คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 (3) เอาใจเมีย

ชื่อตอน : บทที่ 7 (3) เอาใจเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 (3) เอาใจเมีย
แบบอักษร

 “หิวไหม รออีกหน่อยนะ เคลียร์งานใกล้เสร็จแล้ว”  

จับจ้องมองแผ่นหลังบอบบาง ไม่ได้ยินเสียงขานรับใดๆ หล่อนส่งสัญญาณรับรู้ด้วยการพยักหน้ามาให้เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น เมืองเหนือไม่ได้ติดใจอะไร เพราะปกติปาลิตาก็ไม่ค่อยคุยอะไรเจื้อยแจ้วกับเขาอยู่แล้ว กว่าจะเคลียร์งานเสร็จเอาเข้าจริงๆ ก็เกือบหนึ่งทุ่มตรง เขาขับรถออกจากสำนักงานไปในทิศทางที่ไม่ใช่กลับบ้าน แอบเห็นนัยน์ตาคู่สวยมองมาหลายครั้ง คล้ายจะถาม แต่สุดท้ายก็ปอดแหก ไม่ถาม นั่งอมมะนาวไว้ในปากอย่างนั้นจนกระทั่งมาถึงร้านอาหารในตัวเมือง 

“มาที่กี่คะ” พนักงานสาวสวยรุดกายเข้ามาต้อนรับ 

“สองครับ จองไว้แล้ว ชื่อเมืองเหนือ” 

“อ๋อ เชิญทางนี้ค่ะ” สาวพนักงานพาไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้แล้ว นั่งรอสักพักอาหารที่สั่งไว้ก็ทยอยลำเลียงมาเสิร์ฟ  

คนป่วยยิ้มหวานเมื่อเห็นว่าทุกเมนูล้วนเป็นของโปรดตัวเองทั้งนั้น แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาสั่งมาให้ แน่สิ ก็เขาเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย เมนูไหนก็ชอบทั้งนั้น เขาสามารถกินได้หมด 

โต๊ะของเราอยู่ค่อนข้างห่างจากโต๊ะอื่นในร้าน มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูง แก้มปาลิตาแดงนิดๆ ขณะแอบลอบมองเขา 

“กินเยอะๆ นะ ทั้งหมดนี้ฉันตั้งใจสั่งมาให้เธอ” นั่นไง ไม่ต้องคาดเดาให้เขินเล่นๆ เขาพูดประโยคนั้นออกมาเอง โดยไม่ได้บังคับ 

“แล้ว... คุณโทรบอกที่บ้านหรือยังคะ” 

“บอกว่าอะไร” 

“ก็ที่เราออกมากินข้าวข้างนอก” 

“อืม ฉันโทรบอกพ่อแล้ว พ่อฝากให้ฉันแวะพาเธอไปหาหมอด้วย” เมืองเหนือเล่าให้ฟังพลางตักอาหารใส่จานให้ปาลิตา ตักแล้วแสร้งตีหน้าเฉยมองไปทางอื่น เขิน แต่การเขินของเขาไม่ใช่แก้มแดงแบบผู้หญิงแน่ๆ “กินข้าวสิ มองหน้าฉันอยู่ได้ตั้งนานสองนาน” 

“ค่ะ” เจ้าหล่อนขานรับเบาๆ แอบอมยิ้ม เขาทำอะไรให้นิดๆ หน่อยๆ ก็ดูเหมือนจะมีคุณค่าทางจิตใจกับหล่อนทั้งนั้น นี่แหละคือความรัก ความรักในนิยามของหล่อนมันคือความสุข รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ ถึงแม้ว่าบางครั้งจะแลกมันมาด้วยน้ำตาก็ตามที 

ปาลิตาอยู่ในสถานะที่เรียกร้องอะไรไม่ได้ ทั้งความรัก และความชัดเจน เพราะถ้าคิดจะเรียกร้องคงเรียกไปนานแล้ว ไม่ปล่อยวันเวลาให้ผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ สถานะในเงามืด บางครั้งก็สุข และบางครั้ง... ก็ทุกข์ระทมแทบอยากจะตรอมใจตายลงตรงนี้ แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นบทเรียนคอยสอนหล่อน ว่าชีวิตมันไม่ง่าย 

คาดหวังอะไรจากมันไม่ได้ เราคาดหวังให้เขามารักไม่ได้ ทำได้แค่คาดหวังให้รักตัวเองมากขึ้น เผื่อจะตัดใจจากเขาได้สักวัน  

แววตาที่เขามองมา ไม่มีสักเสี้ยวหนึ่งที่หล่อนจะสัมผัสได้ถึงความรัก แต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ยังมีความสุขที่ได้อยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ เขา คอยแบ่งเบาความเหนื่อย คอยรับฟังในสิ่งที่เขาอยากเล่า 

หล่อนเป็นผู้ฟังที่ดี แต่ไม่ใช่คู่คิดที่เขาต้องการ ดังนั้นสถานะของหล่อนจึงไม่สามารถเลื่อนขึ้นสูงไปเป็นคู่ชีวิตของเขาได้ ปาลิตาฝืนส่งยิ้มไปให้เขากว้างมากกว่าเดิม ทั้งที่ความจริงอยากจะร้องไห้ และตะโกนบอกเขาดังๆ ว่าอยากเป็นมากกว่านั้น 

“เธอจะไปเชียงใหม่วันไหนนะ”  

เพิ่งจะนึกขึ้นได้หลังแอบอ่านรายการทำงานของปาลิตา และจำได้ว่าบิดาจะให้หล่อนไปคุยงาน 

“วันศุกร์นี้ค่ะ”  

ช่วงนี้ต้นตระกูลโทรหาหล่อนบ่อยมาก เกือบทุกวัน เพื่อถามไถ่ว่าหล่อนอยากไปเที่ยวไหนในเชียงใหม่ไหม วันเสาร์เขาว่างพอดีจะพาไป แต่คงใกล้ๆ ได้แค่ในตัวเมืองเพราะวันอาทิตย์มีเวรเช้า  

ปาลิตาไม่อยากรบกวน แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีจากเขา ต้นตระกูลเป็นผู้ชายที่ดี นิสัยโอเค หน้าที่การงานก็โอเค ถ้าหากได้เจอกันในช่วงเวลาที่ดีกว่านี้ และหล่อนไม่มีอีกหนึ่งชีวิตต้องดูแล คงจะดีกว่านี้ ไม่แน่... ว่าบางทีหล่อนอาจจะเปิดใจให้เขาได้ 

เมืองเหนือชะงักไปชั่วครู่ พยายามใช้สมองเค้นคิดว่าวันศุกร์เสาร์อาทิตย์นี้ตัวเองติดงานสำคัญหรือเปล่า คิดแล้วคิดอีก พบว่าเขานึกไม่ออก จึงไม่ได้บอกออกไปตรงๆ ว่าเขาจะไปกับหล่อนด้วย 

“ไว้ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมานะ จะตามไปช่วย” เชียงราย เชียงใหม่ใกล้แค่นี้เอง เขาขับรถไปหาหล่อนได้ง่าย สบายมาก 

“ขอบคุณค่ะ” ปาลิตาตักอาหารเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ มองหนวดเขาที่เริ่มผุดขึ้นมาเยอะ แบบนี้อีกแล้ว คงรอหล่อนทำให้ตามเคย แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ปาลิตาก็สุขใจ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น