คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 (1) ไม่มีสิทธิ์

ชื่อตอน : บทที่ 8 (1) ไม่มีสิทธิ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2562 09:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 (1) ไม่มีสิทธิ์
แบบอักษร

 

ราวกับว่าเรื่องราวในวันนี้เป็นเพียงความฝัน ปาลิตาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีช่วงเวลาแสนสุขที่ได้กินข้าวด้วยกัน และเดินจับมือกันนอกบ้าน ‘อย่างเปิดเผย’ หลังจากกินข้าวอิ่มแล้ว เขาพาหล่อนขับรถเล่น เห็นตลาดกลางคืนก็พาแวะมาเดินเล่น 

คนค่อนข้างเยอะ ส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่นเข้ามาเบียดเสียด กลัวหล่อนจะถูกชนกระเด็น ก็เข้ามาจับมือ ใช้ร่างกายสูงใหญ่ปกป้องคอยเป็นผู้นำ ให้หล่อนเดินตาม ไม่รู้หรอกนะว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงเข้ามาทำดีกับหล่อน ปาลิตาคิดอย่างเดียว คือจะพยายามเก็บเกี่ยวความรู้สึก และช่วงเวลาดีๆ นี้ไว้ให้ได้มากที่สุด จะไม่คิดมาก จะไม่ถามหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น 

เขาเข้าแถวต่อคิวซื้อไอศรีมมะพร้าวอ่อนมาให้ ซื้อขนมจุกจิกมาให้หลายอย่าง รวมถึงยำมะม่วงเปรี้ยวจี๊ดแสนอร่อย ของโปรดของหล่อน เขาก็ซื้อมาให้ แต่ไม่วายสั่งคนขายว่าห้ามใส่พริกเยอะ 

“อร่อยไหม” เมืองเหนือถามแม่คนกินจุแสนน่ารัก 

“อร่อยค่ะ คุณเหนือลองชิมไหมคะ” 

“ไม่ล่ะ ตามสบาย แค่เห็นก็แสบท้องแล้ว” 

ปล่อยให้หล่อนกินยำมะม่วงคนเดียว ส่วนเขานั่งกินลูกชิ้นปิ้ง ปลาหมึกปิ้ง ตรงนี้เป็นโซนด้านข้างตลาด มีเก้าอี้ทางยาวให้นั่งหลายตัว ไม่ว่าจะหันมองไปทางซ้ายหรือขวาก็จะเห็นคู่รักวัยรุ่น หรือไม่ก็กลุ่มเพื่อนมานั่งพัก 

“แนนขอให้ฉันกลับมาเป็นเหมือนเดิม” 

“...” 

ช้อนที่ตักยำมะม่วงอ่อนแรงลงในวินาทีนั้น มันสั่นระริกเกินจะควบคุมได้ อย่าบอกนะว่าที่เขามาทำดี เพราะหวังว่าลาขาดจากกัน ปาลิตาไม่อยากคิดมาก ทว่าน้ำตาของหล่อนกำลังจะไหล 

ปาลิตาเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวใบหน้าคมคายด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ทว่าแววตาเขากลับเหม่อลอย และมองไปทางอื่น 

“ฉันรู้สึกลังเล เพราะกลัวจะจบลงเหมือนเดิม ฉันทบทวนดูแล้วและคิดว่าตัวเองไม่ได้รักแนนแล้ว แต่... ก็ยังสับสน ไม่มั่นใจ” 

“...” ปาลิตาเองก็อยากถามเขากลับเหมือนกัน ว่าพูดขึ้นมาทำไม อยากให้หล่อนช่วยตัดสินใจหรือต้องการอะไรกันแน่ 

“ที่ฉันรับแนนเข้ามาทำงาน เพราะฉันรู้ว่าตัวเองผิดที่บังคับแนนให้เลือกเรียนต่อ มากกว่าเลือกอยู่กับฉัน” 

เพราะในตอนนั้นเขาเองก็มีปาลิตาอยู่แล้วทั้งคน แต่ก็ยังคบซ้อนนันทิยาอีกคน เขาเลว ร้าย เขารู้ตัวดี แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเรื่องมันผ่านมานานแล้ว 

“แต่แนนกลับคิดว่าเรื่องราวยังเหมือนเดิม ยังคบกัน ยังรักกันเหมือนเดิม มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดใจ เพราะลองคิดทบทวนใจตัวเองดูดีๆ แล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น อย่างมากก็เป็นได้แค่เพื่อนกัน” 

“แนนทรยศหักหลังฉันไปแต่งงานกับคนอื่น เธอคงคิดว่าฉันหูหนวกตาบอดไม่รู้เรื่องนี้ ฉันยอมรับว่าลึกๆ แล้วฉันเสียใจ” 

“แล้วคุณมาเล่าให้ฉันฟังทำไม ฮึก...” 

ในที่สุดสิ่งที่เก็บไว้ในใจก็ถูกระบายออกมา น้ำตาใสร่วงหล่นลงมาต่อหน้าต่อตาเขา “คุณต้องการให้ฉันตอบแบบไหน คุณถึงจะพอใจ จะให้ฉันพูดสนับสนุนหรือยังไง ในเมื่อสถานะของฉันที่เป็นอยู่มันขึ้นอยู่กับคุณ ฉันพูดอะไรไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้” 

“ปริม... เธอมีสิทธิ์มากกว่าที่เธอคิด” เมืองเหนือพยายามใจเย็นพูดกับปาลิตาดีๆ เขาไม่เคยต้องการทำให้หล่อนเสียน้ำตา 

“สิทธิ์อะไร บอกมาสิว่าสิทธิ์ของฉันมันคืออะไร!” 

ทว่าปาลิตายังคงร้องไห้ และผลักไสไม่ยอมให้เขาเอื้อมมือมาสัมผัสร่างกาย กว่าจะรวบคนตัวเ 

ล็กมากอดได้ก็ต้องออกแรงไปค่อนข้างเยอะ 

“สิทธิ์อะไร ฮือ... ในเมื่อฉันไม่มีค่าอะไรกับคุณเลย ไร้ค่ายิ่งกว่าเศษขยะ” 

“อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้น เธอมีค่ากับฉัน... มาก” 

เขามอบแผ่นอกให้ปาลิตาซบและร้องไห้ระบายอารมณ์ออกมา ยอมทุกอย่าง เพราะรู้แล้วว่าหล่อนมีค่ากับเขามากแค่ไหน มาก... จนเขาจะไม่ยอมเสียหล่อนไปไหนอีกแล้ว อยากให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป 

“ฮึก... ฮือ... ไม่จริง คุณโกหก...” เจ็บ หล่อนเจ็บแทบขาดใจแล้ว ปาลิตาโกรธ แต่มือเจ้ากรรมกลับกอดกายเขาแนบแน่น 

“จริง ไม่ได้โกหก” เถียงกลับด้วยโทนเสียงค่อนข้างอบอุ่น เก้งๆ กังๆ ยกมือขึ้น ลังเลจะลูบศีรษะบอบบางดีไหม ทว่าสุดท้ายก็สามารถเอาชนะความไม่กล้าจนได้ คอยกอดและปลอบประโลม 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น