คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8 (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2562 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 (2)
แบบอักษร

 

 

คืนนั้นทั้งสองต่างฝ่ายต่างนอนไม่หลับใต้ชายคาเดียวกัน เมืองเหนือเดินลงไปห้องครัว ไม่ยอมเปิดไฟ หาเหล้าเพียวๆ มาดื่มจนเมามาย ส่วนปาลิตานั้นนอนซึม รู้สึกแย่ และอยากจะร้องไห้ ข่มตาหลับก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะฝันร้ายในอดีตคอยตามหลอกหลอน ข่มตาลงทุกครั้งก็เห็นภาพเขาควงผู้หญิงคนอื่น บางครั้งตามตัวเขามีรอยลิปสติกเปรอะเปื้อน แต่ก็ยังใจร้ายมานอนกับหล่อนต่อ อดีตพวกนั้นต่อให้เวลาผ่านไปอีกสิบปียี่สิบปี ปาลิตาก็ลืมไม่ลง เหมือนครั้งนั้นที่เขาอยู่เหนือร่างและบอกออกมา 

ว่า... ตกลงคบกับนันทิยาแล้ว 

แม้ร่างกายจะสุขที่ได้แนบชิด ทว่าหัวใจหล่อนกลับแตกสลาย เขาคบกัน แต่ก็เก็บหล่อนไว้ ไม่ปล่อยไปสักที กว่าสองปีเต็มที่พวกเขาคบกันโดยที่หล่อนยังอยู่ที่เดิม อยู่เป็นของตาย รอวันถูกเขาโละทิ้ง เวลาผ่านไปจนพวกเขาเลิกกัน และกำลังจะกลับมาคบกันอีกครั้ง หล่อนก็ยังอยู่ตรงนี้ ยังอยู่กับเขา ไม่จากไปไหนสักที 

ร่างกายหล่อนถูกเขาครอบครองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง มันเน่าเกินกว่าจะเปิดรับผู้ชายคนอื่นเข้ามาในชีวิต ทุกคืนปาลิตาถามตัวเองเสมอว่าทนอยู่ต่อไปแล้วมีอะไรดีขึ้นมา แต่ก็ไม่เคยได้รับคำตอบอะไร นอกจากส่วนลึกในใจ ร้องบอกออกมา ‘ว่าหล่อนรักเขา’ รักมาก... รักจนไม่รู้จะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเขา 

แต่ทว่าตอนนี้มีหนึ่งเหตุผลแทรกขึ้นมา เป็นเหตุผลที่ทำให้หล่อนต้องหันมารักตัวเอง ซึ่งนั่นก็คือลูกน้อยในครรภ์ ลูกที่เขาไม่ต้องการ และไม่ได้ตั้งใจทำให้เกิดขึ้นมา 

“ฮึก...” กายบอบบางฝืนลุกจากเตียงมาเปิดลิ้นชัก ดูสมุดบัญชีธนาคารในส่วนที่เป็นชื่อของตัวเอง สองบัญชีมีเงินรวมกันจำนวนเกินล้าน ทั้งหมดล้วนเป็นเงินของคุณเปรมที่มอบให้เป็นทุนการศึกษา สะสมมาตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ จนกระทั่งถึงวันนี้ สำหรับหล่อนแล้ว เงินก้อนนี้มันมากมายพอที่จะชุบเลี้ยงสองชีวิตให้อยู่สุขสบาย 

บางที... นี่อาจจะเป็นทางออกของหล่อนกับลูก 

หล่อนเสียใจที่ไม่ได้ตอบแทนบุญคุณคุณเปรม ผู้มีพระคุณที่ยื่นมือมาดึงหล่อนออกมาจากความลำบาก ในสายตาคนอื่น ช่วงแรกที่ย้ายเข้ามาในไร่ ทุกคนล้วนดูถูกดูแคลน หาว่าจะมาจับคนแก่ หาว่าจะมาเป็นนายหญิงคนใหม่ของไร่ ทุกคนเกลียดชังหล่อน รวมถึงเมืองเหนือเองก็ด้วย แต่ความจริงแล้วมีเพียงหล่อนเท่านั้นที่รู้ ว่าคุณเปรมไม่ได้มีจิตอกุศล คิดอะไรไม่ดีกับหล่อนในทำนองนั้นเลย 

  

“เฮาแค่ผู้สาวขาเลาะ โย่ว! โย่ว! บ่แม่นผู้สาวขาเรียน บ่ได้ขยันหมั่นเพียร ปากกาสิเขียนยังได้ยืมหมู่ การบอกการบ้าน เฮ้ยยย! อะไรวะเนี่ย ตกใจหมดเลย” ไม้กวาดในมือเกือบหลุด ตกใจหมดเลยที่เผลอยกสูงไปหน่อยก็เลยกวาดคนที่นอนเมาหมดสภาพบนพื้นไปเต็มๆ เพ่งดูแล้วเพ่งดูอีก ก่อนจะลองมองดูอีกทีจึงมั่นใจว่าเป็นเมืองเหนือไม่ผิดแน่ 

“คุณเหนือ ทำไมมานอนตรงนี้คะ ตื่นค่ะ” 

ส้มโอเรียกคนอื่นให้มาช่วยกันปลุกเจ้านาย เสียงดังโหวกเหวกโวยวายจนคุณเปรมต้องเดินออกมาดูด้วยตัวเอง 

“มีอะไร เสียงดังแต่เช้าเชียว” ชายวัยกลางคนอยู่ในชุดกางเกงสเล็ก เสื้อเชิ้ต เป็นชุดอยู่บ้าน แต่ดูดีมากกว่าคนทั่วไป 

“คือนังส้มโอมันจะมาทำความสะอาดครัวค่ะ แต่ว่า...” 

ป้าแม่ครัวภรรยาลุงเติมไม่อยากเล่าต่อ แต่ชี้นิ้วไปที่ตัวต้นเหตุแทน คุณเปรมมองตามปลายนิ้วก็พบลูกชายนอนเมาเป็นหมา หมดสภาพ 

“อ้าว ทำไมมันไปนอนตรงนั้น” เข้าไปปลุกลูกชายแล้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว ไม่รู้ว่ามันดื่มหรืออาบกันแน่ สะกิดปลุกหลายครั้งไม่มีการตอบรับก็เลิกสนใจ “ทิ้งมันไว้แบบนี้แหละ ไม่ต้องปลุก ไม่ต้องพามันไปนอนไหน แยกย้ายไปทำงานได้” 

“แต่คุณผู้ชายคะ แล้วอาหารเช้าล่ะคะ” 

ส้มโอถาม ก็เจ้านายอีกคนเล่นนอนหมดสภาพขวางครัวอยู่แบบนี้ จะให้ทำอาหารเช้ายังไง 

“ไม่เป็นไร วันนี้ไม่ต้องทำ เดี๋ยวฉันพาหนูปริมไปกินข้างนอก” 

ลั่นประโยคคำสั่งออกไปทุกคนก็พร้อมทำตาม ลุงเติมเพิ่งตามมาทีหลัง เห็นเข้าก็ไม่สามารถปล่อยเจ้านายทิ้งไว้ได้ เขาเรียกคนงานผู้ชายมาช่วยกันพยุงเจ้านายไปนอนสบายๆ บนโซฟาน้องรับแขก ให้คนใช้ช่วยดูแล นำผ้าเย็นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เจ้านายสดชื่น 

กว่าเมืองเหนือจะรู้สึกตัวก็กินเวลาไปหลายชั่วโมง เขาปวดหัวหนึบๆ แทบจะระเบิด ไม่ได้เมาแบบนี้นานหลายปีแล้ว พอได้กลับมาดื่มหนักๆ รู้สึกเลยว่าตัวเองไม่ได้หนุ่มแน่นเหมือนเดิม ไม่ควรเมาหัวราน้ำ 

“ปวดหัวชะมัดเลย ป้าน้อมครับ ใครพาผมมานอนตรงนี้” 

“ลุงเติมค่ะ เมื่อเช้านังส้มโอจะไปทำความสะอาดแต่บังเอิญเห็นคุณเหนือเมา นอนกองอยู่บนพื้นน่ะค่ะ ทำไมดื่มหนักขนาดนั้นคะ” 

ป้าน้อมนำผ้าผืนเล็กลงชุบน้ำ และส่งไปให้เจ้านายเช็ดหน้าเอง วันนี้ป้าน้อมไม่ได้ไปทำกับข้าวให้ร้านอาหารให้ดาวไปแทน 

“มีเรื่องเครียดนิดหน่อยครับ แล้วนี่คนในบ้านไปไหนกันหมด เงียบจัง” สายป่านนี้ปาลิตาคงไปทำงานแล้ว น่าจะเหลือแค่บิดา 

“คุณเปรมกับคุณปริมออกไปกินข้าวข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ในบ้านก็เหลือแค่คุณเหนือกับพวกคนใช้ หิวหรือยังคะ ป้าจะยกข้าวต้มร้อนๆ มาให้กิน” 

ป้าน้อมจงใจไม่เล่าเกี่ยวกับความไม่พอใจของคุณเปรมที่มีให้เมืองเหนือ ท่านไม่ชอบที่เห็นเมืองเหนือเมาหมดสภาพจนคนอื่นมาเห็น ถึงแม้จะเห็นแค่คนในบ้านก็ตามที 

เพิ่งตื่นก็เลยยังไม่รู้สึกหิวสักเท่าไหร่ วันนี้เหมือนจะมีงานด่วนต้องเข้าไปจัดการ ถึงเมาค้างมากแค่ไหนก็ต้องเข้าไร่ช่วงบ่าย 

“ผมขอไปอาบน้ำก่อนดีกว่าค่อยลงมากิน” 

“ได้ค่ะ ป้าจะให้เด็กเตรียมไว้รอ” 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น