หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 10 มาจับคนแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 มาจับคนแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 มาจับคนแล้ว
แบบอักษร

 

ถังเฉียนมองดูเถิงเฟิงที่เริ่มหยุดดิ้นแล้ว ร่างของเขาค่อยๆ สงบนิ่งลง จากนั้นก็นอนลงบนพื้น เหมือนว่าหมดสติไป ถังเฉียนจึงค่อยๆ ยื่นมือออกไปตรวจชีพจรเขา 

“แย่แล้วๆ เขาตายแล้ว ข้าทำคนตาย...” 

ถังเฉียนเห็นว่าเถิงเฟิงไม่หายใจและไม่มีชีพจรแล้วก็ตกใจจนนั่งพังพาบลงบนพื้น ทว่าผ่านไปครู่เดียวนางก็นึกสงสัยแล้วหันมามองจุดสีทองที่หว่างคิ้วของเขา ถังเฉียนลองยื่นมือไปคลำดู ไม่รู้สึกว่านูนขึ้น 

นิ้วของถังเฉียนรู้สึกได้ว่าร่างเถิงเฟิงยังคงอุ่นอยู่ นางรู้สึกผิดเมื่อเห็นว่าเขาไม่หายใจแล้ว 

“เถิงเฟิง ข้าขอโทษนะ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าป่วยหนักขนาดนี้ ข้าไม่รู้ว่าแมลงนั่นจะทำร้ายเจ้าจนตาย ข้ายังมีน้องสาวอีกสองคนที่ต้องดูแล ชาติหน้าก่อนที่ข้าจะพบเจ้า ข้าจะเรียนวิชาหมอให้ดีๆ จะต้องช่วยเจ้าได้แน่ๆ” 

ถังเฉียนก้มศีรษะลงคารวะเถิงเฟิง นางจำต้องยอมรับความตายของเขาอย่างจนปัญญา เพราะเขาถูกแมลงที่บินออกมาจากตัวนางทำร้ายจนเสียชีวิต ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องรับผิดชอบ เพียงแต่เวลานี้นางต้องไปจากที่นี่ 

ถังเฉียนเพิ่งเดินมาถึงประตูห้องนอนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาจากทางด้านนอก นางมองผ่านช่องประตูก็เห็นทหารชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกผ่านประตูที่แง้มอยู่เข้ามา 

“มีใครอยู่หรือไม่” 

ถังเฉียนอยากร้องบอกว่าไม่มี แต่พอหันกลับมาก็เห็นเถิงเฟิงที่นอนแผ่อยู่บนพื้นห้อง 

“จะให้พวกนั้นเห็นเจ้าไม่ได้!” 

ถังเฉียนรีบกลับมาคว้าคอเสื้อด้านหลังของเถิงเฟิงแล้วออกแรงดึง ก่อนจะลากเขาเข้าไปใต้โต๊ะ แล้วใช้ผ้าปูโต๊ะคลุมปิดไว้ อาศัยความมืดสลัวของห้องก็พอจะอำพรางได้ชั่วคราว... 

โครม! 

ประตูห้องถูกกระแทกให้เปิดออก เสียงที่ดังสนั่นทำให้ประตูไม้เก่าบานนี้ส่งเสียงปริแตกออกมา จากนั้นก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ถังเฉียนที่เพิ่งใส่หน้ากากสะดุ้งเฮือก จนหน้ากากในมือเกือบจะร่วงลงมา 

“เจ้าคือหมอผีหรือ” 

ถังเฉียนพยักหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิด หน้ากากที่เพิ่งใส่เกือบจะหลุดออก นางตกใจจนต้องรีบกุมหน้ากากไว้ 

“ท่านอ๋องให้มาเชิญ” 

พอถังเฉียนได้ยินคำว่าท่านอ๋อง คนแรกที่นางนึกถึงก็คือจินซิวอ๋อง แต่นางไม่กล้าเอ่ยปากออกมา นางไม่รู้ว่าหญิงหมอผีผู้นี้รู้จักจินซิวอ๋องหรือไม่ และที่บอกว่าท่านอ๋องให้มาเชิญนั้น นั่นหมายความว่าจินซิวอ๋องยังมีชีวิตอยู่หรือ 

มีความคิดมากมายผุดขึ้นในใจของนาง พอใส่หน้ากากดีๆ แล้วถังเฉียนจึงจงใจพูดด้วยเสียงที่แก่ชรา 

“ข้านี่แหละหมอผี ท่านอ๋องที่บาดเจ็บหนักของพวกเจ้า ยัง...มีชีวิตใช่หรือไม่” 

ทหารสองนายมองดูร่างที่เล็กของถังเฉียน แล้วปรี่เข้ามาคว้าตัวนางทางซ้ายและขวา ขาสองข้างของนางลอยขึ้นจากพื้น ดูท่านางคงจะถูกพาตัวไปเช่นนี้เป็นแน่แท้ 

“ปล่อยข้า...” 

ด้วยความตกใจทำให้ถังเฉียนเผลอพูดเสียงจริงออกมา ทหารที่คุมตัวพูดว่า 

“เสียงแปลกๆ” 

ทหารสองนายนั้นวางถังเฉียนลง พอเท้าแตะพื้นถังเฉียนก็ก้าวถอยหลังทันที นางสะบัดเสื้อคลุมตัวใหญ่แล้วพูดว่า 

“บังอาจ! พวกเจ้ากล้าลบหลู่ทูตแห่งเทพแมลงปีศาจ” 

ถังเฉียนเลียนแบบท่าทางอวดเบ่งวางอำนาจของหมอผีหญิง แล้วชี้นิ้วไปที่พวกทหารชุดดำ พอเห็นท่าทางคนเหล่านี้ไม่เชื่อ ด้วยความร้อนใจก็ฉุกคิดขึ้นได้แล้วพูดว่า 

“เจ้าแมลง เจ้าแมลง รีบออกมา ช่วยข้าด้วย...” 

ถังเฉียนหวาดกลัวมาก แต่ใช้ความกล้าที่สุดตะคอกใส่ทหารร่างใหญ่สองนายตรงหน้า 

“ในนามแห่งเทพแมลงปีศาจ ขอให้พวกเจ้าคุกเข่าลงยอมรับผิด! ไม่เช่นนั้นจะต้องตาย!” 

พอถังเฉียนพูดจบ บรรยากาศโดยรอบก็เงียบสงบลงกว่าปกติ หลังจากทหารสองนายนั้นไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆ รอบตัว เห็นเพียงถังเฉียนยังคงชูนิ้วอยู่ ทหารสองนายจึงหัวเราะออกมา 

“หนูน้อย อย่าใช้ชุดของยายหมอผีนั่นมาหลอกพวกข้าเลย บังอาจล้อเล่นกับทหารอย่างข้า ข้าใช้เพียงนิ้วเดียวก็สามารถบี้เจ้าตายได้แล้ว!” 

ถังเฉียนรู้สึกเหมือนอุบายของตัวเองถูกเปิดโปง หัวใจเต้นระรัว แผนตื้นๆ ของนางที่จริงก็กลวงมาก พอถูกอีกฝ่ายดูออกก็ทำได้เพียงลดนิ้วลง 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น