Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 21ผนึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2563 02:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21ผนึก
แบบอักษร

ผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด..ไม่ผิดแน่..บุคคลอีกหนึ่งที่อยู่ในคืนนั้น นางคือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด คนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดผู้นั้น...ฐานะของนางย่อมไม่ธรรมดาแต่อย่างไรเสียเจตนาของนางปรากฏชัดแจ้งแล้วว่าต้องการยืมมือซาดะสังหารหมู่และทำลายเมืองหมาป่าอย่างราบคาบ..ในคืนนั้นเหตุการวิบากอันใดล้วนแล้วแต่เคยสัมผัสมาแล้วทั้งสิ้นผ่านด่านทดสอบของเทพร้อยเล่ห์แต่วัยเยาว์ นับว่าเป็นโชคดีของนางที่ถูกเลี้ยงดูมาดั่งเทพบุรุษ ช่วยชายที่รักได้ นัยน์ตาของเขายังมองข้าเฉกเช่นดังแต่ก่อน ใบหน้าที่หยิ่งยโสฉะนี้ข้ากลับจำมิได้เสียเองว่าเคยเห็นที่ใด.. 

‘ไฉนเลยจึงจ้องหน้าข้าเช่นนี้’ ดวงตาสุกใสเป็นประกายมองเขาหยดเยิ้ม..หวานเชื่อม 

‘ข้ากับท่านเคยพบกันมาก่อนหรือไม่’หญิงสาวยกน้ำชาละเลียดจิ๊บตามแบบสตรีชนชั้นสูง.. 

‘ข้าไม่เคยจำได้ว่าเคยพบกันมาก่อน’ เคยพบพานกันมาก่อนหรือไม่แท้จริงหาได้มีความสำคัญอันใดไม่ในเมื่อวันนี้ พรุ่งนี้ หรือวันหน้า เขามิอาจปล่อยตัวปล่อยใจให้แก่สตรีอื่นได้แล้ว นางลำบากลำบนเพื่อเขานักหนา การกระทำของนางย่อมตราตรึงอยู่ในใจเขาไปทุกส่วนและเขาเองก็รู้ดีว่าน้องสาวบุญธรรมซาดะก่อเรื่องอุะไรไว้ให้แก่ตระกูลจิ้งจอกบ้าง เป็นความผิดเขาและท่านแม่ของเขาที่กดดันนางมากเกินไปจากเต็มใจจนกลายเป็นฝืนใจ สู่โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่.. 

'สิ่งที่นางทำไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้วนะสามี' นางบีบมือของเขาแน่น เรื่องชาติกำเนิดของซาดะเขาเพิ่งทราบไม่นาน สาเหตุที่ซาดะถูกท่านแม่ของเขาเกลียดหนักหนา.. 

'ข้ารู้ดี เจ้ามิต้องเป็นห่วงในท้ายที่สุดคนที่ข้ารักหนึ่งเดียวก็คือเจ้านะ ไอซึ' ชายหนุ่มบรรจงจุมพิตตรงหน้าผากมนพลางร่ายมนต์นิทราให้นางหลับไหลก่อนที่จะไปช่วยน้องสาว'ต่าง'มารดาของตนเองไม่ทัน พลันหญิงสาวได้รับมนต์ก็พลอยหลับไปในบรรดล เคียวยะอุ้มภรรยาของตัวเองวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมแล้วค่อยๆเรียกลมปราณของตนเองให้สมบูรณ์ดีจึงร่ายมนต์กลับเขาสู่แดนเทพในทันที.. 

เมื่อเขาเดินทางกลับมาถึงก็กลับเขาไปในแดนหมาป่าเป็นอันดับแรกเห็นเมืองทุกอย่างถูกบูรณะจึงสบายใจไปแล้วส่วนหนึ่งจึงเร่งเดินทางไปที่สระน้ำโอสถทิพย์ เขาได้ยินมาว่าเทพคาซุจะชำระคดีความประจักษ์ต่อหน้าเหล่าเทพที่นั่นแต่เมื่อเขาไปถึงก็ไม่ทันกาลเสียแล้ว เทพคาซุกำลังจะหยดน้ำยาย้อนเวลานั่นแล้ว 

'ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!!!' เสียงกร้าวของเจ้าชายเคียวทำเอาเหล่าเทพหันหน้าไปมองอีกบุคคลหนึ่งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย รัศมีเทพสีทองส้มเปล่งประกายจรัส น่าเกรงขาม.. 

'ท่านนั่นแหละที่ต้องหยุด' เสียงอันแสนคุ้นเคยดังขี้น เสียงภรรยาของเขาแต่เขาจำได้ว่าร่ายมนต์ให้นางหลับไหลแล้ว ไหนเลยจึงตามเขามาได้? ขณะนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนนั้นของห้วงความทรงจำของเจ้าหญิงโมจิก็ปรากฏขึ้นตั้งแต่เริ่มจนจบ เขาเห็นแม้กระทั่งตอนที่ร่างกายเขาอ่อนล้าเต็มทนเป็นภรรยาสาวของเขาที่แบกร่างอันบอกช้ำพากลับมายังโลกมนุษย์และต่อให้เห็นความจริงทั้งหมดเขาก็มิได้โกรธซาดะแม้แต่น้อย.. 

เจ้าชายเคียวคุกเข่าก้มหน้าลงอย่างหมดเรี่ยวแรงดวงตาคมเข้มไหววูบลงกล่วคำอ้อมวอนแด่เทพคาซุอย่างน่าเวทนา 

'ท่านคาซุยกโทษให้น้องหญิงเถิด น้องไม่ได้ตั้งใจ ตัวข้าอภัยให้' ชายหนุ่มผมสีเงินประกายปรายตามองเจ้าชายเคียวที่คุกเข่าอยู่ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเย็นชาว่า 

'เจ้าอภัยให้นางได้แต่ข้าไม่ นางทำร้ายคนรักของข้า ข้าจะผนึกนาง' คาซุย่างก้าวอย่างแช่มช้าไปนั่งบนบัลลังก์ข้างๆเรอิ ทั้งๆที่เทพคาซุเองก็เคยเป็นอาจารย์สั่งสอนนางไยจึงไม่เห็นใจนางบ้าง แม้การกระทำของนางจะเกินคำว่าให้อภัยก็ตาม เขาเข้าใจดี โมจิเป็นแก้วตาดวงใจของเทพคาซุ เขาไม่รู้ว่าระหว่างที่เขาฟื้นพลังอยู่ที่แดนมนุษย์นางได้กระทำการใดลงไปบ้าง ความอิจฉาริษยา อำนาจ ล้วนเป็นสิ่งที่มอมเมาผู้คนได้ทั้งนั้นไม่ว่าเทพ มนุษย์ หรือปีศาจ เพียงแค่หลงมัวเมาไปกับสิ่งเหล่านี้ทุกอย่างก็จะบรรลัย วอดวาย ไม่มีชิ้นดี  

'เป็นเช่นนั้นแล้วจงผนึกนางไว้ที่แหวนวงนี้เถิด' เจ้าชายเคียวถอดแหวนผลึกแก้วออกมาจากนิ้วชี้แล้วส่งไปให้คาซุบนบัลลังก์ คาซุเองก็น้อมรับด้วยความยินดี เขายังเห็นแก่ซาดะอยู่บ้าง แต่ทว่า.. กลับเกิดเห็นการวุ่นวายขึ้นซาดะลงมือก่อเรื่องอีกครั้งและนั่นเป็นที่ทำให้นางถูกผนึกถึงสามแสนปีดีดัก เทพคาซุตรัสอย่างใจเย็นในห้วงแห่งความโกรธาถึงที่สุดว่า  

'ดูแลสิ่งนี้ให้ดีกล่าวสอนธรรมนาง นางจะได้ยินและอย่าปล่อยให้นางหลุดออกจากผนึก ระหว่างนี้นางจะได้รับการชำระจิตอยู่ในนั้น' จนกว่าแหวนผลึกแก้ววงนี้จะเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีขาวเมื่อนั้นนางถึงได้ถูกปลดจากผนึก เขากำแหวนวงนั่นและสวมกลับลงไปที่นิ้วชี้เช่นเดิม ในขณะนั้นความทรงจำครั้งนั้นของซาดะก็ปรากฎขึ้นในห้วงความคิดของเขาผู้เดียว ความในใจทุกอย่างของซาดะ ภาพมากมายที่เห็นซาดะทำร้ายเจ้าหญิงโมจิ เขารู้สึกผิดแทนซาดะขึ้นมาทันทีหลายครั้งต่อหลายครั้งและเขาก็รู้ว่าผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังคือใคร หยาดน้ำใสใสหลั่งไหลออกจากดวงตาคมเข้มราวกับสายธารธารา ร่างแกร่งยืนสงบนิ่งไปพีกใหญ่ เพราะเหตุนี้ใช่หรือไม่ที่นางไม่ยอมแต่งกับเขา เขาและน้องสาวเขาทำให้นางลำบาก ทนทุกข์ ระทม เสียใจ แต่นางก็ยังดีกับเขาเสมอมา เจ้าชายเคียวย่างก้าวเข้าไปใกล้ภรรยาสาวของตนที่มองมาที่ตนอย่างเป็นห่วงเป็นใย 

'ขอบคุณท่านมากนะที่ช่วยเหลือข้ามาโดยตลอด'ข้ารักเจ้า คำนั้นเจ้าชายเคียวมิได้เอ่ยให้นางได้ยิน ไอซึกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากนางกำลังอดกลั้นน้ำตามิให้ไหลลงมา ความเสียใจนี้จะให้เขาเห็นไม่ได้ 

'ข้าเต็มใจเพราะว่าข้า..'เร็วกว่าความคิดเจ้าชายเคียวรั้งท้ายทอยของไอซึเข้ามาจนลมหายใจเป่ารดกันดวงตาเป็นประกายมองกันหวานเชื่อมแต่แฝงความเศร้าลึกๆก่อนที่ริมฝีของทั้งคู่จะประกบจรดกันอย่างบางเบาและล้ำลึก 

'เจ้าอย่าพูดอีกเลย วาสนาระหว่างข้ากับเจ้าคงมาแต่เพียงเท่านี้' เขาพูดเช่นนั้นและหันหลังไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย... ข้าเห็นเพียงแต่แผ่นหลังที่เดินหายไปอย่างสง่างาม มีเพียงยาสุพี่ชายของข้าที่เดินเข้ามาโอบไหลข้าและตบไหล่ข้าเบาๆเป็นการปลอบใจ 

'ข้ารักท่าน สามีของข้า' ดวงตาเศร้าสร้อยมองแผ่นหลังนั้นลับเลือนหายไป ข้าหันหลังกลับไปกอดพี่ยาสุแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร รักและผูกพันเขาปานนั้นเชียว หากถามว่าข้าตามเขามาได้อย่างไรนะหรือ เรื่องนั้น.. 

ความคิดเห็น