หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 17 เจ้าไม่ต้องกลัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 เจ้าไม่ต้องกลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2563 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 เจ้าไม่ต้องกลัว
แบบอักษร

 

ฉู่จิ่งเหยาไม่พอใจ บาดแผลตามตัวได้รับความกระทบกระเทือนจนรู้สึกเจ็บปวด เขาขมวดคิ้วจนจื่อเย่ว์ไม่กล้าอยู่ต่อ นางเพียงเหลือบมองถังเฉียนด้วยความเคียดแค้นแล้วผละออกไป 

ถังเฉียนนึกดีใจอยู่หน่อยๆ ว่าตัวเองนั้นก็โชคดีนัก จื่อเย่ว์คนนี้มีความร้ายกาจรอบตัว และยังเห็นถังเฉียนขัดหูขัดตาตลอดเวลา ถังเฉียนคิดในใจว่าเวลานี้จื่อเย่ว์ถูกกำราบลงได้ นางก็คงจะเจียมตัวขึ้นมาบ้าง 

เพียงแต่นางรู้สึกผิดเมื่อเห็นฉู่จิ่งเหยาเจ็บปวด อย่างไรเสียที่เขาทรมานก็เพราะนาง 

ฉู่จิ่งเหยากวักมือเรียกถังเฉียนที่ยังยืนตะลึงอยู่กับที่ แล้วเอ่ยว่า 

“มาช่วยทำแผลให้ข้าหน่อย” 

ถังเฉียนร้องขานรับเบาๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปจะแก้ผ้าพันแผลให้ฉู่จิ่งเหยา เขากดมือของนางไว้ แล้วพูดเสียงเบาว่า 

“หวังว่าเจ้าจะไม่กลัว” 

ถังเฉียนฟังคำพูดนี้แล้วยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก เมื่อฉู่จิ่งเหยาปล่อยมือของนางแล้ว ถังเฉียนจึงแกะผ้าพันแผลให้เขาต่อ หลังจากนั้นเนื้อเน่าสีดำที่มีกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าสายตา ทั้งยังมีแมลงสีดำตัวหนึ่งโผล่ออกมาข้างนอกครึ่งตัว เนื้อปริแตก สภาพบาดแผลดูน่าหวาดกลัวมาก 

ถังเฉียนตกใจเป็นอย่างมาก เหตุใดแผลถึงได้เน่าเปื่อยเช่นนี้ นางก็รู้ว่าวิธีรักษาของหญิงหมอผีแตกต่างจากหมอทั่วไป เพราะอย่างนั้นถึงได้เกิดอาการต่อต้านกันเช่นนี้ 

ตั้งแต่เล็กถังเฉียนถูกแช่ในกองยาสมุนไพรนานาชนิด ทั้งยังถูกอาจารย์ป้อนหนอนพิษและยาพิษมากมายนับไม่ถ้วน นางที่มีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้แม้แต่หญ้าเน่าที่มีกลิ่นเนื้อเหม็นก็เคยกินมาแล้ว ยังจะมีอะไรที่ทำให้นางคลื่นเหียนได้อีก 

“ท่านอ๋อง แผลของพระองค์ก็เน่ารุนแรงมาก คงต้องเอาแมลงออกมาก่อน แล้วค่อยเริ่มการรักษาใหม่” 

ฉู่จิ่งเหยามองดูท่าทางของนางแล้วก็คิดไม่ถึงว่านางจะมีท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ เพราะอย่างนั้นก็ยิ่งเพิ่มความไว้ใจในตัวนางมากขึ้น เขายื่นมือออกไป อยากจะดึงหน้ากากถังเฉียนออก อยากจะรู้นักว่านางเป็นเด็กสาวที่แทงหัวใจตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขาที่เขามองเห็นก่อนจะสลบไปหรือไม่ 

“ท่านอ๋อง...” 

ถังเฉียนหยิบมีดเล่มเล็กและแหนบออกมาจากหีบยา คิดไม่ถึงว่านางเพิ่งลงมือทำแผล ฉู่จิ่งเหยาก็คิดจะดึงหน้ากากนางออก ทำให้นางตกใจจนต้องหดศีรษะหนี 

“ท่านอ๋อง อย่า!” 

ถังเฉียนรีบยื่นมือไปขวางฉู่จิ่งเหยาไว้ นางอยากจะยืนให้ห่างออกมาจากขอบเตียงมากหน่อย มีดในมือวาดออกไปจนเกือบทำให้ฉูจิ่งเหยาได้รับบาดเจ็บ 

ฉู่จิ่งเหยาหันมามองการหลบหลีกอย่างรุนแรงของนาง เขายังไม่ทันพูดอะไร จื่อเย่ว์ก็ผลุนผลันเข้ามาในห้องเสียก่อน 

“หมอผี บังอาจนัก!” 

เดิมทีถังเฉียนคิดว่าจื่อเย่ว์ออกไปจากห้องแล้ว แต่คาดไม่ถึงว่านางจะยืนอยู่ที่หน้าประตูคอยเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของถังเฉียนตลอดเวลา คอยป้องกันอีกฝ่ายที่อาจจะทำอะไรกับท่านอ๋อง  

นางเห็นมีดในมือถังเฉียนกวาดไปทางท่านอ๋องแล้วก็ทนไม่ได้จนต้องรีบปรี่เข้ามาในห้อง หมายจะจับตัวถังเฉียน แล้วใช้แขนเกี่ยวแขนถังเฉียนไว้ กดทับนางไว้ด้านล่าง 

ถังเฉียนรู้สึกเจ็บที่แขน จากนั้นก็พลิกร่างกลับ ยังคิดว่าแขนตัวเองคงจะหักเป็นแน่ 

ก่อนที่นางจะรู้สึกว่าแขนหัก นางก็ได้ยินเสียงจื่อเย่ว์หวีดร้องแล้วคลายมือออก 

ถังเฉียนถอยหลังออกไปสองก้าว มีดกับแหนบในมือร่วงลงบนพื้น ร่างกายโงนเงนจนไปกระแทกกับเสา ก่อนที่ร่างของนางจะรูดไปกับเสาล้มแล้วลงบนพื้น 

“หยุดนะ จื่อเย่ว์ เจ้าจะก่อกบฏหรือ” 

จื่อเย่ว์บีบข้อมือตัวเอง นางเจ็บปวดจนเหงื่อซึมเต็มใบหน้าแล้วถอยกรูออกไป บังเอิญชนเข้ากับเจิ้งจยาเฉิงที่เพิ่งเข้ามา 

“ท่านอ๋อง ช่วยข้าด้วย นางไพร่ชั้นต่ำคนนี้จะทำร้ายข้าเพคะ” 

จื่อเย่ว์เอนกายพิงอ้อมอกเจิ้งจยาเฉิง บนแขนขาวผ่องของนางมีร่องรอยของเลือดอย่างชัดเจน อีกทั้งยังเคลื่อนขึ้นไปข้างบนไม่หยุด เหมือนสภาพของหวังหลงและหวังหู่เมื่อวันก่อน 

พอเจิ้งจยาเฉิงมองเห็นก็รู้ทันทีว่านี่เป็นพิษร้ายที่สามารถทำร้ายคนได้ เขาจึงรีบยื่นมือออกไปสกัด ถังเฉียนที่เพิ่งตั้งสติได้จึงร้องบอก 

“อย่า! ข้าเอง!” 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น