Faddist/ปอฝอ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อนาคตเป็นของฟิวส์ -END-

ชื่อตอน : อนาคตเป็นของฟิวส์ -END-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 52

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2562 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อนาคตเป็นของฟิวส์ -END-
แบบอักษร

 

 

 

-31- 

อนาคตเป็นของฟิวส์ 

[ฟิวส์ คติพจน์] 

 

 

 

เป็นช่วงเวลาที่เดินทางอย่างมีความสุข เป็นช่วงการพักระหว่างทางที่ทำให้ผมรู้สึกดี การเดินทางมันทำให้เราได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ทำให้เราได้พักผ่อน ผมไม่เคยเถียงคำพูดพวกนั้น ผมเห็นด้วยและผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบการเดินทาง แล้วตอนนี้ผมรู้ว่าการมีคนนั่งข้างๆ ด้วยมันดีแค่ไหน การป่าวประกาศเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ดีว่าทุกคนอิจฉาผมที่มีพี่เขานั่งอยู่ข้างๆ 

ผมกลับมาถึงมอไม่ดึกมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่าหมดพลังงานไปเยอะ พี่อนาชอบทำให้หัวใจผมทำงานหนัก นั่งอยู่ดีๆ มาซบ ขับอยู่ดีๆ มาหอมแก้ม พักหน่อยก็พูดจาให้ผมหัวใจวาย เมียของผัวเด็กอย่างนั้นเหรอ? น่าจะแสดงความผัวเด็กอีกสักหน่อย ไม่น่าปล่อยให้นอนเลย 

ผมดึงพี่อนาเข้ามาในอ้อมกอด มันเช้าแล้วและผมก็ตื่นแล้วแต่ผมยังอยากนอนหล่อๆ อยู่กับพี่อนาบนเตียง แกล้งจูบแกล้งหอมคนที่หลับอยู่ แล้วค่อยซุกหน้าเข้าหาซอกคออุ่นๆ ของพี่อนาก่อนจะรับรู้ถึงการขยับตัวของพี่เขา 

“ไม่อยากไปเรียน” คำทักทายยามเช้าตามมาด้วยแขนผอมๆ ที่พาดผ่านตัวผมอย่างเป็นธรรมชาติ 

“ลาสิครับ” ผมเองก็อ้อนกลับไป ถ้าเป็นเรื่องหยุดเรียนขอให้บอก จะไปส่งใบลาให้ถึงมืออาจารย์ที่ปรึกษาเลย 

“ไม่ได้ดิ” คนตัวเล็กว่าก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น 

“อาบด้วย!” ผมเองก็ทะลึ่งตัวลุกขึ้นเมื่อพี่เห็นพี่เขาเตรียมอาบน้ำ 

“ฝันอยู่เหรอ? เช้าแล้วตื่นได้แล้ววว อื้อ~” 

“อืมมม” ถ้าจะเรียกสติผมด้วยการทำตัวน่ารักแบบนี้ พี่ก็ต้องโดนผมจูบนั่นแหละถูกแล้ว ผมกดริมฝีปากเข้าหาพี่อนา จูบรับยามเช้าหวานๆ แล้วค่อยผละออกมาจูบหน้าผากพี่เขาอีกที 

“แต่เช้า” คนหน้าแดงว่าเบาๆ 

“ก็อยากทำ อยากจูบ อยากหอม อยากกอด” ผมสารภาพอย่างไม่อาย แต่คนที่ได้ฟังกลับหน้าแดงมากกว่าเดิม 

“ฮื้อ~” พี่อนาส่งเสียงในลำคอก่อนจะขยับมาคล้องคอผม “อยากเหมือนกัน” 

“อนา!” ผมทำเสียงดุ ไหนบอกจะไปเรียนแล้วมาบอกว่าอยากรักเหมือนผมได้ไง ถ้าแบบนั้นมันก็ไปเรียนไม่ได้ดิ คิดว่าถ้าได้เหมือนที่อยากแล้วจะปล่อยไปง่ายๆ เหรอ 

“ฮ่าๆ วันนี้ไปบ้านพี่นะ” พี่อนาผละออกแล้วชวนผม ผมเลยเลิกคิ้วให้ 

“พ่อแม่ไม่ว่าเหรอ?” ผมถามกลับ พี่อนาก็ส่ายหน้า 

“ไม่หรอก พ่อโอเคแล้วแหละ แล้วแม่ก็บอกว่าอยากกินข้าวกับฟิวส์อีก” พี่เขาว่าแล้วช้อนตาอ้อนผม ผมเลยก้มลงไปจูบปากสวยนั่นอีกที 

“รับทราบ เรียนเสร็จผมจะไปหานะ” พี่อนายิ้มให้ผมก่อนจะโผเข้ามาในอ้อมกอดผมอีกที โดนผมหอมแก้มไปจนเกือบช้ำค่อยทำใจปล่อยพี่เขาไปอาบน้ำ 

 

 

กิจวัตรประจำวันของเรายังเหมือนเดิม เพียงแต่มันมีความสุขมากกว่าเดิม ทำอะไรก็เต็มอิ่มมากกว่าเดิม พอไม่มีเรื่องให้กังวลผมก็มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้พี่อนาได้อย่างเต็มที่ แล้วตอนนี้ก็มีคนสนับสนุนผมมากขึ้นด้วย ยกตัวอย่างเช่นพ่อผมเอง 

 

[ถ้าเขาไม่เอาแกเป็นลูกเขย พ่อจะสั่งปิดคลินิกเขา] พ่อผมว่าออกมา ผมเลยถอนหายใจช้าๆ 

“พ่อ…พ่อทำไร่ชา ไม่ใช่มาเฟีย” ผมบอกกลับอย่างเหนื่อยใจ ตอนนี้ผมรอพี่อนาอยู่ที่รถ อีกสักหน่อยพี่เขาคงเรียนเสร็จ พอดีกับที่พ่อโทรมาถามว่าทุกอย่างโอเคไหม ผมเลยบอกไปว่าวันนี้จะไปทานข้าวกับพ่อแม่พี่อนา 

[เออ ก็อยากช่วยนะเนี่ย] พ่อว่ากลับ 

“ช่วยให้มันได้เรื่องอะไรหน่อยดิพ่อ” 

[เออๆ ก็ทำตัวดีๆ อย่าไปทำตัวเด็ก] พ่อบอก 

“ผมก็เด็กแค่กับพ่อแล้วก็พี่อนาเท่านั้นแหละ” ผมตอบ 

[เออ ว่างๆ ก็ชวนบ้านนั้นมาเที่ยวรีสอร์ทเราด้วย นี่กะจะขยายออกอีกหน่อย] 

“ที่เยอะก็กันไว้เป็นพื้นที่ส่วนตัวหน่อยได้ป้ะพ่อ” ผมถาม ที่ดินเราเยอะมากจริงๆ กี่ร้อยกี่พันผมก็ไม่รู้ แต่มันหลายๆ ผืนรวมกัน ส่วนตรงที่ทำรีสอร์ทกับทำไร่จะเยอะสุด พ่อเลยมีโอกาสขยายมันไปเรื่อยๆ 

[ก็ที่สวย อยากอวด] 

“ผมอยากมีที่ส่วนตัวบ้าง” ผมอ้อนอย่างเอาแต่ใจ 

[ก็อยู่ในห้องไปสิ] พ่อตอบกลับให้ผมได้โวยวายต่อ เราคุยกันต่ออีกนิดหน่อยพี่อนาก็เดินมาหาผมแล้ว ผมเลยวางสายพ่อ 

“พ่อโทรมา” ผมเอ่ยบอกก่อนที่พี่อนาจะได้ถาม 

“อ๋อ แล้วทำหน้ายุ่ง นึกว่ามีอะไร” 

“คุยกับพ่อก็ต้องทำหน้าแบบนี้แหละ” ผมบอกก่อนจะค่อยๆ ออกรถ 

“เกินไป” พี่อนาว่าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ 

 

 

ไม่เกินไปหรอก ปกติเลยด้วยซ้ำ ถ้าคุยกับพ่อแล้วไม่ปวดหัวคือมันไม่ใช่ ถ้าคุยกับพ่อแล้วไม่ได้งอแงคือวันนั้นไม่ปกติ อาจจะเหมือนที่พี่อนากำลังอ้อนพ่ออยู่ตอนนี้ หน้าบ้านหลังสวยที่เหมาะจะอยู่กันสามสี่คนอย่างอบอุ่น ไม่เวอร์วังอลังการแต่ไม่ได้คับแคบหรือเล็กเกินไป มีสนามหญ้าหน้าบ้านไม่กว้างมาก ที่จอดรถสองคัน และข้างบ้านที่มีต้นไม้พอประมาณ 

“เข้าบ้านกันเลย หิวหรือยัง” พ่อพี่อนาถามผมขณะที่แขนยาวยังกอดพี่อนาอยู่ 

“ยังไม่หิวเท่าไหร่ครับ” ท่านพยักหน้ารับแล้วกอดคอลูกชายเข้าไปในบ้าน 

“ไหน? ได้ข่าวว่าไปเที่ยวถึงเชียงใหม่” คนสวยของบ้านเดินออกมาแล้วรับไหว้ผม สีหน้าท่านยิ้มแย้มมากกว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน นั่นทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นนิดหน่อย 

“คุณแม่กับคุณพ่อฝากชามาให้ด้วยครับ” ผมบอกแล้วยื่นของฝากให้ท่าน 

“อืม…ทำไร่ชาเหรอ? ไหนอนาเล่าให้ฟังว่าทำรีสอร์ทล่ะ” แม่พี่เขาถาม 

“ทำทั้งรีสอร์ท ทำทั้งไร่ชาอะแม่” พี่อนาเป็นคนตอบแทนผม 

“เหรอ? แบบนี้ทางนั้นยอมให้ลูกคบกับน้องของลูกจริงๆ ไหมเนี่ย” แม่ว่าแล้วดึงแขนพี่อนาไปทางโต๊ะรับประทานอาหาร 

“เท่าที่เจอวันนั้นก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะนะคุณ” พ่อของพี่อนาตอบก่อนจะนั่งลง 

“ผมเข้ากับพ่อแม่ของน้องได้ดีครับ” พี่อนาบอกแม่ 

“พ่อกับแม่ของผมชอบพี่อนามากครับ” ผมยืนยันอีกคน ใบหน้าสวยของแพทย์หญิงยังไม่คลายความกังวลแต่ท่านก็พยักหน้ารับ 

“แม่กลัวว่าทางนั้นจะมองลูกไม่ดี” 

“คุณหมออย่ากังวลเลยนะครับ ถ้าเป็นเรื่องเพศพ่อแม่ของผมรับได้แล้ว ส่วนถ้าเป็นเรื่องฐานะ…มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักนิดเลย” ผมคิดแบบนั้นจริงๆ พ่อกับแม่ของพี่อนาก็ไม่ใช่ว่าจะเอาลูกมาเกาะผมกินซะเมื่อไหร่ ผมนี่สิที่ไปอาศัยอยู่หอเอาตลอด แล้วผมก็ไม่ได้เอาเงินพ่อกับแม่มาเปย์พี่อนาด้วย ผมก็ใช้เงินของผมปกติ อนาคตก็ทำงานแล้วอยู่ด้วยกัน เรื่องที่บ้านผมไม่ได้อยากได้มันมากมายอยู่แล้ว วิศวะคือสิ่งที่ผมชอบ ซึ่งพ่อแม่เองก็เข้าใจ 

“อืม…ก็แค่กังวลน่ะ” แม่ท่านบอก 

“เอาน่าคุณ ยังไงก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี อย่าไปสนคนอื่นมากนักเลย” พ่อของพี่อนาว่าก่อนจะเริ่มทานอาหาร นั่นทำให้แม่ตักอาหารให้พี่อนาเหมือนกัน 

“แกงส้มนี่แม่ทำเองเลยนะ ต้มยำด้วย” แม่ท่านบอก 

“ฟิวส์ชอบต้มยำครับ” พี่อนามองหน้าผม เพราะพี่เขานั่งกับแม่ส่วนผมนั่งอยู่ฝั่งนี้คนเดียวเพราะพ่อนั่งหัวโต๊ะ 

“เหรอ? ลองดูสิ” แม่ของพี่อนาว่าแล้วตกต้มยำให้ผม 

“ขอบคุณครับ” 

มื้ออาหารดำเนินไปด้วยความเรียบง่าย ต่างจากบ้านผมที่คุยกันวุ่นวาย เถียงเรื่องหลังคาเรื่องไร่ชาเรื่องรีสอร์ทไปเรื่อยเปื่อย แต่ถึงมันจะต่างกันยังไงแต่ผมก็ยังมีความสุขเหมือนๆ กัน 

“ผัดนี่ก็อร่อย” พ่อพี่อนาบอกแล้วชี้ไปที่ผัดบวบ 

“ของโปรดคุณนี่คะ” 

“วันนี้มีของโปรดของทุกคนเลยนะครับ ผมว่าแล้วเชียวแม่ว่าทำไมแม่โทรถามผมว่าฟิวส์ชอบกินอะไร” 

“แม่ไม่ได้…” ผู้หญิงคนสวยหนึ่งเดียวของบ้านหันมามองหน้าผม แก้มใสนั่นขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยเมื่อลูกชายของท่านว่าอย่างนั้น ผมเลยส่งยิ้มให้ท่านก่อนจะบอกขอบคุณ 

“ขอบคุณนะครับ ต้มยำอร่อยมากเลย” ผมไม่ได้ขอบคุณแค่เรื่องอาหาร แต่รวมไปถึงเรื่องทุกเรื่องที่ท่านทำให้ เรื่องที่อดทนรอผม เรื่องที่เชื่อว่าผมจะดูแลลูกชายท่านได้ และเรื่องที่ท่านยอมให้ผมทำให้ลูกชายของพวกท่านมีความสุข 

“คืนนี้ก็นอนนี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยออกไป” พ่อว่า ผมกับพี่อนาเลยตกลงตามนั้น 

 

ผมอยากเห็นห้องพี่อนามากพอๆ กับอยากนอนกอดพี่อนาเลยแหละ ห้องนอนที่มันไม่ได้ต่างจากคนทั่วไปสักเท่าไหร่ แต่กลิ่นของพี่อนาหอมมากแม้ว่าพี่เขาจะไม่ค่อยได้อยู่ก็ตาม ผมปล่อยพี่อนาเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัวเองก็มาทดสอบสปริงที่เตียง ไม่ใช่อะไรหรอกพี่เขาไม่ได้นอนนานแล้วเลยอยากรู้ว่ามันพังหรือเปล่า 

“อาบน้ำเลยไหม?” พี่อนาถมแต่ผมส่ายหน้า 

“เพิ่งกินข้าวอิ่มเองนะ” ผมว่าแล้วนอนลงที่เตียงนุ่มๆ ของพี่อนา บี้หน้าลงกับเตียงเพื่อสูดเอากลิ่นหอมที่ยังติดอยู่ 

“ทำอะไรขนาดนั้นล่ะ” พี่อนาเดินมาหาก่อนจะดึงผมขึ้น 

“ก็มันหอมนี่ กลิ่นพี่หอมจะตายไม่รู้ตัวเหรอ?” ผมถาม 

“ก็รู้ ก็ทำให้หอม” พี่เขาว่าตอบ 

“ก็นี่ไง แล้วมาห้ามผมทำไม” 

“ไม่ได้ห้ามเหอะ จะบอกว่าตัวจริงยืนอยู่นี่” พี่อนาว่าแล้วทำหน้างอนผม ผมยิ้มออกมาเอได้ยินคำนั้น ดึงอีกคนเข้ามาในอ้อมกอดแล้วปล่อยให้พี่เขาทิ้งตัวลงที่ตักผม 

“หอมตอนนี้ได้จริงดิ” ผมกระซิบถาม 

“อือ” พี่อนาตอบกลับเบาๆ 

“จะหอมทั้งตัวเลยนะ” เสียงหื่นๆ ที่ผมไม่ได้จงใจมันดังออกมาจากปากผม พี่อนาหน้าแดงไปแล้วและนั่นมันทำให้ผมรู้สึกว่าพี่เขาน่ารักมากๆ 

“ห้องเก็บเสียง” พี่อนาบอกเบาๆ พร้อมกับหันหน้ามาหาผม จะกี่วันกี่เดือนหรือกี่ครั้งก็แพ้ทางพี่อนาทุกทีสิน่า 

 

แก้มสีระเรื่อของอีกคนอยู่ไม่ไกลจากสายตาผม กลิ่นหอมๆ ลอยมาใกล้จนใจผมสั่น ปากนิ่มๆ ประกบลงที่ปากผมอย่างเชื่องช้า ดูดดึงอยู่สักพักจนคนที่เอี้ยวคออยู่ขยับเล็กน้อย พี่อนาปรับท่านั่งหันหน้าเข้ามาหาผม แขนเรียวคล้องเข้าคอผมแล้วประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง 

 

“อืม…” ผมเชิดหน้าขึ้นครางก่อนจะแทรกลิ้นเข้าหาพี่อนา พี่เขาเองก็เกี่ยวกระวัดกับลิ้นผม 

“อื้อ~” เสียงแหบดังขึ้นเมื่อผมวาดมือผ่านเม็ดเล็กบนหน้าอกอย่างจงใจ แต่ก็แค่ปัดป่ายผ่านไปแล้ววางมันลงที่เอวสวย ดึงพี่เขาเข้ามาหาอีกจนแทบจะไม่เหลือช่องว่างระหว่างเรา 

“พี่อนา” ผมกระซิบเสียงแหบ “บอกรักผมหน่อย” ผมเอ่ยขอ พี่เขาเลยผละออกมาหรี่ตามองผม 

“บอกยังไง พูดหรือทำ” พี่เขาถามกลับเสียงอ้อนๆ 

“อืม…ทำ” ผมบอกพลางครางในลำคอเพราะมือเย็นนั้นกำลังเล่นกับหลังคอผมอยู่ 

“ทำยังไงเหรอ?” เสียงอ้อนว่าข้างหู ตัวพี่เขาเอนเข้ามาหาจนผมเอนหลังลงไปเท้ากับเตียงนอน 

“พี่อนา…” ผมเอ่ยขอคนที่วนเวียนอยู่แค่หู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงนั้นก่อนจะเลื่อนลงมาที่ผิวคอ 

“น้องฟิวส์” ปากสวยว่าก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างยั่วยวน ส่วนผมทำได้แค่ควบคุมลมหายใจไม่ให้สะดุดไปมากกว่านี้ 

“ฮือออ จะตายแล้ว” ผมว่าแล้วส่งสายตาออดอ้อนคนที่อยู่ข้างบนที่กำลังยิ้มยั่วอยู่ 

“ต้องผายปอด” พี่อนาว่าก่อนจะประทับริมฝีปากลงกับริมฝีปากผม 

เราขยับริมฝีปากบดเบียนกันจนความต้องการมันมากกว่าริมฝีปาก ผมผลักพี่เขาให้ลุกขึ้นนั่ง ถอดเสื้อตัวเองออกก่อนจะถอดเสื้อของคนตัวบางออกด้วย ผิวขาวเนียนปรากฏต่อสายตาผม ถ้าผมจะโอเวอร์สักหน่อยผมจะบอกว่าตัวพี่อนาสว่างกว่าสีขาวที่ผมชอบเสียอีก พี่อนากรีดนิ้วลงตามตัวของผม ผมเองก็ลูบแผ่นหลังขาวเนียนลื่นมือของพี่เขา 

“อือ…” ผมครางเมื่อปากบางประกบลงมาที่เม็ดตรงหน้าอก ผมเพิ่งรู้ว่ามันรู้สึกดีขนาดนี้ มันอดจะครางไม่ได้จริงๆ ตอนที่ถูกกระตุ้นด้วยลิ้นเล็กๆ นั้น 

“จุ๊บ!” 

“อ๊ะ!” พี่อนาดูดมันแรงๆ แล้วขยับเลื่อนลงตามลอนหน้าท้องที่กำลังเกร็งของผม คนตัวเล็กเลื่อนตัวลงไปเรื่อยๆ จนนั่งอยู่ที่พื้นปลายเตียง ผมเองก็ขยับตาม แยกขาให้พี่เขาถอดกางเกงออกให้ 

“อืมมม” 

“อะ…อือออ” ผมครางเมื่อปากสวยครอบลงมาที่ตัวผมอย่างไม่รอช้า พี่อนาเลียมันยั่วอารมณ์ผม แล้วช้อนสายตาขึ้นมามอง แม่ง…โคตรอ้อน 

ปากสวยปรนเปรอให้ผมอยู่อย่างนั้น ผมเองก็ครางรับสัมผัสของพี่เขาตลอดเวลาที่ลิ้นเล็กๆ นั้นขยับ เก่งจนตัวจะลอยมันเป็นแบบพี่อนานี่เอง ผมเลื่อนมือลงไปสอดผมนุ่มๆ ของพี่เขา พี่อนาช้อนสายตาขึ้นมาอ้อนผมที่กำลังปรือตามองพี่เขาอยู่ ปากครางชื่อพี่เขาแบไม่มีเสียงออกมา มองภาพคนน่ารักที่ปรนเปรอให้อย่างตั้งใจ ตรงไหนที่ผมกระตุก ตรงไหนที่ผมคราง พี่อนารู้หมดจนผมคิดว่าพี่เขาเรียนเรื่องกายของคนมากกว่าเรื่องฟันเสียอีก 

“อื้อ อื้มมม” หัวที่ผงกขึ้นลง ตาที่เหลือบมองผมบ่อยๆ กับปากที่ขยับพลิ้วไหว เอาจริงๆ แค่พี่อนาจับผมก็แทบจะทรุดแล้ว 

“อะ…อื้อออ” พี่อนาขยับออกจากตรงนั้น แทนที่ปากด้วยมือสวยๆ นิ้วเรียวขยับไปมา ปากบางประกบลงกับปากผม ดูดแรงๆ จนผมต้องหลับหูหลับตาซึมซับ คนสวยของผมผละออกจากปากมาคลอเคลียที่ข้างแก้ม จูบเบาๆ ก่อนเสียงพร่าจะดังเข้ามาในหูผม 

“พี่รักฟิวส์” 

“อา…” ผมกระตุกแล้วปล่อยมันออกมาจนเต็มมือพี่อนา หอบหายใจเพื่อบ่งบอกว่าเมื่อสักครู่ผมมีความสุขมากแค่ไหน 

“พี่รักฟิวส์” ปากหวานยังพร่ำบอกรักผม มือสวยก็ยังขยับอยู่ ผมปรือตามมองแล้วค่อยดึงอีกคนออกจากตัว 

“ผมก็รักพี่อนา” ผมว่าแล้วจูบปากสวยอีกครั้ง ประกบปากเข้าหากันแล้วเกี่ยวกระวัดลิ้นอีกที เอื้อมมือลงไปถอดกางเกงให้พี่เขาที่นั่งคร่อมผมอยู่ พี่อนาเองก็ยกตัวขึ้นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จนผมได้สัมผัสกับเนื้อนุ่มๆ ที่ท้าทายสายตาผมอยู่ 

“อื้อ~” เสียงหวานครางออกมาเมื่อผมบีบบั้นท้ายของพี่เขา ตัวแนบชิดเข้ามาจนแผ่นอกอยู่ระดับเดียวกับปากผม ผมครอบปากลงไปที่เม็ดสวยๆ ที่หน้าอกพี่อนา วนไปมาแถวนั้นแล้วดูดจนเนื้อขาวๆ ขึ้นสี มือยังคงบีบและนวดบั้นท้ายที่ขยับขึ้นลงยั่วยวนผม 

“อืมมม” ผมฝากรอยไว้ที่คอพี่อนา พยุงอีกคนลุกขึ้นนั่งและผมเองก็ลุกขึ้นตาม พี่อนาโยกตัวขึ้นแล้วคล้องแขนที่คอผม ปล่อยให้กอบกุมส่วนอุ่นร้อนของพี่อยย่างเต็มมือ หน้าสวยเชิดขึ้นครางเมื่อผมทำมันพร้อมกับลูบวนที่ด้านหลัง 

“อื้อ อ๊ะ…พอ” พี่อนาเอ่ยขอ ตาหวานปรือมองผม หน้าสวยกดลงมาแล้วอ้อนขอ 

“ก็พี่น่าจับไปทั้งตัว ผมชอบเวลาพี่ยั่ว” ผมบอกกลับ 

“ยังไม่ได้ยั่วสักหน่อย” ปากหวานว่าแล้วค่อยพยุงตัวเองขึ้นแต่ว่าไม่ได้ลุกจากตักผม 

“อนาคต!” ผมเรียกเขาเสียงดังเมื่อปลายลิ้นแลบออกมาเลียริมฝีปากผม ตาหวานหรี่มองผม แล้วปากที่บอกว่าไม่ได้ยั่วก็ดูดนิ้วตัวเองเข้าไป เอวสวยขยับขึ้นลงจนอะไรต่อมิอะไรของเราสัมผัสกันไปทุกส่วน มุมปากสวยกระตุกขึ้นอย่างพอใจเมื่อเห็นหน้าผม 

“แบบนี้…อื้อ~” นิ้วนั่นย้ายจากปากหวานๆ ลงไปที่ข้างล่าง “ถึงเรียกยั่ว” พี่อนากดตัวเองลงมากับนิ้ว มืออีกข้างจับที่ไหล่ของผมเพื่อพยุงตัวเอง ตาสวยปรือมองผม ปากบางๆ นั่นขบเข้าหากันอย่างยั่วเย้า 

“พี่…” คำพูดผมหายไปในลำคอเมื่อเห็นสิ่งที่อีกคนทำ พี่อนาค่อยๆ ขยับขึ้นลงกับนิ้วของตัวเอง หน้าสวยเชิดขึ้นมองเพดานแล้วปากหวานๆ ก็ครางชื่อผม 

“ฟิวส์ อ้า~ ฟะ…ฟิวส์…” เสียงครางผะแผ่วยามที่พี่เขากดตัวลงมันทำให้ผมต้องขบฟันแน่นขึ้นกว่าเดิม เพียงแค่เห็นหน้าแบบนี้ใจผมมันก็ไม่ดีแล้ว มาได้ยินแบบนี้ ได้เห็นพี่เขาทำแบบนี้ผมยิ่งอยากจะกระแทกตัวเองเข้าไปเร็วๆ แต่ถึงจะทรมานแค่ไหน แต่เห็นพี่อนาทำหน้าแทบจะทนไหวแบบนี้มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีไปอีกแบบ 

“พี่อนาครับ…” ผมเอ่ยขอ จับเอวสวยให้หยุดขยับเองแล้วขยับเข้าไปหา ดึงนิ้วเรียวเล็กนั่นออกก่อนจะค่อยๆ กดตัวพี่เขาลงมา 

“อื้อ~” 

“อ่า…” มันแน่นจนผมแทบจะขาดใจ แม้ว่านิ้วเรียวที่จิกไหล่ผมอยู่จะผลุบเข้าออกช่องทางนี้แล้ว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย มีแต่ทำให้พีพ่เขาขมิบรัดผมมากขึ้นก็เท่านั้น 

“อื้มมม อ้า!” บั้นท้ายงอนกระแทกลงมาเองเหมือนกับผมที่เด้งสะโพกขึ้นไป 

“อื้อ!” เราขยับเข้าชิดกันจนเหนื่อยหอบ ความอดทนของผมมันหมดลงเหมือนกันกับพี่อนา หน้าสวยนิ่วเพราะความเจ็บแต่ไม่ได้ปริปากบ่นออกมาสักคำ มีแค่เสียงครางในลำคอสลับกับเสียงหอบหายใจของเราสองคน 

พี่อนาขยับขึ้นลงบนตัวผม เรายังอยู่ในท่านั่งซึ่งอีกคนเป็นคนควบคุม จังหวะไม่ได้เนิบช้าแต่ก็ไม่ได้เร็วมากเกินไป เสียงครางยังหลุดมาให้ได้ยิน ก่อนที่เราจะจูบกันอีกครั้ง เนิ่นนานและเริ่มจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับสะโพกที่กำลังขยับเข้าหากัน 

“อ๊ะ!...อื้อ” พี่อนาผลักผมลงให้นอนราบ ตัวพี่เขาเองก็จัดท่าทางอีกครั้งก่อนจะวางมือลงที่แผ่นอกของผม คนตัวเล็กขย่มขึ้นลงจนผมต้องสูดลมหายใจเข้าท้องแรงๆ 

“อื้อ พี่อนา…” ส่วนอุ่นร้อนของพี่เขาที่เข้ากับหน้าท้องของผมเป็นจังหวะเดียวกันกับการขยับ ผมเอื้อมมือไปสัมผัสมันก่อนจะปรนเปรอให้พี่เขาเหมือนกันกับจังวะขย่ม 

“อ๊า!...ฟิวส์” หน้าสวยเชิดขึ้นครางแต่แรงไม่ได้ตกสักนิด ซ้ำยังรัดมากกว่าเดิมให้ผมได้ครางไม่หยุด 

“อื้อ…พี่อนา เก่งมากครับ…” ผมเอ่ยชมพี่เขา หน้าที่แดงเพราะความเขินอายบิดมามองผม ปากสวยเม้มเข้าหากันเหมือนเขินมากกว่าเดิม 

“อย่ามองแบบ…อ๊ะ! นั้น” ผมไม่รู้ว่าตัวเองมองพี่อนาแบบไหน แต่ที่รู้คือผมชอบมากๆ ชอบการทำรักกับพี่อนา ชอบี่ได้รักพี่อนา ชอบเวลาที่พี่อนาอยู่กับผม ดีใจที่เรื่องเซ็กส์สำหรับเราไม่มีปัญหาเลย แล้วมามีความสุขมากๆ อีกที่เรื่องพ่อแม่ไม่ได้เป็นปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นผมรักพี่อนามากๆ มากจนไม่คิดว่าตัวเองจะรักได้ 

“อืม…” ผมครางเมื่ออีกคนเปลี่ยนจังหวะ ก้นสวยกำลังขยับควงไปมาบนตัวของผม 

“อ๊า! ฟิวส์ อ๊า~” 

“อืม…พี่อนา” เสียงครางของเราดังสลับกัน แม้จังหวะจะเนิบช้าแต่ว่ามันกลับกระแทกเข้าไปในความรู้สึก พี่อนากัดริมฝีปากแล้วขยับอยู่อย่างนั้น ผมเองก็ขยับจังหวะเดียวกับพี่เขา เล็ยสวยจิกเข้าที่หน้าอกผมแรงๆ ก่อนจะกระตุกเกร็งแล้วปลดปล่อยออกมา 

“อื้อ…อะ…อ๊า” แรงกระตุกทำให้ส่วนล่างของพี่เขาบีบรัดตัวผมมากกว่าเดิม มากจนผมทนไม่ไหวต้องปล่อยเข้าไปในตัวพี่เขาอย่างห้ามไม่ได้ 

“อา…” ผมครางออกมาเบาๆ ปรือตามองภาพอีกคนที่กำลังมีความสุขกับช่วงเวลานี้แล้วปลดปล่อยอามรมณ์ของตัวเองออกมาจนหมด 

พี่อนาขยับเล็กน้อย แต่ผมก็ดื้อดึงเกินกว่าจะปล่อยพี่เขาไปในตอนนี้ ผมถึงได้ขยับตามแล้วฟังเสียงครางหวานๆ ตอนที่ตัวผมเข้าไปแล้วออกมา พี่อนาส่ายหน้าไปมาอย่างทนไม่ไหว ผมเลยยิ้มให้แล้วค่อยๆ ถอนตัวเองออกมาจากพี่เขา 

“เหนื่อยแล้ว” เสียงหวานว่าเบาๆ พร้อมกับตัวบางๆ ของพี่อนาที่นอนลงมาทับตัวผม 

“เหนื่อยแล้วนอนแบบนี้คิดว่าจะหายเหนื่อยเหรอ?” ผมถามแล้วก้มลงหอมผมสวยๆ ของพี่อนา 

“อื้อ~ไม่ให้อีกแล้วนะ” พี่อนาบอกแล้วพลิกตัวลงนอนข้างๆ ผม 

“ไม่บังคับหรอก แค่นี้ก็เกินพอแล้ว” ผมบอกแล้วลูกแก้มขึ้นสีของพี่เขาเบาๆ 

มันเกินพอแล้วจริงๆ กับการถ่ายทอดคำว่ารัก ผมรู้แล้วว่าพี่เขารักผมมากแค่ไหน และรู้แล้วว่าพี่อนาเองก็รักผมเกินกว่าใคร รักมากและรู้สึกสุขใจทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน มีความสุขมากจนอยากอยู่ด้วยกันตลอดไป อดีตมันคือสิ่งที่ส่งผผลถึงปัจจุบันก็จริง แต่อนาคตคือสิ่งที่ผมวาดฝันไว้ เรื่องราวของผมกับพี่อนาจะเปลี่ยนไปยังไงก็ตาม แต่ความรักของผมที่มีให้พี่เขาจะไม่หายไปไหนแน่นอน 

“ฟิวส์” 

“หืม?” 

“พี่รักฟิวส์มากนะ” พี่อนาบอกแล้วขยับเข้ามากอดผม 

“พี่มาบอกก่อนแบบนี้ได้ยังไง” ผมว่าเบาๆ แล้วพยุงตัวเองลุกขึ้นจูบอีกคน “ให้ผมได้ดูแลพี่ ให้ผมได้ทำเพื่อพี่ ให้ผมได้รักพี่ตลอดไปเลยนะ” ผมบอกแล้วจูบซับที่แก้มสวยๆ ของพี่อนา 

“ขอบคุณนะ” พี่อนาบอกแล้วขยับมานอนซบอกผม ให้ผมได้สางผมสวยๆ ของพี่เขาแล้วหอมมันเบาๆ 

“ผมรักพี่อนา รักมาก…ทั้งตอนนี้และต่อไปก็จะรัก ขอแค่พี่ให้ผมรัก” ผมบอก 

“เรียนจบแล้วเรามีลูกกันไหม? รับเด็กมาเลี้ยงสักคน พี่อยากมี พ่อกับแม่ก็จะได้สบายใจด้วย” พี่อนาว่า ปากสวยจูบที่อกผมเหมือนจะอ้อนขอ 

“อืม…ผมรักทุกอย่างที่พี่รัก แล้วก็ให้ทุกอย่างที่พี่อยากได้อยู่แล้ว” ผมว่า 

“น่ารักจัง” พี่อนาบอกแล้วจูบคางผมเบาๆ 

“อย่ารักลูกมากกว่าผมแล้วกัน ผมขี้อิจฉานะบอกไว้ก่อน” ผมว่า 

“อนาคตเป็นของฟิวส์อยู่แล้ว” ใช่…อนาคตเป็นของผม ส่วนผมเป็นของพี่อนา 

เราเป็นของกันและกันตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน จนถึงวันนี้ และในอนาคตเราก็จะมีกันและกัน เราวางแผนการใช้ชีวิตด้วยกัน หาจุดที่เราสองคนจะมีความสุขร่วมกัน เป็นการใช้ชีวิตที่มากกว่าแฟน มากกว่าคนรัก พี่อนาเป็นคนที่ผมสามารถเรียกได้ว่าคู่ชีวิต และผมเองก็พยายามจะเป็นแบบนั้นให้พี่เขา เราพยายามไปด้วยกัน แล้วเราก็จะรักกันมากขึ้นทุกวัน เหมือนที่เคยสัญญากันไว้ 

อนาคตเราจะรักกันมากขึ้นกว่านี้อีกหลายเท่าเลย 

-THE END- 

 

FUTURE 

วิศวะสุดหล่อขอหมอเป็นเมีย 

 

27/12/2019 

จบลงไปแล้ววว เรื่องราวของน้องงงงฟิวส์กับพี่! อนา แหม...เหมือนยังไม่จบเนอะ แต่จบแล้ว รักกันแล้วก็จบแล้วสิ55555 หรืออยากเห็นความหวานของเขาอีก อยากเห็นความผัวเด็กว่างั้น? ไปซื้อเล่ม5555 ขอขายของนิดหนึ่งค่ะ สำหรับคนที่ซื้อเล่มไปแล้วขอบคุณมากนะคะ คนที่ยังไม่ซื้อไม่เป็นไรนะ สะดวกเมื่อไหร่ค่อยซื้อเพราะในเว็บก็จบเรื่องแล้วค่ะ ส่วนในเล่มมีตอนพิเศษเน้อ 

ขอบคุณทุกๆ คนมากค่ะ ขอบคุณที่คอยให้กำลังใจ แล้วก็คอยตามอ่านแม้ว่าแป้งไม่ค่อยมีวินัยในการอัฟชปเลยแต่ทุกคนก็ยังอ่านกันมาจนจบ ขอบคุณจริงๆ ที่คอยหวีดคอยหวานจิกหมอนมาด้วยกันนะคะ ขอบคุณที่รักฟิวส์กับพี่อนานะ แป้งเคยบอกหรือเปล่าว่าแป้งอ่านคอมเมนต์ทุกคอมเมนต์ ทุกวันนี้ยังกลับไปอ่านคอมเมนต์ในเรื่องก่อนๆ เลย ขอบคุณมากๆ นะคะ แม้ว่าแป้งจะไม่ได้ตอบเลยแต่ทุกคอมเมนต์ก็คือกำลังใจที่ดีมากๆ ของแป้ง หลายคนบอกว่าเวลาดาวน์มาอ่านนิยายแล้วจะดีขึ้น แป้งเองก็อ่านคอมเมนต์ของทุกคนเพื่อต่อยอดงานเหมือนกันค่ะ

รักนะคะทั้งคนคอมเมนต์ คนตามอ่าน และคนที่สนับสนุนทุกคนเลย

ทวีตเตอร์ @pflhzt 

เฟซบุ๊ก faddist 

ความคิดเห็น