ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

EP.16 ไหนบอกง้อไม่เป็น 2/2

ชื่อตอน : EP.16 ไหนบอกง้อไม่เป็น 2/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.16 ไหนบอกง้อไม่เป็น 2/2
แบบอักษร

กระถิน... 

" ยาย ถินกลับแล้วนะไว้หลังถินจะมาใหม่ " 

 

" มาก็พูดมากนะเอ็งน่ะอยู่บ้านอ่านหนังสือไปวันหลังหรือวันไหนก็ไม่ต้องมา " 

ฉันพูดกับยายทั้งที่ยังคงกอดยายเอาไว้ก่อนจะถูกยายไล่ออกมาจากห้องพักผู้ป่วยเพราะหมอเพิ่งให้ยายายไปและให้ยายได้พักผ่อน 

 

หลังจากที่ลุงพาฉันมาส่งไว้ที่โรงพยาบาลแล้วก็บอกให้ฉันรออยู่ที่นี่จนกว่าลุงจะเสร็จธุระและกลับมารับเพราะลุงจะแวะไปคุยงานกับเจ้านายซึ่งฉันก็ไม่แน่ใจว่าเป็นใครเนื่องจากมีหลายคนเหลือเกิน  

 

ติ้ง!! 

禪 >>> อยู่ไหน รอลานจอดรถนะ 

เสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ของฉันดังขึ้นพร้อมกับข้อความของใครบางคนโชว์ขึ้นหน้าจอโทรศัพท์มือถือทำให้ฉันต้องถอนหายใจยาวๆออกมา กะว่าจะออกมากินข้าวแล้วนั่งเล่นรอสักหน่อยทำไมกลับมาเร็วจังวุ้ย  

 

กระถิน >>> จะเดินไปเดี๋ยวนี่แหละค่าาา  

 

" จะไปไหนต่อมั้ย " 

คนข้างๆที่นั่งขับรถอยู่เงียบๆหันมาถามก่อนจะหันกลับไปมองถนนต่อ ตั้งแต่ที่ลุงจับฉันยัดเข้ามานั่งในรถตอนนั้นฉันกับลุงก็ไม่คุยกันอีกเลย จะว่ารู้สึกแปลกๆเกร็งๆก็ถูกคนแก่อะไรว้าตัวเองก็ผิดที่มาว่าฉันแล้วยังจะมางอนแข่งกับฉันอีก ฉันรู้นะว่าฉันเองก็ผิดที่ตามลุงไปแต่ลุงก็ผิดที่ว่าฉันแรงๆเหมือนกันนะขอโทษแล้วก็หายกันสิทำไมยังไม่คุยกับฉันอีก 

 

" ถามทำไมไม่ตอบ " 

คนข้างๆส่งเสียงดุใส่ฉัน 

 

" ถินหิวข้าว " 

ฉันหันไปบอกก่อนจะหันกลับมาเขี่ยโทรศัพท์ในมือแก้เซ็ง 

 

" เป็นอะไร " 

คนข้างๆถามต่อ 

 

" เปล่านี่ถินไม่ได้เป็นอะไร " 

 

" แล้วทำไมนั่งเงียบ " 

คนข้างๆถามอีก 

 

" ถินเงียบตรงไหน ลุงนั่นแหละที่เงียบแถมยังทำหน้าบึ้งใส่ถินอีก " 

ฉันหันไปเถียงก่อนจะยู่หน้าใส่คนข้างๆด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุยสิ 

 

" หน้าฉันมันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วมั้ยมีแต่หน้าเธอนั่นแหละที่แปลกกว่าทุกวัน แล้วไอ้ที่บอกว่าฉันนั่งเงียบน่ะเธอลองย้อนกลับไปคิดๆว่าปกติเวลานั่งรถแบบนี้ใครพูดมากกว่ากัน " 

คนข้างๆเถียงกลับ 

 

" ปกติฉันก็เห็นแต่เธอนั่นแหละที่อ้าปากพูดตั้งแต่ต้นทางยันถึงปลายทางไม่เว้นช่องว่างไว้ให้คนอื่นเขาได้พูด แล้วยังจะมีหน้ามาว่าคนอื่นเขาเงียบอีก " 

คนข้างๆพูดต่อ จริงหรอฉันเนี่ยนะพูดตั้งแต่ต้นทางยันปลายทางบ้าน่าใครจะบ้าพูดนานขนาดนั้นเว่อร์จริงๆ 

 

" แต่เงียบแบบนี้ก็ดีฉันขี้เกียจฟัง " 

คนข้างๆยังคงพูดต่อ  

 

" ชิ " 

ฉันยู่หน้าใส่ก่อนจะนั่งเงียบๆตามเดิมเพราะไม่มีอารมณ์จะพูด พูดมาได้ว่าฉันพูดจนไม่เว้นช่องว่างให้คนอื่นได้พูดถ้าจะพูดแบบนี้ด่าว่าฉันพูดมากยังดีซะกว่า 

 

" ไม่ลงหรือไงไหนบอกว่าหิวข้าว " 

คนที่กำลังเปิดประตูรถลงไปถามขึ้นเมื่อเลี้ยวรถเข้าไปจอดในลานจอดรถของตลาดนัดแห่งหนึ่ง ให้เงินติดตัวฉันแค่ร้อยเดียวแต่พาฉันมาเดินตลาดนัดเนี่ยนะกินข้าวสองจานก็หมดแล้วอะแถมยังไม่อิ่มอีกด้วย 

 

" ไม่อะถินไม่มีตังเดี๋ยวกลับไปกินข้าวบ้านก็ได้ " 

 

" ตามใจคนอุตส่าห์กดเงินมาตั้งเยอะว่าจะให้ช่วยใช้เงินซะหน่อย งั้นแค่ซื้ออร่อยๆไปฝากพวกที่อยู่ผับก็ได้มั้ง " 

คนข้างๆบ่นพรึมพรำให้ฉันได้ยินก่อนจะเดินลงจากรถไป เดี๋ยวนะให้ช่วยใช้ตังหรอ!! 

 

" ลุง!! ลุง!! รอถินด้วย!! " 

ฉันวิ่งตามคนขายาวที่สาวก้าวฉับๆไปก่อนหน้าแบบหางจุกตูด แล้วก็ไม่บอกว่าจะจ่ายให้ฉันก็โมโหในใจตั้งนานว่าพามาทำไมคนยิ่งไม่มีตังอยู่ 

 

" ไหนบอกว่าจะกลับไปกินข้าวบ้านไงวิ่งตามมาทำไม " 

คนขายาวข้างๆหันมาแขวะแถมยังหันไปหัวเราะคนเดียวอีก ยอมวันหนึ่งก็ได้ชิ 

 

" ก็ลุงบอกว่าให้มาช่วยใช้ตังนี่นาแล้วถินก็มีน้ำใจไงก็เลยมาช่วยไม่ดีหรอ " 

ฉันเงยหน้าบอกคนข้างๆที่ตอนนี้ฉันเดินเกาะแขนอยู่ก่อนจะฉีกยิ้มตาหยีใส่ 

 

" ข้ออ้างเยอะนักนะ " 

คนข้างๆไม่วายหันมาแขวะต่อ 

 

" ลุงนั่นแหละข้ออ้างเยอะไหนบอกง้อไม่เป็นไง จะง้อเขาด้วยการพาเขามาเดินตลาดก็บอกกันดีๆไม่เห็นต้องลีลาเยอะเลย " 

ฉันหันไปล้อคนข้างๆที่ทำหน้าดุๆใส่ฉัน 

 

" งั้นกลับบ้านกันเลยฉันขี้เกียจใช้เงินแล้ว " 

คนข้างๆพูดพลางทำท่าจะเดินกลับไป โถคนแก่นี่เอาใจยากจริงๆล้อนิดล้อหน่อยทำเป็นงอนนะลุง 

 

" ไม่นะลุง!! กลับมาเลยพูดแล้วห้ามคืนคำนะ " 

ฉันว่าพลางดึงแขนคนที่กำลังจะเดินกลับเอาไว้ก่อนจะลากแขนคนข้างๆให้เดินต่อไปยังโซนที่มีร้านของกินเยอะๆ 

 

" เดินข้างๆก็ได้มั้งไม่ต้องมาจับแขน " 

คนเสียงดุยกแขนข้างที่ฉันกำลังเกาะอยู่ขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วใส่ฉัน รักนวลสงวนตัวอีกแล้วนะลุงแบบนี้จะได้ออกเรือนกับคนอื่นเขามั้ยเนี่ย 

 

" จับนิดจับหน่อยเองลุงทำเป็นหวงไปได้อีกอย่างคนเยอะจะตายเดี๋ยวก็หลงกันพอดีถ้าไม่จับไว้อะ " 

ฉันหันไปบอกก่อนจะเปลี่ยนจากเกาะแขนมาเป็นจูงมือคนข้างๆแทนพลางมองหาร้านของกินไปด้วย 

 

" เธอเป็นผู้หญิงจะมาจับไม้จับมือกับผู้ชายได้ยังไงโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆแล้วนี่ใครสอนให้ถึงเนื้อถึงตัวผู้ชายก่อนกันห๊ะ " 

คนข้างๆพูดเสียงดุพลางจะดึงมือกลับแต่ฉันชักกลับแล้วจับให้แน่นขึ้นกว่าเดิมก่อนจะเลิกคิ้วใส่คนข้างๆแบบกวนๆ อย่ามาหือกับอิกระถินนะลุง!! 

 

" ก็ถินเป็นผู้หญิงยุคใหม่ไงลุงไม่เคยได้ยินหรอ ผู้หญิงยุคใหม่ต้องรุกก่อน "  

ฉันตอบกวนๆ 

 

ป๊อก!! 

" โอ๊ยเจ็บนะลุงเคาะมาได้หัวคนนะไม่ใช่แตงโม " 

ฉันหันไปยู่หน้าใส่คนตัวสูงข้างๆที่เพิ่งจะเคาะหน้าผากฉันไปเมื่อกี้นี้ 

 

" แก่แดดนะเรา " 

คนข้างๆพูดต่อ 

 

" ถึงถินจะแก่แดดแต่ถินก็แก่แดดกับพี่เซ็นคนเดียวนะคะพี่เซ็นขาา... " 

ฉันแกล้งทำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่คนข้างๆก่อนจะเดินซบแขนไปด้วยจนคนข้างๆถลึงตาใส่ หมั่นไส้นี่นาเอาแต่บ่นอยู่ได้คนเขาอุตส่าห์มาช่วยเดินหาของกินแท้ๆเดี๋ยวแม่ก็กระโดดขี่คอให้หัวใจวายตายเลยนี่ 

 

" หนุ่มสาวสมัยนี้เขาจีบกันน่ารักดีเนอะป้าชอบ " 

แม่ค้าขายลูกชิ้นร้านข้างๆพูดขึ้นยิ้มๆ 

 

" ไม่ใช่นะครับ / แหมไม่ต้องอายนะคะที่รักป้าแค่แซวเฉยๆ " 

ฉันพูดขัดคนข้างๆพลางหันไปหัวเราะคิกๆคนเดียว 

 

" กระถิน " 

เสียงต่ำ 

 

" โธ่ลุงคิดมากน่า คิดซะว่าซ้อมไว้เวลาลุงมีแฟนไง " 

ฉันบอกคนข้างๆก่อนจะปล่อยมือแล้วเดินไปยังร้านของกินตรงหน้าเพื่อเริ่มภารกิจช้อปใช้ตัง 

 

การเดินตลาดนัดตอนเย็นของเราสองคนผ่านไปได้ด้วยดีเพราะนอกจากจะแวะร้านก๋วยเตี๋ยว ร้านผัดไท ร้านอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะจนฉันอิ่มแปล้แล้วฉันกับลุงก็ยังซื้อของกินอีกเยอะแยะไปฝากพวกพี่การ์ดแล้วก็พี่ๆพนักงานคนอื่นๆอีกด้วย เป็นการถลุงเงินคนขี้งกที่สะใจจริงๆ 

 

" ว้าว ว้าว ว้าว คู่สร้างคู่สมประจำชมรมบอดี้การ์ดกลับมากันแล้วคร้าบ " 

เสียงพี่การ์ดหนึ่งในห้าคนที่นั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นพูดขึ้นเมื่อเราสองคนเดินผ่าน 

 

" พูดมากจังนะครับคุณลูกน้องทั้งหลาย งานการไม่มีให้ทำหรือไงถึงได้มานั่งกินขนมชมโดเรมอนกันสบายใจแบบนี้ห๊ะ " 

คนแก่ขี้บ่นส่งถุงของกินให้พวกพี่ๆพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องไป ส่วนฉันก็นั่งแจมกับพวกพี่ๆเขาเพราะยังมีหลายอย่างที่ซื้อมาแต่ฉันยังไม่ได้กิน 

 

" กระถินไม่ตามไปล่ะเดี๋ยวก็โดนดุหรอก " 

หนึ่งในพวกพี่การ์ดกระซิบถามฉันก่อนจะรูดลูกชิ้นเข้าปากไปเคี้ยวตุ่ยๆ 

 

" กระถิน!! ทำอะไรอยู่ทำไมไม่รีบมาเตรียมตัวไปทำงาน " 

นั่นไง เสียงดุๆของคนที่อยู่ด้านในตะโกนออกมาทำให้ฉันที่กำลังจะอ้าปากกินขนมครกต้องวางขนมลงอย่างเสียดายแล้วรีบตามเข้าไป ลุงนะลุงให้เวลารีแล็กซ์กันหน่อยก็ไม่ได้ 

 

" ผู้ชายตั้งเยอะตั้งแยะยังจะไปนั่งกับเขาอีก " 

คนในห้องที่ยืนขมวดคิ้วใส่ฉันอยู่พูดขึ้นเมื่อฉันเดินตามเข้าไปเข้าใน 

 

" พี่ๆเขาก็ลูกน้องลุงมั้ยล่ะค่ะ " 

ฉันว่า 

 

" ลูกน้องฉันแล้วไงอย่าไปสนิทกับใครง่ายๆเข้าใจมั้ยมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น " 

 

" ค่าาพ่อ " 

 

" กระถิน!! " 

 

" โอเคๆค่ะงั้นถินไปเตรียมตัวเข้างานดีกว่า " 

ฉันบอกคนตัวสูงก่อนจะเดินหนีเพราะขี้เกียจเถียงต่อ นอกจากป้าหนาวแล้วก็มีลุงหมีนี่แหละที่ขี้บ่นสุดๆไปเลยมิน่าถึงได้เป็นเจ้านายกับลูกน้องกันได้ เหมือนกันเด๊ะ!! 

 

" เอานี่ไปด้วย " 

คนที่เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องฉันพูดขึ้นพลางยื่นถุงกระดาษใบโตให้สองใบ ไรว้าทำไมมันหนักๆ 

 

" อะไรหรอลุง เอ๊ะรองเท้านี่นาแล้วอันนี้ก็กระเป๋าหรอ " 

ฉันเงยหน้าไปถามเมื่อรับถุงกระดาษมาถือเอาไว้พลางคลี่ดูของที่อยู่ด้านในแต่ดูยี่ห้อของที่ลุงซื้อมามันน่าจะอยู่ตามช้อปในห้างนะหรือว่าไปเจอเจ้านายที่ห้างแล้วก็เลยซื้อติดมือมาด้วย 

 

" แล้วลุงรู้ไซส์รองเท้าถินด้วยหรอ " 

ฉันเงยหน้าไปถาม 

 

" รู้ยันไซส์เสื้อในเธอแแหละ " 

 

" ห๊ะ!! " 

 

" ก็วันนั้นมันกองอยู่หน้าประตูแล้วฉันก็หยิบขึ้นมาไงจำไม่ได้หรือไง " 

คนตรงหน้ารีบบอก แล้วไปคิดว่ามาแอบทำมิดีมิร้ายกระถินแสนสวยตอนกลางคืนซะอีก 

 

"แล้วรองเท้าเธอก็ถอดไว้หน้าประตูขนาดนี้ฉันคงไม่รู้หรอกมั้ง " 

คนตรงหน้าพูดเสียงดุ อ้าวก็ห้องฉันเล็กนี่นาแค่เตียงนอนกับตู้เสื้อผ้าก็เต็มแล้วอะอย่าลืมสิว่ามันเป็นห้องทำงานเก่าของลุงนะ อีกอย่างถอดไว้ข้างในก็กลิ่นปลาเค็มตลบอบอวลน่ะสิเอาไว้ข้างนอกแหละดีแล้ว 

 

" ขอบคุณนะค้าาาคุณลุงหมีสุดหล่อของกระถิน " 

ฉันบอกคนตรงหน้าพลางถอนสายบัวงามๆให้ 

 

" แล้วก็รองเท้าผ้าใบคู่เก่าของเธอน่ะถ้าไม่ซักก็เอาไปทิ้งซะนะอย่ามาถอดไว้แถวนี้ " 

คนที่กำลังจะเดินไปหันมาบอก 

 

" ทำไมอะลุง " 

 

" เปิดประตูห้องเข้ามาฉันคิดว่ามีใครเอากะปิมากินข้างใน " 

 

" .......... " 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น