คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 (3) + บทที่ 7 (1) คนโปรดของคุณเหนือ

ชื่อตอน : บทที่ 6 (3) + บทที่ 7 (1) คนโปรดของคุณเหนือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2562 12:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 (3) + บทที่ 7 (1) คนโปรดของคุณเหนือ
แบบอักษร

 

“ไอ้น้องตัวแสบ ปากมีรอยรั่วหรือไงนะ” บ่นกระปอดกระแปดถึงน้องสาวฝาแฝด ไม่รู้ว่าไปติดต่อกับเมืองเหนือตอนไหน 

“ชอบเขา ก็บอกเขาไปตรงๆ สิ พี่จะดีใจมาก ถ้าน้องอิงได้คบกับคนดีๆ อย่างภูมิ” 

แล้วเรื่องที่เขาเป็นกังวลมาตลอดจะได้หายไปสักที “พี่คิดกับน้องอิงแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้คิดเกินเลยกว่านั้น มันเป็นไปไม่ได้ ถึงแม้ผู้ใหญ่ทางพี่กับทางน้องอิงจะโอเคก็เถอะ” 

“ผมรู้ครับว่าพี่เหนือไม่ได้ชอบอิง แต่อิงไม่ยอมเปลี่ยนใจ ไม่ยอมปรายสายตามามองผมเลยนี่นา จะให้ทำไงได้” 

“ตอบมาตามตรงนะ นายรัก ชอบ หรือแค่อยากได้” 

“เฮ้ย! ถามแปลกๆ ก็ต้องรักและอยากดูแลสิพี่” ถามตรงจนไหล่แทบสะดุ้ง นัยน์ตาเขาหลุกหลิก ตกใจตัวเองเหมือนกันที่เผลอหลุดความในใจออกมามากมายขนาดนั้น แอบชอบมาตั้งห้าปี! 

เมืองเหนือยกยิ้ม ยกแก้วขึ้นชนแล้วกระดกหมดแก้ว “ก็ดี พี่อยากให้อิงได้คนดีๆ แบบภูมิมาเป็นแฟน สามี รวมถึงคู่ชีวิต” 

“พูดไปไกลเกินไปแล้วพี่เหนือ แค่เขาไม่เกลียดผม ผมก็ดีใจมากแล้ว” บอกเล่าความคิดในใจออกมาจนหมดสิ้น พี่ชายหัวเราะหึหึ เขาถึงกับมองแรง แต่ก็เท่านั้นแหละ จะทำอะไรได้นอกจากยกแก้วกระดกดื่มเหล้า “ถามแต่ผม แล้วพี่ล่ะ คืนดีกันแล้วเหรอ” 

“ไม่รู้สิ ห่างกันตั้งหลายปี” 

ตอนแรกที่เจอก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอเห็นปาลิตาหันหลังให้แล้วเดินจากไป ใจเขามันหวิวๆ ยังไงไม่รู้ วันนั้นเขาไปส่งนันทิยาที่โรงแรมจากนั้นกลับบ้าน ตั้งใจจะไปหาปาลิตา แต่บิดาก็ชวนไปกินข้าวกับคุณทรงพลซะก่อน 

ท่านทั้งสองคุยกันเรื่องงานหมั้นระหว่างเขากับอิงธารา ทำยังไงดี เขาไม่ได้รักอิงธาราแบบอยากได้มาเป็นคู่ชีวิต 

“แต่ก็กลับมาหากันได้” เอกภูมิยิ้มอ่อน 

“ไม่รู้สิ” ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ นี่ก็ไม่ได้คุยกับปาลิตามาสองสามวันแล้ว หล่อนหลบหน้าตลอด เจอกันที่สำนักงานก็ได้คุยแค่เรื่องงาน พักนี้หน้าหล่อนหม่นหมองยังไงไม่รู้ ห่วงใย แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง หรือจะพูดยังไง เขาโคตรเกลียดความปากแข็งของตัวเอง 

“มีแต่พูดว่าไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ ระวังผู้หญิงของพี่น้อยใจนะ คนนั้นอะ ที่เล่าให้ผมฟังว่าเรียนอยู่กรุงเทพ” แอบหมั่นไส้หนุ่มฮอต มีสาวมากมายแอบอิงพิงซบ ต่างจากเขาที่ใจเหี่ยวเฉานานมากแล้ว 

“อะไรกัน หน้าจ๋อยเชียว อย่าว่าเพิ่งนึกขึ้นได้นะ” 

“ไม่ใช่โว้ย” 

เมืองเหนือปฏิเสธแล้วชวนน้องชายดื่ม เนื่องจากบรรลุจุดประสงค์ในการชวนเอกภูมิมาดื่มแล้ว แค่ต้องการถามประโยคเมื่อกี้นี้แหละ และตอนนี้เขาได้รับคำตอบที่ต้องการแล้ว 

  

  

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา 

“ทุกคนครับ วันนี้ผมมีพนักงานใหม่กับนักศึกษาฝึกงานมาแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก คุณนันทิยาหรือแนนจะมาช่วยงานพี่นุ่นในแผนกการเงิน ส่วนงานของคุณชนิดา ผมยกให้ปริมดูแลทั้งหมดจนกว่าคุณชนิดา จะหายดี ส่วนนี่คือน้องน้ำตาล นักศึกษาฝึกงานที่จะมาช่วยงานพวกเรา แต่หลักๆ ผมจะให้น้องคอยช่วยงานปริม” 

ห้องประชุมขนาดกลางตั้งข้างห้องผู้บริหารไร่เตชะราช เล็กลงทันทีเมื่อมีคนมาเข้าประชุมมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา พนักงานใหม่ที่ว่าก็คือคนรักของเขานั่นเอง ปาลิตาก้มหน้าก้มตาฟังแสร้งจดอะไรไปเรื่อย ความโลกกลมของวันนี้คนที่ช่วยหล่อนในห้างวันนั้น ก็คือน้องนักศึกษาฝึกงานคนนี้ 

เจ้าตัวแลดูดีใจมากที่รู้ว่าหล่อนทำงานที่นี่ ใจจริงก็อยากจะอ้าแขนรับดีๆ แต่ติดตรงที่ว่าสายตาเวลาน้องเขามองเมืองเหนือ ดูมีเล่ห์กล มีความต้องการอยากครอบครองเขายังไงไม่รู้ ช่างเถอะ หล่อนเหนื่อย ไม่อยากคาดเดา ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น แค่อิงธาราคนเดียวก็สู้ไม่ไหวแล้ว นี่ยังมีนักท่องเที่ยวบาดเจ็บที่ไปเยี่ยมวันนั้น ไหนจะแฟนเก่าเขา แล้วไหนจะน้องน่ารักคนนี้ ทั้งสี่คนแข่งกันเองเถอะ เหนื่อยมากพอแล้ว ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ไม่ได้มีความสุขเลย หล่อนไม่ขอสู้ ไม่ขอลงแข่งด้วย ใครได้ใจเขา ขอแค่ดูแลเขาดีๆ รักเขามากๆ แค่นั้นหล่อนก็มีความสุขมากแล้ว 

“คุณช่วยสอนงานน้องเขาด้วยนะ ปริม” 

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเลิกประชุมมาหาพี่ที่โต๊ะทำงานด้วยนะ” 

บอกกับสาวนักศึกษาหลังจบการประชุม หล่อนมองตามแผ่นหลังเมืองเหนือเดินออกไปพร้อมกับหัวหน้าคนงาน คาดว่าคงจะเข้าไร่ แล้วหลังจากนั้นช่วงบ่ายถึงเข้ามาดูเอกสารต่างๆ งานหลักของหล่อนจะอยู่สำนักงานจึงไม่ค่อยได้ไปตากแดดตากลมในไร่เท่าไหร่นัก 

“เหนือคะ แนนขอเข้าไปในไร่ด้วยสิ ไม่ได้มานาน ลืมถนนหนทางหมดแล้ว เผื่อได้เข้าไป แนนกลัวจะหลงทางน่ะค่ะ” 

ไม่ว่าเปล่า แขนเจ้าหล่อนคล้องแขนเมืองเหนือออกนอกหน้านอกตา เขาแฉลบสายตามามองและส่งยิ้มให้น้อยๆ ก่อนจะจับแขนนันทิยาลง จากมุมนี้ปาลิตาเห็นเจ้าหล่อนหน้าเสียหลายระดับ ฮึดฮัดเหมือนไม่พอใจด้วยซ้ำ มุมปากสวยแอบอมยิ้ม สะใจเบาๆ รู้สึกเสียหน้าแทน 

“ไว้วันหลังนะแนน วันนี้ผมมีงานด่วนต้องเข้าไปทำในไร่” เมืองเหนือรีบปฏิเสธ สีหน้าเรียบเฉย เหมือนไม่สนใจอะไร 

“แนนแค่ขอติดรถไปด้วย ไม่ได้จะทำตัวเกะกะหรอก” 

“ผมก็ไม่ได้คิดอย่างนั้น แต่ผมมีงาน ไม่ว่างเทคแคร์แนน ขอตัวก่อนนะ” เขากระซิบบอกเนื่องจากกลัวอดีตคนรักจะเสียหน้า พนักงานหลายคนมองมาเป็นตาเดียว เว้นปาลิตาเท่านั้นที่กำลังเก็บของ เขาถอนหายใจเบาๆ รู้สึกอึดอัด หนักใจยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก 

พนักงานเริ่มทยอยออกไปหมดแล้ว รวมถึงเจ้าของไร่เองก็ด้วย ในนี้เหลือเพียงนันทิยา ปาลิตากับสาวนักศึกษาสามคนเท่านั้น เมื่อมีเสียงหัวเราะคิกๆ เบาๆ จึงไม่แปลกที่จะทำให้นันทิยาหัวร้อน 

สาวสวยเหลือกตาใส่แม่สาวกระโปรงทรงเอ โกรธจัดที่อีกฝ่ายแอบก้มหน้าหัวเราะ ขำอะไรไม่รู้แหละ แต่จะคิดว่ามันเยาะเย้ย 

“น้องหัวเราะทำไม มีปัญหาอะไรคะ!” 

“เราสองคนคุยกันค่ะ น้องน้ำตาลก็เลยหัวเราะ” ปาลิตาช่วยเหลือตอบคำถามนั้นแทน ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องโกหกก็ตาม 

“ก็แล้วไป อย่าให้ฉันรู้นะว่าเธอคิดจะแอนตี้ฉัน” ว่าจบเจ้าหล่อนก็ย้อนกลับมาถือแฟ้ม แล้วสะบัดบ๊อบเดินออกไปรวดเร็ว ทิ้งให้น้ำตาลมองแรง แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ หมั่นไส้ยัยพนักงานใหม่คนนั้น 

“พี่ปริมดูนางสิคะ นี่ขนาดเพิ่งเข้ามาทำงานวันแรกนะยังทำตัวออกนอกหน้านอกตาขนาดนี้ คันหรือไง เอาซีม่าหน่อยไหมคุณพี่” 

“น้ำตาล” ปรามน้องเบาๆ ด้วยแววตาและน้ำเสียง น้องทำปากยื่นตามฉบับเด็กดื้อ “พี่ขอเตือนเราด้วยความหวังดีว่าอย่าทำกิริยามารยาทไม่ดีกับคุณแนน มันอาจจะส่งผลกับการฝึกงานได้” 

“เกี่ยวอะไรเหรอคะ หนูมาฝึกงานก็ต้องขึ้นอยู่กับผลงานสิ จะไปขึ้นอยู่กับผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง” 

ไม่สนอะ ไม่แคร์ด้วย พ่อแม่หล่อนก็รวย ก็ดังในแถบนี้เหมือนกัน ทำไมจะต้องยอมอ่อนข้อให้ยัยนั่น 

‘นั่นสินะ หล่อนอาจจะคิดมากไปก็ได้’ 

ปาลิตาอุทานในใจ สงสัยว่าตัวเองจะคิดมากเกินไป แต่กระนั่นก็ยังเตือนน้องต่อไป 

“คุณแนนเป็นคนโปรดของคุณเหนือ” 

“คนโปรดนี่คืออะไรคะ” 

“อดีตคนรัก” น้ำเสียงของหล่อนช่างแผ่วเบาเหลือเกิน 

“โธ่เอ๊ย! ก็แค่อดีต ไม่ใช่ปัจจุบันซะหน่อย” 

“แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกลับมาคืนดีกันแล้ว” 

“เชอะ คุณแนนอะไรนั่นไม่เห็นเหมาะสมกับคุณเหนือเลย ถ้าเป็นพี่ปริมก็ว่าไปอย่าง น้ำตาลจะยอมเปิดทาง ยอมถอยให้เลย” 

“น้ำตาล!” นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างพอๆ กับดวงตาของสาวนักศึกษา  “เดี๋ยวใครก็ผ่านมาได้ยินเข้า ตามมานะ พี่จะสอนงาน” 

อ้าว งง งงเลยสิ สาวน้อยมองตามแผ่นหลังของพี่พนักงานอย่างไม่เข้าใจ  

“อะไรกันเนี่ย พูดแค่นี้จำเป็นต้องโกรธด้วยเหรอ” 

 

 

  

  

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ 

นักอ่านท่านไหนชอบไรท์ขอฝากอีบุ๊คด้วยน้า แต่ก่อนจะกดซื้ออยากให้อ่านรีวิว อ่านตัวอย่างให้มั่นใจก่อน นิยายธรรมดา การบรรยายธรรมดา กลัวไม่ถูกใจจะเสียดายเงินทีหลังค่ะ 

ไรท์ไม่อยากให้นักอ่านเสียดายเงิน เพราะถ้าเห็นเม้นทำนองนั้นจะเสียใจมากๆ เลยค่ะ >//< 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น