อ้ายเก้ง
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1 'พวกคุณแม่งกล้าว่ะ'

ชื่อตอน : 1 'พวกคุณแม่งกล้าว่ะ'

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2559 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 'พวกคุณแม่งกล้าว่ะ'
แบบอักษร

1

'พวกคุณแม่งกล้าว่ะ'

.

.

.

.

.

...ขอต้อนรับเข้าสู่ปี 2564 หกปีหลังเชื้อซอมบี้ระบาด โลกทั้งใบ อารยธรรมของมนุษย์พงศ์พันธุ์ได้สูญสลาย โลกสีน้ำเงินที่งดงามมาบัดนี้มันกลายเป็นโลกสีน้ำเงินธรรมดาๆ ที่มองดูยังไงก็สิ้นหวัง โลกเงียบงัน ไร้ซึ่งเสียงนก ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ ที่ยังเคยมีชีวิตอยู่ ที่ยังมีก็คงจะมีแค่เสียงของ...

"กรี๊ด!"

"อ๊าก!"

"แฮ่!"

เสียงกรี๊ดที่ร้องโหยหวน เสียงครวญครางที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวด และเสียงของ...

...ซอมบี้!

"อือ...อา!"

ลืมซอมบี้เชื่องๆ ที่วันๆ เอาแต่เดินช้าๆ ไปมาอย่างโง่ๆ อย่างที่คุณเคยเห็นมาก่อนซะ เพราะซอมบี้ที่คุณกำลังจะได้เห็นต่อไปนี้ก็คือซอมบี้...

...กลายพันธุ์

คมเขี้ยวเหมือนฉลาม เมื่ออ้าปากกว้างจะเผยให้เห็นถึงเขี้ยวเจาะสี่แฉกที่ใหญ่และแหลมคมยื่นออกมาจากปาก ผิวสีซีดๆ แต่มันวาวเหมือนโดนน้ำฉาบผิวกาย ดวงตาที่มีตาดำและตาขาวแยกกันบัดนี้มันได้กลายเป็นดวงตาสีดำสนิทเต็มดวงเหมือนฉลาม และนี่ก็คือสิ่งเดียวที่ผมลืมบอกคุณ...

อ๊ะๆ! คุณอาจจะลืมไปว่าใครกันนะที่บรรยายเรื่องต่างๆ ให้คุณ หึหึหึ! ผมมีชื่อว่า 'ก๊อต' หรือคุณอาจจะเรียกผมให้น่ารักๆ หน่อยว่า 'ก๊อตจิ' แน่นอนว่าผมเป็นซอมบี้แต่ถึงผมจะเป็นแบบนี้แต่ก็ยังมีคน(?)คบกับผมอยู่นะ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน 'มิลล์' หรือ 'ดัชมิลล์' ซอมบี้เพื่อนรักของผมอีกตัว และแน่นอนว่าผมกับเพื่อนก็ไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดาๆ เพราะผมคือพวกซอมบี้กลายพันธุ์ยังไงล่ะ(เหมือนจะอลังการแต่ไม่อลังการเลยแฮะ)

อ้อ! ผมลืมบอกไปอีกเรื่อง ใช่ว่าปี 2564 จะมีแต่ซอมบี้กลายพันธุ์อย่างเดียวนะ แต่มันก็มีซอมบี้ธรรมดาๆ อยู่ปะปนไปกับพวกเราเหมือนกัน แค่พวกนั้นต่างกับผมก็ตรงที่ซอมบี้กลายพันธุ์แบบผมล้วนเป็นเครื่องจักรสังหารทุกตัว

เราไม่ใช่ผีที่เอาแต่เดินเชื่องๆ รอให้เหยื่อมาหา เราอยู่กันเป็นฝูงตั้งแต่ห้าตัวขึ้นไป เรามีความฉลาดมากกว่าซอมบี้โง่ๆ พวกนั้น เราจึงดูเหมือนสัตว์นักล่ามากกว่าผีตายซากพวกนั้น(แต่ไม่ว่าจะโดนพวกผมกัดหรือโดนซอมบี้โง่ๆ พวกนั้นกัดยังไงคุณก็ติดเชื้อเหมือนเดิมแต่อยู่ที่ว่าคุณจะเป็นผีโง่ๆ หรือสัตว์ร้ายกระหายเลือดแบบผม)

แต่กระนั้น...ถึงพวกเราอยู่กันเป็นฝูง แต่ผมกับมิลล์ก็ชอบออกล่ากันเป็นคู่มากกว่า และถึงแม้มิลล์จะเอ๋อกว่าผม แต่ความโหดร้ายก็ไม่เป็นสองรองใครแน่นอน

...และวันนี้พวกผมสองตัวก็กำลังจะออกล่า

.

.

.

.

ตอนนี้ผมกับมิลล์กำลังออกลาดตระเวนอยู่โรงเรียนที่เราเคยเรียนอยู่(คิดจากการแต่งตัวของพวกเราที่ใส่แต่ชุดนักเรียนอะนะ) ว้า! แต่อยู่มานานขนาดนี้แล้วแถมในโรงเรียนแห่งนี้ก็มีพวกกลายพันธุ์แบบผมอยู่ไม่น้อย ถ้ามีเหยื่อ(มนุษย์)หลงเข้ามาก็คงจะโดนพวกที่เหลือรุมสะกรำไปหมดก่อนแน่ๆ

ปัง!(คุ้นๆ เนอะ)

แต่แล้วอยู่ๆ เสียงสวรรค์สำหรับผมและเพื่อนก็ได้ดังขึ้น ผมกับมิลล์จึงรีบวิ่งตามเสียงๆ นั้นไปอย่างเร็วที่สุด(ขืนไปช้าก็อดแด๊กกันพอดีดิ)

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัด นั่นจึงทำให้ผมกับมิลล์เร่งฝีเท้ามากขึ้นกว่าเดิม จนในที่สุด...ผมกับมิลล์ก็วิ่งมาพบกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่กลางลานโล่งๆ เขายืนอยู่คนเดียว รูปร่างดูสูงโปร่งแต่ไม่ได้ตัวใหญ่อะไรมากนัก ผมกับมิลล์จึงซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ๆ เพื่อดูว่าเราจะจัดการเขาแบบไหน ถึงแม้ตัวจะไม่ได้ใหญ่ยังไงแต่ตอนนี้ความหิวโหยของผมกับมิลล์มันก็กลั้นไม่อยู่แล้วสิ

"อือ...ฆ่า!"

พวกเราจึงตัดสินใจเข้าจู่โจมอย่างไวเพื่อที่ไม่ให้เขารู้ตัว(ลืมบอกว่าเหยื่อนั่นกำลังหันหลังให้พวกผมอยู่)

...ทีนี้แหละ เนื้อขาวๆ ของเขาจะกลายเป็นอาหารของพวกผม

"แฮ่!"

ปัง!

แต่แล้วเสียงปืนก็ได้ดังขึ้นหนึ่งนัดก่อนที่ร่างของมิลล์จะร่วงลงไป แต่นั่นมันก็ทำให้ผมหยุดไม่ได้หรอก ตอนนี้ผู้ชายคนนี้กำลังยืนหันหลังให้ผม ผมจะต้องกินเขาให้ได้

"แฮ่!"

พลั่ก!

แต่ทว่าผู้ชายคนนั้นกลับหันหลังกลับมาก่อนที่จะใช้ด้ามปืนตีหัวของผมอย่างแรงจนผมเซถลาไปอีกทางเลย...

"อือ..."

แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอก ผมจะต้องกินเขาให้ได้!

"ฆ่า..."

ผมพูดก่อนจะแยกเขี้ยวเจาะทั้งสี่ของผมออกมาเพื่อขู่ให้เขากลัว

"หึ!"

แต่ทว่าผู้ชายคนนั้นกลับหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนที่จะทำมือกระดิกเรียกให้ผมเข้าไปหา(บร๊ะ! ท้าทายงั้นเหรอ)

"แฮ่!"

ผมพุ่งเข้าไปหาเขาอีกครั้งพร้อมกับอ้าปากกว้างเพื่อให้เขี้ยวสี่แฉกของผมมันเจาะเข้าเนื่อของเขาให้ได้ แต่ทว่า

ตุบ!

ผมกลับถูกด้ามปืนสั้นเสยเข้าที่ปลายคางอย่างจังจนทำให้ทั้งตัวของผมมันลอยคว้างอยู่กลางอากาศก่อนที่จะร่วงลงไป

"อือ..."

ผมพยายามลุกขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้ผู้ชายคนนั้นกลับมาเหยียบลงบนแผ่นอกของผมอย่างแรงจนทำให้ผมลุกขึ้นไม่ได้

"นอนอยู่กับพื้นไปนั่นแหละ...ไอ้แห้ง!"

จึก!

อ๊ากกกกก! นี่แกเป็นใครฟระกล้ามากนะที่มาเรียกฉันว่าไอ้แห้งน่ะ!

"อือ...แฮ่ แฮ่!"

ผมพยายามข่วนพยายามดันให้เขาเอาเท้าออกไปจากหน้าอกของผมให้ได้แต่ให้ตายสิ ขาหมอนี่แม่งหนักชะมัด!

"อือ...อือ!"

"แค่นี้พอมั้ย...พี่ 'ฮาเวิร์ด' ?"

แต่แล้วอยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นใกล้ๆ พอผมหันไปดู ผมก็เห็นผู้ชายผมสีทองๆ ตาสีฟ้าๆ คนหนึ่งถือปืนสไนเปอร์เดินเข้ามา(สไนเปอร์?)

ผมสีทอง...ตาสีฟ้า...อ๊ะ!

ทันใดนั้นภาะของอะไรบางอย่างมันก็แล่นเข้ามาในหัวของผม มันเป็นภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยมาก คุ้นเคย คุ้นเคย...

...'พี่เคลวิน'

"พี่...เคล...เคลวิน..."

ผมพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหาคนๆ นั้น ซึ่งผู้ชายคนนั้นก็ทำท่าตกใจอยู่เหมือนกันที่ได้เห็นผม

"ก...ก๊อต..."

เชื่อมะว่าคำที่เขาพูดออกมาน่ะเขาไม่ได้พูดแบบมีเสียง แต่ที่ผมรู้ว่าเขาเรียกชื่อผมน่ะก็เพราะผมอ่านปากเขาออกไง(ฉลาดมะ?)

"มึงรู้จักมันเหรอไอ้เคลวิน?"

"ป...เปล่า เปล่า!" ...อ้าว!

"หึ! กูว่ามึงไปดูแห้งตัวนั้นหน่อยไป แม่งเดี้ยงขนาดนั้นยังจะคลานมาแดกกูกับมึงอยู่นะ"

ว่าแล้วผู้ชายคนที่ชื่อเคลวินก็เดินไปที่ร่างของมิลล์ก่อนที่จะเขี่ยตัวของมิลล์ให้หงายขึ้นแล้วเหยียบเอาไว้

...โหดร้าย

"เฮ้ไอ้เคลวิน! นี่กูคิดไปเองหรือว่าไอ้แห้งนี่มันน่ารักวะ?"

...คำก็แห้งสองคำก็แห้ง เดี๋ยวพ่อควักตับมาฉีกกินเลยนี่

"แล้วไงพี่?"

"กูอยากเอามันว่ะ"

...เหอ? เอาคืออะไรอ่า?

"นี่พี่จะบ้าเหรอ! นี่มันเป็นซอมบี้นะพี่ แถมมันยังกลายพันธุ์แบบนี้นี่พี่โรคจิตหรือเปล่า?"

"มึงหุบปากไปไอ้เคลวิน! หึ! กูจะหาที่ระบายของกูแล้วมันหนักหัวมึงนักรึไง?"

...แม่งโหดอ่ะ

"มึงดูไอ้แห้งที่มึงเหยียบเอาไว้ดีกว่า นี่ชีวิตกู และกูก็เป็นพี่มึงด้วย จำไว้"

พูดจบผู้ชายคนนั้นก็ก้มลงมากดคอของผมเอาไว้ก่อนที่ล้วงเอาอะไรบางอย่างออกมาจากกางเกง

"เพื่อความปลอดภัย หึหึหึ!"

ว่าแล้วผู้ชายคนนั้นก็ใช้สก๊อตเทปสีดำ(นี่กูรู้จักแม้กระทั่งสก๊อตเทปสีดำด้วยเหรอเนี่ย...โฮ่!)มัดมือทั้งสองข้างของผมเอาไว้ก่อนที่จะเอามาปิดปากของผมไว้ซะแน่นเลย(กลัวแดร๊กขนาดนั้นยังจะกล้าอยู่นะ)

"อื้อ...อือ..."

เชื่อมะว่าผมพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่แต่เรี่ยวของผมมันกลับน้อยกว่าเขาอ่า...

แคว่ก!

อ๊ะ! อยู่ๆ เขาก็กระชากเสื้อของผมออกก่อนจะซุกไซ้ลงบนหน้าอกของผม อา! ไม่รู้สึกอะไรนะแต่ว่ามันแปลกๆ อ่ะ

"อือ...อือ..."

"เหม็นสาปเชี่ยๆ เลยว่ะ"

เหม็นสาปแล้วเมิงดมทำหอกไรฟร้าาา

"แต่หน้าเอา!"

อ๊ะ! อยู่ๆ ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันก็ดึงกางเกงของผมลงก่อนจะจับขาของผมแยกออก อ๊า!

"ขาวเนียนน่าเอาแบบนี้รอกูแปปนะ เดี๋ยวกูใส่ถุงยางก่อน"

ถุงยาง? อะไรของเมิงว้า

"อ๊ะ!"

แต่แล้วผมก็รู้สึกได้ว่าอะไรบางอย่างมันได้แทง(?)เข้ามาในตัวผม มันใหญ่ๆ แถมยังรู้สึกอึดอัดอีกอ่ะ

...อือ!

"อา! โคตรแน่นเลย"

ว่าแล้วผู้ชายคนนั้นก็กระแทกใส่ร่างของผมไม่ยั้งเลย

พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ!

...นี่เอวคนหรือM16วะ?

"อือ...อือ!"

ผมครางออกมาเบาๆ เนื่องจากแรงกระแทกที่หมอนั่นมันกระแทกผม อา...ร...รู้สึก รู้สึกเบาจังเลยแฮะ ถ...แถม...อือ...แถมผมยังรู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่ไอ้นั่นของมันเข้าๆ ออกๆ ตรงช่องทางทางด้านหลังของผมด้วย

"อา...เสียวเว้ย!"

"อือ...อือ..."

ผมครางออกมาอีกครั้งก่อนที่จะหันไปมองผู้ชายที่ชื่อเคลวินและมิลล์ ผู้ชายคนที่ชื่อเคลวินดูจะทำหน้าแปลกๆ นะส่วนมิลล์เองก็พยายามที่จะมาช่วยผมให้ได้

"อา...มิลล์...มิลล์"

ผมพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหามิลล์ แต่อา! หมอนั่นมันใส่ผมซะจนผมต้องเผลอหลับตาปี๋ด้วยความปวดแบบแปลกที่เกิดขึ้นนี่จริงๆ

อือ...ไม่ไหว..อือ ม...ไมไหวจริงๆ เหมือน...เหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างออกมาจากตัวผมเลย...

"อื๋อ!"

"หืม...มึงเสร็จเองอย่างงั้นเหรอวะ? หึหึหึ! ช่างเป็นผีที่น่าสนใจดีจริงๆ"

"อือ...ปล่อย...ปล่อย"

"เห! นี่มึงพูดได้ด้วยเหรอวะ หึหึหึ! ผีกลายพันธุ์มันก็คงจะเป็นเหมือนที่เขาลือจริงๆ ด้วยสินะ อ้า!"

"อ้า!"

บ้าชิบ! ไอ้หมอนี่มันกระแทกเข้ามาอีกแล้ว อือ! อา!

"อา...อ้า!"

"อ๊า!"

และแล้วตัวของไอ้บ้านั่นมันก็ระตุกหลายๆ ทีก่อนที่จะดึงเอามันออกไปจากไปตัวของผม

"อา!"

ตอนนี้ร่างกายของผมมันอ่อนแรงไปหมด ขยับอะไรไม่ได้เลย มัน...มันไม่มีแรงเลย อือ...

"แม่งกูถูกใจไอ้ผีตัวนี้มากเลยว่ะ"

"พี่ฮาเวิร์ด รีบไปจากที่นี่ดีกว่านะ"

"เออ!"

"พี่ทำแบบนี้...พี่ไม่กลัวว่าเบื้องบนจะรู้เหรอ? เรามีหน้าที่แค่จับพวกกลายพันธุ์มาทดลองนะ" คนชื่อเคลวินพูด

"มึงไม่พูดกูไม่พูดเบื้องบนก็ไม่รู้หรอก แล้วอีกอย่างนะ เบื้องบนบอกให้แค่พาไปแต่ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าจะให้พาไปในสภาพแบบไหน" ไอ้ผู้ชายโรคจิตนั่นพูด

ให้ตายสินี่ขนาดผมนอนกองอยู่กับพื้นแบบนี้แล้วผมยังจะบรรยายให้พวกคุณฟังได้อีกนะ...

...นึกแปลกใจทำไมผมไม่ลุกหนีอ่ะ

"เอาล่ะ กูจะอุ้มไอ้แห้งนี่ส่วนมึงก็จัดการให้แห้งตัวนั้นไป แล้วรู้ตัวด้วยนะว่ามึงเป็นน้องไม่ใช่แม่กู! เพราะงั้นสงบปากสงบคำด้วย"

พูดจบผู้ชายคนนั้นก็จับผมใส่กาง(แต่ไม่ได้ใส่เสื้อ)ก่อนที่เขาจะอุ้มผมขึ้นแล้วเดินจากไปโดยที่ผมก็ได้แต่มองมิลล์ที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายที่ชื่อเคลวินนั้นไปแบบเงียบๆ

ฮึกๆ ให้ตายสิ! นี่ขนาดผมเป็นถึงซอมบี้กลายพันธุ์แล้วผมยังเสียตัวให้คนอยู่อีกเหรอ?

ฮึกๆ! เศร้า...

.

.

.

.

.

จบดีมั้ยเอ่ย?

(มุขเดิมๆ แต่ก็ยังอยากเล่น)

========================

 

ซอมบี้พันธุ์ใหม่ไฉไลกว่าเดิม

ความคิดเห็น