ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 71 หอกเสียบโลกันตร์(1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 71 หอกเสียบโลกันตร์(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2562 07:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 71 หอกเสียบโลกันตร์(1)
แบบอักษร

"หัวหน้า เจ้าชิมะรายงานมาว่าอีกสองกิโลเมตรพวกเราจะเข้าเขตหมู่บ้านคุสะงาคุเระแล้วค่ะ"

 

 

 

"สถานการสงครามทางฝั่งเราเป็นยังไงบ้าง"

 

 

 

คาซึยะพยักหน้าและหันไปถามอิโนซากิ ไม่นานเธอก็ทำหน้าตึงเครียดเล็กน้อย และเริ่มรายงานข้อมูลทุกสิ่งที่ชิมะได้รับมาให้เขาได้ฟังทั้งหมด ทั้งสถานการในปัจจุบันที่ค่อนข้างย่ำแย่กว่าที่คาดไว้

 

 

 

ปัจจุบันการเดือนทางพวกเขานั้นผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว ปกติถ้าไม่พักผ่อนอาจจะใช้เวลาห้าวันเท่านั้น แต่ว่าถ้าไปทำศึกสงครามในสภาพนั้นคงได้ตายอย่างแน่นอนเขาจึงเดินทางไปพักไป เพื่อให้ทุกคนผ่อนคลายร่างกายและจิตใจให้ได้มากที่สุด

 

 

 

"กลุ่มของพี่มินาโตะเป็นยังไงบ้าง"

 

 

 

"กลุ่มของท่านมินาโตะกำลังประสบปัญหาอยู่ค่ะ ท่านมินาโตะวางแผนที่จะใช้ตัวเองไปทำลายสะพานคันนากิด้วยตนเองโดยให้ลูกศิษย์ทั้งสามต้องรับมือกับนินจาจากสองหมู่บ้านซึ่งก็คืออิวะและคุโมะ"

 

 

 

"สองหมู่บ้าน ?"คาซึยะขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าคุโมและอิวะไม่ถูกกันหรอกหรอ แล้วทำไมพวกมันถึงจับมือกันแบบนี้

 

 

 

"แย่แล้วท่านหัวหน้า ไรคาเงะรุ่นที่สามวางแผนมุ่งไปที่กลุ่มของโอบิโตะ..."

 

 

 

ได้ยินคำรายงานของอิโนะซากิ คาซึยะก็ย่นหน้าผากกลิ่นอายแห่งโทสะแผ่ขยายออกมารอบตัวจนสร้างคลื่นแรงกดดันที่แสนหน้ากลัวออกมา แรงลมพายุแผ่สยายออกจากรอบตัวของเขาก่อนที่พื้นโดยรอบจะเริ่มสั่นสะเทือนราวกับมันกำลังเกิดแผ่นดินไหว

 

 

 

ทุกคนรอบตัวพากันหน้าซีดขาว และคุกเข่าอยู่ที่พื้นไร้เรี่ยวแรง แม้แต่นาโอริก็ไม่มีข้อยกเว้น ถ้าสังเกตุุให้ดีจะพบว่ารอบตัวของคาซึยะมีจักระสีดำมืดมิดครอบคลุมไปทั่วทั้งตัวของเขาไว้

 

 

 

"ดี! พวกมันทำได้ดีจริงๆ ดูเหมือนคุโมะคงถึงเวลาเปลี่ยนคาเงะคนใหม่แล้ว ออกคำสั่ง!ทีมยาตะคาระสุเริ่มปฏิบัติการได้"

 

 

 

ตู้มมมม!

 

 

 

ร่างของคาซึยะพุ่งเข้าไปในป่าราวกับขีปนาวุธ ความรุนแรงในขณะวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูงทำให้เกิดคลื่นเสียงทำลายล้าง พัดพาบริเวณที่เจ้าตัวผ่านไปจนราบเป็นหน้ากอง ทุกคนต่างมองสิ่งนี้อย่างนับถือ

 

 

 

"นี่คือความน่ากลัวของหัวหน้า ?"

 

 

 

"ยังไงพวกเราก็รีบตามหัวหน้าไปกันเถอะ"

 

 

 

"""รับทราบ"""

 

 

 

ตอบรับคำสั่งของนาโอริ ทุกคนติดตามคาซึยะไปด้วยความเร็วที่มากพอตัวไม่นานพวกเขาก็มาถึงเขตสนามรบ สายตามองภาพตรงหน้าก็เห็นศพไร้ศีรษะของนินจาจากหมู่คุโมะเต็มไปหมด

 

 

 

ไหนจะมีศพที่ถูกระเบิดบ้างละ ถูกเผาบ้างละ อยู่ให้เห็นเต็มผืนป่า ดูยังไงก็น่าจะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของใคร ทุกคนมองไปที่เด็กหนุ่มที่กำลังยืนสะบัดดาบทิ้งคราบเลือดบนใบดาบลงสู่พื้น

 

 

 

"อิโนะซากิ บอกชิมะหาจุดที่ไรคาเงะรุ่นที่สามอยู่แล้วรายงานฉันแบบเร่งด่วน"

 

 

 

"ระ รับทราบ!"

 

 

 

ไม่นานอิโนะซากิก็ได้รับคำตอบและรายงานข้อมูลให้คาซึยะฟังทันที พอได้ข้อมูลเขาก็คลี่แผนที่ออกและเริ่มคำนวนจุดที่ไรคาเงะรุ่นที่สามกำลังมุ่งหน้าไป ซึ่งจุดหมายก็น่าจะเป็นจุดที่พวกโอบิโตะอยู่

 

 

 

"ฉันจะเดินทางไปดักหน้าไรคาเงะรุ่นที่สามและนินจาคุโมะไว้ ส่วนพวกเธอก็เข้าไปช่วยพวกโอบิโตะและพากันไปซ่อนตัวไว้ จำไว้ที่ซ่อนต้องไม่ใช่ถ้ำ"

 

 

 

""""รับทราบ""""

 

 

 

เมื่อเห็นทุกคนแยกตัวกันไปจนเหลือเพียงยูกิโตะเท่านั้น เนื่องจากเธอไม่ใช่คนในทีมยาตะคาระสุจึงไม่จำเป็นต้องรับคำสั่งจากคาซึยะและเลือกที่จะเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆแทน คาซึยะหันหลังมองเธอและจู่ๆก็พูด

 

 

 

"ถ้าฉันสังหารไรคาเงะ เธอคง..."

 

 

 

"แล้วแต่นาย สำหรับฉัน ฉันเป็นเพียงผู้ติดตามและสนับสนุนสายลมของนายเท่านั้นไม่มีสิ่งใดอื่น"

 

 

 

เขาพยักหน้าก่อนจะพุ่งไปยังจุดใกล้เคียงที่ไรคาเงะอยู่เพื่อทำตามแผน เขาจะทำให้วันนี้กลายเป็นวันครบรอบวันตายของไรคาเงะรุ่นที่สาม ถ้าเป็นไปตามต้นฉบับอาจจะเป็นเวลาอีกสองสามปีที่ไรคาเงะจะถูกลุมโดยนินจาอิวะมากกว่าสามพันคน

 

 

 

เขาต่อสู้กับนินจาอิวะสามวันสามคืนก่อนจะหมดแรงและถูกสังหารในที่สุด ทว่าในที่นี้ ณ ตอนนี้มันต้องตายด้วยมือของเขาเท่านั้นในเมื่อพวกมันต้องการสงครามกันนัก เขาจะให้พวกมันได้ลิ้มรสความน่ากลัวของสงครามที่แท้จริง!!!

 

 

 

คาซึยะวิ่งไปตามพื้นดินจนในที่สุดเขาก็พบกับดงนินจาที่มีจำนวนมากกว่าสองร้อยคนกำลังยืนจับกลุ่มด้วยรอยยิ้มเยาะ สายตาของพวกมันจดจ้องมองเขาอย่างกระหาย ดูๆแล้วไม่ต่างอะไรจากพวกโรคจิต

 

 

 

"นั่นนินจาของโคโนฮะ ฮ่าๆ มีลูกหนูหลุดมาด้วยละ"

 

 

 

"เฮ้ยๆ อย่าไปขู่เจ้าเด็กนั่นมากนักเดี๋ยวขี้เยี่ยวแตกกันก่อนพอดี"

 

 

 

"อย่ามัวทำเป็นเล่นรีบฆ่าเจ้าเด็กนั่นซะ"

 

 

 

เสียงตวาดดังลั่นของชายผู้หนึ่งทำให้นินจาคุโมะที่จับกลุ่มพูดเยาเย้ยคาซึยะต่างพากันเงียบกริบ พวกเขาเริ่มทำหน้าจริงจังและนำอาวุธออกมา มันมีทั้งดาบ คุไน ชูริเคนและระเบิดหลายรูปแบบ

 

 

 

ตึกๆ ฟูมมม~!!

 

 

 

เสียงก้าวเท้าของเด็กหนุ่มกระทบลงสู่พื้นค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ก่อนจะตามมาด้วยแรงกดดันที่แสนหน้ากลัวแผ่ขยายออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มจนพื้นที่เขายืนเกิดรอยแตกคล้ายใยแมงมุม

 

 

 

"นะ นี่มันอะไรกัน"

 

 

 

"นะ นี่คือแรงกดดันและจิตสังหาร!!!"

 

 

 

"มะ มันมาจากเขา"

 

 

 

มือขวาของคาซึยะค่อยๆเอื้อมไปแตะที่ด้ามคุซานากิโซคุโตะ และก้าวเท้าเดินไปหากลุ่มนินจาคุโมะ การก้าวเท้าเริ่มจากช้าๆ กลายเป็นก้าวเท้าเร็วและสุดท้ายก็กลายเป็นวิ่งเข้าใส่

 

 

 

ในขณะที่กลุ่มนินจาคุโมะกำลังมองการเคลื่อนไหวของเด็กหนุ่ม จู่ๆ ภาพตรงหน้าของพวกเขาก็กลายเป็นภาพเบลอ ชั่วพริบตาเดียวนินจาคุโมะผู้หนึ่งก็ถูกมือซ้ายของเด็กหนุ่มที่โผล่มาตอนไหนก็ไม่มีใครทราบที่ใจกลางกลุ่มนินจาบีบเข้าที่ใบหน้า

 

 

 

โพล๊ะ!

 

 

 

พอออกแรงบีบนิดหน่อยหัวของนินจาคุโมะผู้โชคร้ายก็แตกกระจายออกเป็นเศษเนื้อ เศษกระโหลก เลือดและสมองที่กลายเป็นของเหลวติดอยู่ที่มือของเด็กหนุ่ม แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจ สายตาของเขากวาดมองนินจาโดยรอบราวกับมดปลวก

 

 

 

"ฆ่ามันนนนน!!!"

 

 

 

นินจาคุโมะเริ่มตั้งสติได้พวกมันตีวงล้อมคาซึยะไว้อย่างแน่นหนา ทว่ายังไม่ทันได้พุ่งโจมตีคาซึยะชายที่กล่าวให้ฆ่าเขาก็ถูกดาบผ่าออกเป็นสองส่วน โลหิตและเครื่องในสาดกระจายไปทั่วบริเวณ เขายืนจ้องมองพวกมันด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

 

 

 

"เข้ามา!"

 

 

 

สิ้นคำพูดของคาซึยะคุไนนับสิบก็ถูกขว้างปามาที่เขาอย่างรวดเร็ว เนตรของคาซึยะกลายเป็นเนตรวงแหวนสามโทมาเอะและเริ่มจับการเคลื่อนไหวของพวกมันไว้ พอคุไนนับสิบพุ่งมาถึงเขาก็เอี้ยวตัวหลบ และใช้มือคว้าจับด้ามคุไนที่ถูกขว้างมาเอาไว้บางส่วน ก่อนจะปากลับคืนไปปักหัวของพวกมัน

 

 

 

ปักๆๆๆ!

 

 

 

ร่างสี่ห้าร่างล้มลงสิ้นเรี่ยวแรง ซึ่งพวกคุโมะก็ไม่ได้เกิดอาการหวั่นเกรงพวกมันยังจับอาวุธไว้ในมืออย่างตั้งมั่นและพุ่งเข้าหาคาซึยะหมายจะสังหารเขาให้ได้

 

 

 

คาซึยะเก็บดาบเข้าฝักก่อนจะพุ่งเข้าใส่ศัตรูแบบไม่เกรงกลัว ชายนินจาคุโมะผู้หนึ่งเห็นเด็กหนุ่มมุ่งมาทางเขา ก็เริ่มจับดาบและฟาดฟันด้วยดาบคาตานะหมายจะผ่าเด็กหนุ่มให้กลายเป็นสองส่วน

 

 

 

คาซึยะใช้ช่วงที่กำลังจะถูกฟันเอี้ยวตัวหลบไปด้านซ้ายและเอี้ยวกลับมาใช้ฝ่ามือกระแทกมือของมันจนดาบหลุดลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เขากระโดดตีลังกากลับหลังส่งปลายเท้าเตะเข้าด้ามดาบ ทำให้ปลายดาบที่แหลมคมพุ่งราวจรวดไปแทงทะลวงศัตรูจากด้านหลังซึ่งเก็บชีวิตของนินจาคุโมไปได้อีกสาม

 

 

 

ส่วนชายเจ้าของดาบก็ถูกหมัดรุ่นๆ ชกเข้าที่หัวจนหัวระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อปลิวว่อนไปติดตามเสื่อผ้าของนินจาคุโมะ

 

 

 

นินจาคุโมะคนหนึ่งที่เห็นว่าคาซึยะกำลังเสียจังหวะ ลอยตัวอยู่กลางอากาศจึงโอกาศนี้ขว้างปาคุไนติดยันระเบิดไปทางเขาจากด้านหลัง ทว่ายามที่คุไนกำลังถึงตัวเด็กหนุ่มกลับบิดหมุนตัวหลบกลางอากาศและใช้มือคว้าคุไนเอาไว้

 

 

 

เขาดึงยันระเบิดออกก่อนจะนำไปแปะไปที่หัวของชายผู้โชคร้ายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งเข้ามาในระยะประชิดตัวและใช้เท้าถีบร่างที่ติดยันจนมันกระเด็นไปกับกลุ่มของพวกมันจำนวนเกือบสิบคน ตู้มมมมม!

 

 

 

แรงระเบิดทำให้เศษเนื้อกระจัดกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ ฝุ่นและควันจากแรงระเบิดแพร่กระจายครอบคุมวิสัยทัศน์ของนินจาคุโมะ พวกมันเริ่มตรึงเครียดกันทันที แถมยังพากันเดินถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่างจากเด็กหนุ่มอีกด้วย

 

 

 

และเมื่อฝุ่นจางลงนินจาคุโมที่นินคาซึยะยังยืนอยู่เฉยๆ ก็โล่งใจเล็กน้อย แต่ความหวาดกลัวก็ยังฝั่งลึกอยู่ในจิตใจของพวกมันทุกคน เขาสามารถเห็นความรู้สึกผ่านสายตาจึงได้แต่ถอนหายใจ

 

 

 

"ก่อนที่ฉันจะเด็ดหัวพวกแก ฉันจะขอสอนอะไรพวกแกสักอย่างเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเอาบุญ"

 

 

 

เสียงของคาซึยะเงียบลง ทำให้กลุ่มนินจาคุโมะหยุดนิ่งและรอฟังคำพูดของเด็กหนุ่ม ยังไงพวกเขาในวันนี้ก็อาจจะไม่มีชีวิตรอดอีกต่อไปไหนๆก็ไหนๆแล้ว มาลองฟังคำพูดสุดท้ายของเด็กหนุ่มคนนี้ไปก็ไม่น่าจะเสียหาย

 

 

 

"ยามเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีความแตกต่างในด้านพลัง การหักล้างความแตกต่างของพลังที่แท้จริงนั้นก็คือจำนวนคน"

 

 

 

กลุ่มนินจาคุโมหันมองหน้ากันเองและพยักหน้าให้กันตอนนี้พวกเขาก็มีจำนวนที่มากพอจะใช้กดดันเด็กหนุ่มแล้ว คาซึยะกวาดตามองพวกมันก่อนจะพยักหน้าและกล่าวต่อ

 

 

 

"ประสานลมหายใจ รวมร่างกายและจิตใจให้เป็นหนึ่งเดียว!"

 

 

 

ได้ยินคำพูดของเขาลมหายใจของเหล่านินจาคุโมะจำนวนร้อยเกือบสองร้อยที่เคยขุ่นมัวเต็มไปด้วยความสับสนและแตกแยกก็ค่อยๆประสานรวมเป็นหนึ่ง มองด้วยตาเปล่าสามารถเห็นได้เลยว่าทั้งร่างกายและจิตใจของพวกเขากำลังรวมเป็นหนึ่งเดียว

 

 

 

"ในชั่วพริบตา จงใช้ทุกสิ่งทุกอย่างและเข้ามาสังหารศัตรูพร้อมๆกัน"

 

 

 

"""""""ย่าห์"""""""

 

 

 

นินจานับร้อยวิ่งมาหาคาซึยะแบบไม่มีความเกรงกลัว ซึ่งคาซึยะหลับตาไปครู่เดียว ในชั่วพริบตาที่เขาลืมตาขึ้น ภาพทุกอย่างของกลุ่มนินจานับร้อยก็ถูกตัดขาดและมืดลงอย่างพร้อมเพรียง

 

 

 

ไม่นานนักภาพโดยรอบก็คืนกลับมาโดยมีศพนินจาคุโมะนับสองร้อยนอนสิ้นใจอยู่ที่พื้น บางคนถูกดาบของเพื่อนแทงปักคาอก บางคนถูกฟันเป็นส่วนๆ ไร้แขน ไร้ขา ไร้ลำตัวส่วนล่าง ไม่ก็ไร้หัว โดยรอบเต็มไปด้วยแอ่งเลือดและเศษเครื่องใน

 

 

 

ทิวทัศน์แสนน่ากลัวนี้มีเด็กหนุ่มที่ยืนถือดาบโชคุโตะอาบเลือดชุ่มไปทั่วทังตัว ใบหน้าที่เคยราบเรียบกลายเป็นใบหน้าของคนซาดิสม์ดูโรคจิต หยดโลหิตของศัตรูที่อาบใบหน้าบางส่วนไหลรินลงมาที่ปากซึ่งเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มเยาะกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพล่าชวนขนหัวลุก

 

 

 

"แล้วสุดท้ายก็ตายเรียบ แผล่บ~!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น