Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 จำได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 จำได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 29

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2562 03:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 จำได้
แบบอักษร

เขากวาดสายตามองหาร่างบางแต่ทว่า..กลับไม่เห็นแม้แต่เงา นางตามใจเขามาก.. ตามใจเหลือเกิน.. เศษในความทรงจำหวนคืนมาแล้วบางส่วน เขาจำได้ว่านางคือเจ้าหญิงปลอมตัวมาจากแดนจิ้งจอก เป็นเขาที่เก็บนางไว้ข้างกาย..

‘ไอ’ เสียงเข้มพร่ำหา ความทระนงที่มีอยู่ก่อนกาลค่อยๆทลายหายไป

‘ว่าอย่างไรสามี’ ไอที่กำลังต้มข้าวต้มอยู่ เหล่มองดูไฟพอเห็นว่าได้ที่อยู่หน่อยจึงผละออกมา เมื่อไม่กี่วันมานี้นางลงแรงต่อเติมบ้านให้ใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว แม้จะอยู่กันแค่สองคนแต่ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆจะขาดตกบกพร่องไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว

‘ทำอะไรอยู่รึ ‘ เจ้าชายคนซึนคว่ำหน้างอ สองมือโอบเอวนางเข้ามาชิดใกล้ กอดไว้หลวมๆเอนหน้าซบหน้าท้องแบบราบ

‘ต้มข้าวให้ท่านกิน’ สายตาของเขามองไปเห็นระฆังแสนคุ้นตา คล้ายระฆังจอมครวญ ของชิ้นนั้นไม่ใช่ของที่ใครก็มีได้หรือได้มา

‘สิ่งนั้น? เอามาจากไหน?’ เขาเคยแย่งชิงของสิ่งนั้นกับคนผู้หนึ่งและแน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่ได้ไป..

‘ท่านอาจารย์ให้มาน่ะ’ นางยิ้มแห้งๆ ฝืนโกหกเขาอีกครั้ง เขาสังเกตสีหน้าของคนในอ้อมกอดทราบว่านางโป้ปดแต่ก็ไม่ถามเอาความอันใด..

‘ข้าเบื่อ’

‘ถ้าเช่นนั้นออกไปขี่ม้าเล่นดีหรือไม่?’ ชายหนุ่มพยักหน้ารับ พลางเดินไปเปลี่ยนชุดอีกชุดหนึ่ง

‘อ่อ..รอข้าประเดี๋ยวข้าวจะได้ที่แล้ว’ นางรีบเดินไปดับไฟลวกๆ ยกข้าวต้มลงมาวางไว้บนโต๊ะไม้ที่นางแกะสลักเองกับมือ ช่วงสองสามปีมานี้หลายๆเหตุการณ์ทำให้นางต้องงัดความเป็นกุลสตรีขึ้นมาใช้รวมถึงดูแลชายหนุ่มเจ้าอารมณ์ผู้นี้ด้วย

‘อาการข้างนอกหนาวนัก ห่มสักหน่อยเถิด’ ชายหนุ่มเดินออกมาจากบ้านและนำผ้าคลุมขนหมาป่าที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ห่มให้นาง ร่างบางยิ้มอย่างดีใจพลางขึ้นไปควบม้า โดยมีเจ้าชายเคียวควบบังเหียนอีกทีหนึ่ง

‘ให้ข้าไม่ดีกว่าหรือ?’

‘เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด’

‘แต่..’ จุ้บ ริมฝีปากบางถูกชายหนุ่มช่วงชิงไปชั่วพริบตา ไอถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยท่าทีเขินอาย เขากับนางตอนนี้..ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้..

‘ข้าจำได้แล้วกึ่งหนึ่งนะ’

‘ฮะ..’ ไอถึงกับหน้าถอดสี เขารู้เรื่องที่นางโกหกแล้วงั้นหรือ..

‘ข้าจำได้ว่าเจ้าคือนางจิ้งจอกขาวตนนั้น ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยเป็นองค์รักษ์ข้างกายข้า..แต่..’

‘แต่อะไรหรือ’

‘ข้ายังจำไม่ได้ว่าเราเข้าหอกันครั้งสุดท้ายเมื่อใด’ หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็คิดแผนเจ้าเล่ห์อยากจะครอบครองชายตรงหน้าทั้งกายใจ..

‘คืนนี้’ หญิงสาวกระซิบข้างหูชายหนุ่มแผ่วเบา ทั้งคู่ค่อยๆเชยชมดอกไม้ใบหญ้าสุริยันทิวทัศน์ ตกค่ำจึงอุ้มร่างบางขึ้นเตียง รักนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างอ่อนโยนและลึกล้ำ...ค่ำคืนแสนวิเศษ..ก่อนที่ทุกอย่างจะจางหายไป...

ความคิดเห็น