facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 9 ( ทดลองอ่าน )

ชื่อตอน : CHAPTER 9 ( ทดลองอ่าน )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 623

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2562 01:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 9 ( ทดลองอ่าน )
แบบอักษร

CHAPTER 

9 

 

 

 

หลังจากคืนนั้นปอก็ฝันถึงเจ้าเด็กน้อยตัวกลมนั่นตลอด ช่วงแรกก็มีนึกรำคาญบ้างที่ฝันเห็นกันได้ทุกวัน ทั้งที่ก่อนหน้านั้นแม้จะฝันบ่อยแต่ก็มีช่วงให้ว่างเว้นอยู่บ้าง และทุกๆ ครั้งที่มาเจอกันในความฝันเจ้าเด็กน้อยจะต้องพูดคำเดิมซ้ำๆ ไม่หยุดว่าขออยู่ด้วย ทั้งที่ตัวเขาเองก็เคยให้คำตอบไปแล้วรวมถึงครั้งนี้ด้วยเหมือนกัน

“ไม่” ปฏิเสธออกไปเสียงแข็งแบบไม่ได้คิดจะสนใจความรู้สึกกันอีก เพราะการที่ได้เจอกันบ่อยครั้งมันทำให้ปอได้เรียนรู้มากพอว่าควรจะทำตัวใจแข็งอย่าอ่อนข้อให้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับอีกฝ่ายที่เป็นเด็ก เป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่ถูกโรค ไม่ถูกโฉลกและไม่อยากเข้าใกล้เป็นที่สุด

“ไม่เอา หนูจะอยู่ด้วย” เด็กน้อยเองก็ยืนยันความต้องการของตัวเองเสียงแข็งเช่นกัน พร้อมทั้งชักสีหน้าบูดบึ้งใส่ปอเพื่อบอกให้รู้ว่าไม่ชอบที่โดนขัดใจ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าหนูน้อยก็ยังเดินเตาะแตะเข้ามาหาปออยู่ดี

ปอมองเด็กน้อยที่ปีนขึ้นมานั่งบนตักตามด้วยการซบใบหน้าลงกับไหล่ของตัวเองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะมองออกไปเบื้องหน้าอันแสนเวิ้งว้างและดูไกลจนสุดลูกหูลูกตาแทน ทั้งเซ็งทั้งขำในใจไม่น้อยกับสิ่งที่ตัวเองต้องมาพบเจออยู่ทุกวันนี้

นึกย้อนไปถึงวันที่ได้เจอหน้าเจ้าหนูเป็นครั้งแรก เพราะโดนอ้อนด้วยใบหน้าที่คล้ายคลึงกับคนรัก ประกอบกับคำพูดของกิงเมื่อช่วงค่ำที่ต้องยอมรับว่ามันทำให้สนใจอยู่ไม่น้อย ไหนจะหันไปสบตากลมๆ ใสแจ๋วที่มองมานั่นอีก เล่นเอาเขาเกือบหลวมตัวตกปากรับคำไปแล้ว โชคดีที่ความไม่ชอบเด็กของเขามันมีมากจนดึงสติตัวเองไว้ได้ทัน

ใช่...

คราวนั้นเขาไม่ได้ตอบตกลงให้เจ้าหนูนี่มาอยู่ด้วย คราวถัดๆ มาก็เช่นกันที่เขาปฏิเสธมันได้ทุกครั้ง แล้วเจ้าหนูน้อยก็ตามตื๊อพูดคำเดิมๆ กับเขาได้ทุกครั้งเหมือนกัน และเดี๋ยวอีกสักพักเหตุการณ์ที่เกิดเป็นประจำหลังจากนี้ก็จะเริ่มขึ้น

“ฮึก...ปะป๊าใจร้าย” นี่แหละคือสิ่งที่เขาพูดถึง พอเขาเงียบใส่เจ้าหนูก็จะเริ่มงอแง บีบน้ำตา อีกสักพักก็จะทำหน้างอแล้วช้อนตาอ้อน สเต็ปเดิมๆ ที่เขาเดาทางทางได้แต่บอกเลยว่าไม่ชิน

“ปะป๊า...โป้ง...ฮึก” เด็กน้อยทำแก้มพองลมพร้อมทั้งยกนิ้วโป้งใส่ปอแล้วซุกหน้าลงกับไหล่ปอตามเดิม แขนสองข้างโอบรอบคอปอแน่น

“ไม่ต้องมาอ้อน” ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่แขนก็กอดตอบหนูน้อยแน่น มือใหญ่คอยลูบหลังเล็กอย่างเบามือเพื่อปลอบโยน

“ก็หนูอยากอยู่ด้วย”

“ทำไม” ถามเพราะอยากจะรู้จริงๆ ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เจ้าหนูน้อยทนตามตื๊อเขาอยู่ได้ทุกวันแบบนี้

“ม่าย...อยู่ด้วยนะ” นอกจากจะไม่ได้คำตอบที่อยากรู้ เจ้าหนูยังเอาแต่พูดคำเดิมซ้ำๆ จนปอต้องกุมขมับ และนี้คืออีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ปอไม่ชอบเด็ก เพราะว่ามันคุยกันไม่รู้เรื่องแบบนี้ยังไงล่ะ

แต่ถึงอย่างนั้นปอกลับไม่ได้รู้สึกรำคาญเจ้าหนูน้อยคนนี้อย่างที่ปากพร่ำบอกเลยสักนิด กลับกันเขายังรู้สึกรักและเอ็นดูด้วยซ้ำไป แต่ที่ไม่ตอบตกลงในสิ่งที่เจ้าหนูร้องขอสักทีนั้น เพราะถึงแม้สิ่งที่เกิดมันจะอยู่ในความฝันและต่อให้ตอบตกลงง่ายๆ ไปก็คงจะไม่เป็นไร แต่เขาดันรู้สึกสังหรณ์ใจน่ะสิว่ามันจะไม่จบแค่ฝัน

“ฮึบๆ” ระหว่างที่ปอกำลังคิดอะไรเพลินๆ เด็กน้อยก็ขยุกขยิกตัวไปมา ดิ้นออกจากอ้อมแขนของปอลงไปยืนที่พื้น จากนั้นก็ออกตัววิ่งกระโดดโลดเต้นไปมาด้วยท่าทางสนุกสนาน

“อยู่กับปะป๊าๆ” เด็กน้อยส่งเสียงกังวานใสดังก้องไปทั่วบริเวณ วิ่งเล่นหัวเราะคิกคักพร้อมกับหันมาส่งยิ้มไร้เดียงสาให้ปอเป็นระยะ ปอเลยทำเพียงแค่ส่งยิ้มตอบกลับไปและนั่งมองเด็กน้อยที่เล่นอยู่คนเดียวเงียบๆ

“ปะป๊า!!!” แล้วเด็กน้อยก็ตะโกนเรียกปอดังลั่นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งถลาเข้ามาหาด้วยความเร็ว

“บอกว่าอย่าวิ่งไง” ปออ้าแขนรับเจ้าหนูแล้วอุ้มไว้ในอ้อมกอด พร้อมทั้งดุออกไปด้วยความเป็นห่วง

“คิกๆ” แต่แทนที่เด็กน้อยจะกลัวเจ้าตัวกลับหัวเราะคิกคัก ทำหน้าทะเล้นใส่ปอเสียอย่างนั้น คงเพราะรู้อยู่แล้วว่าปอเองก็ไม่ได้ดุแบบจริงจัง

“ไอ้แสบ” ปอสั่นหัวอย่างอ่อนใจแล้วดีดนิ้วใส่หน้าผากของเจ้าหนูไม่แรงมากนัก แต่ก็ทำให้มือเล็กได้ยกมาลูบหน้าผากตัวเองอยู่เหมือนกัน

‘ดื้อตาใสฉิบหาย ให้อยู่ด้วยมีปวดหัวตายห่า’ ปอได้แต่คิดในใจอย่างเหนื่อยอ่อน

“แสบ” ปอเรียกเด็กน้อยอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปสักพัก

“คับ” ตอบกลับทันทีพร้อมกับยิ้มแป้นแล้นส่งให้ปอ

“...................” ปอพูดบางอย่างกับเจ้าหนูหลังจากที่ตัดสินใจได้ในชั่วเสี้ยววินาที และคำพูดนั้นมันก็ทำให้ใบหน้าที่ราวกับคนรักของตัวเอง ฉีกยิ้มกว้างอย่างยินดีในทันที

ความคิดเห็น