l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : IV

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2557 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : IV
แบบอักษร






CHAPTER : IV




            โครม!

ผมปรายตาไปจ้องเขม็งไอ่กัสที่เตะขาโต๊ะอีกครั้งแล้ว

“หงุดหงิดอะไรมา ออกไปดูดบุหรี่แล้วเจอกิ๊กควงกับแฟนใหม่รึไง”

“เปล่า เข้ามาแล้วเจอเมียคุยกับชู้ต่างหาก”

รู้สึกสังหรณ์นิดๆว่ามันหมายถึงผม ผมเลยแกล้งทำหูทวนลมราวกับไม่ได้ยิน ก่อนจะตักเศษวุ้นเส้นเข้ามาให้ชามตัวเองอีก

“จะกลับได้ยัง?”

“ยัง พี่ ขอไอศกรีมวานิลาซันเดย์เพิ่มที่หนึ่งครับ มึง เอาป้ะ?”

“ไม่ -*-

มันทำเสียงแข็งใส่ผม แต่เชื่อสิ พอสั่งมา มันก็กินกับผมด้วยอยู่ดี ตอนแรกมันก็เล่นตัวบอกไม่เอาแหล่ะ แต่พอมันตักไอติมแล้วยื่นจ่อปากมันตรงหน้า มันกลับอ้าปากงับเลย

มันประสาทเนอะ ว่าไหม? - -*                      

 

“ถึงคอนโดแล้วจะโทรหา”

ความบิ้งตึงของไอ่กัสลดลงบ้าง แต่ก็บ้างเท่านั้นแหล่ะ ระหว่างทางพอเจอเบียดเฉียดนิดหน่อย มันก็ตะโกนด่าเป็นไฟแลบ พร้อมกับพ่นคำหยาบภาษาอังกฤษมาเป็นตับ

“ไม่รับได้ป่ะ?”

“อยากดังก็เชิญมึง”

มันว่าด้วยเสียงหงุดหงิดก่อนจะเหยียบรถออกไป ห่า... ถ้ากูใส่กระโปรงนี่ได้เปิดอ้าเป็นมาริลีน มอนโรแน่ๆ ขับเร็วสัด 

ผมยืนโวยมันคนเดียวหน้าบ้านจนพี่โลมาต้องได้ออกมาดูว่าคนบ้าที่ไหนมาแหกปากหน้าบ้านตัวเอง พอเห็นว่าเป็นผม พี่มันก็ทำหน้าปลงๆก่อนจะเรียกผมเข้าไปใกล้แล้วเขกหัวผมสามที เหอๆ ...ความรู้อันน้อยนิดของกูกระทบกระเทือนหมด

 

 

“วันนี้ไปไหนมาเนี่ยมึง”

“เพื่อนดิ เออ พี่โล ผมเจอเฮียผาด้วยว่ะ”

“.. .อ่ะ...เหรอ...อ่อ”

ผมหันหน้าไปมองดูปฏิกิริยาของพี่ชายตัวเองที่เริ่มแปลกไป

“เป็นไรอะ ?”

“ป่าว กูแค่ตกใจนิดหน่อย... ไม่นึกว่ามันจะกลับมาแล้ว”

“เออเนอะ กลับมาครั้งนี้ไม่เห็นจะบอกจะกล่าวอะไร”

ผมพยักหน้าเออออด้วยเพราะสงสัยให้ความแปลกๆนี่เหมือนกัน

Rr…

ติ๊ด

ไม่ต้องรอให้สั่นสุดครั้ง ผมก็รีบหยิบโทรศัพท์มากดทันที ก่อนจะกรอกเสียงเข้าไป...

“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขนาดนี้ กรุณาฝากข้อความหลังได้ยินเสียงสัญญาณ...”

ผมเตรียมซ้อมบทมาเรียบร้อยอย่างดี พี่โลมาหันมาหาผมอย่างมึนๆ ผมทำนิ้วชี้จ่อปากไว้บอกให้พี่มันเงียบก่อน

(เล่นอะไรฮะ ให้ตายเหอะ เนี่ยนะคนที่พี่กัสเมมไว้ว่าเมียเนี่ย ปัญญาอ่อนจริงๆ)

เสียงแหลมเล็กๆแต่แฝงความห้าวไว้ ที่ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเสียงผู้ชาย ผมแอบอึ้งนิดๆ ทีแรกก็หน้าตายิ้มแย้มเพราะกะจะได้เล่นอะไรสนุกๆอยู่หรอก

(ฉันชื่อกิลล์ ถ้าไม่อยากเดือดร้อน เลิกยุ่งกับพี่กัสซะ)

“โอย หนังไทยไปไหมครับ นี่ สังกัดช่องไหนเนี่ย โทรมามีเรื่องแค่นี้?”

ผมปรับสีหน้าเสียๆให้ยิ้มอีกครั้งเพื่อไม่ให้พี่โลมาสงสัย ก่อนจะกรอกเสียงตอกกลับไป

(เหอะ!! แก แก แกมัน!...!)

“เฮ้ยๆ อย่ากรี๊ดเลยนะว้ย กูรับไม่ได้”

ผมพูดติดตลกกวนส้นกลับไป แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ทันได้กรี๊ดจริงๆน่ะแหล่ะ เสียงปลายสายก็ดังกุกกักเหมือนโทรศัพท์ถูกส่งต่อไปให้อีกคน แล้วมันก็จริง...

(ปลาวาฬ...)

เสียงนุ่มทุ้มที่ผมจำได้ดี ไอ่กัสกรอกเสียงเข้ามา

“แหม่มึง เห็นทำงานเหนื่อยแทบตายยังจะมีแรงไปเอาเด็กอีกนะ”

(...)

“...”

(...)

“หาว... แม่งเหี้ย วันนี้มึงใช้แรงงานกูเยอะชิบว่ะ ง่วงล้ะ นอนล่ะมึง เออ แล้วก็ฝากเคลียร์กับเด็กมึงหน่อยแล้วกัน เมื่อกี้ปากหมากวนตีนมันไปหน่อย แค่นี้นะมึง”

ผมว่ารัวแบบติดๆขัดๆส่งกลับไป

...แปลก... ทำไมผมกลับรู้สึกใจโหวงๆ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป

“เป็นอะไรไปวาฬ”

“ไม่.. .ไม่รู้ว่ะ...”

“แล้วจับหน้าอกตัวเองทำไม -*-

“ทำไมจู่ๆใจมันถึงรู้สึกแปลกๆวะ...”

ผมพึมพำกับตัวเองก่อนจะยกมือกุมหน้าอกผ่านเนื้อผ้าบาง คงไม่ใช่เพราะไอ่กัสหรอกนะ?...

“ไปนอนนะพี่โล”

ผมเดินขึ้นชั้นสองไป แปลกว่ะ แปลกจริงๆ... เกิดอะไรขึ้นกับผมกันวะเนี่ย?

 

PICASSO’s

หลังจากกลับมาถึงคอนโด ผมก็เจอไอ่ตัวเล็กที่ชื่อ กิลล์ นั่งแก่วอยู่หน้าห้อง ก็เลยลากไอ้น้องชายสุดที่รักอย่างมันเข้ามา จากนั้นก็ไปอาบน้ำแต่งตัว กะจะโทรไปปลาวาฬต่อ แต่...

“แก แก แก!...!

ผมเดินเข้าไปใกล้ไอ่ตัวป่วนที่กำลังแสดงละครฉากใหญ่อย่างงๆ ผมขยับปากไม่มีเสียงถามกลับไปว่า ใคร’ ไอ่ตัวป่วนยิ้มออกมานิดๆก่อนจะขยับปากแบบไม่มีเสียงตอบผมว่า เมียพี่ เล่นเอาผมรีบยื่นมือไปขอโทรศัพท์มาแทบไม่ทัน กิลล์ก็ส่งให้ผมแต่โดยดี ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงโซฟาใกล้แล้วเท้าคางกับพนักพิงจ้องหน้าผมอย่างยิ้มๆ

“ปลาวาฬ...”

(แหม่มึง เห็นทำงานเหนื่อยแทบตายยังจะมีแรงไปเอาเด็กอีกนะ)

“...”

ผมไม่พูดอะไรกลับ เพราะกำลังจับสังเกตคนปลายสายอยู่ มันจะรู้สึกยังไงนะถ้าคิดว่าผมอยู่กับเด็ก หึ...

(...)

“...”

(.. .หาว... แม่งเหี้ย วันนี้มึงใช้แรงงานกูเยอะชิบว่ะ ง่วงล้ะ นอนล่ะมึง เออ แล้วก็ฝากเคลียร์กับเด็กมึงหน่อยแล้วกัน เมื่อกี้ปากหมากวนตีนมันไปหน่อย แค่นี้นะมึง)

และยังไม่ทันที่ผมจะได้อธิบายอะไร มันก็เป็นฝ่ายตัดบทไปซะก่อน แต่...

(เป็นอะไรไปวาฬ)

ดูเหมือนมันจะไม่ได้กดตัดสาย นั่นคงเสียงพี่โลมาที่ผมเคยเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง

(ไม่.. .ไม่รู้ว่ะ...)

ผมเงียบและรอว่าปลายสายจะพูดอะไร

(แล้วจับหน้าอกตัวเองทำไม ทำไมจู่ๆใจมันถึงรู้สึกแปลกๆวะ... ไปนอนนะพี่โล)

รอยยิ้มผมกระตุกยกมุมขึ้นทันที ก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์

...เริ่มคิดกับกูแล้วล่ะสิ ปลาวาฬ...

“เยส!

ผมกำหมัดชักเข้าหาตัวเองพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างดีใจ

“เป็นไรมากป่ะเนี่ย? ยิ้มคนเดียวอยู่ได้ เมียบอกรักไง? -^-

“หึ ถึงไม่ใช่มันก็ไม่เชิงว่ะ”

ผมยกมือหยีหัวกิลล์จนฟูผิดทรง

[END]

 

ณ ตลาดหน้าม.

“ลุง! ห่างๆหน่อยจะได้ไหมฮะ เดินเบียดแบบนี้จะมาสิงกันเลยไหมล่ะ!

เสียงไอ่เบียร์ว่าฉอดๆแว้ดๆตลอดทาง ครั้งนี้มีเฮียปั้นตามติดมาด้วย เฮียมันก็ช่างเหย้าเย้ยหยอกตีนไอ่เบียร์สุดๆ คงไม่ต้องเดาเลยว่ามีคนมองมาทางผมขนาดไหน -*-

“ไอ่เบียร์ เดินเงียบๆหน่อยไม่ได้รึไงวะ กูอายคนอื่นเขา”

ผมสะกิดกระซิบไอ่เบียร์เบาๆ

“มึงก็บอกให้ลุงนี่เดินห่างๆกูหน่อยสิ! นี่อย่ามาจับตัวผมนะเว้ย ปล่อย!

ว่าแล้วไอ่เบียร์ก็ใส่ปลายตีนหนักๆเข้าหน้าแข้งเฮียปั้น ตั้งแต่เดินมานะผมเห็นมันแตะหน้าแข้งเฮียปั้นสิบทีนี่เห็นจะได้ล้ะ แต่ที่แปลกกว่านั้นคือเฮียปั้นแม่งกลับเอาแต่ยิ้ม ยิ้ม และยิ้ม -*-

“มึงๆ แวะเลยๆ”

พอถึงร้านขายสายไหม ผมก็โดนไอ่นาวลากแขนรั้งไว้ แต่คือมึง... กูดึงไอ่เบียร์มาไม่ทัน!

“สัดนาว มึงจะรีบลากกูมาทำห่าไรเนี่ย กูลากไอ่เบียร์มาไม่ทันเลยเนี่ย”

ผมว่าก่อนจะสอดส่องสายตาหาไอ่เบียร์ที่หายวับไปกับผู้คนพร้อมเฮียปั้น เหอๆ นรกบังเกิดล่ะมึง

“ไม่เป็นไรหรอกน่ะ มันยังมีเฮียปั้นดูอยู่”

“นั่นล่ะหายนะ”

“ช่างมันเหอะๆ มึงดูนี่ๆ”

ไอ่นาวว่าก่อนจะกวาดนิ้ววนรอบเป็นวงกลมตรงเครื่องทำสายไหม จนเมื่อมันมีก้อนสายไหมสีฟ้ากลมๆติดรอบมือมัน แล้วนี่มึงไปเจรจากับลุงคนขายตอนไหนวะว่าให้เล่นได้ –[]-

“ฮืม... อร่อยสุดๆอะ สามไม้เลยครับลุง”

มันว่าก่อนจะดูดสายไหมที่พันนิ้วมันมาเมื่อกี้มาดูดกินต่อหน้า ไอ่นาวมันเป็นคนติดของหวานสุดๆเลยเหอะ ผมสัมผัสได้...

“อะ กูแบ่งให้มึงไม้หนึ่ง”

มันยื่นสายไหมให้ผมไม้หนึ่ง ขณะที่มันถือสองไม้อยู่

“แดกเยอะระวังพุงแดกนะมึง”

ผมตีหน้าท้องราบๆของมันเบาๆ เล่นเอามันตีหน้าหงิกใส่ผม แต่แคร์ไร? ผมก็เม้มปากงับสายไหมฟูๆ
ตรงหน้าสิ


Rrr Rrrr

-สามีมึง-

ผมมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่มักลืมเปลี่ยนชื่อมันตลอด คิ้วผมขมวดเข้าหากัน จะโทรมาอะไรนักหนาวะ วันนี้ไอ่กัสมันไม่เข้าเรียน แต่มันก็โทรเช็คผมตลอดเวลาหลังอาหาร

“โหล -*-”

(อยู่ไหน)

“ตลาดหน้าม.”

(อยู่ตรงนั้น เดี๋ยวไปหา)

“ไม่ต้อง มึงจะมาทำไม ทำงานเสร็จไปกลับห้องไปนอนดิ -*-

ผมรีบสวนกลับมันไปทันที

(...กูจะไป)

“ไม่ต้องมาหรอกน่ะ”

(ทำไม มึงซ่อนใครไว้รึไง ชู้เหรอวะ?)

“เหอะ!

(เดี๋ยวกูไปรับ)

“กูจะกลับกับไอ่นาว”

(มึงไปเดินกันสองคน?)

“ตอนนี้อะใช่ แต่เมื่อกี้มีไอ่เบียร์กับเฮียรามด้วย แต่หลงกันไปแล้ว”

(เออ งั้นกู...)

“มึงๆๆๆ เฮียผานิ”

ยังไม่ทันทีปลายสายจะพูดจบ แขนผมก็ถูกเขย่ารัวๆก่อนจะโดนลากไปหาร่างสูงของเฮียผาที่ไม่รู้มานี่ได้ไง ไอ่นาวมันยิ้มร่าดีใจใหญ่ เพราะเฮียผาน่ะเคยเป็นนักบาสมหาลัย ส่วนไอ่นาวก็ดันเป็นพวกคลั่งนักบาสน่ะ เห็นเฮียผาหน่อยเลยไม่ได้

“เฮียผา... ~

นั่นไง... พูดไม่ขาดคำ แม่งกระโดดเข้าไปเกาะหลังพี่ภูเฉย นี่ถ้าพี่ภูทรงหลักไม่ดีหน่อยนะมึง... ศพไม่สวยแน่

“เออมึง แค่นี้นะ เดี๋ยวกูจะได้หลงกับไอ่นาวอีกคน”

(เดี๋ยว! นี่มึงอยูกะ...!)

ผมตัดสายไปโดยไม่ทันฟังว่ามันจะพูดอะไรต่อ แต่ช่างเถอะ คงไม่สำคัญอะไรนักหรอก ผมส่ายหน้าเอือมๆกับเพื่อนตัวเอง แล้วเดินไปหาเฮียผากับไอ่นาวที่คุยกันมุ้งมิ้งๆ 

 

__________________________________________________________________________

++twitter : minemeni001++
           ทักทายกันได้นะไม่กัด

 

'ตอนนี้นิยายที่ลงในเด็กดีเหมือนจะถูกแบนแหล่ะจ่ะ  ไม่แปลกเลยที่จะหาไม่เจอ

ฮ่าๆๆ กำลังพยายามจะแจ้งปลดอยู่นะ ยังไงก็จะพยายามทยอยลงเว็บนี้ให้นะ :)'

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น