หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 2 มารดาลาลับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 มารดาลาลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 11:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 มารดาลาลับ
แบบอักษร

 

ความมืดเข้าครอบงำ เมืองต้าถงยามค่ำคืนแรงลมโหมพัด 

มารดาของถังเฉียนทรมานจากการให้กำเนิดบุตร ในยามนี้ร่างกายจึงอ่อนแอ อีกทั้งยังทุกข์ใจและหวาดกลัว สวรรค์ไม่ทรงเมตตา ครั้นเดินทางถึงเมืองต้าถงนางก็มิอาจทนต่อความทุกข์ทรมานได้ ท้ายที่สุดก็สิ้นใจลง ถังเฉียนต้องเอาหยกที่พกติดตัวมาแลกกับเสื่อเพื่อห่อศพให้มารดา หัวหน้าทหารราชองครักษ์ยอมพักหนึ่งวันเพื่อให้พวกนางฝังศพมารดา 

ทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม แมกไม้ร่มเงาเขียวขจี ถังเฉียนน้ำตานองหน้า คุกเข่าร้องไห้อย่างทุกข์ทรมานต่อหน้าหลุมศพมารดา ได้ยินน้องสาวทั้งสองพูดเสียงสะอื้นว่า 

“พี่สาม ยามนี้ท่านพ่อถูกตัดสินประหาร ท่านแม่ก็ตายแล้ว พวกเราจะทำอย่างไรกันดี” 

“ท่านแม่ ข้าจะหาท่านแม่...” 

ถังเฉียนเป็นลูกคนที่สาม ถังเวยกับถังอวิ๋นอายุยังไม่ถึงสิบสามปี จู่ๆ ก็ต้องมาประสบเคราะห์กรรม นอกจากการร้องไห้แล้วยังจะทำอะไรได้อีก ถังเฉียนกัดริมฝีปากที่สั่นระริก สาบานต่อหน้าหลุมศพของแม่ 

“ท่านแม่ ไม่ต้องกังวล ท่านไปสบายเถอะนะเจ้าคะ ขอเพียงเฉียนเอ๋อร์ยังอยู่ จะต้องดูแลน้องๆ เป็นอย่างดี ท่านแม่วางใจเถอะ” 

ถังเฉียนนำน้องสาวทั้งสองก้มศีรษะคุกเข่ากราบคารวะมารดาหนักๆ จากนั้นก็เดินจูงน้องสาวทั้งสองทางซ้ายและขวาเดินตามคณะต่อไป แม้เด็กสาวจะอายุเพียงสิบสี่แต่ต้องแบกรับทั้งครอบครัวไว้ 

นับแต่โบราณ หล่งชวนเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยไข้ป่า เนื่องจากอากาศชื้นเกินไป ทำให้คนภายนอกปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ยาก แต่เพราะที่นี่เป็นแหล่งหินหยกจึงจำเป็นต้องใช้แรงงานจำนวนมากเพื่อทำเหมืองและขัดแต่งหยก เซวียนกั๋วจึงมักส่งครอบครัวขุนนางที่ต้องโทษมาใช้แรงงานที่นี่ 

สามพี่น้องไร้ที่พึ่งอีกต่อไปแล้ว เพราะต่างอายุยังน้อย เมื่อมาถึงจึงตกเป็นเป้าการถูกรังแกจากคนที่นี่ สามพี่น้องกลายเป็นบ่าวไพร่ของบ่าวไพร่ เนื่องจากตัวเล็กบอบบางจึงถูกจัดให้ทำหน้าที่ซักผ้าให้บรรดาชนชั้นสูง  

ในบรรดาบ่าวไพร่ที่เหมืองหยกในหล่งชวน สามพี่น้องอยู่ในชนชั้นที่แทบจะต่ำที่สุด น้องสาวทั้งสองได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่น่าเสียดายเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ต่อให้ถังเฉียนอยากจะปกป้องน้องๆ เพียงใดก็เป็นเรื่องที่ยากเย็น เพราะแม้แต่จะปกป้องตัวเองก็ยังมิอาจทำได้ 

“ท่านพี่ ข้าหิว...” 

ถังเฉียนได้ยินเสียงถังอวิ๋นน้องสาวคนเล็กที่อยู่ในอ้อมอกตนเองพูดพึมพำเบาๆ หางตาคลอด้วยหยาดน้ำตา แต่ละวันสามพี่น้องได้กินเพียงหมั่นโถวแป้งหยาบคนละลูก แต่วันนี้หมั่นโถวของน้องถูกคนที่โตกว่าแย่งไป ถ้าไม่เพราะถังเฉียนกับถังเวยมาถึงทันเวลา ถังอวิ๋นก็คงจะถูกทุบตีอีกด้วย ถังเฉียนเอาหมั่นโถวของตัวเองให้น้องแล้ว แต่น้องก็ยังคงหิวอีก ถังเฉียนจนปัญญา จึงหยิบเข็มเตรียมจะแทงปลายนิ้วตัวเอง 

“ท่านพี่ อย่านะเจ้าคะ!” 

ถังเวยร้องห้าม จากนั้นก็ตบเข้าที่หน้าของถังอวิ๋น พลางตะคอกใส่ 

“นอกจากกินกับร้องไห้ เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง พี่สาวทำงานทั้งวัน แต่ไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่น้อย นี่ก็เป็นเพราะเจ้าไม่เอาไหน คนอื่นมาแย่งเจ้าก็ปล่อยให้เขาแย่งไปหรือ ทำไมไม่รู้จักแย่งคืน เจ้ามันไร้ประโยชน์!” 

อวิ๋นเอ๋อร์อ้าปากตั้งท่าจะร้องไห้ ถังเฉียนจึงรีบอุดปากน้องสาวทันที 

“อวิ๋นเอ๋อร์ ร้องไห้ไม่ได้นะ ถ้าพวกทหารได้ยินเข้าเราจะถูกเฆี่ยน” 

อยู่ที่บ้านถังเวยเป็นเด็กที่ชอบเอาชนะ นางไม่พอใจอยู่ก่อนแล้วที่น้องสาวทำตัวอ่อนแอ ขณะนี้พวกนางกำลังตกทุกข์ได้ยาก ที่จริงพี่น้องควรจะร่วมแรงร่วมใจกัน แต่ถังอวิ๋นยังคงทำตัวเซ่อซ่า ถูกรังแกอยู่เรื่อย จึงทำให้ถังเวยเดือดดาลมาก 

“วันนี้หากให้ข้าไปคงเอากลับมาได้หลายอัน ไม่ง่ายเลยนะที่จะให้เจ้าไปได้ กลับถูกรังแกเสียนี่ เอาหมั่นโถวกลับมาได้ลูกเดียว ไม่เอาไหนเลยเด็กคนนี้!” 

“ฮือๆ...” 

ถังอวิ๋นยกมือขึ้นปิดหน้าและปิดปากไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ได้แต่แอบร้องไห้เงียบๆ ถังเฉียนจึงทำได้เพียงปลอบโยนน้องสาวเบาๆ ถังเวยกุมมือพี่สาวแล้วพูดว่า 

“ท่านพี่ ท่านอย่าเอาแต่ตามใจน้องเลย น้องไม่ใช่คุณหนูบ้านใหญ่แล้วนะ ถ้ายังอ่อนแออยู่อย่างนี้ คงต้องอดตายแน่ๆ ในตัวพี่มีเลือดอยู่เท่านี้ ใช้ไปก็ค่อยๆ หมดลงทีละน้อย หรือว่าจะคอยตามใจน้องเล็กให้กินเลือดเนื้อพี่สาวตัวเองอย่างนั้นหรือ” 

ถังอวิ๋นฟังแล้วก็หดคอทันที รีบสั่นหัวปฏิเสธ 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น