l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : VIII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2557 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : VIII
แบบอักษร







 

CHAPTER : VIII




“แว่น หิว เดี๋ยวแวะเซเว่นหน้าม.ให้หน่อย”


“อือ”


หลังจากเลิกเรียนก็มีข้อความจากไอ่กัสให้ไปรอที่โรงจอดรถเมื่อเช้า บอกจะไปส่ง ซึ่งผมก็ไป เพราะเห็นชัดๆว่าผมมีแต่ได้กับได้ ได้นั่งรถหรูๆและยังประหยัดค่าแท็กซี่อีก คุ้มชัดๆ


“มึงเป็นไรวะเนี่ย? ทำไมดูเซ็งๆวะ”


“บริษัทบอกให้กูไปถ่ายแบบตอนกลางคืนว่ะ จู่ๆก็มาบอกกะทันหัน แม่ง”


“นัดกลางคืนๆแบบนี้ นัดถ่ายนู้ดชัวร์ๆ มึงฟิตกล้ามมายัง? เดี๋ยวนางแบบเขาไม่พอใจเอานะเว้ย”     


ผมพูดติดตลกแล้วยิ้มกวนๆใส่มึง เล่นเอามันขมวดคิ้วใส่ผมเลยทีเดียว


-*-


“ฮ่ะๆ เอาหน่ามึง เครียดไร ได้ตังค์ เปลือยนิดเปลือยหน่อยเป็นไรไปวะ ทนๆไว้เว้ยมึง เก็บตังค์เยอะๆจะได้เอาไปเลี้ยงเมีย”


มันกระตุกยิ้มก่อนจะปรายตามองผม


“นั่นสินะ เมียกูยิ่งกินจุๆอยู่ด้วย”


“ใคร มึงหมายถึงใคร ใครเมียมึงกัน?”


ผมว่าก่อนจะเสมองออกนอกหน้าต่างรถ


“เขินรึไง? ทำไม ใคร ใครหมายถึงมึง”


เพล้ง ง ง!


เด็กเสิร์ฟคนไหนมาทำจานแตกแถวนี้วะ ผมรีบหันหน้าขวับกลับไปก่อนจะปรับสีให้เรียบเป็นปกติ


“กูก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นกูสักหน่อย ...อ้อ ไอ่คนชื่อกิลล์นั่นกินเก่งเหรอวะ?”


“กิลล์...? กิลล์ไหนมึง”


“อย่ามาแอ๊บจำไม่ได้ เด็กมึงไง คนที่โทรมาหากูวันนั้นไง”


ผมตอบมันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดๆ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องหงุดหงิดด้วย


“อ่อ คนนั้น”


มันตอบรับด้วยเสียงเรียบๆ ผมเม้มปากนิ่งก่อนจะเสมองออกนอกกระจก


“คงจะมีเยอะล่ะสิ ถึงได้นึกไม่ออก”


ผมพูดลอยๆขึ้น เงาในกระจกสะท้อนให้เห็นไอ่กัสแว่นที่กำลัง ...หัวเราะ? !!


 

 

ฟุบ ๆๆ  ๆ ๆ


“เฮ้ยๆ พอแล้ว ซื้อไปเยอะขนาดนี้จะกินหมดรึไง”


“เรื่องกู”


ผมว่าใส่มันด้วยเสียงแข็งๆ คาใจชะมัด ที่มันยิ้มเมื่อกี้หมายความว่าไงกันวะ? สะใจ? เยาะเย้ย? วุ้ยแม่ง!


“จะเป็นเรื่องของมึงได้ไง ก็ในเมื่อเงินที่จะจ่ายเป็นเงินกู”


ผมเงียบ ก่อนจะก้มลงมองขนมกว่ายี่สิบกว่าซอง


กูหยิบมาเยอะขนาดนี้ตั้งเมื่อไหร่วะ? -*-


ผมหยิบมันออกให้เหลือสิบกว่าซอง แล้วเดินไปตรงแคชเชียร์ เพื่อจ่ายเงินทันที ส่วนไอ่กัสแว่นก็ยืนกอดอกนิ่งๆข้างหลังผม


“ทั้งหมด 259 บาท 25 สตางค์ค่ะ”


ผมหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาทันทีเพื่อจะจ่าย แต่... ฉิบแล้วกู ขาดอีกยี่สิบบาทยี่สิบห้าสตางค์ –[]-!


“คุณคะทั้งหมด 259 บาท 25 สตางค์ค่ะ”


จะพูดซ้ำทำไมเนี่ยเจ้ ...เอาไงดีวะ?


ฟุบ


“นี่ครับ”


แบงค์ห้าร้อยใบงามถูกวางลงกลางเคาน์เตอร์           


“ดื้อ”


ไอ่กัสแว่นว่าก่อนจะยื่นมือข้ามตัวผมมาหิ้วขนมออกไป


“ชิส์! อย่าให้กูได้มีงานทำบ้างนะมึง”


 

 

ตุบ


ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดที่ยังไม่เลือนไป พี่โลที่นั่งอยู่ข้างๆจ้องทีวีด้วยสายตาเหม่อลอย จนผมเลิกคิดเรื่องไอ่กัสแล้วหันมาสนใจพี่โลแทน


ฟึ่บๆ ๆ


ผมโบกมือต่อหน้าพี่โล พี่โลสะบัดหน้านิดๆก่อนจะหันมาหาผม


“เหม่อไรเนี่ยพี่”


“เปล่า”


พี่มันตอบก่อนจะล้วงไปหยิบป๊อปคอร์นตรงหน้าเข้าปาก


“แต่งนิยายถึงไหนแล้ววะพี่”


ผมถามขึ้น ตอนนี้พี่โลทำอาชีพเป็นนักเขียนอิสระ แต่หลักๆก็เหมือนจะแต่งนิยายรักส่งสำนึกพิมพ์สักอย่างเนี่ยแหล่ะ จำไม่ได้


“หะ...? อ้อ... อ่อ นิยายเหรอ.. .ยังไม่ถึงไหนเลยว่ะ”


“ดูมึนๆนะเนี่ยวันนี้ เป็นไรไหมเนี่ย”


ผมว่าพร้อมกับยกมืออังหน้าผากพี่โล


“ไม่มีไข้นิหว่า แล้วเป็นไรวะ?”


“ไม่ได้เป็นอะไรนิ ไปนอนนะ”


ว่าแล้วพี่โลก็เดินขึ้นบันไดขึ้นไปชั้นสอง ด้วยท่าทางที่เหมือนคนเมา เซชนขอบโต๊ะเก้าอี้นู่นนี่ไปทั่ว


“สงสัยพี่กูจะเมาดิบนะเนี่ย - -


 

 

“อะไรยังไง นั่งหงอยอะไรมึง”


ผมผงกหัวที่กำลังฟุบกับโต๊ะนาวเน่าๆในโรงอาหารขึ้นมาอย่างห่อเหี่ยว ก่อนจะหรี่ตามองคนสองคนที่เดินตามติดไอ่ฮักเข้ามา


“เฮ้ยๆ มึง กูต้องตาฝาดไปแล้วแน่ๆว่ะ กูเห็นผีแฝดสองตัวตามหลังไอ่ฮัก”


ผมสะกิดแขนไอ่นาวหยิกๆ


“ไอ่นี่ก็หลังเขาอีกละ ฝาแฝดที่มึงเห็นนั่นน่ะไม่ใช่ผี แต่เป็นพ่อบ้านที่พ่อของไอ่ฮักจ้างมาให้ดูแลมัน”


“เฮ้ย จริงดิ –[]-


พ่อบ้าน... เนี่ยนะ? ไมหล่อเฟี้ยวกินกูจังวะ


“แต่กูเตือนมึงหน่อยนะ คนหนึ่งอะเงียบๆ แต่อีกคนนะมึง ม้อโคตรๆ”


ไอ่นาวทำหน้าแหยะใส่ จังหวะพอดีกับไอ่ฮักที่เดินเข้ามาทันที ไอ่ฮักกระแทกตัวลงนั่งกับเก้าอี้


“เป็นไรของมึงวะไอ่วาฬ”


“ก็ไอ่ปลาวาฬมันอยากจะงานทำ แต่ไม่รู้หางานทำที่ไหน มันก็เลยเครียด”


ไอ่เบียร์ตอบลอยๆออกมาขณะที่ตามันยังจ้องติดกับจอIPHONE


“แหม่ คุยกับใครวะมึง กูเห็นแต่เช้าแล้วน้า...”


ไอ่นาวแกล้งลากเสียงยาวแซวไอ่เบียร์ ซึ่งอีกสักแปปพวกมันก็คงได้มีเตะกับเองนั่นแหล่ะ


“เออมึง ไมวันนี้ไม่เข้าคลาสวะ”


“ป๊าแม่งใช้กูไปทำงานที่โรงแรมที่ชล กูเลยต้องไปเว้ย”                       


“อ้าว แล้วมึงจะมาไมเอาตอนนี้วะ นี่มันเลิกแล้วนะเว้ย”         


“กูจะมาถามพวกมึง มันจะมีปาร์ตี้ฉลองครบ15ปีโรงแรมที่ชล พวกมึงจะไปไหม?”


พรึ่บ!


สัมผัสได้ถึงความอยาก... เหล้าของไอ่พวกสองตัวนั่นทันที


“เมื่อไหร่วะ?”


ไอ่นาวเริ่มแย่งบทผมถาม


“อาทิตย์หน้าว่ะ”


“ฟรี?”


ผมก็แค่ถามไปเองเท่านั้นแหล่ะ ไม่ได้งกอะไรเล้ย จริ๊งจริง...(เสียงสูงไปนะ - -)


-*- ถ้ากูบอกไม่ฟรี”


“กูก็ไม่ไป~


ผมตอบก่อนจะยิ้มตาหยีด้วยหน้าด้านๆ


“มึงเนี่ยน้า... งกหาเหอะ เออๆ ฟรีๆ เหล้า ขนม นม เนย ฟรีหมด เค?”


“งั้นกูไป”


ผมยกมือค้างพร้อมกับยิ้มแฉ่ง ก่อนจะหันไปหาไอ่นาวกับไอ่เบียร์ที่เพื่อหาแนวร่วม


“พวกมึงล่ะ”


“หึ... มีหรือกูจะพลาด”


หลังจากคุยกับไอ่พวกนั้นได้สักพัก ไอ่กัสแว่นจอมปลอมที่เข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะแสร้งมาขอนั่งข้างผม แล้วสะกิดยิกๆ ประมาณส่งซึกว่าถึงเวลาที่ผมต้องไปกับมันแล้ว สุดท้ายผมก็ต้องไปนั่งแก่วที่สตูดิโอที่มันถ่ายแบบอยู่ดี มึงรับกูมาทำไม! -*-!


 


“ถ้าจะรับกูไปสตูดิโอ กูบอกเลยนะว่าไม่ไปแล้ว”


ผมบอกดักมันไว้ก่อนทันทีที่รถมันจอดเทียบหน้าบ้าน เวลานี้เป็นเวลา10โมงกว่าๆ


-*- ทำไม มึงเบื่อรึไง”


“เออดิ จะให้กูไปนั่งหาวรอนอนรอทำไม บ้าเปล่า”


“วันนี้กูไม่พามึงไปสตูดิโอหรอกน่ะ ไม่มีถ่าย”


“งั้นกูกลับล่ะ”


ผมทำท่าจะลงจากรถมันที่เพิ่งจะเข้าเมื่อกี้ แต่กลับถูกมันกระชากหมวกเสื้อฮู้ดไว้ก่อน ผมหันกลับไปตีหน้าหงิกใส่มันเมื่อถูกยื้อไว้


“ไรมึงเนี่ย!?


“ใครบอกให้มึงกลับได้ จะพาไปกินของอร่อยๆ ไม่เอารึไง”


“...”


“สเต๊กเนื้อนุ่มๆ ไอศกรีมหวานละลายปาก~...”


อึก... ยิ่งพูดมันยิ่ง...หิว!! แต่ถ้าจะเอาเรื่องของกินมาล่อล่ะก็...


“รถอยู่ไหน นำไปเลย!


บอกเลยว่ามันคิดถูก!


 

 

ไอ่กัสพาผมไปกินสเต็กเนื้อนุ่มๆกับไอศกรีมหวานละลายปากจริงๆอย่างที่มันว่า โดยรถกระบะสีดำคันก่อน พอกลับจากภัตตคารหรูในโรงแรมชื่อดัง ผมคิดว่าจะได้กลับบ้านเลยซะอีก แต่มันกลับพาผมมาที่คอนโดมัน(อีกแล้ว)


พอจะขึ้นแท็กซี่กลับเองมันก็ไม่ยอม ผมเลยโทรบอกพี่โลก่อนว่าจะค้างที่นี่ แล้วก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยยืมเสื้อผ้ามันอีกนั่นแหล่ะ - -


“สัด ไซส์เล็กๆกว่านี้มีไหมฮะ!? แม่งหลวมชะมัด”


ผมพับขอบกางเกง4-5ตลบเพื่อให้มันพอดีตัวแล้วแน่ขึ้น


“ก็ดีแล้วนิ จะได้ถอดง่ายๆ”


ไอ่กัสส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มา ผมส่งสายตาเอือมไปให้มันทีหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นเตียงไปนั่งพิงหัวเตียงข้างๆมัน


“มึงดูไรวะ”


the exorcist


“หนังผีอะนะ?”


“อือ ไง กลัวรึเปล่า?”


“ใครกลัวกัน เรื่องโปรดกูเลยล่ะ”


ส่วนตัวผมเองเป็นพวกชอบดูหนังผี รบราฆ่าฟันแบบหลอนๆปนสยอง และไอ่เรื่องที่มันว่าเนี่ย เรื่องโปรดผมเลยแหล่ะ ผมกอดอกตั้งใจดูหนังไปเรื่อยๆอย่างเมามัน


“ปลาวาฬ”


“หืม?”


ผมตอบมัน ขณะที่ตายังจ้องหน้าจออยู่


“ปลาวาฬ”


“ไร~


“... ปลาวาฬ”


“ไรมึงเล่า!


ผมตอบมันไปแต่สายตาก็ยังจ้องจดจ่ออยู่หน้าจอเหมือนเดิม ตอนนี้มันใกล้ถึงตอนจบแล้ว เป็นจุดไคล์แมกที่กำลังเฉลยว่าเนื้อเรื่องจริงมันเป็นยังไงกันแน่ ผมนั่งลุ้นตัวโก่งเมื่อผีในเรื่องจะโผล่มาอีกครั้ง มันกำลังจะ...


ฟุบ


จุ๊บ!


โอเค... ผมพลาด! - -* จู่ๆหน้าจอถูกบังมิดเมื่อไอ่กัสชะโงกหน้าเข้ามาจูบผมพอดีเป๊ะกับฉากสำคัญ มันแตะริมฝีปากลงเบาๆก่อนจะผละตัวออกไป


“ทำเหี้ยอะไรมึงวะ นั่งกำลังมันส์อยู่เนี่ย!


ผมตีอกมันดังปั่กก่อนจะหยิบรีโมทแล้วกอกลับ


“เหอะ! ปลาวาฬ นี่มึงเห็นหนังผีดีกว่ากูเหรอวะ! แถมยังกล้าทำร้ายร่างกายกูอีก สาบาน! วันนี้มึงไม่ได้นอนเฉยๆแน่!!


“เฮ้ย! จะทำไรกู อย่านะ! แว้กกกกก!!



ผ่าง !

 

__________________________________________________________________________

++twitter : minemeni001++
            ทักทายกันได้นะไม่กัด

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น