manes
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

I hate family.🤣🙃

ชื่อตอน : #21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 137

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2563 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#21
แบบอักษร

พวกมึง จับไว้ดิ้//เสียงใครบางคนพูดขึ้น

ตึกๆ//ผู้หญิงอายุราว23 3คน เดินมาจับเเขนลิซไว้

พวกคุณจะทำอะไรอ่ะ ปล่อยลิซนะ//ลิซตะโกน

ขอไลน์หน่อย//เสียงของคนหนึ่งพูดขึ้น

พี่ชื่อบลู น้องล่ะ ลิซหรอ

..//ลิซนิ่งเงียบ

โอ๋ ไม่ตอบด้วย พี่ขอโทษ

เอาคนของพี่ออกไปจากลิซ

จุ๊ๆๆ ไม่เอาสิคะ เรามาสนุกกันดีกว่าเนอะ ได้ข่าวว่าดังด้วยสิ หึๆๆ //บลูมองด้วยสายตาดุร้าย

ปล่อยนะ ปล่อยย!

 

ตึงงง!//เสียงถีบประตูดังขึ้นดังมาก จนสาวๆกลุ่มบลูตกใจไปด้วย

มิ ช่วยเราดว ฮึกๆ ชะช่วบเราด้วย

ไม่เป็นไรลิซ อาจารย์คะ ช่วยโทรเรียกพี่ๆปี3-4ทีค่ะ //เสียงฮามิกุขอร้องอาจารย์พิมประภา

โอเคค่ะ ซักครู่นะคะ //เสียงอาจารย์ตอบรับ

พี่ซุกกุล่ะ //ลิซถามด้วยคราบน้ำตาที่นองหน้า

เอ่อ เเกบอกว่าจะมาหาลิซ เเต่ไปไหนเเล้วก็ไม่รู้

ตึกๆๆๆ//เสียงกระทบพื้นอย่างดัง เป็นสัญญาณบอกว่ารุ่นพี่มาเเล้ว

ไหนคนร้าย //คงจะเป็นน้ำเสียงของใครไม่ได้ นอกจาก กุซซุ ผู้ที่นั่งมองลิซตลอดเวลาที่อยู่ในผับ เเต่ไม่กล้าเเสดงตน

นี่ค่ะ//ฮามิกุชี้ไปทางคนร้าย4-5คน

เเกบังอาจมากนะ เเต่เอ๊ะ เรียนอยู่ปีสี่ใช่ไหม หึ เเกโดนชั้นเล่นเเน่ ระวังตัวไว้ด้วย//กุซซุข่มขู่เเก๊งค์ที่พยายามลวนลามลิซ

ออกไปได้เเล้ว//เสียงกุซซุตวาดย่างดัง จนเเก๊งค์นั้นต้องยอมออกไป

มิ เธอไปหาพี่กุกับเราหน่อย ฮึก ได้มั้ย//เสียงลิซขอร้อง เเต่เเผงไปด้วยความมึนเมาเเล้วความสลดใจ

อื้ม ได้//เสียงฮามิกุตอบรับ

อาจารย์คะ หนูกับลิซขออนุญาตยกเลิกงานนะคะ//เสียงฮามิกุกล่าวอีกครั้ง

ค่ะ เรื่องมันใหญ่มากอาจารย์ไม่อยากให้มันบานปลาย//เสียงอาจารย์พูด

ขอบคุณค่ะ//เสียงฮามิกุตอบรับ

 

23:34 น.

เเก เดินไหวปะ//ฮามิกุถามลิซ

อืม ไหว

 

อ๊าา อื้มมม เบาๆหน่อยย อ่าส์ ซี๊ดด//เสียงครางดังขึ้นในห้องเเห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ตรงหน้าลิซ

เเกร๊กกก//ลิซเปิดประตูเบาๆ เผย

ให้เห็นซุกกุกำลังเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองทิ้ง

ลิซถึงกับไม่มีเเรงทรุดลงกับพื้น เมื่อเห็นภาพของคนรักกำลังร่วมสุขกับหญิงอีกคน

ละ ลิซ มาได้ไง//เสียงซุกกุถามด้วยน้ำเสียงเบาลง

ลิซไม่พูดอะไรได้เเต่ลุกขึ้นปาดน้ำตาที่มันเอ่อล้นออกมาอย่างไม่สิ้นสุด เเล้วจึงวิ่งออกไป

ลิซ ลิซ รอพี่ด้วยย//เสียงซุกกุตะโกนตามหลัง

เเต่กลับออกไปไม่ได้ เพราะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าซักชิ้น ฮามิกุได้เเต่ยืนอึ้ง เเล้วจึงตะโกนออกไปว่า “คุณมันไม่รู้จักพอ ไอ้คนเจ้าชู้”เเละจึงวิ่งออกไป

ซุกกุรีบใส่เสื้อผ้าตัวเองให้เป็นเช่นเดิม เเละกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง เเต่มีมือของหญิงคนนั้นรั้งเอาไว้

พี่จะไปไหน//เสียงหญิงสาวเอ่ยขึ้น

ออกไปจากที่นี่//พูดจบเเล้วจึงวิ่งออกไปจากห้อง

 

00:00 น.

รถคันหรูวิ่งเข้ามาจอดในตัวบ้านของตน จอดรถเรียบร้อยจึงวิ่งออกมาจากตัวรถ เเละจริงดิ่งมาถึงห้องของตน

ซุกกุเปิดประตูเข้าไป ก็พบเเต่ความว่างเปล่า จึงเรียกหาลิซ เผื่อเธอจะกลับมาเเล้ว

เเต่ก็ไม่พบวี่วาวของสาวน้อยเลยซักนิด เธอจึงเปิดดูตู้เสื้อผ้า ก็พบเเต่ชุดของตน เเละไม่มีชุดของลิซหลงเหลืออยู่เลย

ถัดมาที่เตียงนอน มีจดหมายเเผ่นหนึ่งพร้อมโทรศัพท์มือถือที่ซุกกุซื้อไว้ให้ลิซด้วย ในจดหมายเขียนว่า

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้เรามีความสุข ขอบคุณที่ผ่านเรื่องราวร้ายๆมาเพื่อเรา ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้เราเเต่เราทนอยู่กับคนเจ้าชู้ไม่ได้หรอก เราไม่อยากจมปลัก ลาก่อนนะ”

สิ้นคำอ่านน้ำตาของซุกกุมันเริ่มเอ่อล้นออกมาไม่หยุดหย่อน ทำไม ทำไมกัน สิ่งที่เธอพยายามทำทุกอย่างมันเสียหมด เพราะอารมณ์ชั่ววูบของเธอ มันทำให้เธอเจ็บถึงเพียงนี้เลยหรือ เธออยากจะขอโทษขอโพยลิซ เธอนึกไม่ออกเลยว่า สิ่งที่เธอทำมันเจ็บขนาดนี้ เเล้วคนที่ได้รับจะเจ็บขนาดไหน เธอคงจะทำผิดพลาดไปจริงๆนั้นเเหละ

 

เธอพยายามตามหาลิซทุกวิถีทาง เเต่ไม่พบวี่เเววของลิซ หรือเธอจะไม่มีตัวตนเเล้ว เเต่จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ เพราะเพื่อนเธอก็บังติดต่อมาหาเธอ ว่าเเต่เธออยู่ไหนล่ะ

 

16 กรกฎาคม เป็นวันที่นักศึกษารับปริญญากัน มันเป็นรุ่นที่ลิซจบพอดี เมื่อเธอหาลิซในมหาวิทยาลัยในลอนดอนไม่เจอ เธอจึงเดินทางมายังมหาวิทยาลัยในประเทศไทย พบเด็กๆมากมายกำลังตั้งหน้าตั้งตาถ่ายรูป เเต่เธอก็ไม่พบลิซ

มาถึงกลุ่มสุดท้ายที่ต้องถ่ายรูปหมู่ เธอเหลือบไปเห็นหางตาของใครบางคน ที่คล้ายกับลิซมาก เธอมั่นใจว่านั่นคือลิซ จึงเดินไปจับเเขน คนๆนั้นถึงกับหันมามองด้วยความเเปลกใจ

คุณเป็นใคร//เสียงเเรกที่ได้ยินมันไม่ใช่เสียงของลิซ เเต่เป็นเพื่อนของลิซต่างหาก

เอ่อ ขอโทษที//เธอตอบไปอย่างผิดหวัง

กรี๊ด เเกกกกก สวยเว่อร์ ชั้นอยากได้//เสียงของผู้คนมากมายมุมดูอยู่มุมหนึ่ง เธอเเปลกใจ จึงเดินเข้าไปดู ก็พบกับลิซ ที่หน้าตาสละสลวยดึงดูใจเธอ เธอทำได้เเค่มองจนลิซสังเกตุเห็นเธอ

ลิซขอตัวนะคะ//เมื่อลิซเห็นดังนั้นจึงขอตัวออกไป เพราะเธอไม่อยากกลับไปอยู่กับอดีต มันยังคงฝังใจเธอมาถึงทุกวันนี้ เเม้ว่ามันจะผ่านมาหลายปีเเล้วก็เถอะ

 

ความคิดเห็น