เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

26 : เพราะพิษไข้มันรุม(รัก)เร้า

ชื่อตอน : 26 : เพราะพิษไข้มันรุม(รัก)เร้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 702

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2562 00:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
26 : เพราะพิษไข้มันรุม(รัก)เร้า
แบบอักษร

 

"พี่.....พี่ฝัน! พี่ครับ!!"

"ห้ะ...วะ ว่าไงกร!" ฉันสะดุ้งกับเสียงของกรที่ตะโกนเรียกเสียงดัง

"ผมบอกว่า ขอช็อกโกแลตเย็น1ครับ"

"อะ..อืม ได้ช็อกโกแลตเย็น1นะ" ฉันทวน พร้อมกับมองหน้าของกรที่พยักหน้าให้ช้าๆ แล้วส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ เมื่อสังเกตเห็นอาการแปลกไปของฉัน

ไม่รู้สิ ตอนนี้ผ่านไปได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว หลังจากที่เกิดเรื่องที่เจมส์และโซ่ทะเลาะกัน ขาฉันเองก็หายเจ็บจนกลับมาเดินเหินได้เป็นปกติอีกครั้ง ส่วนเจมส์เขาก็ยังคอยมาป้วนเปี้ยน คอยป่วนและแวะมาช่วยงานที่ร้านบ้างเป็นบางครั้ง จะขาดก็แต่โซ่ ที่หลังจากวันนั้นก็ยังไม่เคยที่จะย่างกรายมาที่นี่เลยแม้แต่วันเดียว...รู้สึกไม่ดีเลยแห๊ะ จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ

"ช็อกโกแลตได้แล้ว" เหมือนฝันบอกเสียงอ่อน พลางยื่นแก้วทรงสวยลงมาไว้บนเคาน์เตอร์

"ครับ...แต่ว่าพี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?" กรกาลมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่แสนจะเป็นห่วง

"...." เหมือนฝันไม่ตอบ ทำเพียงแค่ส่ายหัวน้อยๆ เป็นเชิงว่าเธอไม่เป็นไรเท่านั้น

ส่วนกรกาล เห็นอาการเหมือนฝันแบบนั้นแล้วก็ยิ่งอดห่วงไม่ได้ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะซักไซ้อะไรให้มากความเกินหน้าที่ จึงทำเพียงแค่พยักหน้ารับเธอเบาๆ ก่อนจะคว้าแก้วเครื่องดื่ม แล้วเดินออกไปจากเคาน์เตอร์ทันที

Rrrrrrr!

ฉันรีบคว้ามือถือที่มันแผดเสียงร้องลั่นอยู่ในกระเป๋าออกมาทันที เมื่อคิดว่าปลายสายคือคนที่ฉันอยากเจอมาตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา

[น้าพิมพ์]

ทว่าชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอที่ส่องสว่างนั้นกลับทำให้ฉันแปลกใจมากเหมือนกัน

"สวัสดีค...."

[ฝัน! หนูฝันลูก มา...มาหาน้าที่บ้านหน่อยได้มั้ย! ฮึก!]

เสียงของคนปลายสายนั้น ทั้งสั่นเครือและสั่นไหวเสียจนฉันใจแกว่ง

"น้าพิมพ์! น้าพิมพ์เป็นอะไรคะ ใจเย็นๆนะคะ!"

[โซ่! โซ่เขา...ฮึก ]

"โซ่?...โซ่ทำไมคะ?"

ฉันขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ และเริ่มอดที่จะรู้สึกร้อนรนขึ้นมาไม่ได้ เมื่อชื่อของเขาถูกเอ่ยออกมาจากปากของน้าพิมพ์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

[โซ่ไข้ขึ้นไม่ได้สติ ฮึก! ปากก็เอาแต่เรียกชื่อหนูฝันไม่หยุดเลย น้า ฮึก! น้าสงสารตาโซ่ ฮืออออ!!!]

"อะไรนะคะ!....โอเคค่ะๆ เดี๋ยวฝันจะรีบเข้าไปหา น้าพิมพ์ใจเย็นๆนะคะ"

[ฮึก จ้ะหนูฝันรีบมานะ น...น้าใจคอไม่ดีเลย]

"ค่ะ...ฝันจะรีบไป"

ฉันพูดปลอบน้าพิมพ์อีกสองสามคำ ก่อนจะกดตัดสายแล้วรีบกวาดข้าวของที่จำเป็นลงใส่ในกระเป๋าสะพาย ผุดลุกขึ้นเตรียมพุ่งออกไปทางประตูหน้าร้านทันที

 

"จีน! จีน!อยู่ไหน"

ฉันชะงักเท้าที่กำลังวิ่ง ร้องเรียกหาจีนที่คงอยู่ตรงไหนสักที่ในร้านทันทีที่นึกอะไรขึ้นมาได้

"คะพี่ฝัน!...จีนอยู่นี่!" เด็กสาวร้องตอบ พร้อมกับชะโงกหน้าออกมาจากประตูของห้องครัว

"พี่จะออกไปทำธุระไม่รู้ว่าจะกลับมาทันไหม ยังไงพี่ฝากปิดร้านด้วยนะ!"

"อ๋อ ดะ...อ้าวพี่ฝัน! จะรีบไปไหนของเขานะ"

เด็กสาวบ่นไล่หลัง เมื่อคนเป็นพี่ยังไม่ทันจะรอให้เธอได้ตอบรับแม้แต่นิด กลับรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปนอกร้านแล้วเรียบร้อย

 

"...."

ฉันยืนมองบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคย ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆเรียกกำลังใจ แล้วจึงก้าวขาเดินเข้าไปข้างในอย่างรีบร้อน

"หนูฝัน!..."

เพียงแค่ข้อเท้าบางก้าวเข้าไปได้ไม่ทันไร คนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วตรงโถงทางเดิน ก็พุ่งตัวเข้ามาหา พร้อมกับเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนดีใจ

"น้าพิมพ์...."

"หนูฝัน!....หนูฝันมาแล้ว!"

ฉันมองพลางส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้น้าพิมพ์ ที่กำลังจับมือจับแขนของฉันเอาไว้อยู่ทั้งยังเขย่าไปมาเบาๆ อย่างคนดีใจพร้อมกับใช้ฝ่ามือบางๆของท่านปาดคราบน้ำตาน้อยๆ ที่เปรอะเปื้อนอยู่ที่พวงแก้มนั้นออกไป

"ขึ้นไปหาตาโซ่กันเถอะนะ"

"อ๊ะ!..."

ไม่รอให้เหมือนฝันพูดอะไรให้มากความอีก คนเป็นน้าก็รีบออกแรงกึ่งลากกึ่งจูงให้เธอเดินตามขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองของบ้าน และพามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆหนึ่ง ที่เธอจำได้ดีว่าเป็นของใคร และเขาก็คงจะนอนอยู่ภายในนี้เป็นแน่

"ป่ะเข้าไปกันเถอะ ตาโซ่คงอยากจะเจอหนูฝันมากแล้วแน่ๆ เนอะ! " น้าพิมพ์บอกเสียงเครือ ก่อนที่ท่านจะเอื้อมมือออกไปจับที่ลูกบิดประตูแล้วหมุนให้มันเปิดออก

ประตูห้องถูกเปิดออกกว้าง ฉายชัดให้เหมือนฝันได้เห็นสภาพภายใน ที่มันทั้งมืดและค่อนข้างจะเย็นเกินไปสักนิดสำหรับคนที่กำลังป่วย

"คุณพิมพ์!....คุณฝัน! มากันแล้วหรอคะ"

"จ้ะ...ตาโซ่เป็นยังไงบ้างบัว"

"ยังตัวรุมๆอยู่เลยค่ะ ดีที่ไข้ลดลงมาบ้างแล้ว"

ฉันได้แต่ยืนมองน้าพิมพ์ที่ลดตัวลงนั่งบนเตียง และมีสีหน้าโล่งใจขึ้นมาได้ เมื่อได้ยินคำของป้าบัวที่พึ่งจะยกกะละมังที่มีน้ำอยู่ภายในและมีผ้าสะอาดหนึ่งผืน มาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะละสายตาไปมองคนที่นอนซมไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง

"แล้วนี่ทำไมเปิดแอร์เย็นขนาดนี้คะ" ฉันอดถามไม่ได้

"ป้าพยายามจะลดแอร์แล้วค่ะคุณฝัน แต่คุณโซ่น่ะสิ โวยวายเอาแต่บอกว่าร้อนๆ ทั้งที่ตัวเองก็ตัวสั่นขนาดนั้นแล้วแท้ๆ...จนป้าต้องเดินไปปรับแอร์ให้ แกถึงได้ยอมแล้วหลับไปค่ะ" คนมากอายุพูดอย่างอ่อนใจ แต่ก็ส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยให้คนบนเตียงไม่หยุด

"งั้นก็เลยตามเลยเถอะ ถ้าขืนยังจะลดแอร์อีก เดี๋ยวคงได้ตื่นมาโวยวายอีกจนไม่ได้พักผ่อนแน่ๆ" น้าพิมพ์บอก

"ค่ะคุณพิมพ์"

"จริงสิตาโซ่ยังไม่ได้ทานอะไรเลยนี่...ไปเถอะบัว ลงไปทำข้าวต้มกัน เผื่อตาโซ่ตื่นมาแล้วจะได้ให้ทานข้าวเลย เอ๊ะ...งั้นโทรตามให้เจ้ากันต์เข้ามาดูอาการให้หน่อยดีไหมนะ" น้าพิมพ์ว่า ทั้งยังเอ่ยไปถึงคุณกันต์ หมอหนุ่มคนปัจจุบัน ที่เป็นหมอประจำตระกูลให้บ้านหลังนี้ต่อจากรุ่นพ่อและหลายๆรุ่นที่ผ่านมา

"ดีเหมือนกันค่ะคุณพิมพ์ ให้คุณกันต์ช่วยเข้ามาตรวจหน่อยก็คงดี"

"อืม...งั้นหนูฝันจ้ะ น้าฝากให้หนูฝันช่วยดูแลตาโซ่ให้แป๊ปนึงได้มั้ย" น้าพิมพ์หันมาขอความช่วยเหลือ ซึ่งฉันก็ทำได้แค่พยักหน้าน้อยๆให้ท่านเป็นการตกลง จากนั้นทั้งน้าพิมพ์และป้าบัวจึงพากันเดินออกจากห้องนี้ไปทันที ทั้งห้องจึงเงียบกริบลงเสียอย่างช่วยไม่ได้

 

"...." ฉันเดินเข้าไปใกล้ร่างหนาที่ซุกตัวหลับพริ้มอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะลดตัวนั่งลงบนเตียงนุ่ม ยื่นมือออกไปทาบกับหน้าผากของเขาอย่างเบามือเพื่อวัดอุณหภูมิ

"ไหนว่าไม่เป็นอะไรมากไง"

ฉันส่ายหัวอย่างอ่อนใจกับคนตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่กะละมังเล็กๆที่ป้าบัวเพิ่งยกออกมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง หยิบผ้าสะอาดลงไปชุบน้ำบิดหมาด แล้วเดินกลับมาทรุดตัวนั่งลงที่ข้างๆกับโซ่

"เดี๋ยวฝันเช็ดตัวให้นะโซ่" ฉันพูดเหมือนเป็นการขออนุญาต ทั้งๆที่ก็รู้ว่าเจ้าตัวเขาคงไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว

มือบางของเหมือนฝันค่อยๆจับผ้าห่มผืนหนาออกไปไม่ให้เกะกะ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแสนคุ้นเคย ที่บัดนี้ทั้งซีดเซียวและซูบตอบลงเล็กน้อยจากพิษไข้ที่เล่นงานเขามาทั้งอาทิตย์

"อื้อ~" เสียงทุ้มแหบแห้งนิดๆครางอือ เมื่อมีความสากเล็กๆและชื้น สัมผัสลงบนผิวหน้าอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าสัมผัสแผ่วเบานั้นก็มากพอที่จะทำให้ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา ดวงตาคมปรือปรอยจับจ้องเหมือนฝันอย่างง่วงงุนระคนแปลกใจ

"หลับต่อเถอะ...พี่แค่เช็ดตัวให้เธอ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" ฉันบอก หลังจากที่เผลอทำให้คนป่วยตื่นเข้าให้เสียได้

"....." เขาไม่ตอบอะไร แต่กลับยื่นมือขึ้นมาจับมือบางนุ่มนิ่มของเหมือนฝัน ที่กำลังใช้ผ้าสะอาดซับเบาๆที่กรอบหน้าของตน ให้หยุด ก่อนใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่ดึงผ้านั้นโยนทิ้งไป

"ปวดหัว~~~" เขาบอกเสียงสั่น พร้อมกับออกแรงยกมือของเธอที่ถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ ย้ายไปแนบกับพวงแก้มของตนแทน

"หืม..." ฉันมองโซ่อย่างแปลกใจนี่เขา...กำลังอ้อนฉันหรอ นี่ตั้งใจหรือเปล่าเนี้ย! พิษไข้ ใช่! ต้องเป็นเพราะเขาป่วยอยู่แน่ๆ

"ปวดไปหมดเลย...ตรงนี้ก็ปวด ตรงนี้ด้วย" เขาว่าพลางบังคับใช้ปลายนิ้วเรียวของเธอให้เลื่อนไปสัมผัสกับรอยช้ำจางๆตรงมุมปากและหางคิ้ว อา...รอยนี่คงจะได้มาตอนที่ทะเลาะกับเจมส์สินะ ทำไงดีล่ะ เห็นแล้วรู้สึกไม่ดีเลยแห๊ะ

"ปล่อยก่อนโซ่" ฉันบอกพร้อมกับพยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา ไอ้ห่วงมันก็ห่วงอยู่หรอก แต่ถ้ามามัวนั่งจิ้มนั่งสำรวจรอยช้ำกันอยู่อย่างนี้ พรุ่งนี้โน่นแหละถึงจะเช็ดตัวเสร็จ

"...." เขาไม่ตอบ แต่มือกลับยิ่งยึดจับมือของฉันเอาไว้แน่นราวกลับกลัวว่ามันจะหายไป

"โซ่!..." ฉันเรียกเขาเสียงเข้ม

"ขอโทษนะ" เขาบอกเสียงอ่อน นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด และคลอหน่วยวาบวับไปด้วยหยดน้ำเต็มปริ่มจวนเจียนจะไหลออกมา

"ขอโทษทำไม เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"

"ผิดสิ ผิดมาก โซ่ทำผิดมาตั้งแต่ต้น ผิดแม่งทุกเรื่องเลย!" เขาตะโกนออกมาเสียงดัง

"....."

"ฝัน โซ่ขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง โซ่ผิดเอง ผิดเอง"

"พอแล้วโซ่ พอแล้ว ชู่ววว!...โอเคๆ ฝันยกโทษให้ ทุกเรื่องเลยดีมั้ย" ฉันพยายามบอกอย่างใจเย็น เมื่อคนป่วยตรงหน้าเริ่มจะโวยวายไม่ได้สติเสียแล้ว

"..."

"...."

"..ฮึก ฝัน...กอดหน่อย" เขาบอกเสียงสะอื้น พร้อมกับพุ่งตัวเข้ามากอดรัดฉันเอาไว้ ซุกหน้าลงกับซอกคอฉันแน่นจนสัมผัสได้ถึงหยดน้ำเล็กๆ อ่า....เขาร้องไห้เสียแล้ว ฉันจึงได้แต่ยกมือขึ้นไปลูบหัวลูบหลังให้เขาอย่างปลอบประโลม ในหัวก็พาลนึกหงุดหงิดตัวเอง ว่าทำไมถึงได้ลืมไปเสียได้ ว่าเวลาผู้ชายคนนี้ป่วยเขาจะอารมณ์แปรปรวนและอ่อนไหวง่ายมาก ถามว่าง่ายขนาดไหน....ก็ขนาดนี้แหละค่ะ ถึงกับน้ำตาเล็ดน้ำตาร่วงกันเลยทีเดียว

 

 

 

..............................................................................

เป็นงงกับนังโซ่เจ้าค่ะ5555 มาแล้วจ้า วันนี้ก็ดึกอีกแล้วววว แฮร่ๆ

เรื่องนี้ก็ใกล้จะจบแล้วววว(?) เย้!!! คือเราตั้งใจว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเกิน 30+ตอน(เฉพาะเนื้อเรื่องหลัก) ยังไงก็ฝากติดตาม และอยู่ด้วยกันไปจนจบยาวไปๆเลยเน้อออ

รักจ้าจ๊วบบบบบบ

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น