หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 7 ใช้เลือดหล่อเลี้ยงชีวิต

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ใช้เลือดหล่อเลี้ยงชีวิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 14:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ใช้เลือดหล่อเลี้ยงชีวิต
แบบอักษร

 

มุ้งสีดำ เทียนสีแดงที่กำลังลุกโชนอย่างสว่างไสว ภายในห้องที่แปลกพิสดารเกินบรรยาย ถังเฉียนถือมีดสั้นที่ปลายเล็กแหลมเป็นพิเศษ ก้าวย่างไปหาท่านอ๋อง มองดูใบหน้าที่ขาวซีดของเขาด้วยเพราะเสียเลือดไปมาก  

นางคุกเข่าลงที่ด้านขวาของเขา มองดูบาดแผลตามแขนและขา อีกทั้งบนอกนั้นยังมีศรธนูสีเงินปักอยู่พลางแอบคิดในใจว่าที่ท่านอ๋องยังมีชีวิตอยู่ถือว่าเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ยิ่งแล้ว แต่ถังเฉียนมองคนผู้นี้แล้วก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าอยู่บ้าง 

 “เร็วสิ!” 

หญิงหมอผีเร่งเร้าขึ้น ทำให้ถังเฉียนยื่นแขนออกมาแทบจะทันที ใช้มีดสั้นปลายแหลมกรีดแขนของตนเอง เลือดสีแดงเข้มพลันไหลไปตามแขนอันขาวผ่องของนางแล้วหยดลงบนริมฝีปากชายคนนี้ ถังเฉียนจ้องมองเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดแล้วรู้สึกว่าร่างกายเริ่มอ่อนแรงลงทุกที 

“เจ้า...” 

เพราะฉู่จิ่งเหยาดื่มเลือดของถังเฉียนเข้าไป เขาจึงได้สติขึ้นมาเล็กน้อย ลืมตาขึ้นแล้วเปล่งเสียงออกมาเพียงคำเดียว จากนั้นก็หมดสติลงไปอีกครั้ง 

หญิงหมอผีรีบปรี่เข้ามา ดึงศรพิษบนหน้าอกฉู่จิ่งเหยาออกมาอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้ผ้ากดห้ามเลือดเอาไว้ จากนั้นก็ทำความสะอาดร่างกายชองเขา แล้วใช้ยาพิเศษชนิดหนึ่งทาลงบนแผล 

นี่เป็นครั้งแรกที่ถังเฉียนเห็นวิธีที่หมอผีช่วยชีวิตคนเช่นนี้ แม้ว่านางจะเจ็บแขนเป็นอย่างมาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงเบิกตากว้าง มองดูแมลงสีดำไต่บนปากแผลของฉู่จิ่งเหยา 

แมลงสีดำไต่ไปมาตามบาดแผลของเขา จุดที่มันเดินผ่านก็จะมีใยสีขาวหลงเหลืออยู่บนบาดแผล 

หมอผีใช้พู่กันทองแต้มเป็นจุดใกล้กับบริเวณบาดแผลทุกแห่งบนร่างของฉู่จิ่งเหยา แมลงสีดำตัวนั้นก็งับก่อนจะมุดตัวเข้าไปด้านใน หลังจากที่มันเข้าไปทั่วร่างของฉู่จิ่งเหยาแล้วจะกลายเป็นจุดดำ ส่วนบาดแผลที่มันไต่ผ่านจะสมานเข้าหากันกลายเป็นเส้นตรง 

“ท่านอ๋อง!” 

นายทหารด้านนอกตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน ทำให้หมอผีสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ นางหันกลับมามองก็เห็นหยดเลือดของถังเฉียนบนริมฝีปากท่านอ๋องไม่ได้ซึมเข้าไปในปากของเขาแล้ว แต่กลับไหลออกด้านข้างแทน เช่นนั้นหญิงหมอผีจึงรีบเอื้อมมือไปตรวจชีพจร 

“จบกัน เขาตายแล้ว...” 

ถังเฉียนตะลึงงัน หมอผีนั่งพังพาบลงกับพื้น นายทหารข้างนอกตบประตูอย่างแรง หมอผีมองดูรอบๆ แล้วพูดกับถังเฉียนว่า 

“หากเขาตาย พวกเราคงไม่รอดแน่...เจ้า เจ้ามาสลับตัวกับข้า” 

“ข้า?” 

ถังเฉียนงุนงง หมอผีจึงพูดขึ้นอีกครั้ง 

“ในนามแห่งเทพแมลงปีศาจ ข้าขอสาบานว่าข้าจะดูแลน้องสาวทั้งสองแทนเจ้า รับประกันว่าพวกนางจะอยู่รอดจนเติบใหญ่ มิฉะนั้นแล้วขอให้ข้าถูกเทพแมลงปีศาจทอดทิ้ง ตายแล้วตกนรกแห่งเทพแมลงปีศาจ ต้องทนทุกข์ถูกแมลงแทะกินทุกชาติไป” 

สำหรับชาวเผ่าม้งแล้ว การสาบานโดยอ้างเทพแมลงปีศาจนั้นเป็นคำสาบานที่ร้ายแรงที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นหมอผีที่มีความสามารถโดดเด่นมากที่สุด ถังเฉียนรู้ตัวดีว่ายามนี้นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นใด เช่นนั้นจึงทำได้เพียงยอมตกลง 

เมื่อหมอผีเห็นว่าถังเฉียนพยักหน้า ก็เอาชุดสำหรับพิธีสังเวยใส่ให้นางทันที 

ชุดผ้าคลุมสีดำตัวใหญ่คลุมร่างที่ผอมบางของถังเฉียน พร้อมสวมด้วยหน้ากากที่วาดลวดลายขาวสลับดำอันหนึ่ง ทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน 

“ข้าคือทูตแห่งเทพแมลงปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ นับจากวันนี้ไปข้าอนุญาตให้เจ้าใช้พลังแห่งเทพแมลงปีศาจ มอบไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ด้ามนี้ให้กับเจ้า หวังว่าเทพแมลงปีศาจจะทรงคุ้มครองให้เจ้ามีชีวิตรอดต่อไป” 

หมอผีพูดจบก็ลุกขึ้นยืน ทิ้งถังเฉียนเอาไว้ ส่วนตนเองนั้นหลบหายเข้าไปในตู้ 

เสียงเคาะประตูจากภายนอกดังหนักขึ้นทุกที ถังเฉียนกัดฟันแน่น แล้วร้องบอกว่า  

“รอเดี๋ยว!” 

ถังเฉียนทาบแขนลงบนปากของท่านอ๋อง ต้องการให้เลือดของตนเองไหลเข้าปากของเขาโดยตรง ด้วยหวังว่าท่านอ๋องจะฟื้นขึ้นมาได้ นางเขย่าตัวเขา แต่เขาก็ยังคงแน่นิ่ง ถังเฉียนจึงได้แต่พูดวิงวอนเบาๆ 

“ท่านอ๋อง โปรดฟื้นขึ้นมาเถิด ท่านจะตายไม่ได้นะ...” 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น