หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 9 ใช่ ข้าคือหมอผี

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ใช่ ข้าคือหมอผี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ใช่ ข้าคือหมอผี
แบบอักษร

 

ถังเฉียนสลบไปสามวัน เมื่อฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตนนอนอยู่บนเตียง ใต้ผ้าห่มยังมีความอบอุ่นเล็กน้อย ด้านบนเป็นมุ้งสีดำที่ห้อยลงมา ให้ความรู้สึกเหมือนกับป้ายผ้าไว้อาลัย ทั้งบนนั้นยังวาดสัญลักษณ์ที่แปลกประหลาดเอาไว้ 

ถังเฉียนลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองรอบๆ ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นนั้นก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากเหนือศีรษะ 

“ใครน่ะ” 

ถังเฉียนขดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มด้วยความหวาดกลัว เผยให้เห็นเพียงดวงตาที่มองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ในถิ่นของหมอผีทุกสิ่งล้วนแปลกประหลาด 

“เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงได้มานอนบนเตียงของหมอผีได้ สารภาพมานะ ไม่เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าลงนรก” 

หมอผี? 

ถังเฉียนนึกถึงคำพูดของหมอผีที่เคยบอกกับนางไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ตัวนางเป็นหมอผีแล้ว สามารถใช้อำนาจของหมอผีได้ เช่นนั้นจึงยิ่งพูดจาอย่างวางอำนาจ 

“ใช่ ข้าขอสาบานในนามแห่งเทพแมลงปีศาจ ข้าคือหมอผี! เจ้าล่ะเป็นใคร” 

ใจของถังเฉียนเต้นดังตึกๆ มือกำผ้าห่มแน่นด้วยความกังวล แต่เพียงชั่วประเดี๋ยวก็มีใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นที่เหนือมุ้ง 

“เจ้าเป็นหมอผีจริงๆ หรือ อย่างเจ้าน่ะหรือเป็นหมอผี? แม่จอมยุ่ง!” 

ถังเฉียนตกใจจนยกผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ แล้วกรีดร้องออกมา เถิงเฟิงกระโดดลงมาจากขื่อ เดิมทีเขาก็นอนอยู่บนขื่อแล้ว เมื่อได้ยินว่าถังเฉียนฟื้นแล้วจึงอยากแกล้งให้นางตกใจ แต่คาดไม่ถึงว่านางจะเป็นหมอผีจริงๆ 

เถิงเฟิงดึงผ้าห่มของนางออก ก่อนบังคับให้นางหันมามองตน 

 “แม่จอมยุ่งเจ้าก็จำข้าไม่ได้หรือ ข้าชื่อเถิงเฟิง เจ้าจะร้องทำไมกัน ข้าหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้นเลยรึ” 

ถังเฉียนมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา จมูกโด่งสูง ดวงตาลึกล้ำ ส่วนผิวก็คล้ำเล็กน้อย เขายังคงสวมชุดสีแดง ถังเฉียนจำเขาได้ นั่นก็เพราะเขายังคงห้อยกระพรวนเงินด้ายแดงบนหน้าผาก 

“เจ้ามาพบหมอผีทำไม” 

“มาพบหมอผีย่อมเพื่อรักษาโรค หรือเจ้าคิดว่าข้ามาคุยกับเจ้าล่ะ” 

ถังเฉียนถึงกับนิ่งอึ้งไป แล้วปฏิเสธทันควัน 

“ข้ารักษาไม่ได้ เจ้าไปเสียเถิด!” 

เถิงเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจ 

“เด็กสาวเช่นเจ้าใจร้ายยิ่งนัก ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจดูแลเจ้าสามวันสามคืน แต่เจ้ากลับไม่มองข้าสักนิดแล้วยังจะไล่ข้าไปอีก” 

เถิงเฟิงขยับเข้ามาใกล้ ถังเฉียนไม่ได้ใส่ใจเขา ก่อนจะหยิบถ้วยชารินน้ำขึ้นดื่ม หลังจากที่ได้พักหลายวันนางรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เดิมทีก็คิดว่าคราวนี้นางที่ใช้เลือดในหัวใจจะต้องตายลงอย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงว่ายังรอดชีวิตมาได้ อีกทั้งยังรู้สึกว่าร่างกายดูเหมือนจะแข็งแรงยิ่งกว่าเก่า 

นางที่หมดสติไปสามวันสามคืน แต่เมื่อลุกขึ้นนั่งก็กลับไม่ได้รู้สึกอ่อนเพลียแต่อย่างใด 

“จะอย่างไรข้าก็รักษาไม่ได้ ถึงเจ้าจะพูดอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่างข้าเห็นเจ้าปีนขึ้นหลังคาแกล้งคนอื่นได้เช่นนี้ ก็ไม่เหมือนจะเจ็บป่วยสักนิด” 

ถังเฉียนนั่งลงที่หน้าโต๊ะ เถิงเฟิงขยับเข้ามามองนาง ถังเฉียนไม่อยากถูกแกล้งจึงเบือนหน้าไปอีกด้านหนึ่ง ไม่ยอมให้เขามองตน  

เถิงเฟิงเดินอ้อมมา ยิ้มร่าพลางใช้มือข้างซ้ายปัดเส้นผมที่ตกอยู่ข้างหูของถังเฉียน คิดอยากจะพูดคุยกับนาง 

ทว่ามือของเถิงเฟิงก็ค้างกลางอากาศ ถังเฉียนยืนขึ้นเตรียมผละไปแล้ว 

ผลุบ... 

จู่ๆ เถิงเฟิงก็ล้มลงบนพื้น นอนเหยียดยาวร่างกายแข็งทื่อ ถังเฉียนคิดว่าเขาแกล้งหลอกเช่นนั้นจึงไม่สนใจ 

“ไม่ต้องแกล้งทำหรอก เจ้าน่ะก็คิดแต่จะหลอกข้า” 

ถังเฉียนเดินไปข้างหน้าสองก้าว เถิงเฟิงยังคงนอนแข็งทื่อไม่ได้สติ ดวงตาเกลือกขึ้น ตาเหลือกราวกับลูกกระพรวนดูน่ากลัว 

“นี่ เถิงเฟิง เจ้าอย่าหลอกให้ข้าตกใจนะ!” 

ถังเฉียนรู้สึกว่านี่มันเริ่มจะผิดปกติแล้ว เช่นนั้นจึงรีบนั่งยองๆ ตรวจดูอาการเถิงเฟิง ข้อต่อแขนขาของเขาดูเหมือนผิดปกติ แขนขาค่อยๆ เกร็งโก่งขึ้น จากนั้นก็มีน้ำลายฟูมปาก ร่างเริ่มชักกระตุก 

ถังเฉียนกลัวว่าเถิงเฟิงจะกัดลิ้นตัวเอง เช่นนั้นจึงยื่นนิ้วเข้าไปในปากเขา ปล่อยให้เขากัด 

พอนิ้วถูกกัดเลือดก็ไหลเข้าปากของเขา เพียงครู่เดียวเถิงเฟิงก็สงบลง 

ถังเฉียนดึงมือออกมา บนมือนั้นยังมีรอยฟันกัดอยู่ นางรู้สึกเจ็บทรวงอกเล็กน้อย ก่อนที่แมลงสีทองปีกสีเงินตัวหนึ่งจะบินออกมาจากชุดเสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ของนาง แล้วเกาะบนแผลนาง 

“นี่มัน?” 

ถังเฉียนมองแมลงตัวนั้นด้วยความรู้สึกงุนงงเล็กน้อย นี่มันก็ดูเหมือนจะต่างกับแมลงสีดำของหญิงหมอผี มันไม่ต้องมุดเข้าไปในร่างคน เพียงแต่บินวนเวียนไปมารอบศีรษะเถิงเฟิง จากนั้นก็กัดที่หว่างคิ้วของเขา 

ถังเฉียนเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของมัน จากนั้นมันก็มุดเข้าไปในหว่างคิ้วของเถิงเฟิง ถังเฉียนอยากดึงมันออกมา แต่มันก็เร็วมากจนนางไม่ทันได้ลงมือ 

“แย่แล้ว แย่แล้ว ข้าทำคนตายแล้ว” 

ถังเฉียนพึมพำคำนี้ไปมาภายในใจ แต่แล้วไม่นานแมลงตัวนั้นก็เจาะมุดออกมา ก่อนจะเกาะบนท้องนิ้วชี้ของถังเฉียน ท่าทางอ่อนเปลี้ยไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย 

มันค่อยๆ กระดืบๆ มาที่แผลของถังเฉียน จากนั้นก็มุดตัวเข้าไป คราวนี้ทำให้ถังเฉียนตกใจ แต่ไม่ว่าจะหาอย่างไรก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของแมลงตัวนั้น 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น