คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 (1) คุณหนูเอาแต่ใจ

ชื่อตอน : บทที่ 6 (1) คุณหนูเอาแต่ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2562 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 (1) คุณหนูเอาแต่ใจ
แบบอักษร

 

 

 “มีให้แค่เท่านี้ มีเพียงแค่เท่านี้ ไม่มีมากมายดังใครเขามี มีให้เพียงนิดหน่อย แต่ให้ไปเกินร้อย ไม่มีเงินตรามงกุฎชฎาแม่เนื้อกลอย ไม่มีรถเก๋ง แอร์เย็นอย่างใครเขา...” 

“มีแต่บิ๊กไบท์ ท่อดังและคันใหม่ พี่ไร้หน้าตาในสังคมไฮโล และจะเจอพี่ได้ก็แค่วงไฮโซ...” เสียงของใครอีกคนแทรกขึ้นมากะทันหัน ทำให้เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มในคราแรกหยุดชะงักงัน สัตวแพทย์หนุ่มวัยสามสิบปีเงยหน้าขึ้นมองโชคชัย พนักงานในฟาร์มม้าแล้วส่งยิ้มไปให้ ตลกที่ถูกอีกฝ่ายร้องเพลงล้อเลียนตนเอง 

“กวนแล้ว เดี๋ยวก็โดนเตะหรอกพี่โชค” เอกภูมิลูบต้นคอม้าหนุ่มตัวใหญ่ ก่อนปลีกตัวออกมาถอดถุงมือมาหาพี่โชคชัย 

“พี่แซวเล่นครับคุณหมอ แล้วอาการเจ้านิลมังกรเป็นยังไงบ้างครับ มันดีขึ้นไหม” มันอาการไม่ดี ไม่กินอะไรมาหลายวันแล้ว 

“ก็ดีนะครับ เห็นเดินบนเวทีสวยตรึงตราเชียว” 

“คนละม้าแล้วมั้งครับบบ” โชคชัยลากเสียงยาว ขบขันในความขี้เล่นของหนุ่มหล่อ ถ้าเป็นม้าสาวสวยคนนั้นเขาเองก็ชอบเหมือนกัน สวยเชียวตอนเดินบนเวทีมิสแกรนด์ปีล่าสุด 

“อ้าว ไม่ใช่หรอกเหรอ” ยัง... ยังจะเล่นต่ออีก เอกภูมิหัวเราะ ก่อนจะหันกลับมาลูบต้นคอเจ้าม้าหนุ่มอีกครั้ง “อาการมันดีขึ้นมากแล้วครับ เริ่มกลับมากินได้ตามปกติ อีกอย่างมันไม่เศร้าซึมแล้ว” 

“ดีจังเลยนะแกที่มีคุณหมอคอยดูแลใกล้ชิดขนาดนี้” 

“แล้วนี่มาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ” 

“คุณเหนือให้ผมมาดูน่ะครับ ว่าคุณหมอยังติดงานอะไรอยู่ไหม” 

“ไม่แล้วนะ ผมดูเคสนี้เสร็จก็กลับคลินิกแล้ว พี่เหนือมีธุระอะไรหรือเปล่า” 

“คุณเหนือจะชวนคุณหมอไปกินข้าวข้างนอกน่ะครับ ถ้ายังไง รบกวนคุณหมอโทรหาคุณเหนือทีนะครับ”  

โชคชัยเอื้อมมือไปลูบเจ้าม้าหนุ่มบ้าง มันกำลังกินหญ้า หางไม่ลู่ลงแล้ว ยกขึ้นสะบัดไปมาในบางครั้ง ฟาร์มนี้เป็นธุรกิจของตระกูลเตชะราช มีสัตว์มากมายหลายอย่าง แบ่งแยกเป็นโซนให้นักท่องเที่ยวเข้ามาให้อาหาร เข้ามาชมการแสดง ส่วนโซนด้านหลังจะเป็นสัตว์จำเพาะสำหรับเพาะพันธุ์ส่งขาย 

มีสัตวแพทย์หลายคนที่เมืองเหนือจ้างให้เข้ามาช่วยดูแลและควบคุมโรค หลักๆ ก็จะเป็นเอกภูมิ แต่เอกภูมิไม่ได้ทำงานประจำในฟาร์มนี้ แค่รับจ็อบเข้ามาดูแลในบางโอกาส เพราะเขาไม่ค่อยมีเวลาว่าง ต้องดูแลรับเคสคลินิกรักษาสัตว์ในตัวเมือง ซึ่งเป็นธุรกิจของที่บ้านที่พ่อแม่ปู่ย่าล้วนเป็นสัตวแพทย์กันมาก่อนทั้งนั้น 

คุณหมอหนุ่มหล่อ หัวใจยังไร้รัก สาวมาจีบมาอ่อยหัวกระไดไม่แห้งก็ไม่เห็นเขาสนใจใคร ยังปัดแอพทินเดอร์อยู่นั่นแหละ พอใครจะคุยจริงจังก็ไม่คุยกับเขาสักที ทีมลุ้นอย่างโชคชัยก็เลยเบื่อลุ้น 

“ได้ครับ ขอบคุณมาก” เอกภูมิแยกจากโชคชัยมาทำงานของตัวเองต่อ เขาจดผลการตรวจม้าอย่างละเอียดเพื่อจะได้เทียบอาการของมันวันต่อวัน พบว่าอาการมันดีขึ้นมากแล้วจริงๆ 

หนุ่มหล่อเคลียร์งานในฟาร์มจนเสร็จ ก่อนจะขับบิ๊กไบท์ราคาหลายแสนกลับคลินิก เนื่องจากขนาดค่อนข้างใหญ่และเปิดให้บริการมาเกินสิบปีจึงมีคนมาใช้บริการค่อนข้างมาก ลานจอดรถด้านหลังคลินิกได้ขยายเพิ่มทุกปี รวมถึงการบูรณะปรับปรุงอาคารด้านในให้ใหม่เอี่ยม น่าเข้ามาใช้บริการ 

คลินิกเขาเปิดติดกับคลินิกทำฟันของน้องสาวฝาแฝด เจ้าตัวยุ่งกล้าผ่าเหล่าคนในตระกูลไปเรียนหมอฟัน บอกเบื่อแล้ว หันไปทางไหนก็เจอแต่สัตวแพทย์ อยากจะลองเรียนหมอแขนงอื่นบ้าง 

เอกภูมิถอดหมวกกันน็อกไว้บนรถ เดินเสยผมชิวๆ เข้ามาด้านหน้าคลินิกทักทายพนักงาน แล้วก็โปรยยิ้มไปให้เจ้าของเคสหลายคนที่อุ้มน้องหมาน้องแมวมารับการรักษา ข้างในคลินิกอากาศเย็นสบายดี ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนข้างนอก ตัวเขามีเหงื่อนิดๆ แต่ไม่มีกลิ่นตัวโชยออกมาแบบน่าเกลียด 

“คุณหมอ คุณหมอมาพอดีเลย” ผู้ช่วยหมออีกคนวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเขาที่กำลังอ่านเคสวันนี้ เขาละสายตาจากหนังสือเล่มใหญ่ไปมอง “รบกวนเชิญคุณหมอทางนี้หน่อยค่ะ” 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขามอง ขณะส่งหนังสือกลับไปให้พนักงานประจำเคาร์เตอร์ ไม่ได้ตกใจตาม เพราะรู้แล้วว่าเรื่องอะไร 

ผู้ช่วยคนนั้นอยู่ในชุดทำงานเต็มตัว ปรายตามองเจ้าของเคสหลายคน ก่อนจะกระซิบกระซาบเบาๆ 

“คุณอิงธาราเจ้าเก่าเจ้าเดิมค่ะ” บอกเพียงเท่านั้น หล่อนเห็นคุณหมอถอนหายใจแล้วเดินตรงเข้าไปห้องรักษาด้านในทันที 

ข้างในมีห้องสีขาวจำนวนหลายห้อง มีห้องใหญ่เท่านั้นที่ประตูเปิดไว้แง้มๆ เขาอยู่ในชุดไม่เรียบร้อย ไม่พร้อมรักษาสัตว์ ถ้าพ่อแม่เห็นว่าเข้ามาข้างในทั้งสภาพอย่างนี้คงโดนเอ็ดแน่นอน แต่กรณีนี้ขอข้ามไปหนึ่งวันแล้วกัน เอกภูมิค่อยๆ เปิดประตูออก แอบยืนมองยัยตัวแสบจอมวีนจอมเหวี่ยง 

“ฉันบอกให้ไปตามหมอภูมิมาไง คุณฟังไม่เข้าใจเหรอ” 

“คุณนั่นแหละฟังฉันไม่เข้าใจ ดื้อ เอาแต่ใจอยู่ได้ น่าเบื่อ! ฉันบอกว่าวันนี้ไม่ใช่เวรหมอภูมิ เขาไปดูม้าป่วยที่ฟาร์มคุณเหนือ” 

“แล้วเขาเก็บของไปนอนที่นั่นหรือไง ก็โทรไปตามกลับมาสิ น้องหมาของฉันเลี้ยงมาอย่างดี ฉันต้องมั่นใจว่าคนที่มารักษาคือหมอมือดีที่สุดในคลินิกนี้!” 

เจ้าหล่อนวีนลั่น ใส่สีหน้า ใส่น้ำเสียงจนคุณหมอผู้หญิงเองก็ชักจะโมโหตาม โกรธที่เจ้าของเคสคนนี้ดูถูก ไม่ยอมให้ตนเองรักษาสัตว์ของเจ้าหล่อน คนอะไรดื้อ เอาแต่ใจ ยืนกรานจะพาน้องหมาเข้ามาส่งและพอเห็นว่าคนรักษาไม่ใช่คุณหมอเอกภูมิก็โวยวาย ไม่รู้อยากรักษาหมา หรือรักษาความร่านของตัวเองกันแน่! 

กัลยาขบฟันกึกๆ โมโหจนไม่รู้จะพูดยังไง “แล้วดิฉันฝีมือไม่ดีเหรอคะ ทำงานที่นี่มาก็หลายปีรักษามาก็หลายเคสแล้วนะ” 

“ก็ดีค่ะ แต่สำหรับดิฉัน คุณไม่ได้ดีที่สุด” 

“มันจะมากไปแล้วนะ คุณอิงธารา!” 

“คุณหมอคะ ประตูค่ะประตู” 

ผู้ช่วยอีกคนที่อยู่ในนี้มาแต่ต้นขยับเข้ามาบอก กัลยามองตามก็เห็นหมอเอกภูมิกำลังยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าราบเรียบเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ฮึ! แต่คาดว่าในใจคงเดือดระอุ เพราะเบื่อหน่ายกับความเยอะของแม่คนนี้ สวยแล้วไง นิสัยแบบนี้ใครเขาจะชอบลง 

“นี่ไง เห็นไหมว่าหมอภูมิกลับมาแล้ว ถ้าเธอโทรหาเขาแต่แรก ก็ไม่ต้องทะเลาะกันให้เหนื่อยหรอก” 

ไม่หยุด อิงธารายังเหวี่ยงต่อไม่แคร์ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น แอบแสยะยิ้มมุมปาก สะใจ 

 

 

 

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ^//^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น