เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

27 : อาการที่เริ่มแย่ลง?

ชื่อตอน : 27 : อาการที่เริ่มแย่ลง?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 674

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2562 22:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
27 : อาการที่เริ่มแย่ลง?
แบบอักษร

 

*คำเตือน ตอนนี้ค่อนข้างมีคำหยาบนะจ้ะ!!

 

"นี่....ปล่อยก่อนสิ" ฉันบอกพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดหลัง ของคนที่ยังคงซุกหน้ากับซอกคอกอดฉันแน่นไม่ยอมปล่อย

"ไม่..."

โซ่พูดเสียงอู้อี้ พร้อมกับยิ่งฝังใบหน้าซุกแน่น จมไปกับซอกคอหอมกรุ่นของเหมือนฝัน

มือแกร่งที่ยังกอดรัดเอวบางอยู่ เริ่มออกแรงพยายามดึงร่างบางของเหมือนฝันให้ลงไปนอนบนเตียงด้วยกัน

"โซ่!..ทำอะไรเนี้ย!!" ฉันเริ่มโวยวาย เมื่อจู่ๆคนป่วยเขาก็ออกแรงดึงรั้งฉัน จนเสียหลัก ลงไปนอนบนเตียงนุ่ม แขนแกร่งของโซ่ก็กอดรัดฉันเอาไว้เสียแน่นหนา พยายามจะลุกขึ้นก็ทำไม่ได้

"ง่วง..."

"ง่วงอะไรเล่า...นายเพิ่งจะตื่นเองนะ!" ฉันโวยกับคำตอบข้างๆคูๆของเขา พร้อมกับพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอด แต่ก็ไม่สำเร็จ นี่เขาป่วยอยู่จริวๆหรือเปล่าเนี้ย! ทำไมแรงเยอะจริง

"อย่าดิ้นสิฝัน"

"ก็...!!"

แอ๊ดดด

"เอ่อ....พี่มารบกวนพวกเธอสินะ"

ทั้งโซ่และเหมือนฝัน ต่างก็รีบหันควับไปมองทางต้นเสียงของชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาว ที่เปิดประตูเข้ามาพอดี และเห็นทั้งสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียง

"ปะ..เปล่าค่ะพี่กันต์ มันไม่มีอะไร" ฉันรีบบอกพี่กันต์ ที่ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้อง ด้วยความรีบร้อน พร้อมกับเด้งตัวออกจากอ้อมแขนของโซ่ และลุกออกจากเตียงไปยืนอยู่เงียบข้างๆแทน

"มาทำไมเนี้ย?" โซ่ถามออกไปเสียงขุ่น พร้อมกับดันตัวขึ้น กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงพนักพิงหัวเตียง

"แม่นายโทรตามให้พี่มาดูอาการนายน่ะสิ" พี่กันต์พูดเสียงเนือยๆ พร้อมกับก้าวขายาวๆของเขา เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง มองโซ่อย่างเซ็งๆ

"เอ่อ...งั้นฝันออกไปรอข้างนอกนะคะ" เมื่อคิดว่าอยู่ไปก็เกะกะพี่กันต์เปล่าๆ ฉันจึงรีบเอ่ยขอตัวออกไปข้างนอกทันที

"ไม่ให้ไป" ฉันทำหน้าลำบากใจ เมื่อโซ่เขาเหมือนว่าจะไม่ยอมให้ฉันออกไป

"อยากให้เธออยู่ฟังพี่วินิจฉัยอาการนายสินะ"

"ฝันโซ่หิวแล้ว" เขารีบกลับคำเร็วไว เมื่อถูกพี่กันต์ขู่แบบนั้น

"ฝันเมื่อกี้พี่เดินผ่านมา เห็นในครัวกำลังง่วนกันเลยทีเดียว พี่ว่าฝันลงไปช่วยน้าพิมพ์กับป้าบัวทำอาหารเถอะ"

"ค่ะ..." ฉันพยักหน้าตกลง พร้อมกับเดินตรงไปที่ประตู แต่ก็มิวายต้องหันกลับไปดูทั้งโซ่ทั้งพี่กันต์ ที่มีท่าทีแปลกๆจนน่าสงสัย...ทำไมต้องไม่อยากให้ฉันอยู่ฟังพวกเขาด้วยล่ะ?

ร่างบางคิดอย่างฉงนสงสัย แต่สุดท้ายก็ยอมตัดใจ เปิดประตูเดินหายลงไปชั้นล่างของบ้านทันที

 

[part : โซ่]

 

"ไงไอ้เสือ...สภาพเหมือนหมาเลยนะ" ผมมองค้อนใส่ไอ้พี่กันต์ ที่อ้าปากเหน็บแนมผม ก่อนที่จะหย่อนก้นลงมานั่งบนเตียงข้างๆกัน

"พูดมากว่ะพี่"

"หึ...แล้วเป็นไงวะ ไปทำอีท่าไหน ถึงได้โดนไข้แดกแบบนี้"

"ต่อยคนมา แผลมันระบม"

"หึ อ่อนสัส"

"เหอะ!!"

ผมเบ้ปากให้ไอ้คนตีสองหน้า ที่พอไม่มีบุคคลที่สาม มันก็จะสลัดคราบคุณหมอเทพบุตรที่สุดแสนจะใจดีและอบอุ่นนั่นออกทันที เหลือแต่คราบไอ้พี่กันต์สันดานหมาอย่างที่ผมกำลังเจออยู่ตอนนี้

"เห้อ....กูพูดตรงๆเลยนะโซ่ อาการมันเริ่มแย่ลงแล้วนะเว้ย มึงดูแลตัวเองดีๆหน่อยดิวะ"

คุณหมอหนุ่มประจำตระกูล หรือว่าคุณหมอกันต์ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับมองจ้องไปที่คนที่เปรียบเสมือนเป็นทั้งเจ้านายและรุ่นน้องที่เขารัก คิ้วขมวดอย่างเคร่งเครียด

"......" ผมนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก อย่างคนที่รับมือไม่ทัน เมื่อจู่ไอ้พี่กันต์มันก็พูดเรื่องเครียดๆออกมาซะงั้น

"ช่วงนี้อาการเป็นไงบ้างวะ?"

"....." ผมเงียบ ไม่อยากที่จะบอกเขาไปถึงอาการที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ บอกตามตรงเพราะผมกลัว...กลัวที่จะได้ยินคำวินิจฉัยของพี่มันจริงๆ

"โซ่.."

คุณหมอหนุ่มเรียกรุ่นน้องเสียงเข้ม เมื่อเขาไม่ยอมให้ความร่วมมือเลย

"......"

"นายช่วยให้ความร่วมมือหน่อยเถอะนะ...ถือว่าพี่ขอร้อง" ผมมองพี่กันต์ที่จ้องมองมาที่ผมด้วยแววตาที่จริงจังมาก

"ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก มีไข้เฉยๆไงพี่"

"โซ่ อย่าโกหกพี่"

หมอกันต์ว่าเสียงดุ เมื่อจับได้ว่าคนตรงหน้าเขาโกหกออกมาคำโต เพราะอยู่และเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก มีหรือ ที่ไอ้คำโกหกที่มันไม่ได้แนบเนียนอะไรเลยของเด็กรุ่นน้อง คนอย่างเขาจะดูไม่ออก

"เห้อออ....ช่วงนี้ผมป่วยง่าย เหนื่อยง่ายมากเป็นพิเศษ แล้วผิวก็แพ้ง่ายด้วย" ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยอมบอกอาการให้พี่กันต์รู้อย่างยอมจำนน เมื่อรู้ว่าต่อให้ฝืนโกหกออกไป ยังไงพี่มันก็จับได้อยู่แล้ว

"อืม....โอเค"

หมอกันต์รับฟัง สองนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ถูกยกขึ้นมาลูบไล้ที่ปลายคางคม พร้อมกับพยักหน้าหงึกหงัก จดจำทุกคำพูดของรุ่นน้องหนุ่มเอาไว้ในสมอง

"ตรวจพอยังครับหมอ...คนไข้อยากพักผ่อนชิบหายเลย" ผมแกล้งพูดออกไปด้วยน้ำเสียงกวนตีน ให้คนตรงหน้านี้หงุดหงิดเล่นๆ

"กวนส้นตีนแล้วครับคนไข้...เอาล่ะๆเสร็จพอดี งั้นหมอไม่กวนแล้วนะครับ บ๊ายบาย~ อย่าพึ่งตายนะครับ อยู่เป็นภาระให้หมอไปนานๆล่ะ"

"ไอ้หมอเวร หึหึ"

ผมด่าไล่หลัง พร้อมกับหลุดหัวเราะออกมา มองตามแผ่นหลังของไอ้คุณหมอตัวสูง ที่มันพาขายาวๆของตัวเองเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ผิวปากออกไปทางประตูแล้วเรียบร้อย

"เอ้อ!...เดี๋ยวจะทิ้งยาเอาไว้ให้ อย่าลืมยัดห่าข้าวแล้วก็แดกยาตามลงไปทันทีด้วยนะครับ"

เสียงกวนๆของคุณหมอหนุ่ม ที่ดังลอดเข้ามาจากอีกฝั่งหนึ่งของประตู ทำให้คนที่กำลังจะล้มตัวลงนอนอีกครั้งถึงกับชะงัก ก่อนหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงครางทุ้มต่ำในลำคอ เป็นอันว่าตกลง และจะเชื่อฟังคำสั่งของกันต์เป็นอย่างดีแน่ๆ

 

ก๊อกๆ!!

ผมล้มตัวลงนอนได้สักพักคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เสียงประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงๆหนึ่งที่ผมจดจำได้ขึ้นใจ

"โซ่...หลับอยู่รึเปล่า พี่เอาข้าวต้มมาให้"

"อืม...ยังไม่หลับครับ" ผมเอ่ยรับ พร้อมกับดันตัวลุกขึ้น นั่งพิงที่หัวเตียงเหมือนเดิมอีกครั้ง

"อ่า...ไม่หลับก็ดี งั้นกินข้าวต้มนี่สักหน่อยสิ น้าพิมพ์บอกว่านายยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า"

เหมือนฝันว่า พร้อมกับเดินยกถาดที่มีถ้วยข้าวต้มกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลาย เดินเข้ามาใกล้ๆกับชายหนุ่ม ที่นั่งรออยู่บนเตียง

"ไม่หิว" ผมบอก เพราะถึงแม้ว่ากลิ่นมันจะหอมมากจริงๆ แต่ท้องผมมันกลับไม่รู้สึกหิว หรือว่าอยากยัดอะไรลงไปเลยสักนิด

"มาเถอะ กินสักหน่อยสิ เดี๋ยวพี่ป้อน"

พูดจบเหมือนฝันก็หย่อนสะโพกมนลงนั่งบนเตียง ข้างๆกับร่างหนาของโซ่ทันที วางถาดข้าวต้มลงบนต้นขาขาว ก่อนที่มือเรียวจะค่อยๆบรรจงตักข้าวต้มหอมกรุ่นควันฉุยขึ้นมาเป่าเบาๆ เพื่อไล่ความร้อน แล้วยื่นไปที่ริมฝีปากหนาที่แดงน้อยๆจากพิษไข้ของอีกคนทันที

ผมมองทุกๆการกระทำของผู้หญิงตรงหน้า ที่เธอตั้งใจทำให้ผม ที่เธอดูแลผมเป็นอย่างดี...ทั้งที่ผมทำตัวแย่ๆใส่เธอไปตั้งเยอะ แต่เธอกลับไม่เคยเกลียดผมสักที

ให้ตายสิ ฝันยังคงใจดีและน่ารักไม่เปลี่ยนเลย ดีแบบนี้คนอื่นๆต้องพากันชอบเธอกันหมดแน่ ผมหวงจัง ยังมีสิทธิ์อยู่รึเปล่านะ อ่า...ผมอยากหายป่วยเร็วๆจัง

 

.............................................................................

มาแล้วจ้าาาาาาาาาาา.....พาน้องๆมาส่งให้นักอ่านที่รักทุกคนแล้ว😍😍 หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ

ยังไงก็ฝากไลค์+คอมเม้นท์ หรือว่าจะกดติดตามกันก็ได้นะจ้ะไม่ว่ากัน 5555

ฝากด้วยน้าใกล้จะจบแล้ว รักจ้าจ๊วบบบบบบบ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น