หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ในดินแดนที่เต็มไปด้วยความมืดมน ตัวนางนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่าง แต่จะทำอย่างไร หากแสงสว่างนั้นกลับเป็นภัยที่เข้าหาตัว!

ตอนที่ 1 ประสบเคราะห์อย่างไม่คาดคิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ประสบเคราะห์อย่างไม่คาดคิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ธ.ค. 2562 10:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ประสบเคราะห์อย่างไม่คาดคิด
แบบอักษร

 

จวนหมอหลวงถังหรงเจิน เมืองเจาหยาง แคว้นเซวียนกั๋ว 

วสันต์ฤดูดอกท้องามสะพรั่ง กำแพงขาว ชายคาสีเขียวคราม สายลมเอื่อยพัดโชยมา ท่ามกลางหมู่มวลดอกท้อ เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตูห้องโถงใหญ่ซึ่งเปิดแง้มอยู่ ใบหน้าเล็กโผล่ออกมาเล็กน้อย บนสีหน้าฉายแวววิตกกังวล ผ้าเช็ดหน้าสีครามในมือถูกขยำจนยับยู่ยี่ ท่าทางของนางเช่นนั้นบ่งบอกถึงความตึงเครียด 

“แค่กๆ...เฉียนเอ๋อร์ พ่อเจ้ากลับมาหรือยัง” 

น้ำเสียงที่ถามด้วยความหวั่นวิตกดังมาจากในห้อง ถังเฉียนเพียงส่ายหน้า ในขณะที่กำลังจะพูดปลอบมารดานั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก ถังเฉียนจึงเปิดประตูออกไปด้วยความดีใจ 

ทว่าที่นางเห็นนั้นกลับไม่ใช่บิดา กลับเป็นทหารราชองครักษ์ในชุดดำ ที่เอวคาดด้วยดาบขนห่าน[1] 

“ท่านพ่อ...คงจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับท่านพ่อแล้ว!” 

ถังเฉียนมือไม้อ่อนยวบลงทันทีเมื่อเห็นเช่นนี้ ไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนพิงบานประตูซึ่งปิดด้วยผ้าแพรสีคราม นางถูกทหารคุมตัวให้คุกเข่าลงบนพื้น ถังเฉียนรู้สึกถึงร่างของตัวเองที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เด็กสาวจ้องมองไปที่รองเท้าของทหารราชองครักษ์ ยามที่ฟังเขาถ่ายทอดราชโองการ 

“ฝ่าพระบาททรงมีพระราชโองการ ถังหรงเจินอดีตหมอหลวงใช้ดอกหงฮวาทำร้ายพระโอรสในพระครรภ์พระสนมสี่ ถือเป็นความผิดร้ายแรง มีรับสั่งให้ปลดออกจากตำแหน่ง รอการประหารในสารทฤดู ยึดบ้านและทรัพย์สิน เนรเทศคนในครอบครัว ส่งผู้ชายทุกคนไปเป็นข้าทาสที่เขตอากู่ต๋าพื้นที่กันดารห่างไกล ส่วนผู้หญิงส่งไปเป็นข้าทาสที่หล่งชวนเขตชนเผ่าม้ง ดินแดนที่เต็มไปด้วยไข้ป่า รับสั่งให้ดำเนินการทันที” 

เมื่อถังเฉียนฟังคำประกาศจบก็ถูกจับใส่ขื่อที่คอทันที โครงเหล็กหนักอึ้งถูกมัดติดบนไหล่ที่บอบบางของนาง เด็กสาวท่าทางตื่นกลัว ไม่อาจขัดขืนได้ มารดานางกระอักเลือดออกมาหลังจากฟังจบ ถังเฉียนอยากเข้าไปประคองมารดา แต่ถูกรั้งด้วยโซ่เส้นใหญ่จนโงนเงนล้มลงชนกรอบประตู ตามด้วยถูกแส้ฟาดใส่แผ่นหลัง 

“โอ๊ย เจ็บ!” 

ถังเฉียนร้องออกมา แล้วถูกคุมตัวออกไป นางรีบเดินตามไปทันที ไม่กล้าหยุดอยู่นิ่ง เมื่อหันไปมองก็เห็นมารดาถูกทหารดึงตัวขึ้นและพาออกไป เมื่อโอรสสวรรค์ทรงกริ้ว ซากศพกองนับล้าน นับประสาอะไรกับครอบครัวหมอหลวงเล็กๆ อย่างพวกนางกันเล่า 

ถังเฉียนถูกลากออกไปนอกจวนสกุลถัง ข้างนอกมีชาวบ้านมามุงดูกันวุ่นวาย ถังเฉียนหันไปมองยังมารดา ตอนนี้เมื่อบิดานางถูกทหารราชองครักษ์จับตัวไป นางก็วิตกว่าบิดาอาจจะประสบกับเรื่องเดือดร้อน 

นับตั้งแต่บิดาทำหน้าที่ดูแลพระครรภ์ให้พระสนมสี่ก็รู้สึกหวั่นใจตลอดเวลา แม้จะคอยระวังแล้วก็ยังไม่อาจหลีกพ้นหายนะได้ ถังเฉียนถูกล่ามโซ่ตรวนเพิ่ม นางถูกลากถูลู่ถูกังไปที่ประตูเมือง ชาวเมืองที่มุงดูอยู่นั้นไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ต่างชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์ ส่งเสียงเอะอะด้วยความอยากรู้อยากเห็น 

แต่สำหรับถังเฉียนแล้วเรื่องนี้ไม่ต่างจากฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เพราะฮ่องเต้ทรงกริ้ว ทุกคนในสกุลถังไม่ว่าเด็กหรือคนแก่ล้วนถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง ขณะที่ออกจากประตูเมือง มีแม่ทัพในชุดเกราะสีทองขี่ม้าพุ่งทะยานฝุ่นตลบเข้าสู่เมืองเจาหยาง ภายใต้แสงตะวันชุดเกราะสะท้อนแสงเจิดจ้าจนแสบตา ถังเฉียนยกมือขึ้นป้องตา แต่กลับถูกแม่ทัพในชุดเกราะสีดำผู้หนึ่งลากตัวไปไว้อีกด้าน 

“หลบไป!” 

คนเหล่านี้ที่กำลังจะออกจากเมือง คาดไม่ถึงว่าจะเจอกับแม่ทัพเกราะทองที่กำลังเข้าเมือง แม่ของถังเฉียนกำลังป่วยอยู่ พอถูกคนกระแทกก็ล้มลงบนถนนทันที ถังเฉียนเห็นว่ามารดากำลังจะถูกม้าของแม่ทัพเกราะทองย่ำใส่ก็โผเข้ามากอดปกป้องมารดาไว้ตามสัญชาติญาณ 

ถังเฉียนกัดปลายนิ้วแล้วทาลงเบาๆ บนริมฝีปากมารดา ใบหน้าที่ขาวซีดของนางจึงแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย 

“ฮี้!...” 

แม่ทัพบนหลังม้าหยุดม้าลงโดยพลัน ม้าตกใจจนส่งเสียงร้องไม่หยุด ทหารราชองครักษ์ชุดดำเดินตรงมาทันที เงื้อแส้ขึ้นหมายหวดใส่ถังเฉียน 

“ช้าก่อน!” 

ถังเฉียนรู้ถึงรสชาติความเจ็บปวดของแส้ดี แผ่นหลังของนางจึงอดที่จะสั่นสะท้านขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนั้น แม่ทัพเกราะทองยกแส้ม้าขึ้นขวางทหารราชองครักษ์ไว้ 

ทหารราชองครักษ์รีบคุกเข่าลง แจ้งว่า  

“ครอบครัวของนักโทษถังหรงเจินบังอาจขวางจินซิวอ๋อง มีความผิดมหันต์ ท่านอ๋องโปรดสั่งลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ” 

ความเจ็บปวดที่ถังเฉียนคาดไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้น นางหันมา เห็นแม่ทัพเกราะทองกำลังปลอบม้า แล้วถอดหน้ากากสีทองออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คมเข้ม สีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยขึ้นว่า  

“เห็นแก่ที่นางกตัญญู ข้าไม่ถือสา!” 

ถังเฉียนรีบคุกเข่าลง ก้มหัวลงคุกเข่าคารวะ แล้วหันกลับมาประคองมารดาเดินกลับเข้ากลุ่มตามเดิม จินซิวอ๋องขี่ม้าอย่างช้าๆ ผ่านคนเหล่านี้ไป พระองค์ก็คือฉู่จิ่งเหยาพระโอรสองค์ใหญ่เทพสงครามแห่งเซวียนกั๋ว 

ผู้คนกล่าวขานกันว่า ‘เทพสงครามสวมเกราะทองถือหอกเงิน ควบอาชาเผชิญศึกนับไม่ถ้วน เจียงตูร้อยศึกล้วนไร้พ่าย พิทักษ์ชาติประชาล้วนสดุดี’ 

ถังเฉียนหันไปมอง เขาช่างสง่างามนัก ในใจสั่นไหว นางถูกผลัก ทหารชุดดำร้องเร่งให้เดิน 

“รีบไป!” 

 

------

[1] ดาบขนห่าน ดาบนี้มีลักษณะเหมือนขนห่าน สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง สันดาบหนา หัวดาบใหญ่ บางครั้งมีการหล่อทองเหลืองเพิ่มและใส่ห่วงบริเวณสัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น