l-mine

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : III

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2557 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : III
แบบอักษร

 

 

 

 

 

CHAPTER : III

 

 Xs สตูดิโอ


=[]=! ผมยืนเงิบเกือบห้านาทีได้กับสตูดิโอสุดหรูแห่งนี้ เป็นคนที่ที่ไอ่กัสลากผมมาตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ และอีกอย่างที่ทำให้ผมตกใจจนขั้นช็อคได้ ก็คือ...


มัน-เป็น-นาย-แบบ-จริง-จริง-และ-โคตร-โคตร !


น้อง...เอ่อ น้องที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น ช่วยหลีกทางหน่อยได้มั้ยคะ มันกีดขวางทีมงานน่ะจ่ะ


พี่กระเทยดูท่าทางใจดีคนหนึ่งพูดกับผม ผมพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะกระเถิบๆปลีกวิเวกไปอยู่มุมห้องเงียบๆ


ปลาวาฬ


เสียงเรียกชื่อผมของไอ่กัสเรียกสติผมกลับคืน แล้วเสนอหน้าออกจากมุมห้องนั่น แล้วเดินไปหามันที่อยู่ในชุดโทนดำ-แดงแบบดิบๆ เสื้อเนื้อบางแหวกกว้างลงมาจนเห็นแผงอกแน่นๆ มันถูกสวมทับด้วยเสื้อหนังโทนดำ-แดงอีกที แถมตรงมือยังมีโซ่หนาที่พันเกี่ยวไว้


ผมสีดำขลับถูกเซ็ตตั้งเป็นทรงรับกับเสื้อผ้าและใบหน้าคม พอมองลึกลงไปนัยน์ตาก็เห็นคอนแทรกเลนส์โทนน้ำเงิน ขอบตาถูกกรีดอายไลน์เนอร์เพื่อเสริมความคม


...แม่งหล่อเหี้ยๆ...


ไปอยู่ทำไมตรงนั้นวะ -*-


มันทำหน้าหงิกใส่ผม เอาเหอะ ถึงมันจะดูดีขึ้นแต่ยังไงไอ่กัสก็ยังเป็นไอ่กัส -*-


ก็ยืนตรงไหนกูก็เกะกะทีมงานเขาไปหมดนี่วะ มึงจะให้กูทำไง


น้องกัสคะ เริ่มถ่ายได้แล้วค่ะ


พี่กระเทยคนเดิมก่อนหน้านี้กวักมือเรียกไอ่กัสให้เข้าฉากที่ถูกเซ็ตไว้แล้ว


มึงหาที่นั่งให้อยู่ในสายตากูด้วยล่ะ กูจะได้เรียกใช้ได้


- -+!


นี่เรียกกูมาใช้งาน?”


ใช่

เหอๆ ครับ เจ้านาย พอใจมั้ยมึง


หึๆ


มันฉีกยิ้มออกมา ก่อนจะลูบหัวผมเบาๆแล้วเดินเข้าฉาก สักพักผู้หญิงหุ่นบางที่แต่งชุดเดรสโทนเดียวกับไอ่กัสก็ตามเข้าฉากไปอีกคน แค่มองไกลๆตรงนี้ยังรู้เลยว่า...สวยว่ะ...


ผมเดินไปหาที่ยืนดีๆให้อยู่ในสายตามันตามที่มันบอก การถ่ายภาพถ่ายไปเรื่อยๆ ผมมองมันอย่างเพลินตาปนตื่นเต้น ท่าทางการโพสต์ท่าของมันกับนางแบบคนนั้นดูเข้ากันดี ดูเป็นมืออาชีพสุดๆ นี่นับเป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้สัมผัสวงการแบบนี้


แต่นะ ไม่คิดไม่ฝันว่าไอ่แว่นที่ผมกับไอ่เพื่อนๆจับกลุ่มนินทากันบ่อยๆ จะกลับกลายเป็นนายแบบชื่อดัง


เด็กน้องกัสเหรอคะ?”


พี่กระเทยคนเดิมถามผม แล้วพี่เขามายืนข้างกูเมื่อไหร่วะ


เปล่าครับ เพื่อน


“?”


พี่เขาทำหน้างง สงสัยคงงงเพราะคนอย่างไอ่กัสไม่น่าจะมีคนคบน่ะสิเนอะ


รู้จักกันที่มหาลัยน่ะครับ


เอ... แปลก เห็นน้องกัสบอกจะปลอมตัวไปเรียนนี่คะ แล้วน้องไปรู้จักน้องกัสได้ยังไง?”


คราวนี้ผมควรตอบว่าไงดีล่ะ อ้อ ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอก แต่พอเมาแล้วโดนเอาเท่านั้นแหล่ะ รู้เลยว่ามันเป็นใคร
...แบบนี้
? -*-


ผมปล่อยพี่กระเทยคนนั้นทำท่าคิดไป โดยไม่ปริปากตอบอะไร จนฝ่ายนั้นเป็นคนเปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา


พี่ชื่อเบลนะจ๊ะ


ครับ ผมปลาวาฬ


ผมยกมือไหว้พี่เบลนิดๆ


แหม จะว่าไป ดูดีๆนี่น้องก็น่ารักนะ


น่ารัก?” เอิ่ม... พี่ควรจะชมว่าผมหล่อนะ - -


ใช่ ไม่เคยลองสังเกตตัวเองเลยเหรอว่าน่ารักขนาดไหน นี่ถ้าจับแต่งหญิงมาหลอก พี่ยังเชื่อเลย แบบนี้น่ะ เสป็คน้องกัสชัดๆตอนแรกพี่ถึงได้คิดไงว่าน้องเป็นเด็กน้องกัส คิกคิก


พี่เบลปิดปากหัวเราะแบบกระมิดกระเมี้ยน


-*-


นี่... เห็นนางแบบคนนั้นไหม?”


พี่เบลพูดเสียงค่อย ผมเลยขยับเขาไปใกล้ๆก่อนจะพยักหัวตอบรับ


นางคนนั้นน่ะก็เด็กน้องกัส แต่เลิกกันไปแล้ว ไม่สิ จะบอกว่าเลิกก็ไม่ได้


แล้วมาทำงานแบบนี้พวกเขาไม่เป็นไรกันเหรอคะ?”


ไม่เป็นไรหรอก ใครๆก็รู้ดีว่าน้องกัสเป็นคนยังไง ส่วนฝ่ายหญิงน่ะก็ใช้ว่าจะครั้งแรกซะที่ไหน ใครดังหน่อยนางก็เข้าประชิดหมดแหล่ะ


แรงนะ แต่ก็ดีแหล่ะ ผมจะได้รู้สันดานมันมากขึ้น -*-


ตายล่ะ น้องกัสมองเขม็งพี่แล้ว ต้องรู้แน่ๆว่าพี่แอบเมาส์


พี่เบลทำท่าทางตกใจ ผมเลยปรายตาไปมองมัน ก็เจอว่ามันมองเขม็งมาทางผมจริง


ช่างมันเถอะ แล้วพี่มีเรื่องอะไรจะเมาส์อีกไหมครับ?”


 พี่เบลลังเลนิดๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปเล่านายแบบนางแบบคนอื่นต่อ จากนั้นก็เป็นเรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องชีวประวัติพี่เขาบ้าง เรื่อยๆจน...


ปลาวาฬ !


ผมหันขวับไปมองมันอย่างหัวเสีย คนกำลังคุยมันส์ๆมึงอย่าขัดได้มะ! -^-


ไร -^-


เรียกแล้วทำไมไม่หัน


ก็กูคุยกับพี่เบลอยู่ มึงก็เห็นๆกับตา จะเรียกทำห่า


เอาน้ำมาให้กู


ผมมองมันงงๆ ก็น้ำแม่งก็ถืออยู่ในมือ...


อยู่ในมือมึงนั่นไงเหล่า ก็แดกๆไปเซ่!


มันก้มลงดูแก้วน้ำในมืออย่างเก้อๆ เสียงพึมพำดังออกมาว่า ‘เออว่ะ’ ...ก่อนจะวางมันลงกับโต๊ะข้างๆตัวมัน


ไม่มีแล้ว ไปเอามาให้กูแดกซะ


ห่า... พี่เบลดูดิ ปัญญาอ่อนชะมัด


ผมระบายกับพี่เบลก่อนจะหยิบแก้วน้ำข้างๆตัวมัน ให้มัน มันดูดน้ำขึ้นอย่างแรงจนรู้สึกได้ แล้วมันก็กลับไปถ่ายต่อ แต่ความซวยของผมยังไม่หยุดแค่นั้น เมื่อผมถูกใช้นู่นนี่ ซะจนเล่นเอาทีมงานไม่ต้องกระดิกนิ้วทำงานเลยทีเดียว


ปลาวาฬ กู...


หยุด หยุดเลยมึง”         


ผมกางห้านิ้วเบรกเอี้ยด แค่มันอ้าปากผมแม่งก็รู้แล้วว่ามันจะพูดอะไรออกมา


ไรมึง จะชวนไปแดกข้าว ไม่เอารึไง -*-


อ่าว...เหรอวะ


คิดเองเออเองตลอด คิดไว้แล้วกันว่าอยากกินไร เดี๋ยวกูไปเปลี่ยนชุดก่อน


มันขยี้หัวผมก่อนจะเข้ากลับเข้าไปทางห้องเปลี่ยนชุด


 

คิดออกยังว่าจะแดกไร


มันเปิดประเด็นถามเมื่อขับมาถึงภายในห้างใหญ่กลางใจเมือง


อืม...


ผมกัดริมฝีปากทำท่าคิด จริงๆผมก็คิดไว้ตั้งหลายอย่าง และก็อยากกินตั้งหลายอย่าง


เอ็มเค เอ็มเคก็ได้มึง อยากแดกๆ


นี่กูต้องเลี้ยงสินะ... – -


มึงทำงานแล้วนิ ก็เลี้ยงๆไปดิ จะให้กูหารอีกรึไง ใช้ก็ใช้งานกูอย่างกะทาส เลี้ยงข้าวมื้อหนึ่งมันจะเป็นอะไรไปวะ


ผมร่ายยาวขึ้นทันที เล่นเอามันยกมือขึ้นมาปิดปากผม เพราะคงกลัวอาย ผมจ้องมันอย่างนอยด์ๆ ก่อนจะดึงมือมันออกจากปากผม


ถ้ากูมีงานทำเมื่อไหร่ กูเลี้ยงคืนแน่


จะเลี้ยงกูแน่นะ?”


เออดิ กูพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว


หึๆ


หัวเราะไร


ผมกระชากเสียงใส่มันอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นมันยิ้มมุมปากแล้วแค่นหัวเราะออกมานิดๆ


จะเลี้ยงกูน่ะ แค่ตัวมึงก็พอ... ;)


“...!...ไอ้.. .



 

ซู้ดดดด


ผมดูดเส้นอุด้งเข้าเต็มปาก อร่อยเชี่ยๆ ความโมโหและความปรี๊ดเมื่อกี้หายไปหมดทันที จะเอาอะไรมาล่อก็เอามาได้ ยกเว้นของกิน ไม่งั้นผมจะ!... ยอม~


กินจุว่ะ งี้กูจะเลี้ยงไหวไหมเนี่ย


“....”


ผมเงยหน้าขึ้นมองมันชิ้งหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ เออเถอะ ยังไงมื้อนี้มันก็เป็นเจ้ามือ ขืนเถียงไปก็มีแต่เสี่ยงกับเสี่ยง เสี่ยงหนึ่งคือเดี๋ยวมันให้แชร์ เสี่ยงสองคือเดี๋ยวมันเอาเรื่องผมกับมันไปบอกคนอื่น ข้อหาเถียงมัน - -


แต่พิกัสโซ่... มันเตรียมจนได้เลย อุวะฮ่ะฮ่าๆ


พรืด


แหวะ เค็ม ทำไรมึงเนี่ย


จู่ๆไอ่กัสก็เอามาลูบหน้าผมพรืด เล่นเอาโดนลิ้นที่กำลังจะแล่บออกมาโซ้ยติ่มซำที่หนีบอยู่ในมือ


ก็มึงทำหน้าโรคจิต


ชิส์...


นั่น... ปลาวาฬรึเปล่า?”


ผมค่อยเงยหน้าขึ้นไปมองคนต้นเสียงในขณะที่ปากยังคาบเส้นหมี่หยกไว้อยู่   


ซู้ดดด เฮียภูผาใช่ปะ?”  


ผมรีบดูดเส้นหมี่หยกเข้าปากอย่างเร็ว ก่อนจะใช้ตะเกียบที่อยู่ในมือชี้ถามร่างสูงตรงหน้าด้วยท่าทางดีใจ 


หืมม ยังอุตส่าห์จำกันได้นะมึง


เฮียภูผายกมือมาขยี้ผมอย่างหมั่นเขี้ยว ผมเองก็ยิ้มร่าให้กลับ


มากับใครวะ?”


ผมปรายตาไปมองไอ่กัสที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอยู่ ก่อนจะตอบออกไป


เพื่อนอะเฮีย เฮียล่ะมากับใคร


อ่อ นัดเพื่อนไว้น่ะ อย่ายังไม่มาเลย


มาได้ไงเนี่ย? ไม่ได้อยู่เมืองนอกอยู่เหรอ? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่อะ?”


ถามซะยาว จะให้ยืนตอบรึไง


งั้นนั่งๆ


พอเฮียภูผานั่ง ไอ่กัสก็ผุดตัวลุกยืนพรึ่บทันที


จะไปไหนอะมึง


ดูดบุหรี่


ผมพยักหน้ารับให้มัน ก่อนจะหันไปสนใจเฮียภูผาที่เริ่มตอบและเล่าเรื่องราวระหว่างที่อยู่ที่นู่นให้ฟัง เฮียผาเป็นพี่ข้างบ้านผม แต่เพราะอะไรไม่รู้ จู่ๆเฮียผาก็ย้ายออกไป แล้วก็ไม่ได้ยินข่าวอีกเลย พอมาได้ยินข่าวอีกทีก็เห็นว่าไปเรียนต่อที่LAไปแล้ว


ผมท้าวหัวกับโต๊ะ เอียงหัวหัวไปหาเฮียผา แล้วฟังเรื่องเล่านั่นอย่างสนุก


บอกตามตรง ...เฮียผานี่แหล่ะไอดอลผม...


 

PICASSO’s


ผมข้างออกไปดูดบุหรี่นอกห้าง ก่อนจะเดินกลับมา ตอนนี้เส้นเลือดผมมันตึงไปหมด คิดว่าออกไปดูดสารพิษเข้าร่างกายสักหน่อยก็คงหาย แต่ไม่เลย... ยิ่งกลับแล้วเห็นปลาวาฬท้าวหัวกับโต๊ะ แล้วเอียงหัวไปฟังไอ่บ้านั่นอย่างตั้งอกตั้งใจ ผมก็ยิ่งเดือด


โครม!


ผมเตะเท้าใส่ขาโต๊ะก่อนจะนั่งลงทางฝั่งตรงข้ามปลาวาฬ พอมันหันมามองผม ผมก็ชักสีหน้าใส่ผมเสมองออกไปนอกร้านทางกระจกใส


ผู้หญิงหุ่นสวยขาเรียวมากมาย เดินกันให้ควั่ก แต่ก็ไม่ได้ลดความหัวเสียของผมลงเลย แม้แต่มีผู้ชายร่างเล็กเอวบางเดินผ่านมาก็ตาม ผมก็ไม่ได้สนเลยสักนิด ใช่... ผมเป็นไบ ผู้หญิงผมก็ได้ ผู้ชายผมก็เอา แต่ช่วงนี้ผมเลิกสันดานนั้นมาพักหนึ่งแล้ว เพราะใครล่ะ?... มันจะรู้ตัวสักนิดไหม?


แม้ตาผมจะจ้องออกไปข้างนอก แต่หูผมก็ยังจดจ่อฟังเรื่องที่พวกเขาพูดกันอยู่ตลอด จนสักพักเพื่อนไอ่เชี่ยภูผานั่นก็มาสะกิด


เดี๋ยวเฮีย ขอเบอร์หน่อย


ไอ่ตัวเล็กรีบหยิบโทรศัพท์มายื่นให้เลยทันที ไอ่ภูผารับมา กดเบอร์สักพักก่อนจะส่งคืนให้ แต่ทำไมต้องยิ้มหล่อแล้วยีหัวปลาวาฬด้วยวะ ส่วนปลาวาฬมึงจะยิ้มตอบทำไม!!


ขอร้องเถอะปลาวาฬ... อย่าทำกูคลั่ง


โครม!


END-

 

__________________________________________________________________________

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น