email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [8/4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 906

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2562 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [8/4]
แบบอักษร

 

 

“คุยถึงผมกันอยู่รึเปล่าครับ พี่ฟินิกซ์ พี่ครูส แล้วก็… เมเบล” ไบรตันหันมาทักทายครูว ฟินิกซ์ และยกยิ้บางส่งมาให้ฉันที่ชะงักไปอย่างไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง ไบรตันกล้าทักฉัน แต่เคที่กลับรีบหลบสายตาแนและฟินิกซ์ทันที

“คงสืบข้อมูลมาดีสินะ ถึงได้รู้จักขนาดนี้ ไบรตัน”

ครูสยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ และถามออกไปด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนสิ่งที่ไบรตันทำเป็นเรื่องปกติ แถมทั้งฟินิกซ์และครูสดูไม่ตกใจที่ไบรตันรู้ข้อมูลของตัวเองมาก่อนแล้วสักนิดเดียว ฟินิกซ์ยกแก้วไวน์ที่ถือเอาไว้ในฝือใหญ่อีกข้างขึ้นจิบ แต่สายตาคมดุดันยังคงจ้องมองไปยังไบรตันและเคที่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“พี่ก็คงรู้เรื่องของผมดีเหมือนกัน” ไบรตันยักไหล่เบาๆ แล้วบอกกับครูสด้วยท่าทางสบายๆ ไม่ต่างกัน

“ก็นิดหน่อย”

ครูสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วเหลือบมองไปยังเคที่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไบรตัน จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างสงสัย จนไบรตันต้องมองตามสายตาของครูสและฟินิกซ์ไปยังเคที่

“อ้อ นี่เคที่… เป็นเพื่อนผมเอง”

ทันทีที่ไบรตันพูดจบ เคที่ก็หันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา เธอทำเพียงหันกลับมาส่งยิ้มบางให้ทั้งครูส และฟินิกซ์ที่มองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ฉันขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยเมื่อเคที่ยังคงไม่ยอมสบสายตามองมาทางฉันสักนิดเดียว เธอเป็นอะไรไปน่ะ จำฉันไม่ได้งั้นเหรอ…

“หึ เพื่อนงั้นเหรอ คงสนิทกันมากเลยสิ ถึงได้พามาในงานเลี้ยงนี้ได้”

ฟินิกซ์พูดด้วยน้ำเสียงเข้มต่ำที่ดูดุดันมากกว่าปกติ จนฉันถึงกับเม้มริมฝีปากเอาไว้อย่างประหม่าไปหมด มือบางของฉันทั้งสองข้างยกขึ้นไปจับที่ท่อนแขนแข็งแรงของเขาแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว

“สนิทอยู่เหมือนกันครับ เมเบลผมก็สนิทนะ เราเรียนมหา’ลัยเดียวกัน”

ไบรตันหันมามองฉันพร้อมกับยกยิ้มกว้างมาให้ เคที่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยกมือขึ้นมาจับที่แขนของไบรตัน และมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ ฉันยิ้มบางกลับไปให้ไบรตันอย่างฝืดเคืองอยู่หน่อยๆ แล้วรีบหุบยิ้มแล้วหันไปมองเคที่ด้วยความไม่เข้าใจแทน เราสองคนบังเอิญสบสายตากัน และครั้งนี้เคที่มองฉันด้วยสายตาแปลกๆ แต่กลับส่งยิ้มมาให้เหมือนกำลังเยาะเย้ยฉันในเรื่องบางอย่าง

“ไม่เจอกันนานเลยนะ เมเบล”

เสียงหวานใสของเคที่ทำให้ฉันชะงัก และสูดลมหายใจเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อตั้งสติ แล้วค่อยๆ ส่งยิ้มกลับไปให้เธออีกครั้ง พร้อมกับปล่อยมือบางออกจากท่อนแขนแข็งแรงของฟินิกซ์

“เธอก็เหมือนกัน สบายดีมั้ย”

“ก็… สบายดี แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่กับพี่ของเฟรย่าแบบนี้”

เคที่เหลือบมองไปยังฟินิกซ์ที่ยืนอยู่ข้างฉัน และรีบหันกลับมามองที่ฉันอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฟินิกซ์เอาแต่ยืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาคมดุดันไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ฉันขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยินเคที่ถามออกมาแบบนั้น

“เธอรู้ด้วยเหรอว่าฟินิกซ์เป็นพี่ชายของเฟรย่า” เคที่ชะงักและยืนนิ่งเงียบไปเมื่อฉันถามเธอกลับ เพราะสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เฟรย่าไม่เคยพูดถึงเรื่องของครอบครัวเธอให้เพื่อนๆ ฟังเลยสักครั้ง

“คือ… ไบรตันเป็นคนบอกฉันน่ะ ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกัน”

“เหรอ…” เคที่ตอบด้วยน้ำเสียงเบาอึกอัก ฉันยังคงสงสัยไม่หาย แต่ก็พยักหน้ารับกลับไป

“ขอตัวก่อนแล้วกัน หวังว่าครั้งหน้ากูจะได้เล่นกับเมเบลนะฟินิกซ์”

หลังจากที่เบนจามินได้รับข้อความบางอย่าง และเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองแล้วเรียบร้อย เขาก็หันมาบอกฟินิกซ์ และหันมามองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็เดินกลับขึ้นไปยังห้องบนชั้นสอง โดยมีไบรตันและเคที่เดินตามไป ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ให้ตายสิ ทำไมแค่พวกเขาคุยกันฉันถึงรู้สึกถึงแรงกดดันแปลกๆ แบบนี้ได้ล่ะเนี่ย

“ไบรตันมันคงรู้ตัวแล้ว แบบนี้มึงเอาไง”

ครูสหันมาถามฟินิกซ์ที่ยังคงยืนนิ่งด้วยท่าทางน่ากลัวไม่เลิก ฉันหยิบแก้วไวน์ที่โต๊ะใกล้ๆ ขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก เพราะรู้สึกประหม่าและกังวลจนแทบหายใจไม่ออก การพูดคุยของพวกเขาเมื่อกี้เหมือนเป็นเรื่องทั่วไป แต่มันมีบางอย่างที่ดูอันตราย และอีกอย่างคือพวกเขาพร้อมจะชักปืนออกมายิงกันได้อยู่แล้ว

ฉันแอบเห็นว่าทั้งฟินิกซ์ และเบนจามินต่างล้วงมือเข้าไปในเสื้อสูทของตัวเองอย่างแนบเนียนจนฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังไม่รู้ตัว ที่รู้ก็เพราะเบนจามินทำให้เห็นก่อนเดินออกไปนั่นแหละ ให้ตายเถอะ ฟินิกซ์พาฉันมาทำอะไรที่นี่กันแน่เนี่ย!

“ทำตามแผนเดิม กูจัดการเอง”

ฟินิกซ์บอกครูสด้วยน้ำเสียงเข้มต่ำราบเรียบ จากนั้นเขาก็กระดกแก้วไวน์ในมือใหญ่จนหมด แล้ววางแก้วเปล่าลงที่โต๊ะใกล้ๆ เสียงดังอย่างหงุดหงิด จนฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ ทำบ้าอะไรของเขา เดี๋ยวแก้วก้แตกกันพอดีหรอก

“มึงจะลงมือเองเลยเหรอ อย่าให้มันร้ายแรงเกินไปล่ะ”

“เรื่องนั้นกูไม่รับปาก”

“หึ มึงก็เป็นซะแบบนี้” ครูสหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วมองมาทางฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วงหน่อยๆ แต่สักพักเขาก็ถอนหายใจออกมา และเดินไปหาลูกน้องของตัวเองที่ยืนอยู่ตรงบันไดทางขึ้นชั้นสอง

ฉันเงยหน้ามองฟินิกซ์คิ้วขมวดมุ่น พวกเขาสองคนคุยเรื่องอะไรกันน่ะ แล้วเรื่องที่ว่าจัดการมันคืออะไร เกี่ยวกับใครกันแน่ แต่ฉันได้ยินครูสพุดถึงไบรตัน แล้วไบรตันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้กันล่ะ…

“ฟินิกซ์ เรื่องที่นายคุยกับครูส มันเกี่ยวกับไบรตัน…”

หมับ! ปัง!!

“อ๊ายย…อ๊ะ ฟินิกซ์!”

ฉันร้องกรี๊ดออกมาเสียงดังด้วยความตกใจทันทีที่ได้ยินเสียงปืนดังออกมา และไม่รู้ว่ามันดังมาจากทางไหน รู้ตัวอีกทีเอวบางก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดเอาไว้แล้วดึงให้มาหลบอยู่ตรงหลังเสาต้นใหญ่กลางห้องโถง โดยที่ใบหน้าของฉันซุกอยู่กับแผงอกกำยำของฟินิกซ์จนหายใจแทบไม่ออกด้วยซ้ำ

 

 

เขายิงกันแล้วค่ะทุกโค้นนนน แต่ใครเป็นคนยิงก่อนเอ่ยยย

ขอฝากความปลอดภัยของเมเบลไว้กับฟินิกซ์นะคะ ฮุฮุ

ความคิดเห็น