winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2562 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25
แบบอักษร

เบธออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้านได้สองอาทิตย์แล้ว สุขภาพร่างกายส่วนอื่นแข็งแรงปกติดี เหลือรอแค่ให้กระดูกนิ้วเท้าเชื่อมกันจนสนิท แล้วจึงค่อยถอดเฝือก ช่วงนี้ผู้พันดรัณให้เบธลาพักยาวไป งานต่างๆ ก็ให้หมวดดลและหมวดคีรีทำแทนไปก่อน แต่ก็มีบ้างที่ทั้งสองจะหอบมาให้เบธช่วยคิดถึงที่บ้าน

ส่วนหวานใจอย่างฝนต้นเมษา ก็แวะเวียนมาหาทุกวันหลังเลิกงาน

“สวัสดีค่ะ ป้าแป้ว น้าปราง”

“นั่งเลยๆ หนูฝน ป้าเตรียมของกินไว้ให้เพียบเลย”

“ขอบคุณมากๆ นะคะ แต่คราวหลังไม่ต้องทำเยอะขนาดนี้ก็ได้นะคะ ฝนเกรงใจค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจเลยลูก ป้ากับน้าปรางต้องขอบคุณหนูมากกว่า ที่คอยมาหาเจ้าเบธทุกวัน”

“ใช่จ้ะ ป้าแป้วพูดถูก หนูทำงานเหนื่อยทั้งวัน แล้วยังแวะมาที่นี่อีก เหนื่อยแย่เลย”

“ฝนอยากมาค่ะ ฝนไม่เหนื่อย”

คุณป้าคุณน้า และ หลานสะใภ้ทักทายกันยาวเหยียด ส่วนคนป่วยนั่งยิ้มภูมิใจ ที่แฟนทั้งสวย ทั้งใจดี ทั้งมารยาทดี น่ารักน่าชังอะไรเช่นนี้

“เอ่อ ป้าแป้ว น้าปรางคะ คือว่า วันนี้วันเกิดแม่ฝน ที่บ้านมีปาร์ตี้เล็กๆ ฝนอยากชวนทุกคนไปร่วมงานน่ะค่ะ แล้วเดี๋ยวฝนขับรถมาส่ง”

“ดีเลยลูก จะได้รู้จักกันไว้เนอะ ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ เดี๋ยวเราช่วยกันห่อของกิน แล้วเอาไปกินที่งานกัน”

ฝนต้นเมษายิ้มหวานๆ พยักหน้าตกลงกับผู้ใหญ่ทั้งสอง

“ทหารไปไหวอยู่ใช่มั้ย”

“ไหวค่ะ”

“แม่ฝนอยากเจอ”

“เจอสภาพเดี้ยงแบบนี้ ดูไม่เท่ห์เลย”

“ฝนว่า ก็ยังเท่ห์อยู่นะคะ”

เบธเอามือขึ้นมาจับคาง ทำหน้าหล่อๆ อย่างน่าหมั่นไส้

“แล้วนี่น้องเมธไปไหนล่ะคะ”

“อ๋อ ใช่ เมธไปค้างบ้านเพื่อน เห็นว่าไปทำรายงานอะไรซักอย่าง ไม่ต้องรอนะคุณ เราไปกันได้เลย”

“อืม แล้วก็ ฝนอยากชวนคุณดลเธอไปด้วยน่ะค่ะ เบธติดต่อให้ฝนทีสิคะ”

“เอามันไปทำไม เปลือง”

“คุณดลเธอน่ารัก อีกอย่าง ไปกันหลายๆ คนสนุกดีค่ะ แม่ฝนคงจะสดชื่น”

“ก็ได้ค่ะ เห็นแค่คุณแม่นะคะ”

เมื่อตกลงกันตามนั้น เบธก็จัดการติดต่อหมวดดล ซึ่งหมวดดลก็ตอบตกลงทันที แล้วทุกคนก็ไปเจอกันที่บ้านของฝนต้นเมษา ที่เดือนลดา พี่สาวของฝนและเพื่อนบ้านที่สนิทกันอีกสองสามคน ช่วยกันจัดเตรียมโต๊ะเก้าอี้ไว้ที่หน้าบ้าน พร้อมเตาปิ้งย่าง และอาหารหน้าตาน่าทานอีกมากมาย

 

ไม่นานนักทุกคนก็ไปถึงบ้านของฝนต้นเมษา บัดนี้ คุณแม่ปลายกันยา เจ้าภาพของงานนี้ มีใบหน้าที่สดชื่นแจ่มใส เพราะนานๆ ที ที่บ้านจะมีผู้คนเยอะและบรรยกาศครึกครื้น ฝนต้นเมษาที่รู้จักทุกคนก็ค่อยๆ แนะนำให้ทุกคนได้รู้จักกัน จากนั้นท่านผู้อวุโสก็นั่งคุยกันไป ทางสาวๆ ก็มารวมตัวกันตรงเตาปิ้งย่าง เม้ามอยบ้าง คอยนำอาหารไปเสิร์ฟให้ผู้หลักผู้ใหญ่บ้าง

“คุณฝนพาไอ้เบธมันมาทำไมคะ กินแรงชะมัด ทำอะไรก็ไม่ค่อยได้” หมวดดลกล่าว

“นั่นน่ะสิคะ ฝนว่า ฝนคิดผิดซะแล้วค่ะ”

“แหม ไอ้ดล กล้าพูดเนอะ”

“ก็จริงปะ เฮ้อ ว่าแล้วก็แกะกุ้งไปให้คุณแม่ คุณป้า คุณน้าดีกว่า ทุกคนชมว่า ดลแกะกุ้งดีค่ะ คุณฝน พี่เดือน”

“น้องดลแกะกุ้งเก่งจริงๆ ค่ะ พี่เดือนเห็นด้วย”

“อ้าว พี่เดือน ไปชมมันทำไมคะ พี่เดือนต้องเข้าข้างเบธสิคะ”

“พี่ก็พูดไปตามเนื้อผ้า”

“เห็นมะ”

ดูเหมือนว่า คนที่สร้างสีสันในงาน จะเป็นหมวดดลที่ช่างพูดช่างเจรจา ทั้งอ้อนผู้ใหญ่เก่ง แล้วก็ทะเลาะกับเด็กด้วยกันเก่ง ทำเอาทุกคนยิ้มและหัวเรากันครื้นเครง

“ฝน เบธว่า เบธต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว ไม่งั้นไอ้ดลได้หน้าไปคนเดียว”

“จะทำยังไงคะ ทหารขาเดี้ยง”

“ฝนช่วยเบธนิดนึงนะ”

ว่าแล้ว ฝนต้นเมษาก็ต้องช่วยให้แฟนตัวเองได้หน้า ด้วยการเข้าบ้านไปเอาโน้ตบุ๊คต่อลำโพง ต่อไมโครโฟน ให้เบธโชว์น้ำเสียงหวานๆ

“โว้ยยยยยยย เยอะเรื่อง เกินเบอร์มากๆ อีเบธ”

“ร้องไม่เป็นก็เงียบไป”

เบธทำหน้าแบบผู้ชนะ ก่อนจะให้ฝนช่วยพยุงไปใกล้ๆ กับหน้าจอคอม แล้วก็ค่อยๆ นั่งลงบเก้าอี้ที่ฝนอีกนั่นแหละเตรียมไว้ให้

“เนื่องในวันเกิดของคุณแม่กันยา บุคคลที่สวยที่สุดในงานวันนี้ เบธก็เลยอยากจะมอบบทเพลงเพราะๆ เคล้าคลอการรับประทานอาหาร และขออนุญาตอวยพรให้คุณแม่มีความสุข สุขภาพแข็งแรงๆ นะคะ”

เบธเกริ่นนำสักเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มร้องเพลง บทเพลงหวานๆ ที่เบธคิดว่า แม่ของฝน ป้าๆ น้าๆ และทุกคนน่าจะเคยได้ฟัง เป็นเพลงเก่าที่เพราะมากๆ เพลงหนึ่ง

“ปลายฟ้า...แค่หลับตาลง คงพบกัน โอบกอดดวงใจ สายสัมพันธ์ ท่ามกลางความฝัน ของเรา...”  

เสียงหวานๆ ของเบธดังกังวานแว่ว และทั้งๆ ที่ตั้งใจจะร้องให้กับคุณแม่ แต่ยิ่งร้องเบธก็รู้สึกว่า คิดถึงลูกของคุณแม่มากกว่า ฝนต้นเมษาที่ก็นั่งฟังอยู่ใกล้ๆ นั่นแหละ มองเมธ มองแล้วก็อมยิ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับเสียงของผู้หญิงอันเป็นที่รัก 

เมื่อเบธร้องจบ ทุกคนก็ปรบมือให้เบธ เบธยิ้มอย่างภูมิใจ แต่พอวางไมค์หมวดดลกับป้าข้างบ้านของฝน ก็จับมือกันออกมาเต้นเพลงมันสนุกๆ อย่างเพลง เต่างอย ทุกคนก็ลืมเสียงหวานๆ ของเบธไปทันที 

“ฝนคิดไม่ผิดจริงๆ ค่ะที่ชวนคุณดลเธอมาด้วย เธอเข้ากับทุกคนได้รวดเร็วมากๆ นี่ฝนยังไม่เคยเต้นกับป้าแกแบบนั้นเลยนะคะ”  

“โถ่ว ฝนก็ชมมันจัง ไม่เห็นชมเบธบ้างเลย”  

“สำหรับฝนนะคะ ที่รักร้องเพลงเพราะที่สุดในโลกค่ะ แบบนี้โอเคมั้ย”  

เบธอมยิ้ม พยักหน้าตอบ 

งานเลี้ยงดำเนินผ่านไปจนเริ่มดึก ผู้สูงอายุดูเริ่มง่วงๆ กันแล้ว ฝนต้นเมษาก็ขอแรงหมวดดลไปช่วยกันจุดเทียน แล้วนำเค้กฝอยทองที่ซ่อนไว้ออกมาเซอร์ไพรส์มารดา 

“แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู้ แฮปปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู้....”  

เค้กฝอยทองรสชาติอร่อย ถูกตัดแบ่งให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เมื่อกินกันจนหมด ทุกคนก็แยกย้าย 

“แม่หนูฝน มีความสุขมากๆ นะ สุขภาพแข็งแรงนะ” ป้าแป้วและน้าปรางอวยพรวันเกิดให้แม่ของฝน ก่อนที่จะขอตัวกลับ 

“ขอบคุณทั้งมากๆ นะคะ ไว้วันหลังมากันอีกนะคะ”  

“อีกอย่างนึงนะแม่หนูฝน หนูฝนน่ารักมากๆ ขอจองตัวไว้ก่อนได้มั้ย” ป้าแป้วรีบทาบทาม 

“ฝากลูกสาวด้วยนะคะ ป้าแป้ว น้าปราง ของหนูเบธ” แม่ของฝนก็ตบปากรับคำทันที 

 

 

“ฝนคะ”  

“คะ”  

“ให้ไอ้ดลไปส่งป้าแป้วกับน้าปรางเนอะ”  

“เอ่อ ทำไมล่ะคะ ฝนไปส่งก็ได้ แค่นี้เอง เอ๊ะ หรือว่า..”  

“เบธค้างกับฝนคืนนี้ได้มั้ย พรุ่งนี้ฝนไม่ได้ไปทำงานนี่”  

ฝนต้นเมษายิ้ม มองหน้าคนแผนเยอะอย่างเบธ 

“ร้ายนะคะ ทหาร”  

“ทหารไม่มีแรงทำอะไรหรอก เนี่ย ขาก็เจ็บ”  

“ค่ะ ก็ได้ค่ะ ตามใจค่ะ”  

พอตกลงกันเสร็จ ทั้งคู่ก็ไปแจ้งเรื่องกับหมวดดล แน่นอนว่า หมวดดลก็ต้องแซวใหญ่โต แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี พอทุกคนกลับไป เดือนลดาพาแม่เข้าไปนอน ก็เหลือฝนกับเบธที่หน้าบ้านสองคน 

“ทหารรู้ใช่มั้ยคะ ว่าทำไมฝนยังไม่เข้าบ้าน”  

“เก็บของ”  

“ถูกค่ะ ฝนต้องเก็บของ ล้างจานจนเสร็จ ถึงจะได้ขึ้นห้องนอนนะ”  

“เบธจะช่วยให้เต็มที่ที่สุดนะ อย่าว่าเบธกินแรงเลย”  

“ไม่ต้องเลยค่ะ แค่นี้เอง ฝนทำได้ จริงๆ เบธไปรอในบ้าก่อนก็ได้นะ”  

“ไม่เอาอะ เบธจะอยู่กับฝน”  

“ทหารนี่ ก็น่ารักเนอะ”  

 

จนทุกอย่างเรียบร้อยก็เที่ยงคืนกว่าๆ ฝนต้นเมษาพยุงเบธขึ้นไปบนห้องนอน แล้วตัวเองก็ไปอาบน้ำเย็นชื่นใจตัวหอมฟุ้ง แล้วก็ออกมานั่งที่ปลายเตียง 

“เบธอาบได้ใช่มั้ย”  

“อาจจะใช้ท่ายากนิดนึง แต่อาบได้ค่ะ”  

“ส่วนเสื้อผ้าก็ เอ่อ ยืมของฝนก่อนก็แล้วกันเนอะ ทหารคงใส่ได้นะ” จริงๆ แล้วก็เขินมากๆ แต่ฝนก็ทำเป็นนิ่งๆ  

“ได้หมดค่ะ จะให้ใส่ก็ได้ ไม่ให้ใส่ก็ได้”  

“ไปอาบน้ำและใส่เสื้อผ้าค่ะ”  

เบธอมยิ้มกรุ้มกริ่ม เหมือนโดนดุแล้วมีความสุข ค่อยๆ ลุกขึ้น หยิบไม้ค้ำยันคู่ใจ ค่อยๆ เดินเข้าห้องน้ำไป  

ผ่านไปนานพอสมควรกว่าจะออกมา จากนั้นก็มานั่งข้างๆ ฝนอยู่ที่ปลายเตียงนอน 

“นอนกันเนอะทหาร ดึกแล้ว”  

“อย่าเพิ่งนอนได้มั้ย”  

“หืม ทหารไม่ง่วงเหรอคะ”  

เบธส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะเนียนเข้าไปกอด 

“แผนเยอะที่สุดเลยค่ะ”  

“ค่ะ”  

“ยอมรับง่ายๆ เกินไปไหมคะ”  

“ครึ่งตัวบนของฝน คืนนี้เป็นของเบธได้มั้ย” มือก็กอด ตาก็สบตา เสียงก็อ้อน 

“คะ หมายถึงยังไงคะ”  

คนฟังกะพริบตารัวๆ ตกใจ ปนสงสัย  

ไอ้ให้น่ะ ให้ได้ แต่มันจะได้ จริงๆ เหรอ 

“ได้มั้ยคะ คนดี”  

ฝนต้นเมษามองสายตาเยิ้มๆ ของเบธ ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่เข้าไปจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของเบธ แทนคำว่าตกลง แต่พอเธอจะดึงริมฝีปากกลับมา เบธรั้งเธอเอาไว้ด้วยจูบอันเร่าร้อน  

นอกจากริมฝีปาก ก็ยังจะมีมือนุ่มๆ เบธนำพาให้ฝนขึ้นมานั่งบนตักแบบหันหลังให้ จากนั้นก็ค่อยๆ จัดการกับกระดุมบนเสื้อนอนของฝนทีละเม็ด ระหว่างนั้นก็ลงปากกับจมูกไปที่ใบหู ซอกคอ มันทั้งนุ่มนวลและก็เร่าร้อน ฝนต้นเมษาพยายามจะระงับอารมณ์ตัวเองให้มันอยู่ในระดับที่จะไม่ทำให้ตัวเองต้องเขินมากเกินไปเมื่อทุกอย่างจบลง แต่นั่นแหละ ใครจะไปทนได้ 

เมื่อเสื้อตัวนอกหลุดไป แผ่นหลังทั้งแผ่นก็เป็นของเบธจริงๆ ทั้งปาก ทั้งจมูก ไหนจะลิ้นอันแสนซุกซนอีก แต่ที่ซุกซนยิ่งกว่าก็คงจะไม่พ้นสองมือนั่นแหละที่จัดการอวัยวะเบื้องหน้าอย่างไม่ปราณีเอาเสียเลย ทำเอาฝนแทบจะหมดแรง เสียงลมหายใจของเบธที่หูของเธอ ยิ่งทำให้ทุกอย่างมันพรุ่งพร่าน ภายในเริ่มร้อน เนื้อตัวเริ่มจะหดเกร็ง เบธเริ่มส่งมือข้างหนึ่งลงไปเบื้องล่าง ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยผ่านชุดนอนอันเบาบางลงไปอย่างง่ายดาย 

“เบธ...เบธ...”  

ฝนเรียกชื่อเบธ ขณะที่เบธขยับมือที่อยู่ด้านบนและด้านล่างพร้อมๆ กัน  

“เบธ...เบธ..... 

 

ค่ำคืนแรกของทั้งคู่ผ่านไปได้ด้วยดี มีคนหนึ่งขึ้นสวรรค์แบบไม่ทันตั้งตัว ส่วนอีกคนหนึ่งที่วางแผนมาอย่างดี ก็รู้สึกเหมือนว่าได้ขึ้นสวรรค์ไม่ได้แตกต่างกันนัก  

 

จนกระทั่งรุ่งเช้า 

เบธลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่า ฝนต้นเมษาไม่ได้อยู่บนห้องนอนแล้ว มีเสื้อผ้าที่เธอเลือกไว้ให้วางอยู่ตรงที่ที่เธอนอนเมื่อคืน เบธนั่งอมยิ้ม เพราะความรู้สึกเมื่อคืนมันยังตราตรึงอยู่ แต่เพราะคิดถึงภรรยาคนสวยก็เลยรีบอาบน้ำแล้วลงไปหา 

“เบธมากินข้าวกัน เจ้าฝนตื่นมาทำไว้ให้แต่เช้าเลยนะ”  

พอเบธมาถึง ทั้งฝน เดือนลดา และแม่ นั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวพร้อมแล้ว เนี่ย มันจะเขินกันก็ตรงนี้ 

ทุกคนกินข้าวพร้อมกันด้วยบรรยากาศอบอุ่น เบธชวนเดือนลดาและแม่คุยเรื่องงานเมื่อคืนอย่างสนุก แล้วก็ชวนคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปเรื่อย แล้วก็มีแอบมองหน้าฝนเป็นระยะ เธอดูเขินเบธมากทีเดียว 

พอกินข้าวเสร็จ เบธก็ชวนฝนไปนั่งเล่นที่หน้าบ้าน 

“วันนี้อากาศดีเนอะ” นี่เป็นประโยคแรกที่ฝนพูดออกมา 

เบธพยายามกลั้นยิ้ม แต่คนเราอะนะ พอยิ่งกลั้น มันจะยิ่งหลุด 

“นี่ ยิ้มอะไรขนาดนั้นคะ”  

“เบธมีความสุข เบธยิ้มไม่ได้เหรอ”  

“ก็มัน...”  

“เขิน”  

“อื้อ”  

“คุณรู้มั้ย ว่าเมื่อคืน คุณน่ะ..”  

“หยุดเลยนะ”  

เบธรีบเม้มปาก แต่ก็ยังคงยิ้ม 

“คนอะไรก็ไม่รู้ ขี้โกง บอกว่าครึ่งตัว ไอ้เราก็นึกว่าแค่...” ทั้งๆ ที่ตัวเองบอกให้หยุด แต่ก็ยังจะพูดต่อ 

“แล้วชอบมั้ยล่ะคะ”  

เบธยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ ฝนก็ก้มหน้าก้มตา ยิ้มและเขิน 

“มองหน้าเบธหน่อยค่ะ มอง แล้วบอกว่า ชอบมั้ย”  

ฝนก็เลยเหลือบตาไปมองนิดหน่อย แล้วก็พยักหน้านิดนึง แต่แค่นั้น ก็ทำให้เบธยิ้มกว้าง 

ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบแล้วดึงมากอด 

“เบธรักคุณนะ คุณฝน เบธรักคุณที่สุดเลย”  

“ก็ลองไม่รักดูสิ”  

“กลัวแล้วคับ เบธกลัวแล้ว”  

“แล้วทหารจะรับผิดชอบฝนยังไง”  

“แต่งงานค่ะ แต่งงานสถานเดียว” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น