email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [9/1]

คำค้น : Hate แค้นรัก ฟินิกซ์เมเบล นิยายโรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 817

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [9/1]
แบบอักษร

 

“อยู่เฉยๆ ไว้เมเบล”

ฟินิกซ์โน้มลงมากระซิบข้างใบหูของฉันเสียงหนัก ส่วนมือใหญ่อีกข้างของเขาก็กำลังถือปืนพกเอาไว้ด้วยท่าทางชำนาญอย่างสบายๆ นี่ฟินิกซ์ไม่ตกใจอะไรเลยหรือไง แถมเขายังยกยิ้มมุมปากเหมือนกำลังกลั้นขำที่เห็นฉันทำตัวเลิ่กลั่ก โดยรีบขยับตัวเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกำยำของเขามากกว่าเดิมอีกต่างหาก ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ ถ้าหากจะโดนยิงตายขึ้นมาอย่างน้อยก็โดนตัวของฟินิกซ์ก่อนแล้วกัน เหอะ!

“มันใช่เวลามาขำหรือไง นายประสาทไปแล้วเหรอ… อ๊ายย!”

ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้นมาอีกหลายครั้ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้คนภายในงานเลี้ยงผสมปนเปกันจนหูฉันอื้ออึงไปหมด ฟินิกซ์กระชับอ้อมกอดฉันแน่นขึ้น ส่วนฉันก็กอดรอบเอวสอบของเขาเอาไว้แน่นเช่นกัน ร่างกายฉันสั่นโดยที่ควบคุมเอาไว้ไม่ได้ ทุกอย่างมันเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยพบเจอมาก่อน และไม่มีวันอยากจะเจอกับเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ด้วย!

“อย่าอยู่ห่างจากฉัน เข้าใจมั้ย”

ร่างสูงใหญ่โน้มลงมากระซิบบอกฉันเสียงเข้มต่ำเรียบนิ่งอย่างจริงจัง ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นด้วยความตื่นตกใจ และพยักหน้าหงึกหงักให้ฟินิกซ์อย่างว่าง่าย มือบางทั้งสองข้างก็กำเสื้อเชิตของเขาจนยับยู่ยี่ไปหมด นาทีนี้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ฉันก็มีแต่ต้องทำตามที่ฟินิกซ์บอกอยู่แล้วล่ะ เหตการณ์เฉียดเป็นเฉียดตายขนาดนี้หนิ!

หมับ!

“นายจะไปไหนฟินิกซ์”

ฉันเงยหน้าถามฟินิกซ์ด้วยความงุนงง ทันทีที่ถูกท่อนแขนแข็งแรงโอบรัดรอบเอวบางแน่น แล้วดึงตัวฉันให้เข้าไปแนบชิดกับแผงอกกำยำของเขาอีกครั้ง จากนั้นฟินิกซ์ก็พาฉันเดินเข้ามาหลบอยู่ตรงมุมห้องด้วยความรวดเร็ว เสียงกระสุนยังคงดังทั่วบริเวณ แถมเสียงกรีดร้องของผู้คนยังทำให้ฉันตัวสั่นอย่างตระหนกโดยไม่รู้ตัว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

ปัง! ปัง!!

“เธอต้องออกไปขึ้นรถด้านนอก”

“อะไรนะ! ละ…แล้วจะออกไปยังไง อ๊ะ”

ฉันเบิกตาโพรงพร้อมกับอุทานออกมาเสียงดังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อถูกฝ่ามือจับข้อมือบางเอาไว้แน่น แล้วลากให้เดินตามเขาอีกทาง ฉันจับชายกระโปรงชุดเดรสของตัวเอง และถอดรองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ออกไปให้พ้นทาง เพราะฉันไม่สามารถเดินตามขายาวๆ ของฟินิกซ์ได้ทันแน่ หากยังมีไอ้รองเท้าส้นแหลมสูงปี้ดสวมอยู่ ให้ตายเถอะ อยากจะบ้าชะมัดเลย

“นาธานจะคอยอยู่ที่หน้าประตูใหญ่”

“แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน…”

ฉันยังถามไม่ทันจบประโยค ฝ่ามือใหญ่ก็จับหัวฉันให้ก้มลงไปซุกอยู่ตรงแผงอกกำยำของเขาด้วยความรวดเร็ว ฉันที่กำลังมึนเบลอและหูอื้อได้แต่ขยับตัวขยุกขยิบพร้อมกับกำเสื้อเชิตของฟินิกซ์แน่น ร่างสูงใหญ่หลบอยู่ช่วงมุมห้องของโรงแรม ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนอยู่ด้านหน้าทางเดิน ซึ่งเป็นทางออกของโรงแรงหรูที่เราสองคนต้องไปพบกับนาธานตรงประตูใหญ่พอดี…

กึก หมับ!

“ก้มหัวลงเมเบล”

“อ๊ะ… อึก”

ปัง! ปัง!!

ฟินิกซ์ยกฝ่ามือใหญ่ข้างที่ถือปืนขึ้น และยิงใส่ชายชุดดำสองคนที่หันปืนมาทางเราสองคน ฉันยกมือปิดปากตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียงอุทานด้วยความตกใจของดังเกินไป ซุกใบหน้าเข้าไปใกล้แผงอกของร่างสูงที่โอบรอบเอวบางฉันไว้พร้อมกับหลับตาปี๋อย่างตื่นตะหนกไม่หาย ให้ตายสิ ฟินิกซ์ยิงคนไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองทางนั้นเลย…

“เมเบล”

“ฟินิกซ์ เมื่อกี้…”

เสียงเข้มต่ำที่ดังก้องอยู่ข้างใบหู ทำให้ฉันเงยหน้ากะพริบตาปริบๆ มองฟินิกซ์ด้วยความมึนเบลอ สมองประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้าเพี้ยนไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือทำตัวแบบไหน และไม่รูตัวด้วยซ้ำว่าเขาพาฉันมาหลบอยู่ภายในห้องของโรงแรมใกล้ๆ กับทางไปด้านนอกหน้าประตูใหญ่ได้ยังไง

“ตั้งสติหน่อยเมเบล มองหน้าฉัน”

พึ่บ

“ฉัน…”

ฝ่ามือใหญ่จับใบหน้าของฉันไว้ และบังคับให้เงยขึ้นไปสบกับสายตาคมดุดันของเขาแผ่วเบา มือทั้งสองข้างของฉันกำเสื้อเชิ้ตของฟินิกซ์แน่นมากขึ้น เนื้อตัวก็สั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เห็นว่าเมื่อกี้ฟินิกซ์ยิงใคร และคนนั้นอาจจะบาดเจ็บหนัก หรืออาจจะตายไปแล้วก็ตาม แต่ในใจลึกๆ ฉันกลับโล่งอกที่ตัวเองมีชีวิตรอด โล่งอกที่เราสองคนยังมีลมหายใจ… เราสองคนอย่างงั้นเหรอ บ้าจริง

“เมเบลมองตาฉัน”

นิ้วเรียวยาวลูบไล้ที่ผิวแก้มของฉันไปมา มือใหญ่อีกข้างที่ถือกระบอกปืนอยู่ยกขึ้นมาสัมผัสที่ลำคอของฉันเบาๆ เพื่อเรียกสติ ฉันกัดริมฝีปากล่าง สูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อสบสายตาคมดุดันของฟินิกซ์นิ่ง ความอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ผิวกายของฉันอย่างแผ่วเบาทำให้สติฉันมั่นคงขึ้น อย่างน้อยตัวฉันก็ไม่สั่นเท่าตอนแรกมากนัก…

“ฉะ… ฉันไม่เป็นไร”

หมับ พึ่บ!

“งั้นก็ดี ฉันจะพาเธอไปหานาธาน แล้วรีบกลับไปที่บ้านทันที เข้าใจใช่มั้ย”

เสื้อสูทสีดำราคาแพงถูกคลุมลงมายังร่างกายของฉันโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ฟินิกซ์ย้ำกับฉันเสียงเข้มต่ำเรียบนิ่งอย่างจริงจัง ฉันเงยหน้ามองเขานิ่ง และพยักหน้าเบาๆ เมื่อถูกสายตาคมกริบจ้องมองมาอย่างบังคับ แต่ฉันต้องขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ตั้งสติและนึกขึ้นบางอย่างได้

“แล้วนายล่ะฟินิกซ์”

“ฉันมีเรื่องต้องจัดการ จะตามไปทีหลัง”

“จัดการอะไร… อ๊ะ”

ฉันถามยังไม่ทันจบ ฟินิกซ์ก็ลากฉันให้เดินตามเขาไปอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว มือบางข้างที่ว่างรีบกระชับเสื้อสูทของเขาคลุมร่างกายเอาไว้ เพราะความอบอุ่นที่หลงเหลือจากสูทตัวนี้มันทำให้จิตใจของฉันรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยขึ้น ถึงมันจะเป็นของคนที่ฉันบอกว่าเกลียดก็ตาม…

 

 

 

 

ความคิดเห็น