marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 557

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2562 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 11
แบบอักษร

 

 

 

 

น้อยใจ

 

 

“สวัสดีดีครับท่านรอนานหรือเปล่า” ผมพูดขึ้นหลังจากที่เดินเข้ามาในร้านอาหารที่นัดกับท่านผู้นั้นไว้เหมือนว่าเขาจะเหมาทั้งร้านเลยนะเนี่ยเพราะตั้งแต่เดินเข้ามาผมไม่เห็นคนสักคนเลยแต่ผมก็ไม่ยอมกลายเป็น ชเวอึนโฮอยู่ดีเพราะมันเสี่ยงเกินไป...

“ไม่เลยฉันพึ่งมาถึงแต่นึกไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะปลอมตัวได้เนี่ยนขนาดนี้” เขาพูดขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม ผมยิ้มให้แทนคำตอบก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงหน้าอย่างไม่คิดอะไร

“ว่าแต่ที่เรียกผมมาหามีอะไรเหรอครับ” ผมถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆทำให้ท่านถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“เธอเคยบอกฉันว่าถ้าฉันช่วยเธอออกมาเธอจะปกป้องยองมี”

“ใช่ครับ”

“อีกสองวันเธอจะเดินทางไปที่โคลัมเบียเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย” แต่เพียงคำพูดเท่านี้ก็พอจะทำให้ผมเข้าใจว่าเขาต้องการจะบอกอะไร ผมหยิบชาขึ้นมาจิบนิดก่อนจะวางลงแล้วเงยหน้ามองเขานิ่งๆ

“ปกติก็ส่งคนคอยตามเธออยู่ห่างๆอยู่แล้วนิครับทำไมถึงกังวลละครับ” คำพูดที่รู้ทันของผมทำให้ชายมีอายุตรงหน้าที่เป็นถึงประธานาธิบดีของประเทศถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

“ฉันก็อยากจะทำอย่างนั้นนะแต่มันจะโจ่งแจ้งเกินไปถ้าปล่อยให้ตามไปถึงต่างประเทศเพราะงั้นฉันถึงตัดสินใจเรียกเธอมาวันนี้” ผมมองหน้าเขาคนนั้นด้วยใบหน้านิ่งๆจากที่สืบประวัติเธอมารู้สึกว่าเธอจะไม่ลงรอยกับพ่อแท้ๆของเธอเท่าไหร่....แต่เรื่องต่อจากนั้นผมไม่ขอพูดถึงละกัน

“ถึงท่านไม่บอกผมก็จะตามไปอยู่แล้วครับ” คำตอบราบเรียบของผมทำให้เขามองมาอย่างนิ่งๆเช่นกัน

“อีกไม่นานจะเกิดเรื่องวุ่นวายมากขึ้นกว่านี้อยากให้ช่วยอะไรก็ติดต่อฉันมาได้ฉันยินดีจะช่วยเสมอ”

“ไม่ว่าสิ่งที่ผมทำคือการเปิดโปงรัฐบาลงั้นเหรอ”

“ใช่ ฉันกำลังคิดอยากจะจัดระเบียบประเทศนี้ใหม่พอดีไงละ” คำตอบที่ไม่ลังเลของเขาทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยผมคิดถูกจริงๆด้วยสินะ

“ฮึๆ งั้นผมคงไม่เกรงใจแล้วนะครับส่วนเรื่องยองมีจากนี้ผมจะปกป้องเธอเองหยุดวุ่นวายกับเธอเถอะครับเพราะมันจะทำให้เธอเจ็บปวดเปล่าๆแค่เธอสูญเสียแม่ไปมันก็มากพอแล้วครับ” คำพูดของผมทำให้เขายิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างฝืดเคืองผมไม่ได้อยากพูดแบบนี้เท่าไหร่แต่มันคือความจริงที่ตัวเขาก็รู้ดี...แม้แต่วันที่เขาไปงานศพอดีตของภรรยานั่นรู้สึกเขาจะมีปากเสียงกับเธอด้วย

“ขอบคุณที่เตือนความจำให้ฉันได้รู้ว่าเด็กนั่นเกลียดฉันแค่ไหน....แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็คือสายเลือดของฉันเพราะงั้นช่วยดูแลเธอให้ดีสมกับที่เธอพูดหน่อยละกันจากนั้นฉันจะช่วยเธออย่างเต็มที่” แม้เขาจะพูดสบายๆแต่ท่าทางกดดันผมสุดๆแต่ผมชินละกับสถานการณ์แบบนี้

“ครับผมจะดูแลเธออย่างดีไม่ให้ใครแตะต้องเธอได้แน่นอน...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” พูดจบผมก็ลุกขึ้นก้ทหัวให้เขาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากร้านที่มีคนของเขาเฝ้าอยู่อย่างแน่นหนาแต่คนพวกนี้หนึ่งในนั้นต้องมีหนอนบ่อนไส้แน่นอน...ผมเดินออกมาจากร้านจนถึงรถก็รีบซุปเปอร์คาร์สุดหรูที่พึ่งชื้อมาไม่นานนี้ขับออกไปด้วยความเร็วทันที

 

Rrrrr Rrrrrr

 

ในขณะที่กำลังขับรถออกมาพร้อมกับใช้ความคิดอยู่นั่นจู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นผมหยิบขึ้นมาดูชื่อคนโทรเข้ามา

‘อึนอู’

“ว่าไงไปถึงโคลัมเบียแล้วเหรอ” ผมถามขึ้นทันทีที่กดรับสาย

‘ครับมาถึงแล้วครับ ตอนนี้ผมกับแอนดรูกำลังจับตาดูกงโชจุนเหมือนหมอนั่นจะมาหาผู้ชายที่ชื่อ เควิน คอนเน็ด นะครับ’ คำพูดของอึนอูทำให้ผมแฉะยิ้มออกมาเล็กน้อยเป็นอย่างที่คิดคนโง่ๆอย่างกงโชจุนไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้แน่ถ้าไม่มีคนคอยช่วย

“อื้อจับตาดูความเคลื่อนไหวมันไว้ให้ดีอีกสองวันฉันคงจะตามไป”

‘ครับนาย’ พูดจบอึนอูก็กดวางสายส่วนผมก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ...สงสัยงานนี้ต้องเริ่มโต้กลับบ้างละเริ่มจากล้มรัฐบาลที่เน่าเฟะนี่สะก่อน

“จะเป็นไงนะถ้าวิดีโอคลิปพวกนั้นรั่วไปตามอินเทอร์เน็ตทั้งหมด...คงจะพากันวิ่งเต้นหาโทรศัพท์ของฉันแทบพลิกแผ่นดินแน่ๆฮึๆ” ผมขับรถมุ่งตรงกลับคอนโดของยองมีอย่างอารมณ์ดีกับความคิดของตัวเองก่อนจะมีข้อความจากเบอร์แปลกๆส่งมาหาผม...

ติ๋ง!

‘แกยังไม่ตายสินะ....อึนโฮ’

ผมอ่านข้อความนิ่งๆแต่ก็ไม่ตอบอะไรจนมันส่งมาอีกครั้งพร้อมรูปถ่าย

ติ๋ง!

‘ผู้หญิงคนนี้เห็นข้อมูลทั้งหมดแล้วสินะ....แต่เธอจะเป็นยังไงต่อละฮึๆ’

‘Image’

ผมอ่านข้อความอย่างโมโหก่อนจะรีบตีไฟเลี้ยวจอดรถเข้าข้างทางทันทีผมเปิดดูรูปที่มันส่งมาก็เห็นเป็นรูปของยองมีกำลังนั่งทานข้าวกับเพื่อนร่วมงานของเธอที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง...การแต่งตัวของเธอในรูปคือชุดที่เธอใส่วันนี้!!!! แต่ไม่ทันจะทำอะไรข้อความก็ถูกส่งมาอีก...

ติ๋ง!

‘แกจะมาช่วยชีวิตของเธอทันหรือเปล่านะฮึๆ’

ผมกำมือถือในมือแน่นด้วยความโกรธก่อนจะรีบกดโทรออกหาพี่ลิสด้วยความเร็วพร้อมกับรีบออกรถอีกครั้ง!!!!

ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดดดด

‘สวัสดีว่าไงโฮ...’

“พี่ลิสครับตอนนี้พี่ช่วยหาพิกัดของยองมีให้ผมหน่อยเร็วๆนะพี่”

‘อ่าาา...โอเครอแป๊บอีกสองนาทีกดเปิดสวิตซ์ไบโอนิกไว้เลยเดี๋ยวละพี่จะส่งพิกัดเข้าไปให้’ ผมรีบทำตามที่พี่ลิสบอกทันทีก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องที่มีคนส่งข้อความมาเมื่อกี้ให้ฟังจนหมด...และ ไม่นานจากนั้นพี่ลิสก็หาพิกัดของเธอพบตอนนี้เธออยู่ย่านเมียงดงสินะผมรีบเหยียบคันเร่งออกไปด้วยความเร็วทันที...

“เร็วๆนะครับพี่”

‘ได้เลยน้องชาย แต่ตอนนี้ส่งข้อความไปบอกเธอก่อนว่าเธอกำลังตกใจอันตรายเธอจะได้ไหวตัวทัน’

“ครับ” ผมกดวางสายแล้วกดโทรศัพท์โทรออกไปหาเธอแทนที่จะส่งข้อความผมจะโทรจะชวนเธอคุยด้วยทันคงจะดีกว่าผมจึงได้รู้ว่าเธอไม่เป็นไร...

ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดดดเด

‘อะไรของคุณเนี่ยคุณอึน...เออ...จีฮุน!!!’ เธอกดรับสายพร้อมกับน้ำเสียงหงุดหงิดให้ตายเถอะ!!! คนอุตส่าห์เป็นห่วง

“ผมแค่โทรมาหาเพราะคิดถึง...”

 

20 นาทีต่อมา

 

 

‘นี่ถ้าคุณไม่พูดอะไรฉันจะวางละนะฉันคุยกับคุณมาจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะเนี่ย เป็นอะไรมากมั้ย’ เธอยังคงโวยวายไม่พอใจแบบนี้มาตลอดแต่ก็ไม่ยอมกดวางสาย...จนตอนนี้มาก็มาถึงร้านที่เธออยู่แล้ว

“เดินออกมาหน้าร้านครับ”

‘หมายความว่าไง’

“อยู่หน้าร้าน”

‘มารับทำไม?? ฉันมาฉลองกับลูกทีมฉันนะคุณจะมาทำไมมิทราบ!!’

“ก็คิดถึง”

‘อ่าา!!! นี่คุณเป็นบ้าหรือไง’

“รีบออกมาครับอยากให้ผมลงไปหาหรือไงผมจะได้แนะนำตัวเองกับเพื่อนของคุณว่าผมเป็นใคร” คำพูดของผมทำให้ปลายสายนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะรีบพูดขึ้นมา

‘ไม่ต้องเข้ามาอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวไปหา’ ผมยิ้มออกมาอย่างพอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไรต่อทำเพียงจ้องมองไปทางประตูทางออกของร้านอย่างจดจ่อพร้อมกับกวาดสายตามองไปบริเวณรอบๆหน้าร้านพยายามหาผู้ต้องสงสัย...ผมพยายามใช้ไบโอนิกสแกนใบหน้าของผู้คนที่อยู่รอบๆอย่างละเอียดแต่ก็ไม่เจอคนที่น่าสงสัย...ก่อนจะนึกบางอย่างออกแล้วหัวเราะกับความใจร้อนของตัวเอง...

“ฮึๆ โดนเล่นจนได้สินะ...เฮ้อ!!! โดนกับดักโง่ๆจนได้”

‘อะไรพึมพำอะไรของคุณอยู่ไหนเนี่ย’ ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเธอที่อยู่หน้าร้านอีกครั้ง

“หันซ้ายมาสิครับผมอยู่บนรถรีบมาได้แล้ว” พูดจบผมก็กดวางสายก่อนร่างบางจะค่อยๆเดินจ้ำอ้าวมาหา ผมมองตามเธอทุกฝีก้าวจนไม่ทันสังเกตบริเวณรอบๆและ ในตอนนั่นเองจู่ๆก็มีเสียงปืนดังขึ้น

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดึงทำให้ผมรีบลงจากรกด้วยความเร็วก่อนตะรีบวิ่งไปหายองมีที่โชคดีมากตอนที่มันยิงเมื่อกี้จู่ๆเธอก็เดินหันหลังกลับไปในร้านทำให้มันพลาดในนัดแรกพอนัดที่สองเจ้าตัวเลยสามารถที่จะหลบได้...

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมถามขึ้นทันทีที่มาหาถึงเธอส่วนไอ้คนที่ยิงเมื่อกี้ก็ขับรถออกไปเรียบร้อยผมไม่ได้จะตามหรอกผมมีวิธีตามง่ายกว่านั้น....แถมตอนนี้ทุกคนบริเวณนี้ต่างเริ่มมองมาที่เราสองคนแล้ว และ คนที่อยู่ในร้านต่างก็เริ่มทยอยกันออกมาเพราะเสียงปืนเมื่อกี้

“ไม่เป็นไร...แค่ตกใจนิดหน่อยว่าแต่มันอะไรกัน” เธอตอบผมพร้อมหายใจระรัวด้วยความตกใจ

“หัวหน้า!!! เกิดอะไรขึ้นค่ะเมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงปืน” และ เหมือนเพื่อนร่วมงานของเธอก็พากันออกมาดูเหมือนกันก่อนจะมีไอ้หน้าจืดคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับผลักผมกระเด็นออกจากข้างๆเธอก่อนมันจะจับตัวเธอพลิกไปพลิกมา

“ยองมีเกิดอะไรขึ้น!! เป็นอะไรหรือเปล่า” ผมมองอย่างไม่ชอบใจก่อนจะพูดขึ้น

“เธอไม่เป็นไรครับจะเป็นก็เพราะคุณทำอย่างนี้แหละ” คำพูดของผมทำให้ทุกคนหันมามองอย่างสงสัยก่อนหมอนั่นจะหันมาถาม

“คุณเป็นใคร...หรือว่า....” ผมขมวดคิ้วมองหน้าหมอนั่นอย่างไม่ชอบใจตั้งแต่เมื่อกี้ละก่อนไบโอนิกจะประมวลข้อมูลของหมอนี่มาให้ผม....ผมเดินไปดึงเธอออกมาจากหมอนั่นไม่ตอบคำถามอะไร

“คือว่า...เขาบังเอิญมาช่วยฉันพอดีนะ” แต่เธอโดนผมดึงมาก็พูดขึ้นมา และ คำพูดนั่นมันช่างไม่เข้าหูจริงๆ!!! บังเอิญมาช่วย???!!!! บังเอิญงั้นเหรอ!!!! เฮอะ!!!! ผมหันไปมองหน้าเธอพร้อมกับสายตาที่เย็นซาแต่เธอยังคงไม่หันมามองผมแถมยังพยายามจะดึงแขนออกจากมือผมด้วยที่กับไอ้หน้าจืดนั่นกลับยอมให้มันจับ!!!!

“ฮึ!!! บังเอิญสินะ!!” คำพูดของผมทำให้ทุกคนหันมามองหน้าผมสลับกับหน้าเธอไปมาอย่างไม่เข้าใจ....แต่ให้ตายเถอะไอ้หน้าจืดนั้นทำผมหงุดหงิดชะมัด

“หมายความว่าไงนี่หัวหน้ารู้จักเขางั้นเหรอค่ะ” คำถามของผู้หญิงผมสั่นคนหนึ่งดังขึ้นรู้สึกว่าเธอจะชื่อ แซยอง

“คือว่า...”

“ผมเป็นแฟนเธอครับผมชื่อคังจีฮุน และ ผมก็ไม่ได้บังเอิญมาช่วยด้วยพอดีผมมารับแฟนผมนะครับ” ผมพูดขึ้นอย่างเรียบๆ และ คำพูดของผมก็ทำให้เพื่อนร่วมงานของเธอทุกคนอ้าปากค้างอย่างตกใจร่วมถึงเธอด้วย..

“ห๊าาาาาา!!!!!! แฟนนนน???!!!!!”

 

 

ยองมี

 

 

“คุณเป็นบ้าอะไรถึงพูดแบบนั้นเนี่ย” ฉันหันไปโวยวายใส่เขาหลังจากที่ออกมาจากโรงพักเมื่อกี้เพราะตอนที่โดนยิงมีคนโทรไปแจ้งตำรวจทำให้ฉันต้องมาให้ปากคำเรื่องที่ยิงให้ตายเถอะ!!! และ นอกจากจะให้ปากคำกับตำรวจแล้วยังต้องมาโดนลูกน้อง และ เพื่อนร่วมงานนับสิบชีวิตสอบปากคำเรื่องของเขา!!!!!

“ใครบอกให้คุณพูดว่าผมบังเอิญไปช่วยละผมขีบรถตรงดิ่งมาช่วยแท้ๆ” เขาพูดขึ้นพร้อมกับโยนโทรศัพท์มาใส่มือฉันก่อนจะเดินไปที่รถฉันหยิบโทรศัพท์เขาขึ้นมาดูก่อนจะเห็นข้อความที่คนร้ายส่งหาเขา...ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งตามหลังเขาไป

“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันดีๆว่าจะเป็นแบบนี้ฉันจะได้ระวังตัวด้วย ดีนะที่ไม่โดนยิงเมื่อกี้” คำพูดของฉันทำให้เขาที่กำลังจะเปิดประตูขึ้นรถซุปเปอร์คาร์คันหรูหันมามอง

“ผมไม่อยากให้คุณตื่นตูมเดี๋ยวทางนั้นจะรู้ตัวไงละ ถ้าหมอนั่นมันรู้ว่าคุณรู้ตัวแล้วมันอาจยิงคุณทันทีที่คุณทำตัวมีพิรุธก็ได้”

“ถึงอย่างนั้นคุณก็ควรบอกฉันนะ” คำพูดของฉันทำให้เขาหันมาพูดอย่างเย็นซาก่อนจะขึ้นรถปิดประตูอย่างเคืองๆ

“ผมเป็นหว่งคุณแทบตายแต่คุณบอกว่าผมบังเอิญเจอคุณเฮอะ!! รีบขึ้นมาได้ละผมเหนื่อย” และ เหมือนว่าฉันกับเขาจะคุยกันไม่เข้าเรื่องนะ...ฉันถอนหายใจเล็กน้อยเดินขึ้นรถอย่างจำใจยังไม่ทันเคลียร์เรื่องที่เขาประกาศว่าเป็นแฟนฉันเลยด้วยช้ำแต่ดูเหมือนวันนี้เขาคงไม่ยอมพูดอะไรต่อแน่ๆดูจากสีหน้าละ....ให้ตายเถอะทำไมฉันต้องรู้สึกผิดกับคำพูดเมื่อกี้ด้วยนะ!!!!!

บรรยากาศในรถตอนนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดเขาไม่พูดอะไรสักคำทำหน้านิ่งๆขับรถไปฉันหันไปมองเขาพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างไม่เข้าใจว่าจะหนักใจไปทำไม!!! จนไม่นานเขาก็พาฉันมาถึงบ้านของเขาแทนที่จะพาฉันกลับคอนโดเขากลับพาฉันมาบ้านเขาแทน!!!!

“เอ๊ะ!! มาที่นี่.....”

“โดนยิงเมื่อกี้ยังคิดว่าที่นั้นจะปลอดภัยหรือไง” คำพูดราบเรียบของเขาดังขึ้นนั่นทำให้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆทันทีคือตอบธรรมดามันจะตายมั้ย!!!!

“อ่อ!!! โทษทีพอดีฉันโง่เองที่ไม่ทันคิด!!!”

“ครับ คุณก็ไม่ทันคิดตั้งนานอยู่แล้วเพราะถ้าคิดจริงๆคุณคงไม่บอกคนอื่นว่าผม บังเอิญ!!! ช่วยคุณ” เขาเน้นย้ำคำว่าบังเอิญอย่างแรงก่อนจะดับรถแล้วเดินลงไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังใส่ฉัน!!! หน่อยยยย!!!!!

“ทำท่าน้อยใจยังกับเด็กให้ตายเถอะ!!! จะอะไรหนักหนา!!!” ฉันลงจากรถเดินตามเขาเข้าไปในบ้านที่เมื่อคืนก็ค้างที่นี่ และ วันนี้ก็ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง!

พอเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นเขานั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ บาร์ฉันจึงทำเป็นไม่สนใจก่อนจะรีบเดินผ่านขึ้นไปที่ห้องที่เขาให้นอนเมื่อคืนนี้ทันที แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนเขาจ้องมาที่ฉันอย่างไม่วางตาสุดๆเพราะมันรู้สึกอึดอัดมากให้ตายเถอะ!!!!!!

“โอ๊ย!!!! คุณเป็นอะไรของคุณห้ะ!!! เป็นอะไรก็พูดมาสิ!!” ฉันทนไม่ไหวกับการทำแบบนี้จนสุดท้ายหันไปโวยวายใส่เขาเอง!!!! เขาวางจอกเหล้าลงบนโต๊ะก่อนจะพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“ผมคิดว่าผมกำลังหึงคุณนะ และ ตอนนี้ผมคงกำลังน้อยใจเพราะคุณ”

 

 

 

โฮใจเย็นนนนเน้นย้ำหลายรอบมากว่าบังเอิญฮ่าๆๆแค่นี้ก็งอนเป็นเด็กๆไปได้อิอิอิ

อันที่จริงเรื่องนี้คิดว่าจะไม่มีฉากน่ารักอะไรเลยนะเพราะตั้งใจจะทำเป็นแนวที่ชอบแต่คิดไปคิดมามันคงไม่เหมาะเท่าไหร่เลยตัดสินใจใส่เป็นแนวหวานๆปนด้วยหวังว่าจะไม่ว่าไรนะฮ่าๆไม่อยากให้ซีเรียสมาก

 

 

 

 

ความคิดเห็น