หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 4 คำสาปเทพแมลงปีศาจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 คำสาปเทพแมลงปีศาจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 11:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 คำสาปเทพแมลงปีศาจ
แบบอักษร

 

ทหารเกราะดำที่คอยคุมนักโทษเหล่านี้ ไม่รอให้หมอผีออกคำสั่งก็หวดแส้ฟาดใส่แขนถังเฉียนอย่างแรง 

หมอผีแอบปล่อยแมลงพิษสีดำตัวหนึ่งออกมาจากชายแขนเสื้อ ดวงตาที่ซ่อนเร้นอยู่หลังหน้ากากนั้นเหลือบมองแมลงตัวนั้นบินไปที่ลำคอถังเฉียน 

ขณะที่แมลงพิษกำลังจะกัดถังเฉียน หมอผีลุกขึ้นยืนแล้วพูดเสียงดังว่า  

“หญิงผู้นี้ก่อความวุ่นวาย จะต้องถูกเทพแมลงปีศาจสาป และท่านจะประทานความตายแก่เจ้า!” 

หมอผีมองดูแมลงพิษกัดเข้าที่คอถังเฉียน แต่นางกลับไม่ได้ตายทันทีดั่งที่หมอผีคาดไว้ ถังเฉียนรู้สึกเพียงว่ามีแมลงอยู่ที่คอ นางจึงตบเบาๆ จนแมลงตัวนั้นพลันร่วงลงจากคอนาง มือของนางเปื้อนเป็นคราบเลือดสีดำ 

ถังเฉียนสะบัดมือตัวเองทันที เมื่อหมอผีเห็นเช่นนี้ก็ลุกขึ้นจากเบาะนั่ง ผู้คนรอบๆ ต่างประหลาดใจ โดยเฉพาะทหารเกราะดำซึ่งมองเห็นแมลงพิษสีดำตัวนั้น หรือว่าเทพแมลงปีศาจไม่อาจทำร้ายถังเฉียน? 

“ปะ...เป็นไปไม่ได้!” 

ทหารเกราะดำชูแส้ขึ้นเตรียมจะเล่นงานถังเฉียน แต่หมอผีก้าวเข้ามาขวางไว้ก่อน 

“ช้าก่อน” 

มีคนประคองหมอผีเดินลงมาจากแท่นพิธี นางสั่งให้คนไปนำตัวถังอวิ๋นมาตรงหน้าถังเฉียน 

“รักษาเด็กคนนี้ แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป ไม่อย่างนั้นต้องถูกเผาทั้งหมด” 

“ได้! รักษาคำพูดด้วย!” 

ถังเฉียนพยุงน้องสาวเตรียมที่จะผละไป หมอผีจึงสั่งให้ปล่อยพวกนางไป ไม่นานถังเวยเองก็ถูกคุมตัวกลับมา ถังเฉียนพาน้องๆ กลับมายังเพิงหลังเล็กของพวกตน ถังอวิ๋นเริ่มมีไข้และหนาวสั่น ถังเฉียนรู้ว่าน้องสาวป่วยเป็นเน่ว์จี๋[1] ถ้ามีสมุนไพรอย่างฉางซานกับสู่ชี บางทีอาจช่วยให้นางดีขึ้นได้ หรือถ้ามีเข็มเงินก็ยังพอฝังเข็มรักษานางได้ 

แม้ความรู้ด้านการแพทย์ของถังเฉียนไม่อาจเทียบกับบิดานางได้ นับแต่โบราณก็มีวิธีที่สามารถรักษาเน่ว์จี๋ได้แล้ว แม้นางอาจไม่รู้วิธี แต่ถ้าต้มสมุนไพรพวกนั้นให้ถังอวิ๋นดื่ม เช่นนั้นก็อาจจะช่วยรักษาได้บ้าง 

“ข้าต้องการฉางซานสามตำลึง สู่ชีสี่ตำลึง ต้มด้วยน้ำสามชาม ต้มจนน้ำงวดเหลือหนึ่งชาม เอาให้น้องข้าดื่มก็จะรักษาหายได้” 

ที่นั่นมีคนที่พอรู้เรื่องเหล่านี้บ้าง จึงพูดขึ้นว่า  

“น้องสาวเจ้าป่วยเป็นเน่ว์จี๋หรือ” 

ถังเฉียนพยักหน้า ชายคนนั้นจึงรีบผละไปทันที มีคนชี้มาทางถังเฉียนพลางพูดกระซิบกับคนในกลุ่มว่านางคือลูกสาวของหมอหลวง บางทีนางอาจจะมีวิธีรักษา 

ในตำรา ’อธิบายชื่อ’ กล่าวว่า “เน่ว์คือโรคร้าย” มีอาการไข้และหนาวสั่นสลับกัน คนที่ป่วยเป็นเน่ว์จี๋ไม่ใช่ว่าต้องตายทุกราย แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นโรคที่ร้ายแรงมาก  

หมอผีชราคอยดูอยู่ห่างๆ สั่งให้คนเฝ้าติดตามถังเฉียน นางเชื่อว่าถังเฉียนเป็นคนพิเศษแตกต่างจากคนอื่นๆ แต่สิ่งที่ถังเฉียนทำทั้งหมดก็เพื่อปกปิดความพิเศษของเลือดตนเอง 

“ท่านพี่ ยานี้จะได้ผลหรือ” 

“ไม่รู้ แต่อย่างไรก็ใช้รักษาเน่ว์จี๋ได้ ท่านพ่อเคยบอกว่าชาวเผ่าม้งเรียกเน่ว์จี๋ว่าไอพิษ ส่วนพวกหมอผีเชื่อว่าเกิดจากการกระทำของผีร้าย ถ้าพบใครป่วยเป็นเนว่จี๋ก็จะจับไปเผาเพื่อไม่ให้โรคลุกลาม ทำให้ผู้คนตื่นกลัว” 

ถังเวยรู้สึกเพียงว่าในใจของนางกังวลและหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นถังอวิ๋นประเดี๋ยวร้องครางว่าหนาว ประเดี๋ยวร้องครางว่าร้อน ดวงตาที่สวยงามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ถังเฉียนจึงพูดกับถังเวยเบาๆ สองประโยค ทำให้ถังเวยนิ่งเงียบ กัดฟันพลางพยักหน้าลง 

เมื่อยามาถึง แววตาของถังเวยก็เปลี่ยนไปในทันที 

“ท่านพี่จะทำให้อวิ๋นเอ๋อร์กับข้าต้องตาย แค่เรียนตำรับยาจากท่านพ่อไม่เท่าไรก็กล้าอวดเก่ง เพราะตัวอัปมงคลอย่างพี่ทำให้พวกเราต้องมาอยู่ที่นี่ อย่าแตะต้องอวิ๋นเอ๋อร์กับข้านะ ท่านพี่ก็ไปตายเสียเองเถอะ!” 

ถังเวยตรงเข้ามาผลักถังเฉียนออกไป แขนถังเฉียนจึงบังเอิญไปครูดกับเศษไหที่แตกจนเลือดไหลออกมา ถังเฉียนอดกลั้นความเจ็บปวด แย่งชามยามาแล้วกรอกยาให้ถังอวิ๋นดื่ม 

“ดื่มมากๆ หน่อย ดื่มเข้าไปเยอะๆ” 

ถังเวยยังคิดจะเข้ามาหาเรื่องอีก แต่กลับถูกคนของหมอผีชราคุมตัวไป ถังเฉียนยังคงอยู่ดูแลถังอวิ๋น ตกกลางคืนอาการของถังอวิ๋นก็กำเริบขึ้นอีก นางจึงแอบป้อนเลือดให้น้องสาวสองครั้ง พอฟ้าสางถังอวิ๋นฟื้นแล้วก็ไม่มีอาการหนาวสั่นอีก พอเห็นถังเฉียนก็ร้องบอกว่าหิว 

“หิวก็ดีแล้ว หิวแสดงว่าหายแล้ว” 

ถังเฉียนดีใจมาก เมื่อลุกขึ้นเตรียมจะไปอาหารมาให้น้องก็เป็นลมล้มลง หมอผีชราตรงเข้ามาจับถังเฉียนแล้วมัดไว้ 

“พวกเจ้า พวกเจ้าจะทำอะไร” 

 

------

[1] เน่วจี๋ ไข้มาลาเรีย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น