หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 11 แมลงสีทอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 แมลงสีทอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ธ.ค. 2562 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 แมลงสีทอง
แบบอักษร

 

เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามาใกล้ ถังเฉียนก็ทำได้เพียงถอยกรูไปข้างหลัง 

ถังเฉียนมองดูพวกเขาที่ยื่นมือเข้ามาจะคว้าไหล่ของตน ด้วยหมายจะถอดหน้ากากออก นางก็หวาดกลัวสุดขีด พยายามจะดิ้นรนให้หลุดจากเงื้อมมือของทหารสองนายนั้นและตะโกนเสียงดัง 

“ปล่อยข้านะ!” 

แมลงสีทองค่อยๆ บินออกมาจากชายแขนเสื้อถังเฉียน เพียงชั่วพริบตาก็มาเกาะบนนิ้วของทหารนายนั้น 

มันงับนิ้วของทหารชุดดำไว้แน่น จากนั้นก็มุดเข้าไปในนิ้ว รอยสีทองสายหนึ่งลามจากนิ้วมือขึ้นไปบนแขน กลายเป็นเส้นสีทองสายหนึ่งอย่างรวดเร็ว 

“โอ๊ย เจ็บ...” 

ถังเฉียนเห็นแมลงสีทองตัวนั้นมุดออกมาแล้ว หากไม่ใช่เพราะข้างๆ มีคนอยู่ นางก็เกือบอุทานออกมาและกระโดดด้วยความดีใจ เพียงแต่ทหารที่อยู่ด้านข้างนั้นกลับรีบกุมแขนข้างที่ถูกกัดทันที 

ถัดจากนั้นเจ้าแมลงสีทองก็ผละจากมือทหารคนนี้ไปกัดนิ้วของทหารที่อยู่ถัดไป บนแขนของทหารคนนั้นหลงเหลือเป็นรอยเลือดลึกเป็นแนวยาว เนื้อปลิ้นออกมาดูน่าหวาดกลัว 

“ท่านหมอ พวกเราสำนึกผิดแล้ว” 

ทหารนายนั้นคุกเข่าลงยอมรับผิด แต่ถังเฉียนเองก็จนปัญญา นางไม่รู้ว่าแมลงตัวนั้นออกไปได้อย่างไร และแน่นอนว่าย่อมไม่รู้ว่าทำอย่างไรจึงจะให้มันกลับมา 

“กลับมาเถอะ...” 

ถังเฉียนพูดเบาๆ แต่แมลงสีทองตัวนั้นก็ยังคงเดินหน้าต่อ ท่าทางไม่ฟังคำสั่งของนางเลยแม้แต่น้อย 

“ท่านหมอ พวกเราสำนึกผิดแล้วจริงๆ ได้โปรดเมตตาพวกเราเถอะนะ” 

ถังเฉียนได้ยินที่ทหารอ้อนวอนก็รู้สึกร้อนใจ จึงร้องบอกว่า 

“พอแล้ว!” 

ถังเฉียนตะโกนบอก แมลงตัวนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อนางเห็นว่าได้ผลจึงเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ พลางยื่นแขนเสื้อออกไปแล้วกล่าวว่า “คนพวกนี้ยอมรับผิดแล้ว เสี่ยวจิน กลับมาเถอะ!” 

เสี่ยวจิน? 

ถังเฉียนตั้งชื่อให้แมลงตัวนั้นอย่างฉุกละหุก นี่นางก็ทำไปเพื่อสร้างความใกล้ชิดกับมันเท่านั้น 

ถังเฉียนร้องเรียกเสี่ยวจินอีกครั้ง แต่เสี่ยวจินก็ยังคงเคลื่อนไปข้างหน้าต่อ เพียงแต่ว่าช้าลง ถังเฉียนรู้สึกกระอักกระอ่วน เพื่อป้องกันเหตุร้ายนางจึงยื่นนิ้วไปกั้นเส้นทางที่เสี่ยวจินต้องผ่าน 

เสี่ยวจินไต่ขึ้นมาบนมือถังเฉียน ก่อนจะค่อยๆ หายเข้าไปบนตัวนาง 

ทหารสองนายมองดูบาดแผลที่เป็นรอยลึกสองรอย แล้วคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อที่จะคารวะถังเฉียน แล้วกล่าวขอบคุณว่า 

“ขอบคุณท่านหมอที่ไว้ชีวิต ผู้น้อยมิกล้าอีกแล้ว” 

“ลุกขึ้นมาคุยกันดีๆ เถิด” 

ถังเฉียนก็เป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แน่นอนว่านางย่อมเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน หลังจากนั้นนางก็ค่อยๆ ข่มใจให้สงบลง ปล่อยให้ทุกอย่างให้เป็นไปตามปกติ 

ถังเฉียนรับรู้จากการบอกเล่าของพวกเขาว่าจิวซิวอ๋องช่วยแก้ตัวแทนองค์ชายสามที่ทำความผิด จนถูกฮ่องเต้ตำหนิ บังเอิญเผ่าอินทรีเงินแห่งชนเผ่าม้งก่อการกบฏ ฮ่องเต้ทรงอ้างเรื่องการปราบกบฏ จึงทรงเปลี่ยนเขตศักดินาของจินซิวอ๋องมาเป็นที่หล่งชวนอันเป็นดินแดนที่ทุรกันดาร 

แต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อฉู่จิ่งเหยาเพิ่งมาถึงที่นี่เขาก็ถูกลอบทำร้ายเสียแล้ว ตามร่างกายถูกฟันหลายแผล จึงได้ส่งตัวมาให้หมอผีรักษา ถือว่าถังเฉียนได้ช่วยชีวิตท่านอ๋องไว้โดยไม่คาดฝัน เวลานี้แม้ว่าจินซิวอ๋องจะรอดตายแล้ว แต่บาดแผลก็ยังมีเลือดไหลออกมาตลอดเวลา อักทั้งยังกลัดหนอง เจ็บปวดทรมานเป็นอย่างมาก หมอทหารไม่สามารถรักษาได้ เจิ้งจยาเฉิงรองแม่ทัพจึงตัดสินใจให้มาเชิญหมอผีอีกครั้ง 

เพราะทหารกลุ่มนี้ร้อนใจมาก พวกเขาจึงปฏิบัติต่อถังเฉียนด้วยความรุนแรง 

ถังเฉียนเมื่อทราบเรื่องแล้วก็ไม่อาจลังเล แต่นางไม่มีวิชาอย่างหมอผี แมลงสีดำของหมอผีสามารถช่วยคนได้ ส่วนแมลงสีทองของนางดูเหมือนจะทำร้ายคนเท่านั้น 

ถังเฉียนกลืนน้ำลายลงคอ แล้วพูดอย่างอดไม่ได้ว่า 

“ข้าไม่ไป! ข้ารักษาอาการป่วยของท่านอ๋องไม่ได้ พวกเจ้ากลับไปเถอะ” 

ทหารกลุ่มนี้มองหน้ากันไปมา คนที่เป็นหัวหน้าก็พลันคุกเข่าลงก้มศีรษะปลกๆ พลางเอ่ยว่า 

“ท่านหมอเป็นผู้สืบทอดของเทพแมลงปีศาจ ท่านต้องมีวิธีรักษาแน่ๆ ท่านได้โปรดไปกับพวกเราเถิด ไม่อย่างนั้นถ้าหากท่านอ๋องเป็นอะไรไป พวกเราต้องตายลงอย่างไม่ต้องสงสัย ท่านหมอได้โปรดเมตตาพวกเราด้วยนะขอรับ” 

 

                          

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น