ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

EP.15 ไหนบอกง้อไม่เป็น 1/2

ชื่อตอน : EP.15 ไหนบอกง้อไม่เป็น 1/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2563 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.15 ไหนบอกง้อไม่เป็น 1/2
แบบอักษร

กระถิน...  

กระถิน >>> จะออกไปหายายแล้วนะลุง 

ฉันกดส่งข้อความผ่านแอพพลิเคชั่นไลน์ไปบอกลุงหมีหลังจากที่ทำการเพิ่มเพื่อนทางไลน์ผ่านเบอร์มือถือไปแล้ว แต่รออยู่นานหลายนาทีก็ไม่มีวี่แววของลุงหมีจะตอบกลับมาหรือว่ากำลังทำธุระอยู่นะ  

 

" คนอุตส่าห์มารายงานตัวทีงี้ล่ะไม่อ่านนะลุง " 

ฉันบ่นพรึมพรำคนเดียวพลางเดินออกจากห้องหลังจากที่เดินไปเคาะห้องบอกพวกพี่ๆการ์ดกันครบทุกคนแล้ว เดี๋ยวฉันหายไปแล้วไม่มีใครรู้พวกพี่เขาจะเป็นห่วงเอาเพราะมีคนขู่พวกพี่เขาว่าถ้าฉันหายไปพวกพี่เขาต้องเดือดร้อน นั่นก็สืบเนื่องมาจากวันที่ฉันไปกับโบ๊ทนั่นแหละ 

 

ติ้ง!! 

禪 >>> อืม 

หลังจากที่ฉันเดินออกมารอรถที่ป้ายรถเมล์หน้าผับเสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ของฉันก็ดังขึ้น ข้อความจากชื่อของใครบางคนนั้นถูกส่งมาแค่สั้นๆ สั้นจริงๆแหละแค่คำเดียว!! อืม... 

 

เนื่องจากเส้นทางที่จะไปโรงพยาบาลนั้นเป็นเส้นทางเดียวกับที่ใช้เดินทางไปมหาลัยที่ฉันเรียนอยู่การเดินทางไปหายายคนเดียวครั้งนี้ฉันเลยไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ แต่ที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่และรู้สึกหวั่นๆก็คือหลังจากที่ผ่านป้ายรถเมล์หน้ามหาลัยของฉันแล้วอีกไม่กี่ป้ายก็จะต้องผ่านป้ายรถเมล์ที่โบ๊ทพาฉันลงวันนั้น... เหตุการณืวันนั้นฉันยังจำฝังใจอยู่เลยมันลืมไม่ได้จริงๆ 

 

" นั่นมันรถของลุงหมีนี่นา " 

ฉันพรึมพรำกับตัวเองเบาๆเมื่อเห็นรถยนต์คันหรูสีดำขับผ่านรถเมล์ที่ฉันนั่งอยู่ก่อนจะเปิดไฟเลี้ยวซึ่งแยกตรงหน้าคือทางเข้าซอยหอพักของโบ๊ท ฉันจำทะเบียนรถลุงได้จำสีรถและยี่ห้อรถของลุงได้ว่าแต่ลุงมาทำอะไรที่นี่หรือว่า... 

 

" ลุงจะมาฆ่าโบ๊ท!! " 

ฉันเผลออุทานออกไปดังๆจนต้องรีบเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้เพราะคนบนรถเริ่มหันมามองก่อนจะรีบเดินออกไปกดกริ่งเพื่อลงป้ายข้างหน้า ถึงฉันจะอยากให้โบ๊ทได้รับการลงโทษแต่ฉันก็ไม่อยากให้โบ๊ทต้องตายนะคิดได้อย่างนั้นฉันจึงรีบเดินเข้าซอยไปเร็วๆ ฉันนึกภาพวันนั้นออกพอคร่าวๆก่อนจะค่อยๆเดินเดาทางไปเรื่อยๆเพราะเมื่อเดินมาถึงกลางซอยฉันก็จำไม่ได้แล้วว่าตึกที่โบ๊ทพักอยู่เป็นตึกไหน  

 

" โทรหาลุงดีมั้ยนะแต่ถ้าลุงรู้ว่าเรามาที่นี่ลุงต้องฆ่าเราแน่ๆเลย แต่จะให้ลุงไปฆ่าโบ๊ทก็ไม่ได้อีก " 

ฉันบ่นกับตัวเองคนเดียวพลางมองโทรศัพท์ที่ตอนนี้มีเบอร์ลุงโชว์ขึ้นที่หน้าจอแต่ยังไม่กดโทรออกเพราะกำลังลังเลอยู่ 

 

" หึ้ยถามคนแถวนี้ก็ได้มั้งน่าจะรู้จักโบ๊ทอยู่แหละ " 

ฉันพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะมองไปรอบๆที่มีแค่กลุ่มวัยรุ่นเท่านั้นที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซต์อยู่สามสี่คน ส่วนแผงขายของหรือร้านโชห่วยในซอยก็ปิดกันหมด เอาวะอย่างน้อยกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นก็คงไม่น่ากลัวหรอกมั้งเพราะตอนที่เราหนีโบ๊ทออกมาพวกเขาก็ช่วยเราเอาไว้ 

 

" เอ่อขอโทษนะพวกนายรู้จักโบ๊ทหรือเปล่า " 

ฉันเดินเข้าไปถามกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นที่กำลังนั่งคุยกันในอู่ซ่อมรถเล็กๆตรงหน้า 

 

" โบ๊ทที่หล่อๆป่ะ " 

หนึ่งในนั้นถามฉันขึ้น 

 

" เอ่อใช่ๆ " 

คงใช่แหละมั้งคงไม่มีคนชื่อโบ๊ทหลายคนแล้วหล่อพร้อมกันหรอก 

 

" อ๋อรู้สิถามทำไมอะ " 

 

" เราเป็นเพื่อนโบ๊ทน่ะพอดีแวะมาเยี่ยมแต่จำไม่ได้ว่าโบ๊ทพักตึกไหน " 

 

" ไอ้โบ๊ทมันย้ายไปอยู่ตึกท้ายซอยน่ะเดินตรงไปเลยมีตึกเดียวแหละเห็นวันไหนไม่รู้มันมาจ้างให้พวกเราไปช่วยยกของ " 

หนึ่งในนั้นพูดกับฉันก่อนจะหันกลับไปซ่อมรถต่อ โบ๊ทย้ายที่พักหรอเกี่ยวกับฉันหรือเปล่านะก็เลยย้ายหนีไรงี้ 

 

" ขอบคุณมากนะ " 

ฉันพูดขอบคุณคนที่บอกทางฉันก่อนจะรีบเดินออกมา ช่วงสายๆแบบนี้แดดประเทศไทยร้อนยังกะช่วงเที่ยงกว่าฉันจะเดินไปถึงท้ายซอยฉันคงสุกพอดีร้อนขนาดนี้ 

 

" รู้งี้เอาเสื้อแขนยาวมาใส่คลุมดีกว่าไม่น่าใส่แค่เสื้อยืดมาเลยกระถินเอ้ย ผิวสวยๆพังหมดเดี๋ยวก็อดไปประกวดนางงามซะหรอก " 

ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินลูบแขนตัวเองไปมาพลางมองหาตึกที่ว่านั่นด้วย 

 

ครืด ครืด ครืด 

สายเรียกเข้า >>> ลุงหมี  

ขณะที่ฉันกำลังเดินอยู่เสียงโทรศัพท์มือถือในมือก็ดังขึ้นพร้อมกับชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำเอาฉันแทบหัวใจวาย ตายแล้วลุงหมีโทรมา 

 

" ทำยังไงดี ทำยังไงดี " 

ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าข้างถังขยะเพื่อหาที่คุยโทรศัพท์ 

 

" จ๋าลุง " 

ฉันรับสายด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วเพื่อไม่ให้มีพิรุธ  

 

[ อยู่ไหน ] 

 

" อยู่โรงพยาบาลไงลุงตอนนี้ถินออกมาซื้อของกินน่ะเดี๋ยวสักพักก็กลับข้าไปหายายแล้ว " 

 

[ แถวนั้นมีของกินด้วยหรอ ] 

 

" มีสิลุงเยอะแยะเลย " 

 

[ ในถังขยะเนี่ยนะ ] 

คนในสายพูดแบบนั้นทำให้ฉันชะงักแล้วค่อยๆหันไปมองด้านหลังช้าๆในใจก็เต้นตึกตักแทบทะลุออกมาเพราะกลัวว่าจะโดนดุ 

 

" ลุง!! " 

คนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังทำให้ฉันร้องเสียงหลง มาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วทำไมลุงถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ 

 

" เธอมาที่นี่ทำไม " 

คนตรงหน้าถามเสียงดุ 

 

" คือถิน... " 

 

" เป็นห่วงมันหรือไงหรือกลัวว่าฉันจะฆ่ามันเลยตามมา มานี่ " 

คนตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะดึงแขนฉันให้เดินตามไป 

 

" ไม่ใช่แบบนั้นนะลุง ถินไม่ได้เป็นห่วงโบ๊ท " 

 

" แล้วเธอตามฉันมาทำไม!! หรือว่าที่จริงแล้ววันนั้นเธอไม่ได้โดนมันทำร้ายแต่เธอเต็มใจแล้วก็มาโกหกฉันว่าเธอโดนมันทำร้ายมาเพราะกลัวว่าฉันจะลงโทษที่เธอกลับดึก!! " 

คนที่ดึงแขนฉันให้เดินตามไปยัดฉันเข้าไปนั่งในรถก่อนจะเดินอ้อมขึ้นมานั่งฝั่งคนขับข้างๆ เสียงหายใจแรงๆของคนข้างๆทำให้ฉันก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเถียงต่อเพราะสัมผัสได้ว่าคนข้างๆกำลังโกรธจัด 

 

" ฉันถาม!! " 

คนข้างงๆหันมาตะโกนใส่ 

 

" คือถิน... " 

 

" ฉันไม่ชอบคนโกหกนะกระถินอย่าคิดว่าเธอเป็นคนของคุณหนูเล็กแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอ!! ฉันถามว่าเธอมาที่นี่ทำไม!! " 

คนข้างๆตะโกนต่อ 

 

" วันนั้นถินไม่ได้โกหกนะลุง " 

ฉันหันไปบอก 

 

" แล้วเธอมาที่นี่ทำไม!! เป็นห่วงมันหรือไง!! "  

 

" ถินเป็นห่วงลุงไงถินก็เลยตามมา!! " 

ฉันตะโกนกลับทำเอาคนข้างๆเงียบไป ฉันเป็นห่วงลุงจริงๆนะถ้าเกิดว่าลุงทำอะไรโบ๊ทจนอาการหนักหรือตายขึ้นมาแล้วตำรวจจับลุงจะทำยังไง 

 

" ถินไม่อยากให้ลุงทำอะไรที่มันไม่ดี ถ้าลุงเป็นอะไรขึ้นมาหรือเดือดร้อนขึ้นมาแล้วถินจะทำยังไง " 

ฉันพูดต่อ 

 

" ถ้าลุงเป็นอะไรขึ้นมาแล้วถินจะอยู่กับใคร " 

ฉันหันไปมองหน้าคนข้างๆที่เอาแต่นั่งนิ่งและมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดออกไป ตอนนี้นอกจากยายกับป้าหนาวแล้วฉันก็ไม่เหลือใครอีกแล้วนะนอกจากลุงอะ 

 

" .......... " 

 

" ถินขอโทษที่ตามลุงมา " 

 

" จะไปโรงพยาบาลเลยมั้ยฉันจะไปส่ง " 

คนข้างๆพูดขึ้นแบบไม่หันมามองหน้าฉันก่อนจะเคลื่อนรถออกไป 

 

" ลุงไปทำงานของลุงเถอะเดี๋ยวถินไปเองก็ได้ " 

 

" บอกว่าจะไปส่งก็คือไปส่งแค่บอกมาว่าจะไปเลยมั้ย " 

คนข้างๆหันมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าดุๆ โธ่เอ้ยฉันกำลังโกรธลุงอยู่นะโกรธที่มาโวยวายใส่ฉันแล้วหาว่าฉันโกหกน่ะ 

 

" ไปค่ะ " 

ฉันตอบหน้ายู่ 

 

" อยู่กับฉันอย่าทำตัวงี่เง่าฉันไม่ชอบ " 

คนข้างๆพูดต่อก่อนจะมองไปยังถนนที่การจราจรเริ่มติดขัดก่อนจะถอนหายใจไปด้วย 

 

" โกรธหรือไงที่ฉันว่าเธอ " 

คนข้างๆถามแบบไม่หันมามอง 

 

" เปล่านี่ " 

 

" งั้นก็ดีเพราะฉันง้อใครไม่เป็น " 

 

" .......... " 

อ๊ากกก ขอให้ขึ้นคานจนแก่ตายไปเลย!! ถ้ามีแฟนอยู่แล้วก็ขอให้แฟนทิ้งหรือถ้ายังไม่มีแฟนแล้วคิดจะมีก็ขอให้เจอแฟนที่งี่เง่า ขี้งอน ปัญญาอ่อนหาแต่เรื่องปวดหัวมาให้ที่เถ๊อะ!! 

 

" ถ้าเธอแช่งฉันหรือด่าฉันในใจขอให้เธอสอบตกทุกวิชา " 

คนข้างๆพูดขึ้นก่อนจะหันมามองฉันแว๊บหนึ่งแล้วหันกลับไปมองถนนต่อ 

 

" ชิ " 

 

 

ความคิดเห็น