที่หัวไวและกลัวว่าตัวเองจะมีพิรุธเบธก็เลยพูดออกไป แต่พอเห็นใบหน้าของมัสที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็รู้สึกขึ้นมาเหมือนกัน

แล้วผู้โชคดีกลุ่มแรกก็เดินเข้ามา เบธช่วยมัสยาต้อนรับทุกคนอย่างดี ถ่ายรูปให้อย่างคล่องแคล่ว

“เดี๋ยวจะลงรูปไว้ให้ในเพจสนามนะคะ ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ”

เบธทำหน้าสดชื่นแจ่มใส แม้หัวใจเริ่มจะปริ่มด้วยน้ำตา แต่ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว แม้แต่ก้าวเดียว ก็คงจะถอยย้อนกลับไม่ได้

“เอ้อ รบกวนนั่งรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวขอถ่ายรูปรวมด้วยนะคะ”

เมื่อผู้โชคดีรับของเสร็จ ก็ทำทีจะออกจากห้องไป แต่เบธที่ได้รับคำสั่งมาว่า ให้ขัง ก็เลยต้องเรียกตัวไว้ก่อน

ราวยี่สิบคนเห็นจะได้ เบธประเมิณสถานการณ์ ว่าถ้าเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาในห้องนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ประตูมีอยู่สองบาน คือ ประตูทางเข้า และประตูห้องน้ำ คนที่ตกใจเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ก็คงจะวิ่งไปที่ประตู

แต่ถ้าเป็นคนที่มีอาวุธล่ะ

“เดี๋ยวพอนับหนึ่งสองสามแล้ว ขอให้ทุกคนยกมือขึ้น แล้วตะโกนว่า เย่ นะคะ”

ตอนนี้เบธให้ทุกคนไปยืนเรียงเพื่อถ่ายรูปหมู่ โดยใช้ผนังด้านที่ไกลจากประตูทางออกที่สุดเป็นฉาก ส่วนตัวเบธอยู่ในรัศมีที่จะวิ่งออกจากทางประตู แล้วให้เจ้าหน้าที่บุกเข้าไปแทน แต่เบธเลือกที่จะ

“เข้ามาเลย”

เบธส่งสัญญาณบอกหมวดดลว่า ให้เจ้าหน้าที่เข้ามาในห้องได้เลย ขณะที่ตัวเองทำเป็นยิ้มให้กับผู้โชคดีทุกคน ที่ตอนนี้กำลังสวนกับตัวเองไปที่ประตูทางออก เบธสาวเท้าเข้าไปหามัสยา เมื่อถึงตัวก็ฉุดเธอไปหลบอยู่ที่หลังโซฟาตัวใหญ่ที่มุมห้อง

“เฮ้ย! ตำรวจ! ”

แม้เจ้าหน้าที่จะอยู่ในชุดนอกเครื่องแบบ และพยายามจะทำทุกอย่างอย่างเงียบที่สุด แต่สำหรับคนที่อยู่ในวงการนี้ มองแป๊บเดียวก็จับสังเกตได้ว่า ลักษณะท่าทางแบบนี้ คือตำรวจแน่ๆ

ปัง ปัง ปัง ปัง!

“เบธ! ”

มัสยาที่ยังคงตกใจว่า เบธพาเธอมาที่หลังโซฟาทำไม ยังไม่ทันได้ถามและได้คำตอบ เสียงปืนก็ดังขึ้น

เธอร้องเรียกชื่อเบธ ตัวสั่นด้วยความกลัวน้ำตาไหลผ่านแก้มซีดๆ ลงมาทันที

เบธจึงดึงมัสยามากอดเอาไว้

“มัสไม่ต้องกลัวนะ เบธอยู่นี่แล้ว เบธอยู่ตรงนี้ เบธจะไม่ให้ใครทำอะไรมัสเด็ดขาด”

“มันเกิดอะไรขึ้นเบธ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันเป็นแบบนี้ ฮืออออ”

เบธหลับตาลง ถอนหายใจ เพราะมันไม่น่าจะมีคำตอบอะไรที่ทำให้คนอ่อนไหวอย่างมัส ฟังแล้วจะรู้สึกดี

 

เสียงปืนที่ดังขึ้นมา ไม่ได้ทำให้ใครได้รับอันตราย เพราะคนยิงเล็งไปที่ผนังกระจก หวังว่าจะยิงให้กระจกแตกแล้วหนีออกไป แต่ทว่า กระจกที่ห้อมล้อมทุกด้าน คือกระจกกันกระสุน ที่พ่อของมัสตั้งใจทำขึ้นมา เพราะคิดว่า มันอาจจะเกิดเหตุการณ์คล้ายๆ อย่างที่มันเป็นอยู่นี้ คนทั้งสนามจะตายก็ตายไป แต่ลูกสาวของเค้าจะต้องรอดชีวิต

“ฮือ ฮือ ฮือ”

มัสยาร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเบธ กอดอันแสนอบอุ่นนี้ที่เธอต้องการจากเบธมาตลอด แต่พอมันมาเกิดขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายแบบนี้ มันกลับไมได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาแม้แต่น้อย

ปัง!

เจ้าหน้าที่ตำรวจตัดสินใจยิงขู่มาหนึ่งนัด กระสุนลูกนั้นมันพุ่งไปโดนกล่องโดรนผูกโบว์ที่เกินมากล่องหนึ่ง แล้วมันก็วางไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ ทำให้กล่องโดรนอันนั้นกระเด็นลงไปที่พื้น เม็ดยาเสพติดก็ทะลุออกมา ไถลไปบนพื้น กลิ้งรอดใต้โซฟา ไปหยุดตรงหน้าเบธกับมัสยา

มัสยาที่อยู่ในอ้อมอกเบธผละออกมา แล้วเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา

“เบธ” มัสยาเสียงสั่น มือเธอก็สั่น

เบธพยักหน้าเบาๆ

น้ำตาของมัสยาเอ่อล้นออกมาอีกระระอก เธอกำลังนึกถึงคำพูดของพ่อเธอ ที่บอกว่า อยากแจกของขวัญเพื่อตอบแทนลูกค้าที่สนาม และจะให้ลูกน้องคนสนิทเป็นคนเตรียมให้ ทั้งๆ ที่ปกติแล้ว งานเบาๆ แบบนี้ เป็นหน้าที่ของเธอ

"พ่อ"

มัสยาเอ่ย พร้อมมองตาเบธ เหมือนอยากจะถามเพื่อความแน่ใจ เบธพยักหน้าเบา ๆ อีกครั้ง

น้ำตาของมัสยาไหลอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหยุด แต่เธอพยายามอดกลั้นเอาไว้ เพื่อที่จะถามคำถามสำคัญกับเบธ

“เบธ”

เบธสบตามัสยา แววตาของเธอบอกว่า เธอสงสัย

“เบธ เบธไม่ได้ ตั้งใจ มาจับ พ่อเรา ใช่มั้ย”

ไม่มีคำพูดใดออกจากปากเบธ คำตอบทั้งหมดพรั่งพรูออกมา ในรูปของ น้ำตา

“ฮือออออออ”

มัสยาร้องไห้โฮออกมา แล้วโผเข้าไปกอดเบธเอาไว้ คราวนี้เบธ ไม่กล้าที่จะกอดเธออีก

มัสยาร้องไห้อยู่แบบนั้น จนกระทั่งทุกอย่างด้านหน้าโซฟาสงบลง

 

“เบธ”

หมวดดลเข้ามาตามหาเบธ แล้วก็มาพบเบธที่หลังโซฟา ภาพตรงหน้าสร้างความเศร้าใจให้กับหมวดดลไม่น้อย

“เบธ กูไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่ว่ามันจำเป็นว่ะ อะ เอาไป”

หมวดดลส่งกุญแจมือให้เบธ

“ข้างนอกมีนักข่าว มึงต้องใส่กุญแจมือเค้า แล้วพาออกไป”

เบธอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน มือไม้ก็เริ่มสั่น

“แต่ถ้ามึงทำไม่ได้ ให้กูทำแทนก็ได้นะ”

“อืม”

เบธค่อยๆ แกะมือมัสยาออกจากตัวเอง พยายามดึงเธอให้ลุกขึ้น ก่อนจะส่งตัวมัสยาให้หมวดดล

“ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้นะคะ แต่เดี๋ยวพวกเราจะช่วยเรื่องคดีคุณเอง ไม่ต้องกลัวไปนะคะ คุณบริสุทธิ์ พวกเราเชื่อแบบนั้น”

หมวดดลกล่าว ขณะที่ใส่กุญแจมือให้มัสยา แล้วทั้งสามคนก็พากันเดินออกมา

และขณะที่กำลังเดินผ่านกล้อง ที่นักข่าวกำลังรายงานสด มัสยาก็มีเลือดไหลออกมาทางจมูก เบธที่คอยมองใบหน้าเธออยู่แล้วก็รีบเข้าไปประคอง แต่แล้วมัสยาก็ร่วงลงไป เบธจึงอุ้มเธอขึ้นมา แล้วแหวกกองทัพนักข่าวออกไป

“มัส! มัสอย่าเป็นอะไรนะ มัส มัส!”

 

มัสยาถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลเธออยู่ห้องผู้ป่วยหนัก ไม่อนุญาตให้ญาติเฝ้า เบธที่แม้จะเป็นห่วงแค่ไหน ก็ทำได้แค่กลับไปนอนพักผ่อนที่บ้าน ตอนนี้ เมธ และทีมงานทุกคน ก็รวมตัวกันไปกินข้าวเย็นที่บ้านของเบธ

“เมธขอบคุณผู้พันดรัณ พี่ๆ ทีมเหินเวหา และทีม KBD มากๆ นะคะ ที่ให้ความช่วยเหลือเมธกับนายอาชมาจนทุกอย่างจบลงด้วยดี” เมธนภากล่าวขอบคุณทุกคนแทนนายอาชที่พูดไม่เก่ง และเลือกที่จะแสดงความขอบคุณด้วยการยกมือไหว้ไปรอบๆ ตัว

“พวกเรายินดีมากๆ ครับ มันเป็นหน้าที่ เพราะเรื่องยาเสพติด เป็นเรื่องของเราทุกคน ไม่ใช่แค่ใครคนใดคนหนึ่ง” ผู้พันดรัณกล่าว

“ที่เรื่องทุกอย่างคลี่คลาย ก็เพราะโดรนสืบความลับของทีมเหินเวหา พวกผมนี่ นอกจากจะหล่อแล้ว ก็ยังเก่งไม่เบาเลยนะครับเนี่ย” หมวดกัปตันพูด แล้วก็กยกมือแตะกับลูกทีมอีกสองคน

“เฮียคี เก็บมิสเตอร์บีไปให้พ้นๆ ได้ปะ เห็นแล้วรู้สึกอาย แม่ง ไม่มีประโยชน์เลย” หมวดดลเอาศอกกระทุ้งชายโครงหมวดคีรี แล้วกระซิบบอก

“ไม่ใช่ไม่มีประโยชน์เว้ย มันแค่ยังไม่มีสถานการณ์ที่เหมาะกับมิสเตอร์บี อุ้ย! เชี่ย!” หมวดคีรีอุทานท้ายประโยค เพราะนั่งจับๆ ลูบๆ มิสเตอร์บีอยู่ดีๆ ก็ทำใบพัดหักไปหนึ่งใบ

“วุ้ย! ขายขี้หน้า”

หมวดดลบ่นเสร็จ ก็ลุกหนีไปหาเบธ ที่นั่งซึมๆ อยู่ห่างจากวงสนทนาไปประมาณสองเมตร

“เบธ มึงทำดีที่สุดแล้ว อย่าคิดอะไรเยอะเลย”

เบธถอนหายใจ เสร็จแล้วน้ำตาก็ร่วง

“เชี่ย น้ำตาร่วงไปอีก”

เบธเช็ดน้ำตา แล้วก็เอามือเสยผม หันหน้าไปทางที่ลมพัดมา ให้สายลมเย็นๆ คลายความทุกข์ในหัวใจ

“ไม่โทรไปอ้อนแฟนเล่า เผื่อจะดีขึ้น ทั้งวัน ฉันยังไม่เห็นแกติดต่อหาคุณฝนเลยนี่”

เบธชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้า

หมวดดลมองเบธ แล้วก็ขมวดคิ้ว ด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวนะ นี่มึงคิดอะไรอยู่”

น้ำตาของเบธไหลออกมาอีก

“ไอ้เบธ!”

หมวดดลตะคอกใส่เบธ จนทุกคนหันมามอง

“มึงหยุดคิดอะไรโง่ๆ เด็ดขาด คนทุกคนมีชีวิต มีกรรมเป็นของตัวเอง มึงไม่สามารถตามช่วยเหลือทุกคนไปตลอดชีวิตของมึงได้ ถ้ามึงมัวแต่จะไปตามดูแลคนอื่น แล้วคนที่เค้าอยากดูแลมึงเค้าจะทำยังไง มึงจะให้เค้าวิ่งตามมึงไปถึงไหน มึงคิดสิ! มึงคิด แล้วก็ใช้สมอง ไม่ใช่เอาส้นตีนมาคิด!!”

หมวดดลตะคอกใส่เบธเป็นชุด แล้วก็เดินออกไปด้วยความโมโห

“หมวดดล จะไปไหนครับ” หมวดดรัณตะโกนถาม

“จะกลับบ้านค่ะ ผู้พันจะไปส่งหรือเปล่า ถ้าไปก็ลุกมา ถ้าไม่ไป ดลจะได้เรียกแท็กซี่”

“ครับๆ ไปส่งครับ”

 

จากนั้นวงสนทนาก็แตก ทุกคนแยกย้ายกันกลับ เมธนภาปิดบ้าน เหลือเพียงเบธที่ยังคงนั่งอยู่ตรงที่เดิม

 

ครืดๆ

มือถือสั่นเตือน ว่ามีข้อความแชทเข้ามาหาเบธ

คุณบรรณรักษ์สุดที่รัก: คืนนี้กรมอุตุบอกว่า ฝนจะตกหนัก หนักกว่าทุกวันที่ผ่านมา คืนนี้ทหารจะหนอนหนาวหรือเปล่านะ อยากไปนอนกอดเหลือเกินค่ะ กลัวว่าผ้าห่มจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ

คุณบรรณรักษ์สุดที่รัก: อิจฉาฝนบนฟ้าค่ะ ที่จะได้อยู่ใกล้ๆ คุณ ส่วนฝนคนนี้ คิดถึงคุณมากนะคะ

คุณบรรณรักษ์สุดที่รัก: ที่รัก 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น