กรกากี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 43 มารผจญ

คำค้น : ระทึกใจ

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 137

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2562 17:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 43 มารผจญ
แบบอักษร

43...      มารผจญ 

   โรงพยาบาลเมาเทนวิว ถนนทีนาย่าเหนือ              

       “ ก๊อกๆๆๆ ”

          วิชุดาหันไปค้อนประตู

        “ เชิญค่ะ ” น้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

          สิ้นเสียงคำเชิญ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

         ผู้มาเยือนเป็นสาวต่างถิ่นสองคนวัยยี่สิบต้นๆทั้งคู่ คนนึงผมบลอนด์ทั้งสวยทั้งหุ่นดีบุคลิกเปรี้ยวจี๊ดท่าทางหยิ่งๆ อีกคนนึงคือพาเมล่าเลขาจอห์น ทั้งสองสาวใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ สะพายกระเป๋าเดินทางคนละใบ

            สาวเวกัส ยิ้มต้อนรับในฐานะเจ้าบ้าน แต่กลับได้รับการตอบรับด้วยความเย็นชา

          ผู้มาเยือนไม่มองวิชุดาแม้เพียงหางตาทำยังกะเธอไม่มีตัวตน ทั้งสองกระดี้กระด้าพากันวิ่งกรูเข้าไปหาจอห์น แล้วส่งเสียงวีดว้ายกระตู้วู้แสดงความดีอกดีใจกันยกใหญ่

      แม่ผมบลอนด์โผเข้าไปกอดจอห์นซึ่งนั่งตกตะลึงตาค้าง แล้วกระหน่ำหอมแก้มเขาเอากำไรไปหลายฟอด

           “ จอห์นนี่ พวกเราเป็นห่วงคุณมาก ก็เลยชวนกันขึ้นเครื่องมาที่นี่ จอห์นนี่ขา เจ็บตรงไหนบ้างคะ ไหนให้เจนนี่ดูหน่อยซิ โถๆๆๆ เจ็บตรงนี้เหรอคะ มามะ ฉันจะเป่าให้นะ เพี้ยง หาย เป็นไงที่รัก ? ดีขึ้นมั้ยคะ ”

           หล่อนไม่ใช่แค่จูบแค่กอด ยังถือวิสาสะถลกเสื้อผ้าคนเจ็บตรวจดูบาดแผล แล้วทำเป็นดัดจริตเสกเป่าให้ แสดงออกถึงความสนิทชิดเชื้อที่ใครก็ดูออกว่า ต้องไม่ใช่ธรรมดาอย่างแน่นอน

           สาวผมบลอนด์ที่กล่าวก็คือเจนนิเฟอร์ร็อคเวลล์แฟนเก่าจอห์นนั่นเอง

               จอห์นมีท่าทีกระอักกระอ่วน พยายามกระเถิบกายถอยหนี

        “ เจนนี่ อย่าทำแบบนี้สิครับ คนอื่นเห็นมันไม่ดี...ฮื้อ อย่าซนสิ เอามือปลาหมึกของคุณออกไปก่อน ผมจั๊กจี้ ” ปากเขาบ่นแฟนเก่า แต่ตาแอบมองแฟนใหม่อย่างกริ่งเกรง

                 เจนนี่ทำหน้ากระเง้ากระงอด

          “ เห็นก็ช่างปะไร เราเป็นแฟนกัน กอดจูบถูกเนื้อต้องตัวกันแค่นี้ ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน แหม จับนิดจับหน่อยทำเป็นเล่นตัว คุณเป็นอะไรไป ไม่เจอกันแค่เดือนกว่าๆ ทำไมทำตัวเหินห่างกับฉันแบบนี้ ? ” น้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

           “ คุณรู้ได้ไง ว่าผมอยู่ที่นี่ ”  จอห์นย้อนถาม เพราะไม่รู้จะตอบยังไง      

                     เจนนี่ค้อนปะหลับปะเหลือก

        “ คุณไม่รู้หรอกว่าฉันต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะหาคุณเจอ คุณรู้มั้ย กว่าจะรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ พวกฉันต้องบากหน้าไปถามใครต่อใครมาบ้าง พอลงจากเครื่องก็ตะเวนไปตั้งสามสี่ที่ ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน แต่พบหน้ากันคุณกลับไม่ยินดียินร้าย ไม่มีท่าทีว่าดีใจเลยสักนิด มันน่าน้อยใจจริงๆ ฮือ ๆ ” หล่อนตัดพ้อ แล้วทำเป็นบีบน้ำตา

                           พาเมล่าซ่อนยิ้มไว้ในหน้า แล้วช่วยชงอีกแรง

 “ บอสคะ คุณรอคเวลล์ เธอรักและเป็นห่วงบอสมากนะคะ นั่งเครื่องมาด้วยกัน เธอก็นั่งร้องไห้คร่ำครวญถึงบอสมาตลอดทาง ชวนกินอะไรก็ไม่กิน พูดถึงแต่เรื่องบอส จนฉันหูชาท้องกิ่วไปหมดแล้ว ยังไงๆบอสก็หยวนๆ อย่าให้เธอเสียความตั้งใจเลย ”

       ในขณะที่เจ้าหนุ่มดวงจู๋ กำลังกระอักกระอ่วนใจ จนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

           วิชุดาอดใจนิ่งฟังอยู่นาน พอจับใจความได้ว่าใครเป็นใครก็หมดสิ้นความอดกลั้น เปิดฉากบู๊ว้ากใส่นายจอห์นเบล็นผู้น่าสงสารทันที

 “ จอห์นนี่ ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนคุณใช่มั้ย? ฮึ่ม!มีเมียอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาขอฉันแต่งงาน เลวที่สุด ไอ้คนหลอกลวง คุณทำแบบนี้ รู้มั้ยว่าฉันเสียใจแค่ไหน ฮือๆ ”

              แล้วหล่อนก็ร้องไห้ด้วยความเจ็บกระดองใจ ท่ามกลางความสะใจของใครบางคน

                ชายเคราะห์ร้ายหน้าซีดเผือด พยายามแก้ต่างให้ตนเอง 

 “ ไม่ใช่ เอ๊ย ใช่ แต่ไม่ใช่ โอ๊ยยยย งานเข้าโว้ย จะบอกยังไงดีวะกู คือ อ้า เอ้อ วีนัส ฟังผมก่อน คุณกำลังเข้าใจผิด ”

               วิชุดาไม่ฟังเสียง ยกมือชี้หน้าด่าทอจอห์นเสียงเอ็ดตะโร ดังไปถึงเคานเตอร์ชั้นล่าง

 “ ผิดบ้าอะไร ฉันเห็นเต็มสองตาได้ยินเต็มสองรูหู คุณจะให้ฉันรอ จนมันแก้ผ้าขึ้นขย่มคุณก่อนรึไง คุณถึงจะยอมรับ โธ่ ไอ้คนลวงโลก สารเลวที่สุด บลาๆๆ ”

               จอห์น ไม่รู้จะหาทางออกให้ตัวเองยังไงดี จึงได้แต่อึกๆอักๆอ้ำๆอึ้งๆ ยิ่งส่อพิรุธให้วิชุดาแคลงใจมากขึ้นเป็นทวีคูณ

               สองสาวผู้มาเยือนยืนเท้าสะเอว จ้องวิชุดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามดูแคลน

                  พาเมล่าป้องปากกระซิบยุยงไม่กี่คำ เจนนี่ก็เต้นเป็นเจ้าเข้า ผลุนผลันเข้าไปผลักอกวิชุดาเต็มแรง

  “ แกนี่เอง อีหน้าด้านที่แย่งผัวชาวบ้านจนเป็นเหตุให้หลายคนต้องบาดเจ็บล้มตาย อีนังแพศยา แกยั่วยวนให้ท่าผัวฉัน หลอกใช้เขาจนเขาเกือบตายก็เพราะแก คิดจะแย่งผัวฉันตามสันดานเดิมละสิ ถุย!นังแรด ฉันไม่ยอมให้แกสมหวังง่ายๆหรอก ” หล่อนด่ากราดเป็นชุด ราวกับโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

                         วิชุดาคำรามลั่น ยกมือผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงเช่นกัน

   “ หุบปากไปเลยอีบ้า จะมาโทษฉันได้ยังไง ผัวแก แกก็จับล่ามโซ่ขังกรงไว้ดีๆสิ เสือกปล่อยให้ออกมาตามตื้อขอฉันแต่งงานทำไม ? ”

                               เจนนี่หน้าตาแดงกล่ำด้วยเพลิงโทสะ

 “ อย่ามาตอแหล ผัวฉันคงไม่โง่พอที่จะทิ้งทายาทธุรกิจพันล้านอย่างฉัน ไปเอาผู้หญิงชั้นต่ำขายหอยเลี้ยงชีพอย่างแกมาแต่งงานทำเมียหรอก ขายหน้าเขาตายห่า ฮ่า ๆ ” หล่อนดูถูกเหยียดหยามยกตนข่มท่านสารพัด แล้วหัวเราะยั่วยวนกวนประสาท

    “ มารดามึงสิขายหอย...อีสัด ” วิชุดาโกรธจนสติแตก ตะโกนด่าสุดเสียง

                        เจนนี่คำรามลั่น ยกมือตบปากคนด่าเต็มเหนี่ยว

    “ เพี้ยะ! ”

                        วิชุดาหน้าหันเลือดกบปาก หันมาตบกลับด้วยความหนักหน่วงไม่แพ้กัน

     “ ผัวะ! ”

                  แล้วสองสาวก็เปิดฉากตบตีกันนัวเนีย ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกตะลึงของจอห์น และความสาสมใจของผู้อยู่ร่วมในเหตุการณ์อีกคน

         เจนนี่เคยแต่ข่มเหงคนไม่มีทางสู้ พอเจอคนจริงเข้าก็หมดท่าไร้น้ำยา ไม่อาจต่อกรวิชุดาอดีตผู้หญิงกลางคืน ซึ่งผ่านการต่อสู้ตบตีมามากกว่าได้

          ทั้งที่พยายามสู้สุดฤทธิ์ แต่ตัวเองกลับถูกคู่ต่อสู้อัดซะน่วม สุดท้ายก็ถูกถีบหงายท้องลงไปนอนจุกตัวงออยู่บนพื้น

           จอห์นเห็นแฟนเก่าถูกแฟนใหม่สอยร่วงลงไปเดี้ยง ก็หันไปดุเลขาที่ยืนทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่ใกล้ๆ

       “ พาเมล่า! ไปช่วยกันห้ามหน่อย เห็นเป็นเรื่องสนุกรึไง ยืนยิ้มอยู่ได้ ”

                         พาเมล่ารีบหุบยิ้ม แล้วจำใจทำตามคำสั่ง

              จอห์นลงจากเตียงไปขวางวิชุดาไว้ ส่วนพาเมล่าเข้าไปประคองเจนนี่ ที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมขึ้นมาจากพื้น

                วิชุดากำลังเลือดขึ้นหน้าไม่สนอะไรทั้งนั้น กำหมัดขยับจะเข้าไปทำร้ายเจนนี่อีก แต่จอห์นคว้าแขนรั้งไว้

     “ อย่า วีนัส พอได้แล้ว ได้โปรด...ผมขอร้อง ”

                          วิชุดาสะบัดมือเขากระเด็น แล้วตบหน้าชายหนุ่มดังฉาด

 “ ไม่ต้องมาถูกเนื้อต้องตัวฉัน คุณทำฉันแสบมาก ไอ้คนหน้าเนื้อใจเสือ ”

               จอห์นรู้สึกเหมือนโดนคมมีดกรีดที่ขั้วหัวใจ รีบคว้าสองมือบางมากุมไว้ พลางทำตาละห้อยน่าสงสาร

   “ วีนัส ใจเย็นๆ ฟังผมอธิบายก่อน ” เขาพยายามจะชี้แจง

                     วิชุดากระชากมือกลับ แล้วตบหน้าเขาอีกทีเต็มแรง เสียงดังสนั่นลั่นห้อง 

     “ นี่แน่ะ บอกว่าอย่ามาโดนตัวฉัน ไอ้บ้า! หูแตกรึไง ? ” เธอตะคอกใส่หน้าเขา

                 จอห์นกุ้มแก้มป้อยๆ อ้าปากจะเร้าหรือ แต่วิชุดาไม่เปิดโอกาส

      “ จอห์นเบล็น เราขาดกันแค่นี้ เชิญเสพสุขกับอีนังทายาทพันล้านของคุณตามสบาย นับแต่วินาทีนี้ฉันกับคุณทางใครทางมัน ” เธอเชิดหน้าประกาศตัดความสัมพันธ์อย่างไม่ไว้ไมตรี แล้วสะบัดก้นเดินออกจากห้อง แบบไม่เหลียวแลจอห์นที่ยืนน้ำตาซึมมองตามเลย แม้แต่หางตา

        วิชุดาวิ่งร้องไห้ฝ่าฝรั่งมุงหน้าห้องที่แตกตื่นตกใจกับเสียงทะเลาะวิวาท โดยไม่หยุดตอบคำถามใครทั้งสิ้น

          หญิงสาววิ่งกระเซอะกระเซิง ออกมายืนสะอื้นหน้าโรงพยาบาล

         ขณะจะข้ามถนนไปเรียกแท๊กซี่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวแปลกหน้าคนนึง ก็ผลุนผลันเข้ามาคว้าแขนฉุดรั้งเธอไว้

   “ เจ๊วีนัส...” เสียงที่ร้องเรียกคุ้นหูมาก จนวิชุดาต้องหันขวับไปมองคนเรียกอย่างฉงนใจ

     “ นังออสซี่ ” วิชุดาอุทานออกมาดังๆ เมื่อจำได้ว่าผู้หญิงผมแดงสวมเดรสดำคนนี้เป็นใคร 

         ออสก้าในคราบหญิงสาว รีบยกนิ้วแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เบาเสียง แล้วดึงอีกฝ่ายเข้าไปนั่งในร้านกาแฟร้านหนึ่งแถวๆนั้น

       หลังจากสั่งคาปูชิโน่มาดื่มคนละแก้วกันคนอื่นสงสัยแล้ว ทั้งสองก็เริ่มสนทนากัน

  “ เมื่อกี้เจ๊เดินร้องไห้ท่าทางรันทดเหมือนคนอกหักยังไงไม่รู้ เจ๊เป็นอะไรเหรอ ? ” ออสก้าสงสัย

                            วิชุดาค้อนขวับ ตวาดแว้ด

      “ เป็นอะไรก็เรื่องของฉัน อย่ามาสาระแน เล่าเรื่องของแกเถอะ แกหายหัวไปไหนตั้งนานสองนาน ทำไมไม่ติดต่อมา ฉันเป็นห่วงแกมากรู้มั้ย ? ”

                                        ออสก้ายิ้มแหยๆ

      “ มือถือผมหาย ติดต่อใครไม่ได้เลยเจ๊ ผมไม่รู้จะติดต่อกับเจ๊ยังไง ก็เลยมาดักคอยเจ๊อยู่ที่นี่ ”

                    แล้วออสก้าก็เล่าเหตุการณ์ ในคืนที่เขากับโรแบร์โต้เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ให้วิชุดาฟังทั้งหมด

                     วิชุดาตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาก

     “ คุณพระช่วย แล้วหลังจากหนีออกมาได้ล่ะ เป็นยังไง ? ” เธอถามใจจดใจจ่อ

     “ พวกไอ้เปาโลมันไล่ตามล่าจะฆ่าปิดปากพวกผมให้ได้ ผมเลยต้องหนีออกจากเมืองไปลี้ภัยอยู่กับคุณตาที่คาร์สันซิตี้ คุณตาเป็นเจ้าพ่ออยู่ที่นั่น ไอ้เปาโลกับพวกเลยไม่กล้าแหยม ถึงรอดตายมาได้ ” ออสก้ากล่าวอย่างคับแค้นใจ    

    “ แล้วโรแบร์โต้ล่ะ เป็นยังไงบ้าง ? ” วิชุดาอดห่วงคนเจ็บไม่ได้

    “ รอดหวุดหวิดเจ๊ ตอนแรกอาการสาหัสมาก แต่ตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว ” ออสก้าบอกยิ้มๆ พลางยกกาแฟขึ้นจิบแก้คอแห้ง

                 วิชุดาขบกรามกรอดนึกแค้นเคืองเปาโลกับมิเคล่าเหลือกำลัง

       “ แกจะเอาไงต่อไป จะปล่อยให้ไอ้ชาติชั่วเปาโลกับอีแม่เลี้ยงอัปรีย์นั่น ชุบมือเปิบแย่งทุกอย่างไปง่ายๆแบบนี้เหรอ? ” เธอกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด

                          ออสก้าสั่นหัวดิก ทำตาวาวโรจน์

 “ ไม่ ผมไม่ยอมอยู่แล้ว ผมกำลังคิดหาทางจะเล่นงานพวกมันอยู่ ความจริงตอนแรกคุณตาโกรธมาก จะยกพวกลูกน้องที่คาร์สันมาถล่มพวกมันที่นี่ แต่ผมไม่อยากให้เกิดการนองเลือด ก็เลยห้ามไว้ ”                             

     “ ฉันมีวิธีแก้แค้นนังแม่เลี้ยงกับพี่ชายระยำของแก โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อหรือลูกปืนซักนัด แกสนใจมั้ย ? ” วิชุดาเอียงหน้าบอกข้างหู

                     ออสก้าลืมตาโพลง พยักหน้าเร็วยิก

   ” สนสิเจ๊ เจ๊มีทีเด็ดอะไร ก็รีบขยายมาเลย ”

                 วิชุดายิ้มมุมปาก

   “ เด็ดน่ะเด็ดแน่ แต่ติดอยู่ที่ต้องไปขอความช่วยเหลือจากคนๆนึงก่อน ”

                      ออสก้าเลิกคิ้ว ถามเร็วปรื๋อ

   “ แล้วคนๆนั้นเป็นใครล่ะเจ๊ ? ”

   “ เขาเป็นนักสืบ มาจากซานฟรานซิสโกชื่อ จอห์น เบล็น ” วิชุดาตอบชัดถอยชัดคำ

                       ออสก้ายิ้มแก้มตุ่ย

   “ ได้ข่าวว่าหนุ่มซานฟรานคนนี้ เป็นแฟนใหม่เจ๊ใช่มั้ย ? ” หางเสียงขึ้นสูงเล็กน้อย

                                    วิชุดาตวาดแว้ด

 “ หุบปาก ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ฉันไม่เอามาทำผัวให้เปลืองตัวหรอก แต่แกต้องไปให้คนๆนี้ช่วย เพราะเขามีหลักฐานสำคัญ ที่จะช่วยแกแก้แค้นได้ ”

                    แล้ววิชุดาก็เล่าเรื่องคลิปในบ้านร้างที่จอห์นแอบถ่ายไว้ให้ออสก้าฟัง

     “ แต่ผมไม่รู้จักเขา เขาจะยอมช่วยเหรอเจ๊ ” ออสก้าดีใจเหลือจะกล่าว แต่ไม่วายจะกังวล

   “ นายนักสืบนั่นเคยโดนไอ้เปาโลเล่นงานเกือบตาย เขาต้องอยากเอาคืนอยู่แล้ว ถ้าแกไปขอร้องเขาดีๆ เขาต้องให้ความร่วมมือแน่นอน ” วิชุดาให้ความมั่นใจ แล้วเผยแผนเด็ดที่คิดไว้ในหัว

     “ ได้คลิปมาเมื่อไหร่ แกก็เอาไปโพสต์ประจานในสื่อโซเชี่ยล แค่นี้พวกมันก็จบแห่ต้องเดินเอาปี๊บคลุมหัวไปตามๆกัน ใช้วิธีชั่วๆจัดการกับคนเลวๆ รับรองว่าได้ผลดีกว่าเอาปืนไปจ่อหัวพวกมันซะอีก อิ อิ เป็นไงแผนเจ๊ เด็ดสะระตี่ดีมั้ย ฮ่าๆ ” เธอพูดพลางหัวเราะพลาง ชอบอกชอบใจกับความคิดแสบสันต์ของตนเอง

   “ เด็ดสะระตี่ มารดามึงสิ อีสัดนรก ! ” เสียงบุคคลที่สามที่อยู่นอกวงสนทนา แหกปากว้ากขึ้นมาลั่นร้าน

               สร้างความตระหนกตกใจให้คู่สนทนากับทุกคนในร้าน จนต้องหันขวับไปมองที่ต้นเสียงเป็นตาเดียว

            เจ้าของเสียงว้ากนั่งอยู่ในกลุ่มชายฉกรรจ์ใส่สูท ที่เข้ามานั่งในร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ใครทันสังเกต

             พอเห็นหน้าชัดๆ วิชุดากับออสก้าก็ตกใจแทบช็อก อุทานออกมาพร้อมกัน

            “ ไอ้เปาโล ! ”

               วิชุดากับออสก้าขยับตัวจะลุกขึ้นเผ่นหนี แต่ไอ้พวกมาเฟียกรูเข้ามาล้อมกรอบ พร้อมกับชักปืนออกมาขู่อย่างอุกอาจ

          พวกลูกค้าในร้านเห็นท่าไม่ดี พากันวิ่งหนีออกจากร้านไปจนหมดสิ้น

            แม้พนักงานในร้านก็ทิ้งหน้าร้านไปแอบตัวสั่นงันงกอยู่หลังร้าน เพราะเข็ดเขี้ยวรู้ฤทธิ์ไอ้มาเฟียอันธพาลพวกนี้ดี

    “ เจ้าความคิดนักนะมึง จะใช้แผนสกปรกเล่นงานกู ดีนะที่กูคอยเฝ้าตามประกบมึงอยู่ ม่ายงั้นกูก็ไม่รู้ ว่าคืนนั้นพวกมึงแอบถ่ายคลิปเอาไว้ ” เปาโลโกรธจัด ตะแบงเสียงไล่เบี้ยวิชุดาเป็นการใหญ่

   “ กูไม่ใช่มารดามึง จะมาตามเฝ้ากูหาส้นตีนอะไร ? ” วิชุดาค้อนขวับ ทำตาปะหลับปะเหลือก

                     เปาโลทำปากยื่นตาถลน

       “ อุวะ ก็เฝ้าจะฆ่ามึงไงอีหอกข้างแคร่ ถ้าไม่มีอีนังตำรวจทอมนั่น คอยตามก้นมึงอยู่ตลอดละก็ ป่านนี้มึงกลายเป็นศพไปนานแล้ว ” มันตวาดใส่หญิงสาว แล้วหันไปคุกคามญาติผู้น้อง

     “ ส่วนมึง คิดเหรอว่าแรดแต่งหญิงแบบนี้จะตบตากูได้ ต่อให้มึงปลอมเป็นหมาขี้เรื้อนกูก็จำมึงได้ ชิชะ กลับมาถึงก็รวมหัวกันจะเล่นงานกู ก็ดี กูจะได้ส่งมึงลงนรก พร้อมๆกับอีนี่ซะเลย ”

   “ ไอ้ชาติชั่ว ก็เอาสิวะ จะฆ่าก็ฆ่าเลยอย่ามัวแต่เห่า กูไม่กลัวมึงหรอก ถุย! ” ออสก้าด่าล้งเล้ง  

      “ ไม่ต้องท้า กูฆ่ามึงแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ชีวิตพวกมึงยังพอมีประโยชน์กับกูอยู่ โดยเฉพาะนังนมโตนี่ กูจะใช้ชีวิตมันต่อรองกับไอ้นักสืบระยำนั่น ” เปาโลตัดบทสรุป ก่อนจะหันไปสั่งพวกลิ่วล้อ

          “ เฮ้ย ช่วยกันลากตัวพวกมันไปขึ้นรถ เดี๋ยวนี้ ! ”

 

          ******

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น