ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 72 ฉลองกับสาวงาม(1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 72 ฉลองกับสาวงาม(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 20:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 72 ฉลองกับสาวงาม(1)
แบบอักษร

" เช่นนั้นเราไปกินเลี้ยงฉลองที่ห้องของข้าดีหรือไม่ขอรับคุณหนู วันนี้ไม่เมาไม่เลิก " 

ในตอนนั้นหวังเฉิงก็ยื่นข้อเสนอขึ้นมาแบบขำๆ ตามน้ำของบรรยากาศที่ดูยินดีสุดขีด 

" แนะนำได้ดี ฉลองกันไม่เมาไม่เลิก " 

เสียงเล็กของมู่เซียนเซียนกล่าวสนับสนุน ส่วนทางมู่เหยียนก็ยิ้มๆ และดูไม่ได้ขัดข้องกับคำแนะนำนี้ 

จนทำให้คนทั้งสามพากันเดินไปยังห้องนอนของหวังเฉิงเอง ที่มันดูกว้างพอจะให้คนกว่า 5 คนอยู่ในห้องอัดๆนี้ได้ 

" แม่นางหลิง ท่านก็มาฉลองด้วยกันเถอะ หากไม่ได้ท่านที่ช่วยดูคุณภาพของมัดไหมเราคงไม่สำเร็จถึงเพียงนี้ " 

และพอเข้าห้องมา พร้อมกับสั่งให้คนรับใช้ไปซื้ออาหารจากเหลาตระกูลเจียวแล้ว หลิงเอ๋อที่ทำท่าทีจะเดินออกไปก็ถูกรั้งไว้โดยหวังเฉิง 

ซึ่งหญิงสาวผู้นี้แอบติดตามแผ่นหลังของหวังเฉิงมาอย่างเงียบๆตั้งแต่อยู่ในร้านเจียวหยงแล้ว ความเป็นจริงในใจของนางก็รู้สึกนับถือชายหนุ่มตรงหน้าจากใจจริง และรู้สึกว่านางไม่กล้าอาจเอื้อมอยู่ใกล้เขาเลย เพราะด้วยความสามารถนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงมีเพียงคุณหนูของนางที่สามารถเคียงข้างเขาได้ หญิงสาวผู้นี้คิดในใจ 

ทว่าพอนางได้ยินคำชวนของเขาเช่นนี้ นางก็มองหน้าหวังเฉิงอย่างแปลกใจ 

" ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก ตัวข้าแม้จะดูเก่ง หากแต่ก็ไม่ได้เก่งไปซะทุกอย่าง ยังไงก็ต้องฝากแม่นางหลิงดูแลด้วย และข้าขอถามท่านว่า ท่านจะเมตตาช่วยดูแลข้าได้หรือไม่? " 

หวังเฉิงกล่าวอย่างยิ้มๆ พลางแอบกุมมือขาวนุ่มทั้งสองข้างของหญิงสาว ที่หลังจากเขาพบว่าสองคุณหนูเดินเข้าไปนั่งด้านในห้องแล้ว และไม่มีใครอยู่หน้าห้อง จึงกล่าวบอกเสียงนุ่มต่อสาวใช้ตรงหน้าด้วยท่าทีจริงใจ 

โดยใบหน้าขาวของหลิงเอ๋อก็แดงก่ำ และยิ่งเจอการจ้องมองแบบระยะใกล้ของเขาอีก มันก็ทำให้หัวใจดวงน้อยๆของนางเต้นระรัวขึ้น 

" ได้หรือไม่แม่นางหลิง " 

โดยคราวนี้หวังเฉิงก็ค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ๆสาวสวยตรงหน้า และจ้องมองใบหน้างามนี้จากระยะไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ ลมหายใจร้อนๆของหวังเฉิง และลมหายใจอันดูตื่นเต้นของหลิงเอ๋อต่างผ่อนลมกระทบกัน 

หลิงเอ๋อก็พยักหน้าน้อยๆด้วยความเขินอายทันที แต่ว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากอะไร ริมฝีปากบางของนางก็ถูกฉวยจูบเสียก่อน 

" อืมม...... " 

ซึ่งดวงตาเบิกกว้างของหลิงเอ๋อ หัวใจของนางจากเต้นระรัว ก็เปลี่ยนเป็นเต้นโครมครามจนเหมือนมันจะกระดอนออกมาจากหน้าอกด้วยความเขินอาย 

" ท่านต้องดูแลข้าด้วยนะหลังจากนี้ รีบเข้าไปกันเถอะคุณหนูทั้งสองรออยู่ด้านในนานแล้ว " 

หวังเฉิงที่ผละริมฝีปากออกมา ก็กล่าวอย่างยิ้มๆ ก่อนจะรวบไหล่ของสาวงามข้างดันนางเข้าไปในห้อง และค่อยคลายมือออกหลังจากที่เดินเข้าไปทางด้านในแล้ว 

ซึ่งหลิงเอ๋อตอนนี้ก็ตัวแข็งเหมือนกับหิน และเพียงนั่งนิ่งหน้าแดงอยู่ด้านในห้องเท่านั้น 

ในเวลาต่อมา.... 

อาหารทั้งหลายอย่างต่างก็ถูกส่งเสริฟเรียงกันหลายสิบอย่าง พร้อมกับเหล้าหอมหวานชั้นดี ที่เหมาะแก่ผู้หญิงดื่มถูกส่งมาให้ แถมประตูห้องก็ถูกหวังเฉิงล็อคเอาไว้อย่างดี 

และด้วยว่าห้องนอนในโรงเตี้ยมนั้นมีห้องน้ำในตัว จึงไม่ต้องออกไปทำธุระสิ่งใด 

โดยเวลาผ่านไปช้าๆกับการทานอาหารและสุราภายในห้อง ซึ่งปกติแล้วสองพี่น้องตระกูลมู่นั้นก็ไม่ค่อยทานสุราอยู่แล้ว และพอได้ดื่มแบบจริงจังเช่นนี้ พวกนางก็เมาและหลับคาเตียงของหวังเฉิงไปอย่างรวดเร็วแบบไม่ต้องรอค่ำมืด 

" แม่นางหลิงดูจะค่อนข้างคุ้นชินกันสุราพอตัวเลยนะขอรับ กินไปหลายจอกแล้วท่านก็แสดงอาการเพียงหน้าแดงเท่านั้น " 

ทางด้านหวังเฉิงที่นั่งไขว่ห้างมือโอบไหล่ขาวของสาวรับใช้ ก็กล่าวออกมาอย่างยิ้มๆและดูเป็นธรรมชาติ คล้ายตัวเขาและหลิงเอ๋อในตอนนี้เป็นดั่งคนสนิทชิดเชื้อหรือคนรักมาเนิ่นนานแล้ว 

" ไม่หรอกเจ้าค่ะ.....ท่านผู้จัดการ ความจริงสุราเหล่านี้มีฤทธิ์ค่อนข้างอ่อนเท่านั้น ข้าจึงยังพอไหว " 

" ชู่วว.....เรียกข้าพี่หวังสิ " 

ตอนที่หลิงเอ๋อกำลังพูดกล่าว หวังเฉิงก็นำนิ้วไปแตะที่ริมฝีปากบางของหญิงสาวพลางกล่าว 

ด้วยว่าตอนนี้ทั้งสองแม้จะนั่งกันอยู่บนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ ที่มีพื้นที่มากพอจะให้มีคนนั่งวนมากกว่า 10 คนได้ ทว่าหวังเฉิงก็ยังสามารถฉวยโอกาศเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ชิดสาวงามผู้นี้จนได้ในท้ายสุด 

" พะ-พี่หวัง " 

ซึ่งเสียงเล็กของหลิงเอ๋อกล่าวเรียกหาชายหนุ่มข้างกายด้วยความเขินอาย 

ไม่รู้ว่าเป็นเหตุจากสุราหรือความอาย ใบหน้าจรดไปจนถึงลำคอของหลิงเอ๋อตอนนี้ก็แดงก่ำไปไม่ต่างจากมะเขือเทศแล้ว 

" แล้วแม่นางหลิง ข้าขอเรียกท่านว่าน้องหลิงได้หรือไม่? " 

ยิ่งอยู่ใกล้ หัวใจของหลิงเอ๋อนั้นก็แทบรู้สึกอายกว่าเดิม ทว่าด้วยความหนาของหน้าหวังเฉิงเอง ตัวเขากลับไม่รู้สึกอะไร และยังคงจ้องไปยังใบหน้างดงามของสาวสวยตรงหน้าอย่างไม่หลีก และหยอดคำพูดหวานหูลงไป 

จนหลิงเอ๋อที่แม้จะเคยเจอคนเข้ามาเกี้ยวอยู่มาก แต่ก็ไม่เคยมีใครกล้าล่วงเกินนางแล้วตัวนางเองยังรู้สึกว่าเขายังเป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้มาก่อน 

(จบ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว