กรกากี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 42 หมอดู

คำค้น : ระทึกใจ

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 156

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2562 18:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 42 หมอดู
แบบอักษร

42...    หมอดู 

   โรงพยาบาลเมาเทนวิว ถนนทีนาย่าเหนือ     

                   จอห์นถูกแทงอาการสาหัสมาก พอมาถึงโรงพยาบาลหัวใจเขาก็หยุดเต้น คณะแพทย์ต้องใช้เครื่องช๊อตไฟฟ้าปั๊มหัวใจกู้ชีวิตกลับมา แล้วนำตัวเข้าห้องผ่าตัดทำการรักษาพยาบาลอย่างรีบด่วน

       วิชุดาเดินพล่านอยู่หน้าห้องผ่าตัด ภาพชายแสนดีคนนี้ทุกอิริยาบถในช่วงเวลาที่อยู่ร่วมกันประดังเข้ามาในสมองไม่หยุดหย่อน สร้างความรันทดใจให้หญิงสาวอย่างเหลือประมาณ

            เพื่อเธอแม้ชีวิตเขาก็สละได้ เขาทุ่มเทขนาดนี้ แล้วหัวใจแข็งกระด้างของเธอจะไม่หวั่นไหวได้ยังไง

         ตลอดเวลาเธอคิดว่าเขาเป็นแค่ของเล่นชิ้นนึง แต่พอจะต้องเสียเขาไปจริงๆ ถึงรู้ตัวว่าของเล่นชิ้นนี้มันมีค่าสำหรับเธอมากมายแค่ไหน

             ชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของจอห์น ทำให้วิชุดาได้รู้ใจตัวเอง ถ้าจอห์นรอดพ้นอันตรายครั้งนี้มาได้ เธอก็พร้อมจะทิ้งทุกอย่าง เพื่อแต่งงานสร้างครอบครัวกับเขา

        ส่วนซูซาน หลังจากถูกตำรวจสอบสวนลงบันทึกประจำวันที่โรงพักไว้เป็นหลักฐานแล้ว ก็ถูกนำตัวไปฝากขังที่เรือนจำกลางคล้ากเคาน์ตี้ เพื่อรอพนักงานอัยการสรุปสำนวนส่งฟ้องศาลต่อไป

     ผู้กองมอนโร ได้รับความดีความชอบและคำชมเชยจากผู้บังคับบัญชาและสื่อมวลชน ที่สามารถปิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ซึ่งเขย่าขวัญชาวเวกัสจนอกสั่นขวัญหายคดีนี้ลงได้

        คุณนายเลวิสอาการดีขึ้นเป็นลำดับ ไม่นานก็ออกจากโรงบาลกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ ถึงแกจะเสียใจเรื่องเหม่ยหลินหลานคนโต แต่แกก็ยังอุ่นใจที่มีวิชุดาหลานคนเล็กคอยปลอบใจ และปรนนิบัติดูแลอยู่ไม่ห่าง

        ส่วนสาเหตุที่แกตกกะไดยังเป็นปริศนา เพราะศีรษะหญิงชราฟาดถูกของแข็งอย่างแรงจนกระทบกระเทือนถึงสมอง จึงทำให้แกยังเบลอๆ จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนวันนั้น

            ผู้กองมอนโรฉวยโอกาสใช้ช่วงเวลาที่จอห์นนอนโคม่าเป็นเจ้าชายนิทรา ทำตัวเป็นมือที่สามแทรกเข้ามาแทนที่

      หล่อนถึงขนาดยอมอาสาขับรถรับส่งวิชุดาจากบ้านพักคุณนายเลวิส มาเยี่ยมจอห์นที่โรงพยาบาลทุกวันมิได้ขาด เพราะมั่นใจว่ารักแท้ยังไงก็แพ้ใกล้ชิด

       ผู้กองกะจะแย่งวิชุดามาเป็นเมียดี้ของตนให้ได้ จึงยอมลงทุนลงแรงเต็มกำลัง รับส่งไม่พอยังพาไปกินข้าว พาไปช็อปปิ้ง ซื้อโน้นซื้อนี่ให้อีกต่างหาก

       ทั้งที่วิชุดาปฏิเสธขอเป็นเพียงแค่เพื่อน แถมยังบอกตรงๆแบบไม่อ้อมค้อมว่า รักและจะแต่งงานกับจอห์น 

            แต่สาวทอมตัวแม่ก็ไม่ยอมลดละความตั้งใจ ยิ่งทุ่มเทใจกาย ค่อยๆสร้างคะแนนความเห็นใจต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ

         วิชุดาซาบซึ้งกับน้ำใจไมตรีที่สาวทอมมีให้ แต่หัวใจเธอมีแต่จอห์นไม่มีที่ว่างให้ใครอีกแล้ว...

                     *****

     บ่ายวันหนึ่ง ที่ย่านดาวน์ทาวน์ของลาสเวกัส 

       วิชุดาอยากมาไหว้พระขอพรให้จอห์นหายไวๆ จึงรบเร้าให้ผู้กองมอนโรพาเธอมาที่ศาลเจ้าแม่กวนอิมในไชน่าทาว์น

         หลังจากซื้อดอกไม้ธูปเทียนเข้าไปไหว้เจ้าแม่กวนอิมในศาลแล้ว ทั้งสองก็ออกมายืนที่ถนนซึ่งสองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยสินค้านานาชนิด

           ผู้คนหลายชาติภาษาเดินซื้อของกันขวักไขว่ บ้างก็แวะนั่งรับประทานขนมนมเนยอาหารคาวหวานที่ตั้งขายอยู่เรียงรายตามอัธยาศัย

    “ ที่นี่คึกคักดีนะครับ เราไปเดินชอปปิ้งกันเถอะ อยากได้อะไร เดี๋ยวผมซื้อให้คุณเอง ” ผู้กองมอนโรทุ่มสุดตัว

                      วิชุดาสั่นศีรษะปฏิเสธ

   “ อย่าสิ้นเปลืองเลยค่ะ ไปสำนักกงซุนซินแสดีกว่า ฉันอยากตรวจดวงชะตาสักหน่อย ”

                   ผู้กองเกาหัวแกรกๆ

     “ หมอดูคู่กับหมอเดา คุณเชื่อเรื่องพันนี้ด้วยเหรอ ” น้ำเสียงไม่เห็นด้วยสักเท่าไหร่

                        วิชุดาพยักหน้าขึงขัง     

     “ เชื่อสิคะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยมาดูกับพี่หลิน ซินแสแกดูโหงวเฮงแม่นราวกับตาเห็น ”

     “ จริงอ่ะ แล้วดูเนื้อคู่ล่ะ แม่นมั้ย ? ” ผู้กองแกล้งแหย่

     “ คุณไม่เชื่อ แล้วจะถามทำไม ? ” วิชุดาชักรำคาญ

                            ผู้กองอมยิ้มมุมปาก ทำตาเจ้าชู้

     “ ก็ถามไปงั้นแหละ เผื่อผมจะดูบ้าง ไม่แน่เราสองคนอาจเป็นเนื้อคู่กันก็ได้ อิอิ ”

                       วิชุดาค้อนแทนคำตอบ แล้วสะบัดก้นก้าวฉับๆเดินนำหน้าเข้าไปในสำนักหมอดูชื่อดังฝั่งตรงข้ามถนน

              วันนี้ลูกค้ามาดูหมอไม่มาก ทั้งสองนั่งจิบชารอในห้องรับรองด้านหน้าไม่นาน ก็มีอาหมวยถักเปียมาเชิญให้เข้าไปพบซินแสด้านใน

           ซินแสอายุราวเจ็ดสิบ ผมเพ้าหนวดเคราขาวโพลน สวมเสื้อกุยเฮงกางแพรสีดำ มีลูกประคำเส้นเบ้อเริ่มห้อยคอ แกเชื้อเชิญให้นั่ง และถามจุดประสงค์ของลูกค้าทั้งสอง

                     กงซุนซินแสอดหัวเราะไม่ได้ กับคำถามของผู้กองมอนโร

      “ ลื้อถามแปลกๆ ลื้อเปงผู้หญิงทั้งคู่ จาเปงเนื้อคู่กันล่ายยังไง ”

      “ ทำไมจะไม่ได้ เพศเดียวกันแต่งงานอยู่กินกันถมไป ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ” ผู้กองเถียงคอเป็นเอ็น

      “ ซี้ซัวต่าน่า เนื้อคู่ลื้อเปงผู้ชาย เป็นชาวต่างชาติล่วย ” ซินแสเฒ่ายืนกรานหนักแน่น

        “ อย่าสวดเรื่อยเปื่อย ผมชอบผู้หญิง จะมีแฟนเป็นผู้ชายได้ยังไง เป็นไปไม่ได้ ” ผู้กองชักเดือดตวาดลั่น

                       ซินแสหัวเราะอย่างใจเย็น    

    “ ลื้อไม่เชื่อก็รอดูไป คำทำนายอั๊วไม่เคยผิดพลาด ผู้ชายคนนี้เป็นเนื้อคู่ลื้อ จะเร็วจะช้าก็ต้องลงเอยกันแน่นอน มันเป็นบุพเพสันนิวาส ”

       “ พอๆๆ ทำนายขัดใจแบบนี้ ไม่ดงไม่ดูมันแล้ว ฮึ่ม!วีนัส ผมออกไปรอข้างนอกนะ ” ผู้กองยกมือตบโต๊ะปังลุกขึ้นว้ากลั่นห้อง แล้วผลุนผลันเดินออกจากห้องไป

                ผู้กองมอนโร ออกมายืนสบถพึมพำอยู่หน้าสำนักซินแสตามลำพัง

          พอนึกถึงคำทำนาย ภาพนายภาสกรที่เคยมาวอแวแตะอั๋งหล่อนไปหลายครั้งก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที สร้างความสับสนระคนขุ่นเคืองให้สาวทอมตัวแม่เหลือประมาณ

         จะเป็นไปได้ยังไง ต่อให้เขาเป็นเทวดามาจุติ ก็เปลี่ยนใจทอมบอยอย่างหล่อนให้ชอบผู้ชายไม่ได้หรอก ไม่มีทาง!!! 

                ผู้กองมอนโรไม่เลื่อมใสทางนี้อยู่แล้ว จึงคิดว่าเป็นเรื่องเหลวไหล หล่อนสลัดเรื่องไร้สาระออกไปจากหัว แล้วเดินไปที่แผงผลไม้ ตั้งใจจะซื้อสาลี่จีนหวานๆให้วิชุดายอดรักเอากลับไปกินสักโลสองโล

            ช่วงนี้ใกล้วันสาร์ทไหว้พระจันทร์ คนเชื้อจีนรุมซื้อผลไม้กันแถวยาว ระหว่างต่อแถวรอคิว สายตาคมวาวของผู้กองมอนโรก็เหลือบไปพบสิ่งผิดสังเกตโดยบังเอิญ

          ชายจีนผอมๆท่าทีลับๆล่อๆคนนึง ยืนกระซิบกระซาบกับชายจีนอ้วนๆอีกคน แล้วเดินหายเข้าไปในตรอกแคบๆข้างถนน

          ชายอ้วนไปตามพวกมาอีกสี่ห้าคน แล้วตามชายคนแรกเข้าไปในตรอกเดียวกัน

           ผู้กองมอนโร ผละจากแผงผลไม้สะกดรอยตามไปห่างๆ และพบว่าคนเหล่านั้นหายเข้าไปในตึกแถวเก่าๆหลังหนึ่ง

            ผู้กองย่องตามเข้าไป แล้วตกใจถึงกับผงะ เมื่อพบว่าสถานที่นี้คือโรงยาฝิ่นนอกกฎหมายของพวกอั้งยี่มาเฟียจีน

         ผู้กองคิดจะถอยไปตั้งหลัก แต่พวกอันธพาลโผล่มาเห็นซะก่อน จึงถูกรุมไล่ฟันด้วยมีดปังตอเกือบตาย

            ผู้กองชักปืนจะสู้ แต่ไม่ทันได้ยิงก็ถูกฟันปืนกระเด็นมือเป็นแผลเหวอะหวะ

            ผู้กองกัดฟันสู้พลางถอยพลาง พยายามหาทางจะหลบหนี แต่พวกอันธพาลตาตี่ล้อมหน้าล้อมหลังไม่ยอมให้ผู้บุกรุกหนีไปง่ายๆ

            ผู้กองมอนโร หลบคมมีดจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไม่เป็นท่า เปิดโอกาสให้พวกอั้งยี่เงื้อปังตอเข้ามารุมสับหล่อนตามอัธยาศัย

           ก่อนผู้กองมอนโรจะถูกสับเป็นชิ้นๆเหมือนหมูกรอบบนเขียง

            บุรุษหนึ่งก็ปรากฏกายขึ้น และเปิดฉากทุบตีพวกนักเลงอั้งยี่ด้วยท่อนไม้คล้ายกระบองในมืออย่างเป็นสามารถ

           ด้วยวิทยายุทธ์ที่ไม่ธรรมดาของเขา อึดใจเดียวพวกเจ๊กอันธพาลก็หัวร้างข้างแตกวิ่งหนีหางจุกตูดไปตามๆกัน     

          ผู้กองมอนโรแทบจะกลั้นใจตาย เมื่อพบว่าเขาคนนั้นก็คือภาสกร บุรุษต่างชาติในคำทำนายนั่นเอง...

                       *****

           หลังจากนั้นสามสัปดาห์  

             ภายในห้องพักพิเศษบนตึกพักฟื้นผู้ป่วย โรงพยาบาลเมาเทนวิว ถนนทีนาย่าเหนือ         

             วันนี้ผู้กองมอนโรก็ไปรับวิชุดามาส่งที่โรงพยาบาลตามปกติ

          ตอนนี้อาการบาดเจ็บของจอห์นทุเลาลงแปดเก้าส่วนแล้ว หมอเจ้าของไข้บอกว่าพักฟื้นอีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงบาลได้

         พระเอกครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียงพยาบาลกำลังทานแอปเปิ้ลที่นางเอกปอกป้อนให้อย่างสบายอารมณ์

         โดยมีตัวอิจฉาเพศที่สามนั่งดื่มกาแฟดำแอบมองแบบไม่สบอารมณ์อยู่ห่างๆ

        ถึงจะได้เห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้ทุกวัน

            แต่ผู้กองก็ไม่ชินซะที ตามันร้อนผ่าวๆเจ็บที่หัวใจแปลบๆทุกครั้ง แต่ก็ต้องทนเพื่อบรรลุจุดประสงค์ที่หมายมั่นตั้งใจไว้

          จอห์นรู้ว่าสาวทอมคนนี้จ้องจะแย่งแฟนเขาอยู่ จึงยิ่งแกล้งออดอ้อนออเซาะวิชุดายั่วประสาทผู้กองเป็นการใหญ่ หวังจะให้คู่แข่งถอดใจจะได้เลิกตอแยกับแฟนเขาซะที

                        ผู้กองมอนโรริษยาจนนั่งไม่ติด ลุกขึ้นมาด่าลอยๆ

    “ ผู้ชายก็แบบนี้แหละ ได้ใหม่แล้วลืมเก่าทุกคน ทุเรศจริงๆ ”

     “ คุณว่าใคร ใครได้ใหม่ลืมเก่า ” วิชุดาหน้าตาเหรอหรา

     “ ก็ว่าแฟนคุณนั้นแหละ ” ผู้กองลอยหน้าลอยตาสวนทันควัน

      “ ผมเนี่ยนะ ผมได้ใหม่ลืมเก่ายังไง ไหนว่ามาซิ ? ” จอห์นเต้นผาง จ้องหน้าจะเอาเรื่อง

     “ คุณจู๋จี๋มุ้งมิ้งกับแฟนใหม่อย่างสบายอารมณ์ โดยไม่ถามถึงแฟนเก่าที่ถูกขังเดี่ยวอยู่ในคุกเลยสักคำ แบบนี้ไม่เรียกได้ใหม่ลืมเก่า จะให้เรียกว่าอะไร ? ” ผู้กองมอนโรได้ทีรีบยุให้รำตำให้รั่ว

      “ อะไรนะ หมายความว่านังปีศาจนั่นไม่ได้เป็นแค่เพื่อนอย่างที่คุณบอก แต่เป็นแฟนเก่าคุณ ” วิชุดาขบกรามกรอด จ้องตาจอห์นเขม็ง                    

    “ คือ...ผม ” จอห์นถึงกับอึ้งพูดไม่ออก ไม่คิดว่าคู่แข่งจะมาไม้นี้

                        ผู้กองมอนโรหัวเราะหึๆ ใส่ไฟเป็นการใหญ่   

     “ อ้าวคุณไม่รู้เหรอ นี่ผู้ต้องหาสารภาพเองเลยนะ ผมเพิ่งอ่านจากบันทึกคำให้การในแฟ้มคดีมาหมาดๆ รับรองไม่เป็นเท็จอย่างแน่นอน ”

                       วิชุดาคำรามลั่น ทำตาลุกโพลงจ้องจอห์น จนร่างเขาแทบมอดไหม้ไปในบัดดลด้วยเพลิงโทสะ

    “ ผมไปก่อนนะ คิดว่าพวกคุณคงต้องถกกันอีกยาว เดี๋ยวเย็นๆผมจะแวะมารับคุณกลับบ้าน ” ผู้กองจุดชนวนระเบิดทิ้งไว้ในห้อง และขอตัวกลับไปทำงานที่โรงพักหน้าตาเฉย

               พอคล้อยหลังผู้กอง วิชุดาก็เปิดฉากเล่นงานจอห์นทันที

        “ ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย ที่แท้คุณกับอีแก่นั่นก็เป็นแฟนกัน ประเสริฐ ฉันมันโง่เองที่หลงเชื่อคำลวงโลกของผู้ชายกระล่อนอย่างคุณ ”

         “ คือผม...อ้า...”

        ยิ่งเห็นเขาอึกๆอักๆ หญิงสาวก็ยิ่งขุ่นเคือง

       “ เถียงไม่ออกละสิ พ่อคาสโนว่า มิน่าล่ะ ขนาดมันทำร้ายคุณปางตายคุณก็ไม่ถือสาโกรธเคือง แถมยังเป็นห่วงเป็นใยมันจนเว้อร์ออกนอกหน้า ” เธอเหวี่ยงใส่เป็นชุด

       “ ซูซานกับผม รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เราสนิทกันมาก เห็นเค้าต้องมาลงเอยแบบนี้ ผมก็เลยรู้สึกไม่ดี ” จอห์น พยายามอธิบาย

              วิชุดาค้อนขวับ จ้องหน้าจับผิดจอห์นตาเขม็ง

   “ จอห์นนี่ ถ้าไม่อย่างมีเรื่อง เล่าเรื่องระหว่างหล่อนกับคุณมาให้หมด ถ้าโกหกแม้แต่คำเดียว โกรธยันลูกบวชเลยจริงๆด้วย ”

                               จอห์นทำตาปริบๆ

   “ ฟังแล้ว เหมือนคุณกำลังหึงผมเลยนะ เอ๊...ผมควรจะดีใจ หรือเสียใจดีเนี่ย ”

                            วิชุดายกมือซัดต้นแขนชายหนุ่มดังผัวะ

  “ ไม่ต้องมาเล่นลิ้นบ่ายเบี่ยง ถ้าไม่รีบเล่าความจริงมาทั้งหมด แม่จะหนีไปไม่กลับเลย  ไม่เชื่อก็ลองดู ”

                จอห์นนึกด่าป้านังลักเพศที่เล่นสกปรกเอาขี้มาป้ายเขาเต็มๆ เขายกมือคลำต้นแขนป้อยๆ และยอมสารภาพโดยดี

  “ ใช่ครับ ตอนวัยรุ่นเราเคยเป็นแฟนกัน แต่ไม่นานก็เลิกลากันไป ในรั้วมหาลัยผมเป็นนักกีฬาระดับหัวแถว มีนิสิตสาวๆติดตรึม ควงสาวไม่เคยซ้ำหน้า ช่วงที่คบซูซาน ผมก็มีสัมพันธ์กับสาวๆอีกหลายคน ตอนนั้นผมก็คึกคะนองไปตามประสาวัยรุ่น ไม่ได้จริงจังอะไรกับใคร ” 

                    วิชุดายิ้มออกมาได้

 “ ก็แค่นั้นแหละ ไม่รู้จะปิดบังอมพะนำไว้ทำไม เรื่องมันก็ผ่านไปตั้งนานนมแล้ว ถ้าคุณไม่ทำยึกยักลับๆล่อๆ ฉันก็คงไม่มานั่งระแวงหรอก ”

                       จอห์นทำหน้าม่อย กล่าวเสียงอ่อยๆ

     “ ก็ผมกลัวคุณจะระแวงผมนี่ครับ วีนัส คุณทำให้ผมรู้จักกลัวในสิ่งที่ผมไม่เคยกลัวมาก่อน ผมแคร์คุณมากรู้มั้ย ถ้าคุณหนีไปจริงๆผมก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว ”

                  วิชุดาปลาบปลื้มเหลือกำลัง เธอก้มลงหอมแก้มชายหนุ่มและกระซิบข้างหู

  “ ฉันก็รักและแคร์คุณมาก ถึงต้องมานั่งซักไซ้ไล่เรียง เซ้าซี้คุณอยู่นี่ไง ”

            จอห์นยิ้มอย่างมีความสุข ดึงมือสาวคนรักให้นั่งลงบนเตียงข้างเขา แล้วประคองกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

  “ ออกจากโรงบาลเมื่อไหร่ ผมจะไปซื้อแหวนเพชรเม็ดโตๆ มาขอคุณแต่งงาน ” น้ำเสียงเขาเอาจริงไม่ได้ล้อเล่น

                            วิชุดาดีใจเนื้อเต้น แต่ทำเป็นปากแข็ง

  “ ใครบอกว่าฉันจะแต่งกับคุณยะ แค่เป็นแฟนกันอย่างนี้ก็พอแล้ว อย่าเว่อร์...”

                              จอห์นทำตาละห้อยน่าสงสาร

    “ วีนัส ผมอยากให้คุณเป็นภรรยาของผม...ได้โปรด แต่งงานกับผมนะครับ ”

                   วิชุดาหัวใจพองโตจนคับทรวงอก ทนเสแสร้งต่อไม่ไหว เธอพยักหน้าโอ.เค.และขยับปากจะตอบรับ

                  แต่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน อย่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาซะเลย...

                   

                 *****

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น