email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนเดียวจบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 335

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ธ.ค. 2562 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนเดียวจบ
แบบอักษร

คำบอกลาของ”แม็กซ์” 

 

"คุณเป็นลูคีเมียระยะสุดท้ายค่ะ" 

 

"อาจจะอยู่ได้ไม่เกิน  60 วัน หมอเสียใจด้วยค่ะ" 

 

คำพูดที่ออกมาจากปากของหมอคนสวย ทำให้ร่างสูงของแม็กซ์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ สติของร่างสูงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดวงตาเหม่อลอย ม่านตาเริ่มมีน้ำใสไหลออกมา จนคุณหมอเอ่ยทัก สติของร่างสูงจึงกับมา 

 

“มันไม่มีทางรักษาเลยหรอครับหมอ”แม็กซ์เอ่ยถามหมอเสียงเบา 

 

“คุณแม็กซ์เป็นลูคีเมียระยะสุดท้ายแล้วนะคะ ซึ่งมันแทบจะไม่มีโอกาสรอดหรือหายได้เลยค่ะ แล้วคุณแม็กซ์ก็ต้องทานยาที่หมอให้ด้วยนะคะ เผื่อมันจะช่วยยื้อเวลาการมีชีวิตอยู่ของคุณค่ะ” 

 

“ครับผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณนะครับหมอ ผมลาล่ะครับ” ร่างสูงของแม็กซ์กล่าวขอบคุณหมอ แล้วเดินออกไป แต่ก่อนที่ร่างสูงของแม็กซ์จะเดินออกไปนั้น หมอคนสวยพูดกับแม็กซ์มาประโยคนึง จนทำให้แม็กซ์ถึงกับเข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้น  จนคุณหมอคนสวยรีบไปพยุงให้ร่างสูงนั่งบนเก้าอี้ แม็กซ์ปล่อยโฮออกมาจนไม่เหลือซากความลูกผู้ชายมาดแมนอยู่ 

 

“เรื่องนี้คุณควรบอกคนที่คุณรักมากที่สุดนะคะ” 

 

“ฮึก ฮือ ทำไมครับคุณหมอ ฮึก ฮือ” 

 

“ผมไม่อยากบอกเค้าเลย ฮึก ผมกลัวเค้าเสียใจ” 

 

“ฮึก ผมกลัวเค้ารับไม่ได้ ฮือ ฮึก” 

 

“ผมไม่อยากเห็นเค้าทรมานใจ” 

 

“ที่ต้องมาเห็นสภาพร่างกายผมเป็นแบบนี้ ฮึก” 

 

“คุณแม็กซ์ใจเย็นๆนะคะ” 

 

“การที่เราบอกคนใกล้ตัวว่าเรากำลังจะอยู่บนโลกนี้อีกได้ไม่นาน มันเป็นสิ่งที่ดีนะคะ” 

 

“แต่ผมไม่อยากให้เค้ารู้  เค้าอ่อนแอเกินไปที่จะรับรู้เรื่องนี้” 

 

“......” 

 

“หมอช่วย” 

 

“.....” 

 

“แกล้งเป็นแฟนผมได้ไหมครับ” 

 

“.....” 

 

“เพื่อที่ทำให้เค้า ตัดใจจากผมแล้วไปมีคนใหม่ ฮึก” 

 

“......” 

 

“คนใหม่ที่ดูแลเค้าได้ดีกว่าผม”คำพูดของแม็กซ์ทำเอาหมอคนสวยถึงกับไปไม่เป็น คุณหมอได้แต่เงียบ แล้วกอดปลอบร่างสูงของแม็กซ์อยู่อย่างนั้น 

 

“ตะ แต่ว่าดิฉัน” 

 

“นะครับคุณหมอ” 

 

“เอ่อ...” 

 

“คุณหมอช่วยผมได้ไหมครับ ถือว่าช่วยผมก่อนที่ผมจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว”คุณหมอคนสวยพยักหน้าเบาๆ ใจจริงเธอก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอก เธอไม่อยากทำลายความรักของคนสองคน แต่ทว่ามันเป็นคำขอของร่างสูงที่ขอก่อนที่เขาจะไม่มีลมหายใจบนโลกนี้อีกต่อไป 

 

หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาล ร่างสูงของแม็กซ์ก็แวะที่สวนสาธารณะก่อน แม็กเลือกที่จะนั่งมุมเงียบๆไม่มีผู้คน ตอนนี้แม็กซ์ไม่พร้อมที่จะเจอกับร่างบาง เขาไม่รู้จะบอกร่างบางยังไง เขาอ่อนแอมากๆ ณ ตอนนี้  ร่างสูงนั่งเหม่อลอย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาคิดแค่ว่าต่อไปเขาควรทำไงดี แล้วถ้าเขาทำอะไรลงไปในภายภาคหน้าที่กำลังจะถึง “มิวสิค” จะโกรธเขาไหม จะเสียใจไหม  แล้วมิวสิคจะรับได้ไหม ร่างสูงได้แค่คิดไปต่างๆนาๆจนเวลาล่วงเลยผ่านไปประมาณ30นาที แม็กซ์ค่อยลุกออกจากที่นั่งแล้วมุ่งหน้ากลับคอนโด แม็กซ์พร้อมแล้วกับการที่จะต้องเผชิญหน้ากับร่างบางอย่างมิว 

 

#คอนโด 

 

“อ้าวแม็กซ์!! กลับมาแล้วหรอ” ร่างบางที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็พบกับร่างสูงของแม็กซ์นั่งอยู่ปลายเตียง 

 

“อื้อ”แม็กซ์ตอบกลับไป พร้อมลุกเดินไปหามิวสิคที่กำลังแต่งตัวอยู่หน้าตู้ แม็กซ์เดินเข้าไปโอบกอดมิวสิคจากทางด้านหลัง พร้อมกับคบเม้มเบาๆแถวซอกคอของมิวสิค จนเกิดลอยแดงเด่นชัด 

 

“อื้อ แม็กซ์ มิวขอใส่เสื้อผ้าแปปนึง”แม็กซ์ผละออกจากร่างบาง 

 

“มิว” 

 

“หื้ม ว่าไง” มิวสิคที่แต่งตัวเสร็จแล้วหันไปหาแม็กซ์พร้อมกับเอามือคล้องคอร่างสูง 

 

“วันนี้ แม็กซ์ไปหาหมอตามที่มิวบอกแล้วนะ”ร่างสูงพูดไปฝืนยิ้มไป 

 

“จริงหรอ แล้วหมอว่าไงบ้างอะแม็กซ์”ร่างบางถามพร้อมกับลากแม็กซ์มานั่งที่ปลายเตียง 

 

“หมอบอกว่า แม็กซ์ไม่สบายน่ะมิว สงสัยแม็กซ์คงพักผ่อนน้อย”ร่างสูงเลือกที่จะโกหกร่างบางอย่างมิว สิค ตอนแรกร่างสูงอย่างแม็กซ์เตรียมใจที่จะมาขอจบสถานะของเขากับร่างบางตอนนี้ แต่ทว่าจิตใจเขายังไม่แข็งแรงพอที่จะบอกออกไป 

 

“เห็นไหม มิวเคยบอกแล้วไงว่าอย่าทำงานหักโหมเกินไปเห็นไหมไม่สบายเลยเนี่ย ถ้าแม็กซ์เป็นอะไรไป มิวคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ” 

 

“อึก!!” คำพูดของมิวทำเอาร่างสูงถึงกลับจุกไปในอก เหมือนกับมีใครต่อยมาที่อกข้างซ้าย จิตใจของร่างสูงไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จู่ๆน้ำตาของแม็กซ์ก็ไหลออกมาสะงั้น จนมิวสิคตกใจ 

 

“แม็กซ์!! แม็กซ์ร้องไห้ทำไม” เสียงของมิวสิคทำให้สติของแม็กซ์กลับมา แม็กซ์พึ่งรู้ว่าตัวเองร้องไห้ก็รีบเช็ดน้ำตา แล้วปั้นหน้ายิ้มให้มิว 

 

“อ๋อป่าว ไม่มีอะไรหรอก แม็กซ์ก็แค่แสบตาน่ะ”แม็กซ์ก็เลือกที่จะโกหกออกไปเช่นเดิม มิวสิคที่สงสัยอยากจะถามแม็กซ์ก็ไม่กล้า มิวสิคจึงปล่อยรอให้ร่างสูงพร้อมที่จะบอกตน แต่มิวก็พยายามที่จะสังเกตร่างสูงตลอดเวลา เพราะตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล แม็กซ์นั้นมีอาการเปลี่ยนไป 

 

 

 

 

15วันผ่านไป 

 

ร่างกายของแม็กซ์เริ่มแย่ลงทุกที ตอนนี้แม็กซ์พร้อมที่จะไปจากร่างบางอย่างมิวแล้ว ก่อนหน้านั้น15นาที แม็กซ์ได้โทรตามคุณหมอคนสวยที่ตนเคยขอให้แกล้งเป็นแฟนมาที่คอนโดแห่งนี้  ตอนนี้แม็กซ์กลัวไปหมด กลัวมิวเสียใจที่ตนทำแบบนี้  กลัวมิวจะรับไม่ได้กับสิ่งที่ตนจะทำภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า 

 

แค่ตัดสินใจจะเป็นฝ่ายบอกลา 

เพียงแค่คิดขึ้นมาน้ำตาก็ไหล 

ก็แค่อยากพยายามจะทำใจ 

เพราะยังไงก็คงได้ใกล้กับเธอ 

 

ก๊อกๆ!! 

 

แม็กซ์ที่นั่งเหงื่อตกอยู่ที่โซฟา ก็ได้ยินเสียงมีคนมาเคาะประที่ห้อง สังสัยคุณน่าจะแล้ว แม็กซ์เลยเดินไปเปิดประตู 

 

“สวัสดีค่ะคุณแม็กซ์ ” 

 

“สวัสดีครับคุณหมอ เข้ามาข้างในก่อนสิครับ” 

 

“ขอบคุณค่ะ” 

 

แม็กซ์เดินจูงมือหมอมานั่งที่โซฟาเพื่อรอมิวกลับมาจากที่ทำงาน  แม็กซ์กับคุณหมอนั่งคุยกันไปเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาที่ร่างบางอย่างมิวกลับมา  ขณะที่ร่างบางของมิวกำลังเปิดประตูเข้าห้องนั้น  เขาก็ได้ยินแม็กซ์พูดคุยกับใครในห้อง โดยที่มิวไม่รู้เลยว่ามันเป็นแค่บทสนทนาซ้อมเอาไว้บอกเลิกมิว ตอนที่มิวกลับมา 

 

“คุณหมอครับ” 

 

“คะ” 

 

“ผมรักคุณหมอนะครับ” 

 

“ฉันก็รักคุณค่ะ คุณแม็กซ์” 

 

“เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ครับหมอ  ผมอยากแต่งงานกับหมอจัง” 

 

“คุณแม็กซ์นี่ก็ ฉันเขินนะค่ะ” 

 

“หึๆ” 

 

“อึก”มิวได้ยินสิ่งที่คนรักของตนพูด มือข้างขวากำลูกบิดแน่น  น้ำตาใสๆค่อยๆไหลอาบแก้ม   มิวค่อยๆเดินเข้าไปหาแม็กซ์ทางด้านหลัง 

 

“แม็กซ์” 

 

“อะ อ่อ มิว!!” แม็กซ์ตกใจที่มิวยืนร้องไห้อยู่ข้างหลังตน รวมถึงคุณหมอด้วยเช่นกัน 

 

“นี่ใช่ไหม ฮึก สิ่งที่ทำให้แม็กซ์โรงพยาบาลเกือบทุกวัน  ฮึก ฮือ” 

 

“แม็กซ์ไม่รักมิวแล้วหรอ ฮึก ฮึก ฮือ ทั้งๆที่มิวทำดีกับแม็กซ์ทุกอย่าง ฮึก” 

 

“ทำไมแม็กซ์ต้องทำแบบนี้กับมิวด้วย!!! ฮึก ฮือ” มิวพูดจบก็รีบวิ่งออกจากห้องไป แม็กซ์ที่เห็นมิวร้องไห้วิ่งออกไป ใจนึงก็อยากจะวิ่งออกไปตามแต่อีกใจนึงก็อยากให้มิวเจอคนที่ดีกว่าตน แม็กซ์จึงเลือกที่จะไม่ตามออกไป 

 

“คุณหมอครับ ผมทำถูกแล้วใช่ไหมครับหมอ”แม็กซ์พูดแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้น  พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา คุณหมอไม่พูดอะไร เพราะไม่อยากซ้ำเติมแม็กซ์ว่าสิ่งที่แม็กซ์ทำอยู่ตอนนี้มันไม่ควรอย่างมาก 

 

#ทางด้านของมิว 

 

ร่างบางที่วิ่งออกมาจากห้อง เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเจ็บจนเกินรับไม่ไหว  มิวจึงโทรหาเพื่อนรักที่ตนคิดว่าจะช่วยเหลือตนได้ ณ ตอนนี้ 

 

“มีไรไอมิว โทรมาขัดจังหวะกูกับผัวพอดีเลยนะ” 

 

“ฮึก ฮือ น่าน ฮึก ฮือ” 

 

“เฮ้ย!! มึงร้องไห้ไมวะ ใครทำอะไรมึง” 

 

“ฮึก ฮือ” 

 

“มิวสิค” 

 

“ฮึก” 

 

“มึงอยู่ไหนเนี่ย เดี๋ยวกูไปรับ” 

 

“อยู่หน้าคอนโด ฮึก ฮือ มึงรีบมาได้ไหมวะ ฮึก ฮือ” 

 

“เออ มึงอย่าไปไหนนะเว้ย!! กูกำลังรีบไป ตู๊ด!!” 

 

มิวนั่งร้องไห้แทบจะขาดใจ ในใจนึกถึงเหตุการณ์ที่อยู่ในห้อง ก็ทำให้ตนร้องไห้หนักกว่าเก่า คบกันมา7ปี แต่กลับทำแบบนี้ใครเขาจะรับไหวกัน มิวนั่งร้องไห้จนแสงไฟรถสาดส่องเข้ามาที่ใบหน้าตน 

 

“มิว!!” 

 

“ฮึก ฮือ นะ น่าน ฮือ”มิวเมื่อเห็นเพื่อนรักก็รีบวิ่งไปหาพร้อมกับสวมกอดเพื่อนรัก 

 

“ใครทำมึง บอกกูมา”น่านเมื่อเห็นเพื่อนร้องไห้หนักก็สงสารพร้อมกับโมโหคนที่ทำให้เพื่อนตนร้องไห้ได้หนักขนาดนี้ 

 

“มึงฮือ มะ แม็กซ์เค้า ฮึก ฮือ แม็ก ฮะ ฮึก” 

 

“เฮ้ย!! ไอมิว!! ไอมิว!!”ร่างบางร้องไห้จนสลบไปคาอ้อมกอดหนักจนสลบไป  น่านจึงให้บอส(แฟนน่าน)อุ้มมิวไปนอนในรถ แล้วตนก็จะขึ้นไปเคลียร์กับแม็กซ์ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้มิวร้องไห้ 

 

ปังๆ!!! 

 

“แม็กซ์!!! ไอแม็กซ์เปิดประตู!!” แม็กซ์ที่นั่งเหม่อลอยไม่รู้สึกรู้สา หรือได้ยินเสียงอะไร จนคุณหมอคนสวยถึงเดินไปเปิด 

 

“ไอแมะ อ้าว? คุณมาอยู่ห้องเพื่อนผมได้ไงครับ” 

 

“เอ่อ” 

 

“แม็กซ์ล่ะครับ มันอยู่ไหน ผมจะคุยกับมัน  ทำไมมันทำมิวร้องไห้หนักขนาดนั้น มันอยู่ไหนครับ” 

 

“เอ่อ คือว่า” 

 

“คุณถอยไปครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับมัน”น่านดันให้คุณหมอถอยออกไป เพราะตอนนี้ตนนั้นต้องการที่จะคุยกับแม็กซ์โดยมาสนว่าคนที่ถูกผลักจะเป็นหญิงหรือชาย เขานั้นไม่สน เขาสนแค่ว่าแม็กซ์ทำอะไรให้มิวร้องไห้ 

 

“ไอแม็กซ์!!”เมื่อน่านเห็นแม็กซ์นั่งหันหลังก็ตะโกนเรียก จนทำให้แม็กซ์หลุดออกจากภวังค์ในความคิดที่เหม่อลอย แม็กซ์หันมาตามเสียงเรียกก็พบกับน่านเดินเข้ามาหาแล้ว 

 

พลั่ก!!! 

 

“คุณแม็กซ์!!” 

 

น่านเดินเข้ามาต่อยแม็กซ์อย่างจัง จนทำให้แม็กซ์จากที่นั่งอยู่ลงไปนอนกับพื้น น่านจึงเดินไปนั่งคร่อมแม็กซ์พร้อมกับปล่อยหมัดไปสามสี่ที 

 

“คุณค่ะ!! หยุดค่ะ เดี๋ยวร่างกายคุณแม็กซ์มันจะแย่ไปกว่านี้นะค่ะ”คุณหมอคนสวยรีบเข้ามาห้ามเอาไว้ เพราะร่างกายของคนที่เป็นลูคีเมียนั่นยิ่งอ่อนแออยู่ แถมจิตใจของผุ้ป่วยยังอ่อนแออยู่ 

 

“แย่? คุณหมายความว่าไง” 

 

“เออคือ..” 

 

“คุณหมอครับ อย่านะครับ ถือว่าผมขอ”แม็กซ์เมื่อว่าคุณหมอกำลังจะบอกความจริง  ตนเลยรีบห้ามเอาไว้ 

 

“บอกผมมาเถอะครับ ถ้าไม่บอกผมจะต่อยไอแม็กซ์ไปเรื่อยๆจนกว่าคุณจะบอก”น่านขู่คุณหมอ 

 

“อืม เอาเลยไหนๆกูก็จะต้องตายอยู่แล้ว เอาสิ เอาเลย”แม็กซ์ตอบด้วยสีหน้าตัดพ้อ รวมถึงน้ำเสียงอีกด้วย จึงทำให้น่านลุกออกจากตัวแม็กซ์แล้วลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟา คุณหมอก็มาช่วยพยุงให้แม็กซ์นั่งเช่นกัน 

 

“แม็กซ์มึงเป็นอะไร มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้นะ อย่าให้กูไปบอกไอมิวว่ามึงกำลังจะตาย”น่านพูดสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง 

 

“อืม แต่มึงอย่าบอกมิวนะ กูไม่อยากให้มิวเสียใจ”แม็กซ์บอก น่านก็พยักหน้าสัญญา แม็กซ์จึงเล่าทุกอย่างให้น่านฟัง ซึ่งคนที่ฟังอย่างน่านมีสีหน้าอ่อนลงทันที 

 

“กูว่ามึงควรบอกมิวนะไอแม็กซ์  รู้ก่อนยังเจ็บไม่เท่ารู้ที่หลังเลย กูว่ามึงบอกมันเหอะแม็กซ์ กูสงสารไอมิวมัน”น่านพูด แม็กซ์ส่ายหน้าเชิงว่าเขาจะไม่บอกมิวเด็ดขาด  ซึ่งน่านก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีสงสารทั้งสองพอๆกัน ทำไมความรักสองเพื่อนเขาทั้งสองมันอาภัพขนาดนี้นะ น่านขอตัวกลับก่อนเพราะมิวกับบอสนั้นรออยู่ แต่ก็ไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายไว้ว่า 

 

“สักวันไอมิวมันจะต้องรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิด  โดยที่มึงจะต้องเป็นคนบอกมันด้วยตัวมึงเองแล้วก็ กูจะให้ไอมิวไปอยู่กับกูสักพักนะ ”น่านบอกแล้วเดินจากไป 

 

 

 

 

 

ผ่านไปอีก 3 สัปดาห์กับการใช้ชีวิตของแม็กซ์โดยไม่มีร่างบางอย่างมิว  ตอนนี้มิวจะเป็นยังไงบ้าง มิวมีสบายดีไหม ไม่แม็กซ์แล้วมิวอยู่ได้หรือป่าว แล้วมิงหายเศร้ายัง มิวมรความสุขหรือยัง ในหัวของแม็กซ์มีแต่เรื่องของมิวเต็มไปหมดจนแทบไม่ได้พักผ่อน 

 

หลังจากที่มิวหนีแม็กซ์ไปอยู่กับน่านได้5วัน ร่างกายของแม็กซ์ก็ทรุดหนักลง จนต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการให้ทุเราลง แต่จิตใจของแม็กซ์นั้นไม่ทุเราลงเลย ใจของเขาทั้งเจ็บ ทรมาน อยากจะเจอร่างบาง อยากกอด อยากหอม อยากอ้อนใส่ อยากดูแล แต่ทว่าทั้งหมอที่เขานึกนั้น มันไม่มีวันที่จะได้ทำอีกแล้ว น้ำตาของแม็กซ์ไหลออกมาแทบจะทุกครั้งเมื่อนึกถึงร่างบาง 

 

อยู่กับฉันสักนาทีได้ไหม……สุดท้ายเท่านั้น 

เพื่อมองเธอให้เต็มตา …… ก่อนลาจากกัน 

ขอไออุ่นจากเธออีกครั้ง….. ก่อนเธอจะไป 

 

#ทางฝั่งของมิว 

 

น่านเมื่อเห็นมิวนั่งเหม่อมองท้องฟ้าอย่างไม่มีจุดหมายก็อดที่จะสงสารไม่ได้ น่านทนไม่ได้ที่จะเห็นเพื่อนเศร้าแบบนี้ น่านจึงเดินไปหามิว 

 

“มิวนี่ผ่านไป3อาทิตย์แล้วนะ มึงไม่คิดจะออกไปไหนเลยหรอวะ” 

 

“….”ร่างบางไม่ตอบ แต่ถอนหายใจออกมา 

 

“มึงจะมานั่งเศร้าอยู่นี้อย่างเดียวไปได้ ออกไปเจอผู้คนบ้าง” 

 

“ไม่ กูไม่อยากไปไหน กูอยากนั่งอยู่ตรงนี้” ตอบแบบไม่มองหน้า 

 

“มิวสิค”เรียกเสียงเรียบ 

 

“ฮึก กูคิดถึงแม็กซ์ ฮือ ฮึก กูคิดถึงแม็กซ์อะมึง ฮือๆ”น่านพอเห็นมิวร้องไห้ก็เข้าไปโผล่กอดมิวเอาไว้ น่านหม่รู้จะปลอบมิวยังไง อยากจะบอกความจริงกับมิว แม็กซ์ก็ห้ามเขาเอาไว้อีก ทำไมคนกลางอย่างเขามันถึงได้เหนื่อยใจขนาดนี้ น่านจึงเลือกที่จะเงียบแล้วกอดปลอบร่างบาง จนร่างบางเผลอหลับไป 

 

วันเวลาผ่านไป ร่างกายของแม็กซ์เริ่มที่จะไม่ไหว ร่างกายเริ่มซีดขาว หุ่นจากที่มีกล้ามมีซิคแพ็คกลับหายไปเหลือเพียงแค่หน้าท้องแบนเรียบ ริมฝีปากแห้งเหือด  แม็กซ์รู้ชะตาตัวเองแล้วว่าอีกไม่กี่นาทีข้างตนคงจะต้องไป เพราะเมื่อวานซืนคุณหมอได้บอกกับแม็กซ์เอาไว้ว่า ตนนั้นจะอยู่ได้ไม่เกิน3วัน แล้ววันนี้ก็เข้าวันที่3แล้วด้วย แม็กซ์อยากจะเจอร่างบางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ตนจะไป อยากกอด อยากหอม อยากสัมผัสร่างกายของมิว  แม็กซ์จึงร้องขอคุณหมอว่าอยากเจอมิวเพราะร่างกายของแม็กซ์เริ่มจะไม่ไหวแล้ว คุณหมอพยักหน้าแล้วกดโทรหาปลายสายให้มาโรงพยาบาล ซึ่งปลายสายก็สัญญาว่าจะมา 

 

“หึ..อีกไม่นานแล้วสินะ” ร่างสูงพึมพำ ตาของร่างสูงเริ่มจะปิดลง ลมหายใจแผ่วเบา หัวใจเต้นเบาจนแทบจับจังหวะไม่ได้ 

 

“แม็กซ์หวังว่า มิวคงเจอคนที่ดีกว่าแม็กซ์นะ” เสียงของแม็กซ์เริ่มเบาลง 

 

“แม็กซ์ขอโทษที่มาสามารถอยู่ดูแลมิวได้อีกต่อไป” 

 

“แม็กซ์รักมิวนะ” ตาของร่างสูงค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ แล้วหัวใจของแม็กซ์ก็หยุดเต้นไป เครื่องทำงานวัดการเต้นของหัวใจร้องแจ้งเตือน เนื่องจากว่าหัวใจของคนไข้นั้นได้หยุดเต้นไปแล้ว พยาบาลที่รับผิดชอบก็มาทำตามหน้าที่โดยการเก็บอุปกรณ์พวกสายน้ำเกลือ เครื่องวัดอะไรต่างๆนาๆออกไป จนเหลือแค่ร่างสูงที่นอนตัวเย็นปกคลุมด้วยผ้าขาว 

 

คุณหมอคนสวยที่กำลังนำทางร่างบางและรวมถึงเพื่อนของร่างบางมาที่นี่ ฏ้ต้องพบกับข่าวร้ายสะก่อน ร่างบางที่รู้ความจริงก็รีบเดินเข้าไปหาแม็กซ์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง คุณหมอและน่านไม่ได้เข้ามาด้วย เพราะแค่รู้ว่าร่างสูงนั้นจากไปแล้ว ก็ไม่อยากจะเข้าไป ปล่อยใหห้ร่างบางได้อยู่กับร่างสูงไปสักพัก 

 

“แม็กซ์ ฮึก ฮือ แม็กซ์ตื่นขึ้นมาสิ ฮือๆ” 

 

“แม็กซ์อย่าทิ้งมิวไปได้ไหม ฮือๆ ฮึก” 

 

“มิวไม่พร้อมที่จะเสียแม็กซ์ไป ฮึก ฮือ” 

 

“แม็กซ์กลับมาหามิวได้ไหม” 

 

“ฮือๆ ฮึก” 

 

“กลับมาอยู่ด้วยกัน ฮึก” 

 

“ฮึก ฮือ แม็กซ์ฟื้นขึ้นมาสิ!! ฮือๆ มิวบอกให้ฟื้นไง!! ฮือๆ” 

 

“มิวรักแม็กซ์มากๆเลยนะ แต่ทำไม แม็กซ์ถึงทิ้งมิวอย่างนี้ ฮึก” 

 

“จะมาหลอกให้รักแล้วจากไปไม่ได้นะ ฮือๆ” ร่างบางของมิวได้แต่ร้องไห้พร่ำพรือขอให้คนรักได้กลับคืนมา ให้คนรักกลับมามีชีวิตอีกครั้ง  ถ้าไม่มีร่างสูงอยู่เคียงข้างร่างบางอย่างมิวคงอยู่ต่อไปไม่ได้  ร่างบางได้แต่นั่งร้องไห้กอดร่างกายของคนรักที่ไร้วิญญาณอยู่อย่างนั้น 

 

เจ็บกว่าการ “จากลา” 

คือการ “จากกันโดยที่ยังไม่ได้ลา” 

เจ็บกว่าการ“จากกันโดยที่ยังไม่ได้ลา” 

คือ“กลับมาไม่ได้อีกแล้ว 

 

 

#งานศพของแม็กซ์ (วันเผา) 

 

“มิว พ่อแม่เสียใจด้วยนะลูก ตาแม็กซ์เค้าไปดีแล้ว มิวทำใจเถอะนะลูก ร่างกายผอมลงไปมาก มิวสู้นะลูกแม่เป็นกำลังใจให้” พ่อแม่ของร่างสูงปลอบร่างบาง ซึ่งร่างบางก็ไม่ได้ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าแล้วร้องไห้อยู่เงียบๆ น่านที่ยืนอยู่ข้างๆได้แต่กอดปลอบร่างบางไปเบาๆ 

 

ในยามค่ำคืนที่เหน็บหนาว  น้ำตาไหล 

ไม่มีอีกแล้ว...คนดีที่เคยใกล้ 

ไม่มีใครคอยห่วงใย ปลอบใจ ดูแล 

ไม่มีอีกแล้ว...น้ำเสียงที่แสนอบอุ่น 

ไม่มีไหล่ที่เคยซุกหนุน ยามใจมีแผล 

ไม่มีอีกแล้ว...อ้อมแขนที่คลายเศร้า ยามใครเขารังแก 

ไม่มีแม้แต่...เสียงกระซิบของลมหายใจ 

หลับให้สบายนะคนดี 

ไม่ว่าวันเวลานี้เธออยู่ไหน 

"รักเธอเสมอ" ไม่เคยคิดเปลี่ยนใจ 

และโปรดรับรู้เอาไว้...ไม่ว่านานแค่ไหน 

..ฉันมีลมหายใจเอาไว้ เพื่อรักเธอ.. 

 

 

หลังจากที่เสร็จจากงานศพของแม็กไป3วัน มิวก็ได้กลับมาเก็บของใช้และสัมภาระต่างๆในห้องนี้เพราะมิวนั้นต้องการที่จะย้ายออก แต่เอาสัมภาระไปแค่บางส่วนเท่านั้น และจะไม่ขายห้องนี้เพราะห้องนี้นั้นยังมีความทรงจำที่ไม่อาจจะลืมเลือนไปได้ มิวจึงเลือกที่จะเก็บห้องนี้ไว้เผื่อวันนึงที่มิวรู้สึกท้อแท้ เหนื่อย มิวก็จะกลับมาที่ ณ ห้องแห่งนี้ มิวที่กำลังเก็บของอยู่ก็บังเอิญไปเห็นกล่องแดงรูปหัวใจใบใหญ่อยู่ใต้เตียง มิวนั้นจึงหยิบมาเปิดกล่องใบนั้นดู ข้างในภายในกล่องนั้นมีรูปปของมิวเต็มไปหมอ รวมทั้งของครบรอบต่างๆที่มิวซื้อให้ แต่ทว่าภายในกล่องมันไม่ได้มีแค่นั้น มิวยังเห็นกล้องวีดีโออยู่ในกล่องอีกด้วย มิวเลยถือวิสาสะเปิดดู 

 

“ไงมิว” พอร่างบางเปิดวีดีโอที่อยู่ในกล้องนั้นดู ก็เห็นแม็กซ์นั่งอยู่ปลายเตียงพร้อมกับถือกีตาร์ไว้ในมือ 

 

 

“…..” 

 

“แม็กซ์ดีใจนะ ที่มิวเปิดคลิปนี้ขึ้นมาดูน่ะ”เมื่อได้ยินเสียงของคนรัก ร่างบางก็ริ่มน้ำตาคลอ 

 

“…..” 

 

“แต่ก่อนที่แม็กซ์จะเล่าอะไรให้มิวฟังนั้น” 

 

“…..” 

 

“แม็กซ์อยากจะบอกว่า แม็กซ์รักมิวมากๆเลยนะ รักจนไม่อยากจะรักใครอีกแล้ว”มิวยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินร่างสูงบอกว่ารักตนมาก 

 

“…..” 

 

“วันนั้นที่แม็กซ์ทำไป แม็กซ์ไม่ได้จะนอกใจมิวเลยนะ” 

 

“…..” 

 

“ที่แม็กซ์ต้องทำแบบนั้นเพราะว่า.....” 

 

“…..” 

 

“แม็กซ์ป่วยเป็นลูคีเมีย ระยะสุดท้าย ซึ่งแม็กซ์อยู่ได้อีกไม่นาน”พอมิวได้รู้ความจริงก็ยากที่จะกลั้นก้อนสะอื้นนั้นไว้ จึงได้ปล่อยให้น้ำตาและเสียงสะอื้นออกมา 

 

“ฮึก มะ แม็กซ์ ฮึก” 

 

“แม็กซ์ไม่อยากให้มิวเสียใจที่เห็นแม็กซ์กำลังจะตาย” 

 

“ฮึกกก ฮือออ!!” 

 

“แม็กซ์กลัวมิวรับไม่ได้” 

 

“ฮึก แม็กซ์ ฮือๆ ทำไมแม็กซ์ทำกับมิวแบบนี้ล่ะ ฮึก ฮือ” 

 

“แล้วก่อนที่แม็กซ์จะไปนั้น แม็กซ์มีไรจะให้มิวด้วยล่ะ” 

 

“ฮึก!!” 

 

“มิวจำได้ไหม ว่ามิวชอบให้แม็กซ์ร้องเพลงให้ฟัง” 

 

“ฮึก ฮือ” 

 

“แต่แม็กซ์จะร้องเพลงให้ฟังเฉพาะวันเกิดมิวเท่านั้น” 

 

“ฮึก!!” 

 

“แต่ว่าวันนี้ แม็กซ์จะมาร้องเพลงให้มิวฟังนะ” มิวเอามือปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นของตน เพราะอยากจะฟังแม็กซ์ร้องเพลง เพราะตลอกเวลาที่อยู่กับแม็กซ์นั้น แม็กซ์จะร้องเพลงให้ร่างบางเฉพาะวันเกิดของร่างบางเท่านั้น 

 

“ฉันโชคดีเหลือเกิน**ที่ได้ตื่นมา พร้อมเธอ อีกครั้ง” 

 

“คิดไม่ออกเหมือนกัน**ว่าจะมีโอกาสถึงวันไหน” 

 

“หากวันหนึ่ง ฉันหลับไหล” 

 

“หากวันหนึ่ง**ฉันต้องจากไปแสนไกล” 

 

“หากวันหนึ่ง**ฉันไม่อาจจะคืน” 

 

“ย้อนมาได้ใหม่” 

 

“หากฉันตาย” 

 

“อยากจะบอกว่ารัก**ฉันรักเธอ” 

 

“อยากจะบอกให้รู้**ให้เข้าใจ” 

 

“เผื่อฉันไม่มีโอกาส**บอกเธออีกต่อไป” 

 

“ให้เธอจำคำๆนี้เอาไว้ ว่าฉันรักเธอ” 

 

“ไม่มีแม็กซ์อยู่ด้วยแล้ว มิวทำตัวดีๆนะ” 

 

“ไม่มีแม็กซ์กอดแล้ว  มิวอย่าลืมห่มผ้าตอนนอนด้วย” 

 

“ดูแลรักษาสุขภาพดีๆนะมิว เดี๋ยวไม่มีใครมาดูแลมิวได้ดี” 

 

“และสิ่งสุดท้ายที่แม็กซ์อยากจะบอกมิว” 

 

“มิวหาคนที่รักมิว ดูแลมิวได้ดีกว่าแม็กซ์เถอะนะ” 

 

“เพราะต่อไปนี้ แม็กซ์ไม่สามารถดูแลมิวได้อีกแล้ว” 

 

“มิวอย่าร้องไห้นะ แม็กซ์ไม่อยากให้มิวร้องไห้ แม็กซ์รักมิวนะ ลาก่อนที่รักของแม็กซ์” 

 

“ฮึก ฮือๆ ฮึก อะ ฮึก ฮือๆ ” พอจบมิวก็ได้แต่นั่งร้องไห้แล้วกอดกล้องตัวนั้นเอาไว้ 

 

 

2 เดือนผ่านไปกับการจากไปของร่างสูงวันนี้เป็นวันครบรอบ 8 ปีของร่างบางกับร่างสูงที่คบกันมา ร่างบางของมิวนำดอกกุหลาบสีแดงมาให้ร่างสูงที่หน้าหลุมศพของร่างสูงของแม็กซ์พร้อมกับรอยยิ้มที่เศร้าๆ 

 

 

“แม็กซ์” 

 

“แม็กซ์จำได้ใช่ไหมวันนี้วันอะไร” 

 

“วันนี้วันครบรอบของเราไงแม็กซ์” 

 

“มิวสัญญาว่ามิวจะไม่ร้องไห้”ร่างบางพูดไปยิ้มไป แต่เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสะมากกว่า 

 

“มิวจะไม่มีใคร มิวจะรักแม็กซ์แค่คนเดียวเท่านั้น” 

 

“ฮึก มะ แม็กซ์ ฮึก ระ รอ มิวก่อนนะ ฮึก อีกไม่กี่ปีหรือสิบปี มิวจะไปหาแม็กซ์นะ ฮึก แม็กซ์รอมิวด้วยนะ” 

 

“มิว....รักแม็กซ์นะ”ร่างบางพูดจบก็มาสามารถที่จะกลั้นเสียงสะอื้นไว้ได้ แต่กพยายามจะไม่ร้องไห้เพราะมิวสัญญากับแม็กซ์ไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้ มิวได้แต่กลั้นก้อนสะอื้นแล้วเงยมองขึ้นที่ฟ้าที่แสนจะสดใส สายลมพัดผ่านมาทางมิวอย่างจัง 

 

“รักมิว” 

 

สายลมที่พัดผ่านไปเมื่อครู่นั้น มิวเหมือนได้ยินคนบอกรักตน แต่ก็ต้องเงียบเอาไว้เพราะตนนั้นอาจจะหูฝาดไปเองก็ได้ แต่ไม่ว่าจะยังไง มิวก็ยังจะรักแม็กซ์ไปตลอดกาล ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง 

 

เธอจะคงอยู่ในนี้ 

ตรงที่ที่เดิมเสมอ 

แม้ไม่อาจได้จบเจอ 

ยังคงมีเธอทุกลมหายใจ 

แด่เธอ...ในแดนฝัน 

ถึงจากกันวันนี้...จะจดจำไว้ 

เพียงเธอคนเดียวที่สุดของใจ 

ขอให้เธอจากไป... 

อย่าห่วงใดใดเลย 

สู่นิทราตลอดกาล 

เหลือเพียงฉันที่เอื่อนเอ่ย 

พร่ำความคิดถึงที่คุ้นเคย 

อีกไม่นานเธอเอ๋ย  ...เราคงพบกัน 

รอฉันอยู่ตรงนั้น 

...ที่ฝากฝั่งฝันแดนไกล... 

#THE END 

 

 

#สิ่งที่เค้าอยากจะฝากคนอ่าน 

เมื่อมีพบมันก็ต้องมีจาก ไม่มีใครสามารถอยู่กับเราตั้งแต่เกิดจนตายได้ ทุกคนเมื่อพบกันมันก็ต้องมีสักช่วงเวลานึงที่เราจะต้องจากกัน ไม่ว่าเราจะรักหรือจะเกลียดเค้าสุดท้ายเราก็ต้องจากกันอยู่ดี ทั้งหมดขึ้นอยู่กับกาลเวลา เราไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเราจะจากกันเมื่อไหร่ แต่สิ่งหนึ่งที่เค้าอยากจะฝากคนอ่านไว้ว่า เราจงแสดงความรักกับคนที่เราให้มากที่สุด แคร์เขา ดูแลเขา เอาใจใส่เขา ในวันที่เรายังสามารถทำได้อยู่หรือในวันที่เขายังอยู่กับเรา เค้าเชื่อว่าทุกคนคงมีคนรักอยู่ในหัวใจหมดแหละ ไม่จำเป็นจะต้องเป็นแฟน อาจจะเป็นคนในครอบครัว ญาติๆพี่น้อง หรือเพื่อนๆ เราจงแสดงความรักออกมาให้มากที่สุดก่อนที่เราจะไม่มีโอกาศได้ทำต่อไปอีกแล้ว เค้าขอฝากเพียงไว้เท่านี้ 

ปล.ไม่ดราม่าถึง เค้าก็ขออภัยด้วยน๊าาาา พอดีเค้าแต่งดราม่าไม่เก่งอาาา งือออออ 

 

 

ไม่สนุก ไม่อินยังไง เค้าก็ขออภัยด้วยละกัน เพราะเค้าแต่งดราม่าไม่ค่อยถนัด แต่ก็อยากจะแต่ง แฮร่ๆ55+ อ่านแล้วรู้สึกยังไง เม้นบอกเค้าด้วยนะทุกคน 

ความคิดเห็น