Mr_Poring

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : New Chance SS3 : 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 361

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2562 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
New Chance SS3 : 6
แบบอักษร

เช้าวันใหม่กายมาโรงเรียนเช้ากว่าปรกติด้วยรถมอเตอร์ไซไฟฟ้าสุดเท่ห์คันเดิม เข้ามาถึงก็เห็นผู้ใหญ่ชายหญิงคู่หนึ่งแน่นอนว่าเป็นผู้ปกครองของสองแฝดเดินออกมาจากโรงเรียนพร้อมสองแฝดที่มีแววตาว่างเปล่าด้วยท่าทีเร่งรีบ ในมือถือเอกสารในซองสีน้ำตาลอยู่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเอกสารเหล่านั้นใช้เพื่อลาออกเป็นแน่ 

 

กายก้าวเข้าผ่านไปโดยไม่สนใจสิ่งใดรอบด้าน วันนี้ที่เขามาเช้าเพราะมีเป้าหมายบางอย่าง แน่นอนว่าเรื่องนั้นเกี่ยวกับเฟิร์น เพราะคิดว่าเธอจะต้องสงสัยแน่นอนที่เขากลับไปสุงสิงกับพวกนั้น คนฉลาดแบบเธอคงจะเข้าใจได้ไม่ยากเมื่อเห็นว่าพวกมันกำลังหายไปทีละคน 

 

ดังนั้นเขาจึงต้องรีบเคลียเธออกไปก่อนไม่เช่นนั้นจะส่งผลต่อแผนขั้นต่อไปของเขา เนื่องจากแผนที่เขาได้วางเอาไว้ค่อนข้าละเอียดอ่อน แน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมให้มันพังด้วยปัจจัยที่ 3 อยู่แล้ว 

 

กายตรงไปที่ห้องเรียน ในห้องมีเพียงสามสาวหัวกระทินั่งทบทวนบทเรียนกันอยู่ กายเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ของตนเองจัดแจงวางกระเป็นให้เรียบร้อยแน่นอนว่าสายตาทั้งสามคู่ต่างก็หันมามองผู้มาใหม่กันหมด 

 

“หวัดดีสาว ๆ ”กายกล่าวทักทาย 

 

“อรุณสวัสจ่ะ” เฟรย์และฟางกล่าวทักทาย มีเพียงเฟิร์นที่พยักหน้าให้เขาเท่านั้น 

 

“นายมาก็ดีแล้ว เรามีเรื่องจะต้องคุยกันหลายอย่างเลยหละ” เฟิร์นกล่าว 

 

“มีเรื่องอะไรกันเหรอ” ฟางเอยถามด้วยความสงสัย 

 

“ไม่มีอะไรมาหรอกน่า อ่านหนังสือกันต่อไปเหอะ” เฟิร์นพูด “ส่วนนายออกมาคุยกันที่ระเบียงหน่อยสิ” เธอพูดต่อ 

 

“ทำไมต้องแอบไปคุยกันสองต่อสองด้วยหละ ฮั่นแน่หรือว่าทั้งสองคนจะมีซัมติงอะไรกันอยู่เหรอ” เฟรย์กล่าวเสียงตื่นเต้นโดยมีฟางทำตาโตเอามือปิดปากแบบที่มองออกได้ทันทีว่าเสแสร้งแน่ ๆ 

 

“มโนยะ” เฟิร์นพูดเสียงเข่ามพร้อมบรรจงร่อยมะเหงกลงที่หัวสองสาว ทำเอาทั้งสองได้แต่ลูบหัวป้อย ๆ “เอาหละกายตามมาได้แล้ว” 

 

“ค้าบ ๆ” กายรับคำแบบกวน ๆ แต่ก็เดินตามไปโดยดี 

 

ด้านหลังก็มีสองสาวแอบย่องตามหวังจะไปแอบฟังแต่ก็โดนสายตาดุ ๆ ของเฟิร์นสกัดไว้เสียก่อนเลยทำได้แค่หัวเราะแหะ ๆ ก่อนจะหลับไปนั่งอ่านหนังสือกันต่อ 

 

เฟิร์นมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นว่ามีไครอยู่ใกล้ ๆ แล้วจึงเริ่มเปิดประเด็นถามขึ้นมาว่า “กายนายกำลังทอะไรอยู่กันแน่ ทำไมถึงกลับไปสุงสิงกับพวกนั้นอีกหละ” 

 

“เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วหนิ คนฉลาดแบบเธอคงเดาได้ไม่ยาก ถ้าฉันเดาไม่ผิดตอนเช้าเธอก็น่าจะถูกครูประจำชั้นเรียกในถานะหัวหน้าห้องไปรับรู้เรื่องไอแฝดนั่นลาออกแล้วไม่ใช่หรือไง แค่นี่ก็คงจะประติดประต่อเรื่องได้แล้ว” กายกล่าว 

 

“ก็ใช่ แต่ว่า...” เธอกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล ตอนเช้าที่เธอถูกครูประจำชั้นเรียกเข้าพบเพราะเรื่องนี้ทำเอาเธอตกใจอยู่บ้าง แต่พอมาเห็นแววตาเลื่อนลอยของทั้งสองแล้วก็ได้แต่คิดอย่างหวาด ๆ เมื่อวานพวกมันยังแสดงออกปรกติทุกอย่าง แต่ผ่านมาแค่คืนเดียวกลับเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เรื่องที่มันเจอเมื่อคืนต้องเลวร้ายขนาดไหนพวกมันถึงเป็นได้ขนาดนี้ 

 

“ไม่มีแต่หรอก ทุกอย่างก็เป็นอย่างที่เธอคิดนั่นแหละ” กายกล่าวแทรก 

 

เมื่อได้ยินเจ้าตัวยืนยันทำเอาเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที “นายทำอะไรกับพวกมันกัน” 

 

“ก็แค่ให้มันได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่มันเคยทำคนอื่น” กายกล่าวเสียงน่ากลัวเพื่อข่มขู่เธอ กายจำจะต้องใจเเข็งเพื่อไม่ให้เธอเข้ามาเสี่ยง เพราะกายรู้ดีว่าตนไม่สามารปกป้องทุกคนได้ตลอดเวลา เขาไม่ต้องการให้เป็นอย่างในอดีตอีกเเล้ว 

 

“พอเถอะกายฉันรู้ว่านายไม่ได้เป็นคนแบบนั้น หยุดเถอะนะก่อนที่นายจะเปลี่ยนไปมากกว่านี้” เธอพยายามเกลี้ยกล่อม 

 

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ" กายกล่าวอย่างไร้เยื่อใยเเล้วเดินกลับเข้าห้องเรียนไปโดยไม่สนใจอะไรอีก เเม้ภายนอกจะดูเเข็งกร้าวเเต่ในใจกลับเจ็บเเปล้บ 'ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บหน้าอกเเบบกันนะ' กายคิดโดยที่หน้ายังคงนิ่งเช่นเดิมด้วยผลจากสกิล [ตอเเหลหน้าตาย] 

 

"เห้อ ไม่ไหว ๆ คิดว่าจะฉันไม่รู้หรือไงว่านายกำลังคิดอะไรอยู่" เฟิร์นพูดกับตัวเองเบาพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย หญิงสาวยกโทรศัพท์ของตนขึ้นมา ในนั้นมีวีดีโอที่เเสดงให้เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโกดังคืนนั้น ตั้งเเต่ที่กายเข้าไปเตรียมอะไรบางอย่างเเล้วจึงออกมาไปจนถึงช่วงที่สองเเฝดเข้าไปในโกดังนั้นกับเสียงร้องโหยหวน 

 

"ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาปกป้องอยู่เเล้ว" เธอกล่าวก่อนจะตีหน้าไม่สบอารมณ์เเล้วเดินตามชายหนุ่มเข้าห้องเรียนไป 

 

เมื่อหญิงสาวหายลับเข้าไปในห้องเรียนที่มุมระเบียงอันว่างเปล่าก็ปรากฏเงาตะคุ่ม ๆ สายหนึ่ง มันไหววูปอยู่ครู่เดียวก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีสิ่งใดอยู่ตรงนั้นตั้งเเต่เเรก 

 

กายเมื่อเข้ามาถึงห้องเรียนก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถามของสองสาวร่วมห้องก่อนจะเคลิ้มหลับไปในที่สุด 

 

"กาย ๆ ตื่นได้เเล้ว คาบโฮมรูมเเล้ว"ไหล่ของชายหนุ่มถูกเขย่าพร้อมกับเสียงเรียก กายลืมตาขึ้นมามองด้วยท่าทีงัวเงีย เป็นฟางที่ปลุกเขาขึ้นมา กายโงหัวขึ้นมาเพื่องมองไปรอบ ๆ เห็นเฟิร์นที่เเสดงท่าทีไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจนนั่งอยู่ข้าง ๆ ที่หน้าห้องมีครูประจำชั้นกำลังเดินเข้ามา เธอเป็นหญิงวัย 30 ต้น ๆ ที่ดูเเลตัวเองเป็นอย่างดี ทำให้ใบหน้าดูเด็กกกว่าอายุจริงมาก เเละเธอเป็นครูสอนภาษาอังกฤษให้กับชั้นเรียน ม.5 ของกายอีกด้วย ทำให้ครูเเละนักเรียนในห้องค่อนข้างจะสนิทกันพอตัว 

 

เธอเดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าห้องก่อนจะกระเเอมเบา ๆ เพื่อเรียกให้นักเรียนในห้องหันมาสนใจ "เอาหละนั่กเรียนทุกคนวันนี้ครูมีเรื่องจะต้องมาบอกให้รู้" เธอกล่าวก่อนจะเว้นช่วงเล็กน้อง "เนื่องจากครูมีธุระทางราชการทำให้ต้องลาไปต่างจังหวัดประมาน 1 เดือน" 

 

"งั้นการบ้านรายงานภาษาอังกฤษที่ครูสั่งไว้ก็ไม่ต้องทำเเล้วใช่ปะครับ" หัวโจกของห้องโพลงขึ้นมาด้วยท่าทีดี้ด้าสุดขีดทำเอาในเรียนชายในห้องชูไม้ชูมือดีใจไปตาม ๆ กัน 

 

"ครูได้ฝากเรื่องนี้ไว้กับครูประจำชั้นคนใหม่ที่จะมาทำงานเเทนครูเเล้ว ดังนั้นรายงานก็ต้องทำส่งเหมือนเดิมนะจ้ะ"เธอกล่าวทำเอาเหล่านักเรียนหลังห้องไหล่ตกไปตาม ๆ กัน  

 

"ละก็อย่างที่บอกว่ามีครูคนใหม่มาเเทน เธอพึ่งมาที่นี่วันเเรกดังนั้นอย่าไปลามปามกับครูเขามากนักหละ เอาหละขอเเนะนำให้รู้จักกับครูประจำชั้นคนใหม่ที่จะต้องมาปวดหัวกับพวกเธอตลอดระยะเวลา 1 เดือนต่อจากนี้ไป เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ" สิ้นเสียงก็มีหญิงสาวอายุราว ๆ 25 เดินเข้าห้องมา เพียงผ่านพ้นประตูเข้ามาก็มีเสียงร้องอย่างตกตะลึงดังขึ้นทันที 

 

"แม่!?" 

++++++++++++++++++++ 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น