หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 8 กฎแห่งกรรม

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 กฎแห่งกรรม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 กฎแห่งกรรม
แบบอักษร

 

ถังเฉียนที่ยิ่งได้มองใบหน้าของท่านอ๋องก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้าเขามากขึ้น หลังจากใช้มือเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าออกแล้วถึงได้เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน คนผู้นี้ก็คือจินซิวอ๋องที่นางพบที่ประตูเมืองเจาหยาง 

นางจ้องมองใบหน้าของเขาแล้วอดสะท้อนใจไม่ได้ 

“บางทีนี่คงเป็นกฎแห่งกรรม วันนั้นท่านอ๋องมีเมตตา ทำให้วันนี้ถังเฉียนได้ใช้เลือดทดแทนคุณ” 

ถังเฉียนจำได้ว่าอาจารย์เคยได้บอกนางว่าสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในตัวนางก็คือเลือดในหัวใจ หากถึงคราที่ไร้ทางเลือกจริงๆ แล้ว ก็สามารถใช้มันช่วยให้คนตายฟื้นคืนได้ 

ถังเฉียนหวนนึกถึงสภาพตอนที่ได้พบกับเขาครั้งแรก นางรู้ว่าเขาคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ฉู่จิ่งเหยา ทั้งยังเป็นคนดี ภายในใจก็เกิดความซาบซึ้งใจอยากสละชีวิตให้ นางกุมมีดปลายแหลมเล่มนั้นไว้ในมืออีกครั้ง ประคองร่างท่านอ๋องขึ้น ก่อนจะแทงมีดเข้าหัวใจตัวเองอย่างแรง เลือดสีแดงสดก็พลันพุ่งทะลักออกมา 

ความเจ็บปวดราวกับถูกควักหัวใจเป็นสิ่งที่คนทั่วไปยากที่จะทนได้ นางกัดฟันแน่น อดกลั้นต่อความเจ็บปวด ปล่อยให้เลือดหยดลงบนบาดแผลที่ถูกธนูของเขา 

“ท่านอ๋อง ท่านต้องฟื้นนะ” 

ถังเฉียนพูดจบก็พยุงร่างของฉู่จิ่งเหยาให้นอนลง ที่นอกห้องเจิ้งจยาเฉิงรออยู่นานจนทนไม่ไหวแล้ว จึงได้ถีบประตูเปิดออก แล้วบุกเข้าไป 

“ท่านอ๋อง?” 

ถังเฉียนรู้สึกเพียงว่ามีคนดึงตัวนางออกไปข้างๆ นางเห็นเจิ้งจยาเฉิงกับทหารประคองร่างของท่านอ๋องพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างทุกข์ทรมาน จากนั้นเสียงทุกอย่างก็เริ่มเลือนหายไปอย่างช้าๆ นางหลับตาลงอย่างจนใจ 

... 

“หนาว หนาวเหลือเกิน...” 

ถังเฉียนรู้สึกราวกับตนเองถูกจับโยนลงไปในโพรงน้ำแข็ง ทั้งร่างของนางราวกับถูกแช่แข็ง จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ 

“หรือว่าข้าลงมาในนรกที่แสนหนาวเหน็บเสียแล้ว”  

ถังเฉียนคิดอยากจะขยับตัว แต่พอออกแรงเพียงเล็กน้อยก็เจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง นางลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น แต่รอบๆ นั้นก็มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม่แต่นิ้วมือที่ยื่นออกไป  

ถังเฉียนยันตัวลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังพิงผนังที่เย็นเฉียบ แล้วหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ตนเองใช้มีดปลายแหลมแทงหัวใจเพื่อป้อนเลือดให้ฉู่จิ่งเหยา 

นางลูบคลำทรวงอกตนเอง บริเวณที่น่าจะมีบาดแผลนั้นกลับเป็นเพียงรอยนูนเล็กๆ เท่านั้น ดูราวกับรอยแผลเป็น เพียงแต่บนนั้นเหมือนว่าจะมีเส้นลายที่ประหลาดมาก 

“หรือว่าข้ายังไม่ตาย” 

ขณะนั้นเองประตูก็เปิดออกทันที มีแสงจ้าจากภายนอกพุ่งเข้ามา นางยกมือขึ้นป้องแสงที่แสบตา แล้วได้ยินเสียงคนตรงหน้าพูดขึ้น 

“เจ้าเป็นหมอผีหรือ” 

ถังเฉียนก้มหน้าลงทำให้หน้ากากหลุดลงมา ใบหน้าขาวซีดของนางจึงเผยออกมาให้คนเบื้องหน้าได้เห็น ชายที่หันหลังให้แสงอาทิตย์มองดูนาง ก่อนที่เขาจะเชิดมุมปากแล้วพูดขึ้นว่า 

“คิดไม่ถึงว่าหมอผีน้อยแห่งหล่งชวนจะงดงามถึงเพียงนี้ รีบลุกขึ้นเถิด ไปหาอาจารย์เจ้ากัน” 

ถังเฉียนใส่หน้ากาก มือเกาะผนังห้องฝืนลุกยืนขึ้น นางลูบคลำแขนตัวเองก็ปรากฏว่าแผลหายสนิท แล้ว มีเพียงรอยแผลเป็นเป็นเส้นเล็กๆ สีชมพูจางๆ เพียงเท่านั้น 

“เจ้าเป็นใคร” 

ถังเฉียนถามเด็กหนุ่มตรงหน้า จงใจที่จะพูดเสียงเบา เขาสวมชุดสีแดง ด้ายแดงสามเส้นที่ห้อยลงมาที่กลางหน้าผากผูกด้วยกระพรวนเงินเล็กๆ ทว่ายามที่กระพรวนสั่นไหวเบาๆ นั้นกลับไม่มีเสียงใดๆ ออกมาเลย 

“ข้าเป็นใครรึ” 

เด็กหนุ่มชุดแดงเดินเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว เบียดถังเฉียนไว้จนร่างของนางแนบชิดกับมุมห้อง นางรีบกอดตัวเองไว้ สิ่งที่ซ่อนภายใต้หน้ากากที่แสนน่ากลัวนั้นก็คือความสับสนและตื่นกลัวของนาง 

เด็กหนุ่มชุดแดงยื่นมือออกไป ก่อนจะค่อยๆ ปลดหน้ากากที่อำพรางใบหน้าของถังเฉียนออก จ้องมองใบหน้าที่ขาวผ่องของนางในระยะประชิด แล้วพูดขึ้นว่า  

“ข้าชื่อเถิงเฟิง แม่หมอผีน้อยแสนสวย” 

ถังเฉียนตกใจสุดขีดเมื่อเขาเข้าใกล้ขนาดนี้ นางออกแรงผลักเขาออกไปอย่างสุดกำลัง แล้ววิ่งหนี 

เถิงเฟิงคว้าแขนของนางไว้ตามสัญชาตญาณ แล้วจู่ๆ ถังเฉียนก็รู้สึกเจ็บบริเวณหัวใจจนทนไม่ไหว ต้องกุมทรวงอกไว้ ร่างของนางอ่อนยวบ เถิงเฟิงจึงยื่อออกไปรวบร่างของนางไว้ 

“นี่ หมอผีน้อย ฟะ...ฟื้นสิ!” 

เถิงเฟิงร้องเรียก ทว่าถังเฉียนกลับยื่นมือผลักหน้าเขาออกไป ดิ้นเล็กน้อยก่อนที่จะหมดสติลง 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น