เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🎅🎅28 : เมื่อ เจมส์ vs โซ่ (อีกครั้ง)🎄🎄

ชื่อตอน : 🎅🎅28 : เมื่อ เจมส์ vs โซ่ (อีกครั้ง)🎄🎄

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 666

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
🎅🎅28 : เมื่อ เจมส์ vs โซ่ (อีกครั้ง)🎄🎄
แบบอักษร

 

อ่า นับได้ว่าผ่านไปได้สองอาทิตย์แล้ว หลังจากที่ฉันต้องไปเป็นพยาบาลพิเศษ คอยดูแลเช็ดตัวป้อนข้าวให้โซ่ ซึ่งตอนนี้เป็นอะไรที่น่าดีใจมาก เพราะว่าเขาหายป่วยแล้ว และได้กลับมาป่วน คอยป้วนเปี้ยนช่วยงานที่ร้านฉันตามเดิม

เรียกได้ว่าช่วงนี้ร้านของฉันคึกคักเป็นพิเศษเลยก็ว่าได้ ไม่เคยเงียบเลยสักวัน เนื่องจากมีทั้งโซ่ กร แล้วก็เจมส์ที่ยังไม่ยอมกลับบ้านไปสักที คอยมาช่วยทำนู่นทำนี่ในร้านให้ ถึงมันจะพอแบ่งเบาช่วยได้บ้างก็เถอะ แต่ส่วนมากเท่าที่ฉันเห็นนั้นจะเป็นการโต้เถียงกวนกันไปกวนกันมา แบบไม่มีใครยอมใคร ของหนุ่มๆทั้งสามคนเสียมากกว่า ที่เป็นงานหลักของพวกเขา แต่ก็นับว่ายังดี ที่แค่พูดกวนกันเท่านั้น ไม่ถึงกับลงไม้ลงมือตีกันอีกล่ะนะ

"พี่ครับ...มีอะไรติดหน้า"

ฉันสะดุ้ง เมื่อจู่ๆเสียงของกรที่ไม่รู้ว่ามานั่งท้าวคางจ้องหน้าฉันอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็พูดขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือข้ามฝั่งเคาน์เตอร์ มาเหมือนกับจะเกลี่ยอะไรที่ติดอยู่บนหน้า ตามที่เขาบอกออกให้

"เอ่อ...มะ ไม่เดี๋ยวพี่เอาออกเองดีกว่า" ฉันว่าพลางผละหน้าออกห่างจากมือหนาของเด็กตรงหน้า มันคงจะดูไม่ดีเท่าไหร่ หากจะให้เขาเข้ามาใกล้ชิดมากกว่าที่เคย เพราะฉันเองก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าจริงๆแล้วกรน่ะคิดยังไงกับฉัน ภายในดวงตาสวยของเขา มันฉายชัดแสดงออกมาหมดทุกความรู้สึก เขาน่ะเป็นคนดี และมันก็แย่มาก ที่ฉันไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของคนดีๆอย่างเขาได้ ไม่อยากให้ความหวังหรือทำร้ายเขามากไปกว่านี้ เพราะภายในใจฉันมันยังคงมีคนๆหนึ่ง ที่จับจองพื้นที่ไว้อยู่อย่างไม่เคยจางหาย คนที่ไม่ว่าฉันจะพยายามลืมหรือหลอกตัวเองมากแค่ไหน แต่สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้แก่ใจ พ่ายแพ้ให้เข้าหมดทุกทาง จนเหมือนเป็นคนโง่ ที่คอยเอาแต่เดินวนย่ำอยู่กับที่

 

[Part : โซ่]

ผมได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะจากตรงที่ๆผมนั่งอยู่ มองไปเห็นฝันที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ แล้วจู่ๆไอ้เด็กกรมันก็เดินตรงเข้าไปนั่งมองหน้าเธอ ส่งสายตาอย่างกับจะจับฝันแดกลงท้องไปให้ได้ แล้วไหนจะไอ้มุกมีอะไรติดหน้านั่นอีก เหอะ! ให้เด็กมองมันยังรู้เลย ว่าไอ้เด็กนี่มันจะหลอกแต๊ะอั๋งฝันน่ะ

"หงุดหงิดหรอครับ" ผมหันควับกลับไปมองเจ้าของน้ำเสียงกวนตีน ที่ตอนนี้มันถือวิสาสะเชิญตัวเองเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆผม แต่สายตามันกลับจับจ้องไปที่เหมือนฝันอย่างไม่วางตา

"....." หึ ไอ้เด็กบ้าที่ชื่อเจมส์นี่ก็อีกคน เห็นหน้ามันแล้วก็พาลทำให้รู้สึกคันไม้คันมือ หงุดหงิดอยากเตะคนชะมัด

"โอ๊ะ! อย่าทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่ากันแบบนั้นซี๊~...ผมกลัวน๊าาา"

"..." ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ว่าไอ้เด็กนี่มันเป็นอะไรของมัน เมื่ออาทิตย์ก่อนยังทำท่าตั้งแง่ตีกับผมอยู่เลย แล้วพอมาวันนี้ กลับตีหน้ามึน เข้ามานั่งคุยกับผมด้วยท่าทางที่โคตรจะเป็นมิตรชิบหายเลย

" หูยยย...ฟานี่ นี่สวยจริงๆเลยเนอะ" ไอ้เด็กเจมส์มันเรียกฝันอย่างสนิทสนม ว่าฟานี่ด้วยเสียงหวานหยดอีกแล้วเว้ย! จนผมที่จับจ้องทุกกิริยาของมันอยู่ตลอด รู้สึกหมั่นไส้และคันตีนยิกๆขึ้นมายังไงก็ไม่รู้

"เฮ้ๆ!...มองแบบนั้นน่ะหมายความว่าไงครับ...หวง?....หึ เสียใจด้วยนะครับ คุณน่ะมีสิทธิ์อะไรไปหวงเขาครับ หืมมมม" ไอ้เจมส์มันยังคงทำน้ำเสียงกวนส้นตีนไม่เลิก

"รำคาญ!.." ผมหันไปบอกกับมันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดติดจะรำคาญ ก่อนจะเบื่อนหน้าหนีกลับไปมองร่างบางของฝัน ที่ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการชงกาแฟให้ลูกค้าอยู่ โดยที่รอบๆตัวเธอ ปราศจากมลพิษอย่างไอ้เด็กกรนั่นยืนอยู่ด้วย ซึ่งแม่งเป็นอะไรที่ดีมากๆ โล่งลูกกะตาผมชิบ

"โห...แรงอ่ะ แต่ช่างแม่งเหอะ คำพูดหมาๆของพี่ทำอะไรจิตใจอันแข็งแกร่งของผมไม่ได้หร๊อกกก"

"มึงมันบ้า!" ผมด่าไอ้เจมส์ เมื่อมันพูดตัดพ้อกับผมด้วยท่าทางปัญญาอ่อน

"เปล่าเว้ย!...."

"เห้อ...ถามจริง มึงมายุ่งกับกูทำไม?" ผมถอนหายใจถามมันออกไปด้วยความเบื่อหน่าย ปนกับความสงสัย ที่จู่ๆไอ้เด็กที่มีท่าทางแข็งกร้าวและต่อยกับผมอยู่เมื่ออาทิตย์ก่อน มันมีท่าทีอ่อนลง

"ขอโทษ"

"ห๊ะ!??"

"ผม...ขอโทษที่ไปกวนตีนพี่เมื่ออาทิตย์ก่อนไง"

"..."

"ตอนนั้นผมโกรธแทนฟานี่ที่ถูกพี่บอกเลิกด้วยเหตุผลที่ควายชิบหาย...นั่นแหละ พอมาเจอพี่ตัวเป็นๆผมก็เลยอดหาเรื่องพี่ไม่ได้"

ไอ้เด็กตรงหน้านี่มันพูดหน้านิ่ง แต่ทว่าในดวงตากลับฉายแววขอโทษและสำนึกผิดจริงจัง

"เห้ออ...เออกูเองก็ผิด โตกว่ามึงแท้ๆ แต่เสือกคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ไปต่อยเด็กไม่เต็มอย่างมึงก่อน" ผมบอกมันเสียงจริงจัง ผมเองก็ต้องขอโทษมันเหมือนกันที่ทำร้ายมัน ถึงมันจะกวนตีนผมชิบหายก่อนก็เหอะ แต่ก็นะ โตๆกันแล้วจะให้ตีกันไปตีกันมาแก้แค้นเอาคืนไม่จบไม่สิ้นแบบในละคร มันก็ดูจะเกินไปหน่อย แล้วอีกอย่างเด็กมันก็ยอมพูดขอโทษและสำนึกผิดแล้ว ก็หายๆกันไปเหอะ ผมขี้เกียจโกรธ มันเหนื่อย

"งั้นสรุปผมกับพี่ดีกันแล้วใช่ป่ะ?"

"อืม" ผมพยักหน้าตอบเบาๆ

"งั้นเรามาสนิทกันเหอะพี่!!" มันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ไม่!!"

"โห่ ทำไมวะ"

"กูรำคาญมึงไง"

"ชิ๊! เออพี่...ถามไรหน่อยดิ" มันกระซิบบอกผมราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยิน พร้อมกับขยับตัวมานั่งใกล้กับผมมากขึ้น

"ไม่" แล้วผมก็ปฏิเสธคำขอมันอย่างไร้เยื่อใย

"พี่บอกเลิกฟานี่ทำไมวะ...ดูก็รู้ว่าพี่ก็ยังลืมฟานี่ของผมไม่ได้อ่ะ"

"เสือก!!" ผมพูดกระแทกเน้นๆด้วยคำว่าเสือกตอกหน้ามันไปแรงๆหนึ่งที

"โห่พี่แม่ง ไม่อ่อนโยนอ่ะ"

"หึ!" ผมเหยียดยิ้มเยาะให้มันไปหล่อๆหนึ่งที ไอ้เจมส์เอ้ย ไม่ใช่ฝันก็เหนื่อยหน่อยนะ

"พี่!...ผมถามจริงจังนะเว้ย!"

"คนทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้นแหละ กูเองก็ด้วย" ผมบอกเนือยๆ เนื่องจากทนรำคาญเสียงมันเซ้าซี้ไม่ไหว

"แล้วเหตุผลของพี่มันคืออะไรวะ?"

"หยุดเสือกได้แล้วน่า ไอ้ฝรั่งขี้นก"

"พี่!!...ไอ้เหี้ยนี่ ผมจริงจังอยู่นะโว๊ย! ช่วยตอบอะไรที่มันเป็นประโยชน์หน่อยสิวะ"

"มึงจะโวยวายทำไมเนี้ย!"

"ก็ดูพี่ดิวะ....มัวแต่ทำท่าเป็นพระเอกขี้ซึนอยู่ได้ เหตุผลของพี่คือพี่ป่วยใกล้ตาย แล้วจึงอยากให้นางเอกลืมคนเหี้ยๆอย่างพี่ แล้วไปมีชีวิตใหม่ที่ดีๆอย่างพระเอกโง่ๆงี้อ๋อ?วะ"

" -วย หึหึ" ผมหลุดสบถด่า ยกนิ้วกลางส่งให้มันไปหนึ่งทีงามๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำวิเคราะห์เป็นตุเป็นตะของไอ้เด็กนี่

"จะมามัวลีลาทำซึนอยู่ทำไมวะ ยังรักเค้า ยังคิดถึงเค้าก็บอกๆไป แล้วกลับไปขอคืนดีสิวะ ชีวิตคนเรามันสั้นนะเว้ยพี่เข้าใจป่ะ"

"หึ เข้าใจสิวะ ไอ้คำพูดที่ว่าชีวิตคนเรามันสั้นน่ะ กูแม่งโคตรเข้าใจดีชิบหายเลย มึงนั่นแหละเข้าใจคำนี้ได้ดีแค่ไหนกัน ถึงได้กล้าเอามันมาพูดสอนคนอื่นน่ะ"

ผมยิ้มหยันบอกมัน หึ ชีวิตคนเรามันสั้นนะ อยากทำอะไรจงรีบทำเสีย ไอ้คำพูดแบบนี้น่ะ ใครๆก็พูดมันออกมาได้ บางคนแม่งกล้าเอามาพูดสอนคนอื่นได้หน้าตาเฉย ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังคงย่ำอยู่กับที่ ไม่คิดที่จะออกไปทำอะไรเลยด้วยซ้ำ ผมน่ะอยากจะย้อนไปถามพวกมันจริงๆ ว่ามีสิทธิ์เหี้ยอะไรมาพูดสอนคนอื่น ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังใช้ชีวิตลอยไปลอยมาไปวันๆแบบนั้น

"เอ่อ...ผมคงไปพูดอะไรจี้ใจดำพี่เข้าแล้วสินะ แฮร่ๆ" ไอ้เจมส์มันบอก พร้อมกับหัวเราะแห้งๆออกมา

"ช่างแม่งเหอะ" ผมบอกปัด

"แต่ผมยังยืนยันคำเดิมนะพี่ ถ้ายังรักเธออยู่ก็กลับไปเถอะ ผมอยากเห็นฟานี่มีความสุข ผมจะได้บินกลับบ้านได้อย่างสบายใจ"

"ทำไม มึงก็ชอบฝันขึ้นมาอีกคนนึงรึไง" ผมขมวดคิ้วถามเสียงเข้มด้วยความหวาดระแวง ก็ดูแม่งสิ แสดงอาการห่วงจัดเจนซะจนออกนอกหน้าสะขนาดนั้น

"ห๊ะ ฟานี่เนี้ยนะ เหอะๆ...จะบอกอะไรให้นะ ผมน่ะไม่ใช่คู่แข่ง มือที่สามสี่ห้า หรืออะไรเทือกนั้นระหว่างพี่กับฟานี่หรอกนะ" มันบอกเสียงจริงจัง

"หึ ให้มันจริง"

"ก็จริงสิวะ...คู่แข่งตัวจริงของพี่ คือใครก็รู้ๆกันอยู่นี่" อืมก็จริงของมันน่ะแหละนะ

"....." แต่ผมก็ยังไม่ไว้ใจมันอยู่ดี

"เห้อออ จะบอกให้ก็ได้นะ ว่าจริงๆแล้วน่ะ ผม.....มี ผัว แล้ว น่ะ หึๆ ฟู่ววว~~~"

ผมถึงกับขนลุกเกลียวอย่างสยดสยองทันที เมื่อไอ้เด็กเหี้ยข้างๆนี่ มันขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมแล้วกระซิบบอกผมเสียงพร่า ต้นขาแกร่งของผมที่อยู่ภายใต้กางเกงยีนส์ยี่ห้อดัง ก็รู้สึกถึงแรงสัมผัสบางเบา จากมือของมันที่ลูบไล้อยู่อย่างเชื่องช้า แถมยังปิดท้ายด้วยการเป่าลมเบาๆที่ใบหู ไอ้เหี้ยเอ้ยยยย กูจะตายยยยย

" มะ มึง....ไอ้เวร!!"

พันธกาลถึงกับร้องออกมาอย่างไม่ได้สติ เมื่อถูกเด็กรุ่นน้องแกล้งเข้าให้

โซ่รีบผลุดลุกขึ้นจากที่นั่ง ปัดมือขาวของเด็กหน้าฝรั่งที่ยังคงจับนู่นจับนี่ของเขาไม่เลิกอยู่ออกอย่างแรง พร้อมกับรีบเดินดิ่งๆตรงไปที่ประตูทางออก ร้องบอกลาเหมือนฝันอย่างเคย เร่งสปีดเท้าขึ้นอีกนิด จนแผ่นหลังกลางหายลับไปจากสายตาของเจมส์

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!"

สุดท้าย ภายในร้านก็ดังสนั่นไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างสะใจเหลือแสนจากเจมส์ ที่สามารถแกล้งโซ่ได้สำเร็จ....อา อนิจจา สงสารก็แต่โซ่แล้วล่ะนะ ไม่รู้ว่าโดนแกล้งไปจนสติกระเจิงเสียขนาดนั้น ไม่รู้ว่าวันไหน จะสามารถกลับมาคีะลุคนายพันธกาลคนคูลได้อีกครั้งกันแน่

 

.............................................................................

ฮรั๊ยๆ!! ทุกคน เค้าแอบมาอัพให้จ้า เนื่องจากวันนี้เป็นวันพิเศษ นี่เค้ารีบปั่นเลยน้า กลัวว่าจะไม่ทันเที่ยงคืน55555 ทันมั้ยอ่ะ?....อืม ทันแหละเนอะ คึคึ ถ้ามีคำผิดก็ขอโทษด้วยนะคะ เมอรี่คริสต์มาส จ้าทุกคน เย้🎉🎉🎅🎅🎄🎄

รักน้า จ๊วบบบบบ!!!

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น