winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2562 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26
แบบอักษร

ตั้งแต่เบธออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน จนกระทั่งถอดเฝือกออก เบธแทบจะไม่ได้เห็นหน้าเห็นตาเมธนภา น้องสาวสุดที่รักสุดดวงใจของตัวเองเลย บางสัปดาห์ เมธก็ไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน มีเพียงโทรมาแจ้งว่าทำอะไรอยู่ที่ไหนเท่านั้น เบธแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจว่า ยิ่งเรียน งานก็ยิ่งเยอะเป็นธรรมดา

จนกระทั่งวันนี้ ที่เมธนภา กลับบ้านมาแล้วเล่าทุกอย่างให้เบธฟัง

“พี่เบธ”

“หืม ว่าไง ไอ้ตัวแสบ เดี๋ยวนี้ไม่ได้เห็นหน้าเห็นตาเจ้าเลยนะ”

“เมธมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่”

“อื้ม ว่ามาสิ”

เมธสูดลมหายใจลึกๆ ดื่มน้ำเย็นๆ ชื่นใจเพิ่มพลัง ยิ่งเรื่องราวมันละเอียดอ่อนมาก ก็ยิ่งต้องใช้พลังกายและพลังใจเยอะ

“เมธพอรู้มาว่า พี่เบธพยายามหาวิธีช่วยพี่พีร์ กับ พี่แก้วตาอยู่”

“อืม” เบธชะงักไปนิดหน่อย ไม่คิดว่าน้องสาวจะสนใจเรื่องนี้ จริงๆ ไม่คิดว่า เมธจะรู้เรื่องด้วยซ้ำ ก็เลยนิ่งๆ ดูเชิง

“และพี่เบธก็คิดออกใช่มั้ยว่า ถ้าพี่เบธมีหลักฐานหรือว่าเบาะแสของพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่ไปให้ตำรวจเข้าจับกุม แล้วพี่เบธก็ให้การกับตำรวจว่า พี่พีร์กับพี่แก้วตาเป็นคนให้ข้อมูลนี้มา กันพี่เค้าไปเป็นพยาน อย่างพี่แก้วตา รอดคดีแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น ส่วนพี่พีร์ก็คงได้ลดโทษไปเยอะ”

เบธตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน น้องสาวที่เอาแต่ปลูกต้นไม้ ถ่ายรูปดอกไม้ วันนี้พูดจาราวกับว่าเรียนเป็นทนายอยู่

“เมธรู้เรื่องทั้งหมดได้ยังไง”

“มันไม่สำคัญนะพี่เบธ ถ้าพี่เบธได้ฟังสิ่งที่เมธกำลังจะบอก”

“บอกอะไร เมธไปรู้อะไรมา”

คิ้วของเบธค่อยๆ ขมวด น้ำเสียงก็ต่ำลง สีหน้านิ่งขึ้นเรื่อยๆ

“ที่เมธหายหน้าหายตาไป เพราะเมธ นายอาช เพื่อนเมธที่เรียนนิติ พี่หมวดดล พี่หมวดคีรี แล้วก็พี่ๆ ทีมเหินเวหา ร่วมมือกันสืบคดีนี้ จนได้หลักฐานมามากพอสมควรแล้ว”

“ฮะ! เมธไปหาเพื่อนพี่มาเหรอ แล้วพวกนั้นก็ยอมไปสืบคดีกับเมธด้วยเนี่ยนะ”

“ใช่พี่ เมธไปเล่าเรื่องทุกอย่าง ให้ผู้พันดรัณ เจ้านายพี่เบธฟัง แล้วผู้พันก็อนุญาตให้พวกพี่เค้าเอาโดรนมาช่วย เป็นโปรเจคพิเศษร่วมกันของทีม KBD กับ ทีมเหินเวหา”

“ฮะ! ทำไมเรื่องมันลุกลามใหญ่โตขนาดนี้ แล้วผู้ดรัณก็ร่วมด้วย”

เบธหน้าตาตื่น ตอนนี้เลือกไม่ถูกเลยว่า จะต้องตกใจเรื่องไหนก่อนดี เบธหันซ้ายหันขวา จับมือถือขึ้นมาจะโทรหาหมวดดล ก็เปลี่ยนใจไม่โทร แต่ก็สงสัย และงงไปหมด

“พี่เบธใจเย็นๆ นะ แล้วฟังสิ่งที่เมธ กำลังจะถาม”

“ถาม มีอะไรเหรอ เมธ บอกพี่มา มันเกิดอะไรขึ้น”

“พรุ่งนี้ หน่วยโดรน กับ ตำรวจ จะร่วมมือกันไปจับพ่อค้ารายใหญ่ พี่เบธ จะไปด้วยมั้ย”

“ทำไมมันกะทันหันอย่างนี้”

“ไม่นะพี่ จริงๆ เราจะลงมือกันตั้งแต่อาทิตย์ก่อนก็ได้ แต่เมธ อยากรอให้พี่ถอดเฝือกก่อน เผื่อว่าพี่ อยากจะไปด้วย”

“เอ่อ อืม ไปสิ พี่ไปไหว เท้าหายดีแล้ว ว่าแต่พ่อค้ายาเสพติด มันกบดานอยู่ทีไหน”

“ที่สนามแข่งโดรน”

“สนามโดรน สนามไหน”

“เอ็มโดรน ของพี่มัสยา”

“ฮะ ทำไมเป็นสนามของมัส ทำไมอะ พวกคนค้ายามันไปเล่นโดรนกัน หรือยังไง พี่ไม่เข้าใจ”

“พี่เบธ พ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่สุดในกรุงเทพและก็เกือบจะใหญ่ที่สุดในประเทศไทย คือ พ่อของพี่มัสยา”

ตึง....

ร่างกายของเบธหยุดนิ่ง ในความรู้สึกของเบธ มันเหมือนว่าโลกนี้มันหยุดหมุนไปชั่วขณะ

มือของเบธสั่น จนเบธต้องพยายามกำมันเอาไว้ ภาพความทรงจำทุกอย่างเกี่ยวกับมัสยา เพื่อนสนิทที่อยู่ในชีวิตของเบธมายาวนานที่สุดค่อยๆ ผุดขึ้นมา มัสยาที่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไร และมีพ่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง เธอจะเป็นยังไง หากชีวิตที่ไปได้ดีของเธอ มันจะต้องจบลง

ในดวงตาเบธมีน้ำตามาคลอ มันเป็นน้ำตาจากความสงสาร เบธสงสารทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

สงสาร แม้แต่ความรู้สึกของตัวเอง

“ถ้าเราตัดความรู้สึกส่วนตัวออกไปนะพี่เบธ สมมุติว่า เราไม่ได้มีความผูกพันกับใครเลย เราไม่รู้จักใครเลย เราก็จะเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง โดยไม่ลังเลอะไรเลย ใช่มั้ยพี่เบธ”

“อืม”

“แต่ในทางกลับกัน ตอนนี้ เรามีความสัมพันธ์ที่มากกว่าคนรู้จักทั่วไป กับทุกๆ คนในเรื่องนี้ จนเราเลือกไม่ได้ว่า เราควรจะช่วยใครดี และวิธีเดียวที่คนกลางอย่างเราจะทำได้ ก็คือ เลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง ใช่มั้ย”

“เก่งกว่าพี่อีกนะ ไอ้ตัวแสบของพี่”

เบธลูบผมเมธเบาๆ น้ำตาก็ไหลตามออกมา

“เมธมาบอกพี่แค่นี้นะ ส่วนถ้าพี่จะไปหรือไม่ไป เมธ เข้าใจพี่ทุกทาง”

เมธอมยิ้ม มองตาพี่สาวด้วยความเข้าใจและห่วงใยความรู้สึก

“ไป พี่จะไป”

 

หลังจากเมธนาภาออกไป ฝนต้นเมษาก็โทรมา เบธมองรายชื่อ คุณบรรณารักษ์ ที่หน้าจอมือถือของตัวเอง แล้วก็รีบปรับอารมณ์ ตั้งสติว่า จะไม่หลุดพูดเรื่องที่ได้รับรู้มาให้เธอฟัง จนกว่า เรื่องทุกอย่างมันจะจบลง และตัวเบธเอง ก็สบายใจที่จะพูด จึงค่อยพูดตอนนั้น

“ทหาร รับโทรศัพท์ช้า มีพิรุธนะคะ”

“ทำไมรู้ใจจังคะ หืม”

“น้ำเสียงแบบนี้ มีเรื่องไม่สบายใจใช่มั้ยคะ”

“มากๆ เลยทีเดียว ถ้าได้กอดแฟน คงจะหายเป็นปลิดทิ้ง”

“เท้าเป็นยังไงบ้าง ถอดเฝือกแล้ว เดินได้เป็นปกติยังคะ”

“เดินไม่รู้ว่าปกติมั้ย แต่ทำอย่างอื่นได้ปกติแน่นอน”

“ขายของเก่งไปนะคะคุณ ลืมคิดไปหรือเปล่าคะ ว่าคนเรา ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ เรื่องบนเตียงมันจะบกพร่องไปเองโดยอัตโนมัติ”

“มาให้ทดสอบหน่อยสิคะ”

“ทดสอบอะไรล่ะคะ ฝนทำงาน เนี่ย คุณนฤเบธ เค้าไม่มีรายชื่อยืมหนังสือสูงสุดติดบอร์ดนานมากๆ แล้วนะคะ”

“คนเราจะต้องยืมหนังสือไปเพื่ออะไรคะ ถ้าเราอ่านบรรณารักษ์แล้วรู้สึกสนุกกว่า”

“นี่ คุณอย่ามาทำให้คำว่า อ่าน ในพจนานุกรมของฝน มันมีความหมายเปลี่ยนไปได้มั้ย”

“หรือว่าจะเปลี่ยนบรรยากาศ ไปอ่านบรรณารักษ์ในห้องสมุดดีนะ”

“เกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ เพราะในห้องสมุดห้ามส่งเสียงดัง”

“แค่จินตนาการว่า ถ้าคุณร้องเสียงแบบนั้นในห้องสมุด มันจะกังวานแค่ไหน”

“ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ คนเลว”

“สู้ๆ กับงานนะคะ พรุ่งนี้เบธก็จะไปทำงานแล้วเหมือนกัน”

“ค่ะ ไม่สบายในก็นอนหลับพักผ่อนนะคะ มันจะดีขึ้น”

“คุณไม่ว่าเบธเหรอ ที่ไม่เล่าเรื่องในใจให้ฟัง”

“ฝนไม่อยากเพิ่มเรื่องไม่สบายใจให้ทหารค่ะ ฝนรักของฝน”

“อยากดึงมากกอดแรงๆ จัง”

“เย็นนี้มาให้เห็นหน้าด้วยนะคะ สัญญาว่าจะไม่ถามอะไรซักคำ”

“ฝน”

“คะ”

“เบธรักคุณนะ คุณได้ยินมั้ย”

“ได้ยินค่ะ และอยากได้ยินอีกทีตอนเย็นค่ะ”

“คุณไปทำงานเถอะ”

“คุณก็นอนนะ”

“คับผม”

“รักทหารเช่นกันค่ะ จุ๊บ”

ในยามที่เราเหมือนมีพายุลูกใหญ่ๆ สะบั้นหัวใจ บางทีเราก็ไม่ได้ต้องการให้ใครมาจัดการมันออกไป หากแต่เราต้องการใครสักคน ที่เข้าใจว่า มันเกิดอะไรขึ้น และนั่งรอให้พายุมันสงบลงข้างๆ เราก็พอ

 

และแล้ว วันที่ทุกคนจะต้องลงมือปฏิบัติการก็มาถึง

วันนี้ ที่สนามโดรน มีการจัดแข่งขันโดรนรายการค่อนข้างใหญ่ ภายในสนามเต็มไปด้วยผู้คนที่ทั้งเข้ามาแข่งและเข้ามาชม ความชุลมุนที่เกิดขึ้นทำให้ไม่มีใครทราบว่า จะมีการซื้อขายยาเสพติดกันที่นี่และในขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครรู้ว่ามีเจ้าหน้าที่ของรัฐปะปนอยู่ในนี้เช่นกัน

“เฮียคี ถามจริงเถอะ เอามิสเตอร์บีมาทำอะไร ช่วยอะไรได้เหรอ ถามจริง” หมวดดลถามขึ้นมา

“ก็เอามาเนียนๆ ถือให้คนเค้าคิดว่า เรามาแข่ง อีกอย่าง มันก็อาจจะมีประโยชน์ก็ได้”

“คนมันเยอะขนาดนี้ ไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอ ถ้าผู้บริสุทธิ์ได้รับอันตราย จะทำยังไง” เบธมองไปรอบๆ งานแล้วรู้สึกหวั่นใจ

“จะมีบริสุทธิ์กี่คนเอางี้ ผมได้ข่าวว่า รายย่อยแฝงตัวมาเพียบ” หมวดกัปตันเปรย

“ทุกคนครับ ตำรวจส่งสัญญาณให้ประจำที่จุดของตัวเอง เราไปกันเถอะครับ”

หมวดอัศวินทำหน้าตาจริงจัง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่

ส่วนเบธที่จริงๆ แล้วไม่มีรายชื่อของเจ้าหน้าที่ที่จะต้องปฏิบัติการ ก็ได้ขออนุญาตไปดูแลความปลอดภัยให้กับมัสยา ผู้บริสุทธิ์ที่น่าสงสารอีกคนหนึ่ง

“อ้าว เบธ มาเซอร์ไพรส์มัสเหรอเนี่ย มาๆ นั่งก่อนเลย”

“พอดีเราเพิ่งถอดเฝือก ก็เลย เอ่อ แวะมาหา” เบธพยายามยิ้ม แต่ที่ทำไม่ได้ คือพยายามสบตามัสยา

“อยากแข่งปะ”

“หืม เราไม่ได้ลงชื่อล่วงหน้า แข่งได้ด้วยเหรอ”

“อ้าว นี่คุยกับใครอยู่ล่ะ นี่ใคร เบธลืมเราไปแล้วหรือไง”

พอได้ยินประโยคที่ว่า ลืมเราไปแล้วหรือไง เบธก็เงยหน้าขึ้น สบตามัสยาตรงๆ ทันที จนมัสยาเองก็รู้สึกแปลกๆ

“เบธ เป็นอะไรหรือเปล่า ดูแปลกๆ อ่อ ไม่ได้กินขนมหวานอะดิ มา เดี๋ยวเราจัดให้ กินขนมแล้วไปแข่งโดรนกัน”

“กินขนมอย่างเดียวก็พอ วันนี้ไม่แข่งหรอก ไม่ได้เอาโดรนมาด้วย”

“ในช็อปมีเยอะแยะ เดินไปหยิบมาเลยตัวนึง อยากได้ตัวไหนบอก”

“เฮ้ย เกรงใจ”

“เถอะน่า วันนี้ เราอยากไปดูเบธแข่ง ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น