l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : X

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2557 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : X
แบบอักษร





 

 

 

CHAPTER : X

 

 

 

“พี่โล ทำไมไม่ตอบผมเลยเนี่ย? ใครมาอะ... เฮียผา!

ผมที่เดินบ่นตลอดทางลงบันไดมายังประตูหน้าบ้านถึงอึ้ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างขึ้น

“มาได้ไงเนี่ย?

ผมเดินผ่านตัวพี่โลที่ยืนนิ่งจับลูกบิดค้างอยู่หน้าประตู ไปจูงแขนเฮียผาให้เข้ามาข้างใน

“เข้ามาๆ เข้ามาก่อน วันนี้นึกยังไงถึงมาได้เนี่ย?”

“คิดถึงไง จริงๆกูก็มาแล้วก่อนหน้านี้นะ เจอโลด้วย โลไม่บอกมึงรึไง”

“หือ? ไม่นิ โหย พี่โล เฮียผาอุตส่าห์มาทั้งทีทำไมไม่บอกกันบ้างฮะ -^- แล้วยืนนิ่งอยู่ทำไมหน้าประตูล่ะ เข้ามาๆ”

ผมกวักมือเรียกพี่โลเข้ามา พี่โลค่อยดันประตูปิดไปอย่างเหม่อๆ เหมือนสติไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วตอนนี้

“อ่ะ อ่อ... อือ”

“เหม่ออะไรอยู่เนี่ย จะเดาว่าตกใจที่เฮียผามาก็ไม่น่าจะใช่นะ ก็เจอมาแล้วครั้งหนึ่งแล้วนะ”

“วันนี้มีอะไรให้กูกินบ้าง ไม่ได้กินอะไรมาเลย กะจะมาหวังพึ่งมึงเลยนะเนี่ย”

ยังไม่ทันจะได้คำตอบอะไรจากพี่โล เฮียผาก็กอดคอผมข้างหนึ่งแล้วลูบท้องตัวเองอีกข้าง แถมยังทำหน้าอ้อนใส่ผมอีก -*-

“มาไม่บอกแบบนี้จะไปทันเตรียมตัวอะไรล่ะ เดี๋ยวขอเข้าครัวไปดูของในตู้เย็นก่อนนะ”

ผมดึงแขนเฮียผาที่กอดคอผมออก ก่อนจะวิ่งเข้าไปในครัว ไปเปิดตู้เย็นแล้วดูวัตถุดิบ

“พี่โล มีไข่ หมู คะน้าแล้วก็ต้มหอมอะ ทำอะไรกินดี?”

ผมตะโกนออกไปข้างนอก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา ผมเลยชะโงกหน้าออกไปดู พอพี่โลกับเฮียผาเห็นผมก็รีบส่งยิ้มให้แล้วตามเข้ามาในครัว แต่ถ้าผมมองไม่ผิด...เหมือนเมื่อกี้เฮียผากำลังจับข้อมือผมอยู่

“มึงบอกว่ามึงอะไรบ้างนะ”

“ไข่ หมู คะน้าแล้วก็ต้นหอม”

ผมพูดเสียงเบาพร้อมกับพยายามเล่มองข้อมือพี่โลที่ถูกแขนยาวๆของเสื้อเชิ้ตสีขาวปิดไว้อยู่ แต่ก็ไม่เห็นอะไรเพราะพี่โลเองก็พยายามกระชับแขนเสื้ออยู่ตลอดเวลา

พวกเขาคงไม่ได้ทะเลาะกันหรอกมั้ง?

“ไปหุงข้าวสิ เหลือแค่นี้คงพอทำข้าวผัดได้”

“อืม”

ผมไปหุงข้าวตามที่พี่โลสั่ง ระหว่างรอข้าวสุกผมกับพี่โลก็เตรียมของ โดยมีเฮียผาหยิบอะไรเล็กๆน้อยๆให้

“วาฬ หยิบต้นหอมให้กูหน่อย”

“อ่อๆ ได้”

ขณะกำลังเช็ดมือที่เปียกซกเพราะกำลังล้างคะน้าอยู่ เฮียผาก็ชิงตัดหน้าซะก่อน มือหนายื่นต้นหอม3-4ต้นส่งให้พี่โล พี่โลส่งสายตาไม่พอใจให้เฮียผาพักหนึ่งก่อนจะรับมันไป

ทะเลาะกันชัวร์ๆกูว่า... -*-

เมื่อข้าวเสร็จก็ตักออกมาพักให้ข้าวอยู่ตัว เพื่อเวลาผัดจะได้ไม่เละ จากนั้นพี่โลก็เป็นคนลงมือผัดเอง สักพักข้าวผัดร้อนๆก็ถูกแบ่งเป็นสามจาน

“กินแล้วนะคร้าบบ”

ผมยิ้มร่าก่อนจะลงมือโซ้ยข้าวผัดตรงหน้า เฮียผาเองก็ลงมือกินตามๆกัน แต่พี่โลนี่สิเอาแต่เขี่ยข้าวไม่ตักเข้าปากสักที

“ไมไม่กินอะพี่โล อร่อยนะ”

ผมเคี้ยวงับๆในปากอย่างเอร็ดอร่อย แต่กินไปได้อีกไม่กี่คำ กริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นอีก

กริ่งๆๆๆ ๆ ๆ

พรึ่บ

พี่โลทำท่าจะลุกไปเปิดให้ แต่ผมยกห้านิ้วขึ้นห้ามก่อนจะเป็นฝ่ายขึ้นไปเปิดเอง

แอด

“กดครั้งเดียวก็พอแล้วโว้ยยย หูไม่ได้หน่ะ.. .หนวก. .. เชี่ย! ไอ่กัส!!

ผมตกใจ และพยายามจะปิดประตูกลับ แต่ไอ่กัสกลับยื้อไว้ได้และแทรกตัวเองเข้ามา ผมส่งยิ้มให้มันเจื่อนๆ

“อ่าว... มึงเองเหรอ?”

“เห๊อะร้องชื่อกูออกมาซะดังขนาดนั้น อย่ามาทำเป็นไม่รู้!

มันแม่งฉลาด... เล่นเอากูแถไหนไม่เป็นเลย -*-

“ทำไมต้องพยายามจะปิดประตูใส่หน้ากูด้วย!

“กูเหรอ? เปล่าสักหน่อย”

ผมเลี่ยงสายตาไปทางอื่นมาโดนสายตาคมนั่นจ้องมา

“มึงต้องซ่อนใครไว้แน่ๆวาฬ!

ผลั่ก

ไอ่กัสมันเดินกระแทกไหล่ผมผ่านเข้าไปข้างใน ไปยังที่ที่มีโต๊ะอาหารตั้งอยู่ เฮียผา!! ซวยล่ะกู ผมรีบตามเข้าไป พอถึงก็เห็นไอ่กัสยืนมองเฮียผานิ่ง แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือเสียงที่เล็ดรอดออกมาจากปากมัน

“หึ จริงด้วยสินะ”

ตอนนี้หน้าตาไอ่กัสดูโหดซะจนผมแอบกลัวขึ้นมา สัด! ขนแขนกูลุกทำไม TT

ไอ่กัสไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับทำท่าหันหลังจะกลับแทน ผมรู้สึกโล่งในใจ อย่างน้อยมันก็มันอาละวาทล่ะวะ

“เดี๋ยวสิ ไม่มานั่งด้วยกันก่อนล่ะ”

เฮือกก...! เรียกมันทำม้ายยเฮียผา TT

“กูว่าจะไม่แล้วนะ”

ไอ่กัสเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปนั่ง ผมยกมือขยี้หัวอย่างกะคนบ้าก่อนจะเดินเข้าไปกระแทกตัวนั่งข้างๆมัน

“กินไรมารึยัง?”

“ยังครับ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปตักข้าวผัดมาให้แล้ว”

“ขอบคุณครับ”

พี่โลลุกขึ้นแล้วเข้าครัวไป สักพักก็ออกมาพร้อมจานข้าวผัดหนึ่งจาน

“อย่าทำอะไรบ้าๆที่นี่นะกัส”

ผมกระซิบดักมันไว้ ถึงจะรู้ว่ามันก็คงไม่ฟัง แต่เตือนไว้ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

“หึ ไม่รับประกัน”

นั่นไง... กูว่าล่ะ -*-!

“ลองกินดูนะ ฉันทำเอง ไม่รู้จะถูกใจรึเปล่า?”

“ครับ ...หืม อร่อยมากเลยล่ะครับ”

ไอ่กัสตักข้าวผัดใส่ปากคำหนึ่ง ก่อนจะออกปากชมพี่โล ซึ่งเป็นเรื่องปกติของไอ่กัสมันอยู่แล้ว ที่มันดีกับทุกคน ยกเว้นผม... -*-!

“จริงเหรอ?”

“แล้วผมจะโกหกทำไมล่ะครับ อร่อยจริงๆ”

“ฮ่ะๆๆ แหม่ ชมฉันขนาดนี้ เอาไข่ดาวไหม เดี๋ยวลุกไปทอดเพิ่มให้เลย ฮ่ะๆ”

ผมก้มมองจานตัวเองที่ปราศจากไข่ดาว เหอะ! ลำเอียงไปไหนวะ!? -*-

“ทำไมถามแต่ไอ่กัสอะ เมื่อกี้ผมบอกอยากกินไข่ดาวด้วย พี่ยังบอกไม่ต้องกิน เปลืองเลย”

“ก็แกมันไม่ใช่แขกสักหน่อย จะเรียกร้องอะไรนักหนา”

“เฮียผาก็แขก พี่ไม่เห็นถามเลย”

ผมตั้งตารอหวังจะเอาคำตอบ แต่พี่โลก็กลับทำเมินแล้วก็ตักข้าวใส่ปากตัวเองแทน ไรวะ แบบนี้ก็หมายความลำเลียงกันเห็นๆอะ! -^-

“อ่อ เรื่องมาร์คน่ะ ผมขอลายเซ็นมันมาให้แล้วนะ แต่ไม่หยิบติดมา เดี๋ยวเอามาให้วันหลังนะครับ”

“จริงดิ!

นัยน์ตาพี่โลลุกแวววาวขึ้นทันที ทั้งที่เมื่อกี้ยังเหงาหงอยซะดูไม่ใช่ตัวเอง พวกบ้านายแบบเขาเป็นกันอย่างนี้ทุกคนรึไงวะ... -*-

“ขอบคุณมากเลยนะกัส”

พี่โลยื่นมือไปจับมือไอ่กัสอย่างดีใจ จากนั้นทั้งสองก็คุยกันต่อราวกับผมกับเฮียผาไม่ได้อยู่ร่วมโต๊ะ เชื่อเลย... -*-!

“พวกมึงนี่ดูสนิทกันดีนิ”

จู่ๆเฮียผาก็พูดลอยๆขึ้นมา ไอ่กัสกับพี่โลชะงักก่อนจะหันไปมองเฮียผาด้วยตาเขม็งทั้งคู่

“ก็พอควรแหล่ะ”

“มึงอยากรู้ไหมว่าทำไมกูถึงมาที่นี่อีกทั้งๆที่ย้ายออกไปแล้วตั้งนาน”

เฮียผายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“มึงจะพูดอะไร”

พี่โลถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ผมมองหน้าพี่โลกับเฮียผาสลับกัน พี่โลส่งสายให้เหมือนจะห้าม

“หึ... เพราะกูลืมคนที่รักไว้ที่นี่ยังไงล่ะ”

เฮียผาแค่นหัวเราะ ก่อนจะยกศอกตั้งโต๊ะแล้วเท้าคาง สายตาเฮียผาปรายมามองผมสลับกับพี่โล ก่อนริมฝีปากนั่นจะยกยิ้มกวนๆส่งให้ไอ่กัส

“เหอะ !

ไอ่กัสสบถออกมา ก่อนจะดันลิ้นกระพุ้งแก้มตัวเองแล้วกรอกตาไปมา

“เมื่อก่อนกูกับเขารักกันมาก แถมยังเคยคบกัน ถึงขั้นไหนมึงคงไม่อยากรู้หรอกมั้ง...จริงๆกูแค่จะหมายความถึงที่กูมาที่นี่น่ะก็เพื่อจะมาทวงของของกูคืน”

ปัง!

ทันทีที่จบประโยคไอ่กัสก็ผุดตัวลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อเฮียผา พอดีกับพี่โลที่จู่ๆก็ลุกเดินหนีไปทันที

“อ่าว พี่โล ไปไหนวะ... เหี้ยกัส! มึงปล่อยเฮียผาเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย”

ผมลุกขึ้นและพยายามยื้อแขนไอ่เชี่ยนั่นออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล

“ปล่อยกูวาฬนี่มึงหมายถึงใครวะ!!

ไอ่กัสสะบัดแขนผมออก ก่อนจะตะคอกขึ้นอย่างเสียงดัง และแทนที่อีกฝ่ายจะเป็นเดือดเป็นร้อน แต่เฮียผากับยิ้มกลับแล้วจ้องหน้ามันนิ่งๆ

“วาฬ...”

ผลั่ก!

“เหี้ยหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะไอ่กัส!!

ผมใจแทบหายเมื่อจู่ๆไอ่เชี่ยนั่นก็ปล่อยหมัดลงบนหน้าเฮียผา ผมรีบยื้อแล้วดึงตัวมันออกมา คราวนี้ผมดึงสุดแขนจนเผลอข่วนมันเป็นทางยาว เลือดซิบเป็นรอย ผมชะงักและเงยหน้ามองมัน พยายามจะส่งสายตาให้ว่าเปล่าตั้งใจ

“คือกู...”

“เหอะ!

เสียงสบถที่ปนด้วยความตัดพ้อดังขึ้น มันปล่อยมือจากคอเสื้อเฮียผาก่อนจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นแล้วเดินออกไป

ผมก้มลงมองปลายนิ้วตัวเองด้วยความรู้สึกผิด ผมยอมรับว่าผมไม่อยากให้มันทำร้ายเฮียผา แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายร่างกายมันเหมือนกัน ผมไม่ได้อยากจะปกป้องเฮียผาด้วยวิธีนี้สักนิด

“ยืนนิ่งอยู่ได้ ไม่ไปตามมันรึไง?”

เสียงทุ้มนิ่งๆส่งออกมา ผมเงยหน้ามองเฮียผาที่นั่งปาดเลือดตรงมุมปากตัวเอง

“โทษทีแล้วกันที่แกล้งยั่วโมโหแฟนมึง”

“มันไม่ใช่แฟนผมนะเฮีย ผมต่างหากที่ต้องขอโทษแทนมัน มันก็แม่ง!งี่เง่า ขี้โมโหแล้วก็ไร้เหตุผลแบบนี้แหล่ะ เฮียคงไม่ถือนะ”

“หึ กูอายุก็ปูนนี้แล้ว จะไปถืออะไรกับเด็กอย่างพวกมึง”

“เฮ้อ...”

ผมกระแทกตัวลงนั่งกับเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ในหัวเหมือนกับมีอะไรบางอย่างตีกันให้วุ่น

“แล้วนี่ไม่จะไม่ไปตามแฟนมึงจริงๆรึไง”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่!

“เผื่อฟลุ๊ค”

-*-!!



 

หลังจากออกไปส่งเฮียผาเสร็จ ผมก็ขึ้นห้องตัวเองแล้วไปนอนเกลือกกลิ้งบนเตียง

ตั่บ

ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อทับกับอะไรสักอย่างเข้าอย่างจัง ผมกลิ้งตัวออกก่อนจะใช้มือควานหาของ ...โทรศัพท์มือถือสินะ -*-

“เฮ้ยเชี่ย!

เพราะเผลอทำเมื่อกี้เบอร์ที่ผมกดค้างไว้หน้าจอเมื่อก่อนลงไปเลยถูกกดออกไป ยิ่งหน้าจอแสดงว่าปลายสายรับผมยิ่งทำอะไรไม่ถูก

ผมคิดวนอยู่ในหัวตัวเองอยู่นาน เพื่อพยายามหาคำสักอย่างเพื่อพูดออกไป แต่ได้แค่...

“ฮัล...”

ติ๊ด!

“อ่าวเชี่ย....”

ผมแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งเมื่อปลายสายมันดันกดตัดไปซะดื้อ มันทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียงก่อนจะมองมันด้วยความหงุดหงิด แม่ง!

ตือดึ่ง

เสียงเฟสดังขึ้น ผมเลื่อนสายตาไปมองอย่างเอือยๆ เพราะรู้สึกยังไม่พร้อมจะพูดกับใคร -*-

หน้าบ้านมึง

ผมตาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าคนที่โพสคือพิกัสโซ่ ทั้งที่ไม่มีประธานหรือกริยาแต่ผมกลับเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร

สองเท้าผมวิ่งลงบันไดไปยังชั้นล่าง พอเปิดประตูออกก็พบเจอกับรถเฟอร์รารีคันเดิมที่คุ้นตา ...เป็นมันจริงๆ

ผมตีหน้าหงิกก่อนจะรีบเปิดประตูเข้าไปในรถคันนั้นทันที ไอ่กัสที่นั่งเท้าหัวพิงขอบกระจกอยู่ปรายตามามองผม

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“สักพัก”

“ใจเย็นลงแล้วใช่ไหม?

“อือ”

มันตอบด้วยน้ำเสียงเอือยๆ

“กัส กูไม่รู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่ แต่ที่มึงทำแบบนั้นกับเฮียผา กูไม่ชอบเลยจริงๆ...”

ผมเว้นจังหวะแล้วดูปฏิกิริยาของฝ่ายตรงข้าม ไอ่กัสเริ่มตีหน้านิ่งแล้วเม้มปาก

“ถึงมึงจะไม่พอใจอะไรเฮียผา แต่เฮียเขาก็แก่กว่ามึงนะว่ะ...”

“งั้นกูคงต้องรอให้ถึงวันที่มันมาแย่งมึงไปสำเร็จแล้วกูค่อยยอมงั้นสิ”

“มึงพูดบ้าอะไร?”

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ หรือจริงๆแล้วมึงก็หวังในตัวมันวะ! ใช่สิ เคยคบกันนิ”

น้ำเสียงที่พูดท้ายประโยคมันดูเจ็บปวด

“มึงพูดอะไรของมึง! กูกับเฮียผาไม่เคยคบกัน! เราไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ คนที่เฮียผาหมายถึงมันไม่ใช่กูหรือไม่ก็อาจจะไม่มีตัวตนเลยซะด้วยซ้ำ เฮียเขาบอกกูมาว่าแค่แกล้งเล่น มึงจะจริงจังอะไรวะ!?

“เหอะ! ปลาวาฬ กูจะเชื่อมึงได้แค่ไหนกันวะ! ตอนไอ่เชี่ยนั่นมันพูดมึงก็ไม่เห็นขัดอะไร แล้วมาอธิบายให้กูฟังแบบนี้ เพื่อ!!?

มันตะโกนเสียงดังลั่นรถจนผมแอบตกใจ หลังจากนั้นทั้งผมทั้งมันต่างเงียบทั้งคู่ เงียบซะจนได้ยินเสียงลมหายใจถี่ๆของมันที่บ่งบอกว่าโมโหแค่ไหน ซึ่งผมเองก็ไม่ต่างกัน

“ถ้าพูดแล้วไม่ฟังกันแบบนี้ก็อย่ามาคุยกันเลยว่ะ!

หมับ

“มึงไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!!

...!!...

 

__________________________________________________________________________

++twitter : minemeni001++
           ทักทายกันได้นะไม่กัด

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น