ยูโร...เด็กหัวขาว

=_= มันคืออะไรบอกที ทำไมกดลบตอนนิยายที่ลงซ้ำไม่ด๊ายยยย!! ={}=!!! พลาดไปแล้วววววว
Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 [Boy's love/Yaoi18+]

ชื่อตอน : ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 14 ร้องไห้

คำค้น : Sugar Boy SS2,ผมกลายเป็นเมียพี่รองภาค 2,นทีเลย์,boy's love,Platinunx

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2559 09:32 น.

ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 : ตอนที่ 14 ร้องไห้

แบบอักษร

Sugar Boy SS2 : Chapter 14

 

 

 

 

 

"ว่าไงนะ ไอ้เลย์ไม่ได้ไปที่บ้านพักหรอ ชิส์ หาต่อไป ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาให้เจอ เช็คดูให้หมดว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นที่ไหนรึเปล่า!" น้ำเสียงร้อนรนของคนเป็นพี่ชายแผดเสียงเกรี้ยวกราดใส่ลูกน้องที่โทรเข้ามารายงานสถานการณ์ขณะกำลังขับรถสปอร์ตคันหรูวิ่งแล่นอยู่ตามเส้นทางอันมืดมิด ไม่เจอแม้แต่วี่แววของเลย์ กว่าเขาจะเอารถตามเลย์ออกมาได้ก็ไล่ตามน้องชายไม่ทันเสียแล้ว

เขาถึงกับต้องปลุกลูกน้องทั้งบ้านและพ่อเลี้ยงขึ้นมาในเช้ามืดเพื่อระดมคนออกตามหาเลย์ เม็ดเลือดสีแดงฉานที่หยดอยู่ตามพื้นทางเดินทำให้เขาผวาร้อนใจขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเลย์บาดเจ็บและยังขับรถออกไปทั้งๆอย่างนั้น ทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้จริงๆ

 

 

 

ครืนนน

เวย์แล่นรถอยู่ในความมืด สายตาร้อนรนกวาดมองไปรอบๆอย่างสังเกตเผื่อว่าจะเจอเลย์ที่ไหนซักแห่ง จนกระทั่งเขาขับมาถึงซอยเปรี่ยวไร้สิ่งปลูกสร้าง มีเพียงผืนป่ารกในความมืด มีอยู่บริเวณหนึ่งที่เขาเห็นไฟแดงของสะท้อนแสงของรถคันหนึ่งซึ่งเป็นที่คุ้นตาดีจอดนิ่งอยู่ริมทาง แถมลักษณะของรถยังดูเหมือนทิ่มหน้าเข้าไปในป่าอยู่ด้วย

"เฮ้ย!..." พอเวย์ขับรถเข้ามาใกล้ๆ แสงสว่างจากไฟหน้ารถก็ทำให้เขาถึงกับต้องผวาใจหายไปเมื่อเห็นได้ชัดว่ารถคันนี้คือรถของไอ้น้องชายตัวแสบ ร่างโปร่งร้อนรนวิ่งลงจากรถไปทันที สภาพรถกระโปรงหน้าและพเครื่องยับเยินและกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ

"เลย์!!"

 

 

 

ปึกๆๆ

คนตัวโตทุบกระจกรถด้านข้างแล้วพยายามงัดประตูฝั่งคนขับเมื่อเห็นว่ามีเงาตะคุ่มๆของใครบางคนนั่งนิ่งอยู่ในตัวรถ ยิ่งเขาพยายามจะเรียกอีกฝ่ายแต่คนข้างในก็ยังนิ่งไม่มีขยับก็ยิ่งทำให้เขาใจเสียจนทำอะไรไม่ถูก กลัว กลัวว่าคนข้างในจะเป็นอะไรไป...

 

 

 

ปึก!!

"เลย์!!" เวย์แผดเสียงร้องเรียกน้องชายสุดเสียง ก่อนที่มือหนาอันสั่นเทาจะคว้าเศษไม้บนพื้นใกล้ๆขึ้นมาทุบกระจกข้างจนแตกเป็นเสี่ยงๆโดนระวังไม่ให้ร่างของน้องชายต้องโดนลูกหลงไปด้วย มือหนาล้วงเข้าไปในตัวรถผ่านช่องกระจกที่ถูกตีแตกแล้วปลดล็อคประตูจากข้างในเพื่อรับตัวน้องชายออกมา

"เลย์...เลย์ อย่าเป็นอะไรนะ แฮ่กๆ" เวย์เมื่อเห็นสายเลือดสีแดงสดที่เลอะไปตามตัวของคนในอ้อมกอดก็ถึงกับหอบหายใจแรงด้วยความกลัว มือที่สั่นระริกล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาเบอร์ใครบางคนที่จะช่วยเขาได้

"ฮ ะ ฮัลโหล รถ..โถ่เว้ย!! เรียกรถพยาบาลให้ที!!" เวย์ดูเหมือนจะตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่แหกปากร้องโวยวายใส่ปลายสายน้ำเสียงสั่นเครือจนปลายสายยังตกใจเพราะไม่เคยได้ยินเสียงเวย์ที่ดูตื่นกลัวมากขนาดนี้มาก่อน

"เร็วซิ!! ช่วยน้องผมด้วย!!" สิ้นเสียงสายถูกตัดไป เวย์วางโทรศัพท์ในมือลงแล้วโอบกอดน้องชายตัวเองแน่น กลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

..

..

..

..

..

..

 

 

 

หลายชั่วโมงผ่านไป

 

 

หลังจากที่รถพยายามมารับร่างของเลย์ขึ้นรถมาเพื่อทำการรักษา เวย์ก็เอาแต่นั่งกุมมือแน่นรออยู่หน้าห้องไอซียูไม่ไปไหน

 

 

"..." อาทิตย์ที่นั่งอยู่ด้วยก็ได้แต่มองลูกเลี้ยงนิ่งๆ

 

 

 

"พี่เลย์...จะเป็นอะไรมั้ยคะ" คาราเมล น้องเล็กของบ้านเอ่ยปากถามพี่ชายต่างพ่อของตนน้ำเสียงอ่อนๆ แต่เวย์กลับไม่ตอบอะไรเธอแม้แต่น้อยแถมยังเบือนหน้าหนีไปอีกทางเสียด้วยซ้ำ ทำให้คาราเมลใจเสียไปทันทีเพราะรู้ดีว่าพี่ชายคนนี้ของเธอไม่ค่อยสนใจเธอนัก

"คุณพ่อ..." คาราเมลหันไปถามคนเป็นพ่อบ้าง

 

 

 

"ไม่เป็นอะไรหรอก" คนเป็นพ่อบอกให้ลูกสาวสบายใจ ซึ่งก็ทำให้คาราเมลเงียบไปแล้วกลับมานั่งเงียบๆรอคุณหมอที่ดูแลเลย์อยู่ในห้องICU น่าแปลกจริงๆที่ทั้งบ้านไม่ได้มีแค่พวกเขา 3 คน แต่สมาชิกอีกคนกลับไม่ได้อยู่ที่นี่เลย

"บอกเจ้าทีมันรึยัง" อาทิตย์ถามเวย์ขึ้น

 

 

 

"ยังเลยครับ ผมมัวแต่ตกใจจนลืม" ว่าแล้วเวย์ก็ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกหาเพื่อนรักที่น่าจะมาอยู่ที่นี่และรู้เรื่องราวทุกอย่างมากที่สุดคนแรก แต่พอถือสายรออยู่ซักพักอีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับสายเลยจนเวย์ต้องตัดสายทิ้งแล้วฝากข้อความไปให้แทน

'ตอนนี้เลย์มันอยู่โรงพยาบาล กูว่ามึงควรมานะ'

 

 

"ว่าไง" พ่อเลี้ยงถาม

 

 

 

"มันไม่รับสายครับ แต่ผมส่งข้อความไปบอกแล้ว"

 

พรึ่บ

ทันทีที่ประตูบานใหญ่สีขาวสะอาดตาของห้องไอซียูถูกเปิดกว้างพร้อมร่างของชายในชุดกาวด์สีขาวเดินออกมาเวย์ก็ผวาลุกขึ้นจนเซเพราะตั้งตัวยืนไม่ได้ อาทิตย์ที่เห็นลูกชายเซไปนิดผวาประคองร่างอีกฝ่ายเอาไว้อย่างลืมตัวทำให้เมลแอบสะกิดใจกับบางอย่างเล็กน้อยเมื่อเห็นพ่อตัวเองดูมีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยพี่ชายคนโตของบ้านมากกว่าเธอเสียอีก แต่เธอก็พยายามไม่คิดอะไรและสนใจแต่เพียงเรื่องของพี่ชายคนเล็กเท่านั้น

"น้องผมเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ" เวย์ถามหมอที่เพิ่งออกมาจากห้องไอซียู

 

 

 

"พ้นขีดอันตรายแล้วครับ" ได้ยินดังกล่าวเวย์ก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย ก่อนที่เขาจะขอบคุณคุณหมอที่ยิ้มให้เล็กน้อยแล้วเดินแยกออกไป

 

 

 

"ฉันจะไปติดต่อเรื่องห้อง VIP ให้ แกรอน้องแกอยู่ตรงนี้แล้วกัน" อาทิตย์บอก เวย์ยิ้มแล้วพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่คนเป็นพ่อจะเดินออกไป ทิ้งให้คาราเมลอยู่รอเลย์กับเวย์ที่หน้าห้อง ICU ไม่นานร่างของน้องชายก็ถูกพาออกมาเพื่อย้ายตัวไปยังห้องพัก

 

..

..

..

..

..

..

 

 

 

 

หลายชั่วโมงต่อมา

 

หลังจากที่นทีได้รับข่าวสารจากคนเป็นเพื่อนในสายของวัน เพราะลืมมือถือเอาไว้ในรถจึงทำให้เขาเพิ่งได้เปิดอ่านข้อความจากเวย์และโทรมาถามสถานการณ์ ทำให้เขาถึงกับต้องรีบบึ่งมายังโรงพยาบาลทันทีที่ได้รับรู้ข่าวร้ายซึ่งเกิดกับน้องชายคนเล็กของบ้าน

 

 

 

"หมอบอกว่าศีรษะมันได้รับการกระทบกระเทือน เลยเสียเลือดมากเท่านั้น โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บไปมากกว่านี้" เวย์บอกเพื่อนรักที่ยืนกำมือของคนบนเตียงแน่นแล้วมองคนรักด้วยแววตาแสนเจ็บปวดที่ต้องมาเห็นเลย์บาดเจ็บอีกแบบนี้

 

 

 

"โชคดีที่ไหน มึงบอกว่าเลย์มันโดนแม่ทำร้ายและหนีออกมาจนเกิดอุบัติเหตุใช่มั้ย" นทีถามเสียงเย็น จนเวย์ยังแอบรู้สึกหนาว

 

 

 

"มึง..."

 

 

 

"มึงคิดว่าตอนเลย์มันตื่นขึ้นมามันจะเป็นยังไง" นทีถามขึ้นอีก ไม่ใช่แค่ร่างกายเลย์ที่ได้รับบาดเจ็บ แต่รวมไปถึงหัวใจของคนบนเตียงด้วยซึ่งไม่มีใครรับรู้ได้เลยว่าเลย์ได้รับบาดเจ็บจากมันมามากแค่ไหน ในค่ำคืนที่เพิ่งผ่านไป

 

 

 

"มึง พามันไปอยู่ที่บ้านพักของพวกมึงสองคนได้มั้ย" เวย์เอ่ยปากขอคนเป็นเพื่อนเมื่อฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างสูงที่กำลังยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่มองเพื่อนรักสลับกับเลย์เล็กน้อย

"คือ กูก็ไม่อยากตีโพยตีพายไปเองหรอกนะ แต่มันก็อดคิดไม่ได้"

"กูไปตรวจดูแถวๆที่รถไอ้เลย์เกิดอุบัติเหตุแล้ว ที่ตรงนั้นไม่มีรอยเบรกเลยแม้แต่รอยเดียว...กูก็ไม่อยากจะคิดหรอกนะว่าไอ้เลย์มันจะคิดอะไรบ้าๆ แต่...คิดว่าบอกให้มึงระวังไว้น่าจะดีกว่า" พอได้ยินอย่างที่เวย์บอกนทีก็ชะงักไปนิด แววตาคมก้มมองคนรักที่นอนสลบสไลอยู่นิ่งไปซักพัก

 

 

 

"พูดอะไรบ้าๆ เลย์มันเข้มแข็งจะตาย มันไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอก" นทีปฏิเสธความคิดของเพื่อนรัก แม้ในใจก็แอบหวั่นกับเรื่องนี้อยู่เหมือนกันว่าเลย์จะคิดแบบนั้นจริงๆ

 

 

 

"อึก...พี่..." น้ำเสียงใสๆของคนเป็นน้องชายดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทำให้พี่ชายทั้งสองคนผวามามุงที่ขอบเตียงกันในทันทีเมื่อได้รู้ว่าเลย์ได้สติแล้ว และพวกเขาก็ต้องชะงักไปพร้อมๆกันเมื่ออยู่ๆก็เห็นน้ำตาที่ไกลอาบแก้มของน้องเล็กลงมาเป็นสายทันทีที่เลย์ลืมตาตื่นขึ้น มันไหลออกมาเองโดยที่เลย์ก็ยังรวบรวมสติไม่ค่อยได้ เพราะมันเป็นความรู้สึกที่อัดแน่นและฝังลึกอยู่ในใจของเขาไปแล้ว

"ผะ ผม...อึก ฮือออ"

(ทำไม...ทำไมผม...)

 

 

'ไร้ค่า ตายๆไปซะก็ดี น่ารังเกียจ' ทุกความทรงจำในค่ำคืนอันเลวร้ายค่อยๆไหลย้อนคืนกลับมาเรื่อยๆพร้อมกับน้ำตาที่หลินไหลลงมาไม่หยุดจนเลย์ต้องยกมือขึ้นกุมขมับเพราะปวดหัวหนัก

 

 

 

"ฮืออ ผม...ฮืออ ผม..." เลย์ร้องไห้หนักจนพูดออกมาเพียงคำว่าผม ผมเท่านั้นเพราะในหัวมันนึกถึงแต่เรื่องแย่ๆเต็มไปหมด

"ผม...อือ" ทั้งปวดหัวหนัก และอยากร้องไห้ ทุกๆความรู้สึกมันปนเปอกันมั่วไปหมดจนเลย์สับสนไปหมด

 

 

 

"เลย์ พอเลย์ ไม่ต้องพูดแล้ว ใจเย็นๆ อย่าร้องสิ" ยิ่งได้ยินเสียงของเวย์ที่พยายามเรียกสติยิ่งทำให้เลย์ร้องไห้หนักมากกว่าเดิม ทุกเรื่องในหัวมันวิ่งวุ่นไปหมดจนทำให้เลย์ปวดหัวจนแทบระเบิดแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้และพูดคำว่า ผม ออกไป ทั้งๆที่อยากจะบอกว่าผมขอโทษกับพี่ชย อยากบอกกับตัวเองว่าผมมันไร้ค่า น่ารังเกียจ แต่ก็พูดอะไรไม่ออกเลย

 

 

 

"ฮะ ฮืออ แค่กๆ อึก" ร่างโปร่งที่กำลังสั่นเทาไปด้วยความเจ็บปวดและกลัวค่อยๆยันกายลุกขึ้นมานั่งกุมขมับตัวเองอย่างยากลำบาก  ทั้งไอ ทั้งร้องไห้ ทั้งพยายามอยากจะพูดบางอย่างออกไปจนทำให้หายใจหนักและติดขัดกว่าทุกที

 

 

 

หมับ

 

นทีที่ทนดูคนรักเจ็บปวดอยู่เฉยๆไม่ได้อีกแล้วคว้าร่างของคนรักเข้ามากอดเอาไว้แน่น มือหนาลูบเบาๆตามแผ่นหลังกว้างและหัวทุยอย่างอ่อนโยนเพื่อให้คนรักใจเย็นลง

 

 

 

"ฮะ ฮึก อึก..." เลย์ยังคงสะอื้นไม่หยุดอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชายคนรอง ซึ่งเขาจำกลิ่นนี้ได้ดี กลิ่นที่เขาโหยหามาตลอด อยากถูกกอดด้วยสัมผัสที่แสนอบอุ่นแบบนี้มาตลอด

 

 

 

"ไม่เป็นไร กูอยู่นี่แล้ว เลย์ ไม่เป็นไร" นทีกระซิบบอกคนรักเสียงแผ่ว ทำให้ร่างโปร่งเริ่มค่อยๆคลายอาการเกร็งลงไปได้ทีละน้อย

 

 

 

"ผะ ผม ผมขอโทษ ฮืออ ผมขอโทษ ฮืออ ฮือออออ ผมขอโทษ ฮึก ที่ผม อึก มันไร้ค่า ฮือออ ผมขอโทษ ฮืออ ผม...ขอโทษที่ไร้ประโยชน์"

 

 

 

'ฉันอยากให้แกตายๆไปซะด้วยซ้ำ' เสียงของคนเป็นแม่ยังคงตอกย้ำทุกความเจ็ลบปวดของเลย์ไม่หยุด

 

 

 

"ผมน่าจะ...อึก...ตายๆไปซะก็ดี..." สิ้นเสียงสุดท้ายที่แผ่วเบาจนมีเพียงนทีคนเดียวที่ได้ยินร่างที่สั่นไหวแรงอยู่ๆก็นิ่งและอ่อนยวบลงไปเมื่อเลย์หมดสติไปอีกครั้ง

 

 

 

"!!! เลย์!!" นทีเรียกคนรักในอ้อมกอดเสียงดัง

"ไอ้เวย์ เรียกหมอ!!" ได้ยินดังนั้นพี่ชายคนโตจึงรีบคว้าไมค์ขึ้นมากดเรียกหมอทันที โดยที่มีนทีคอยประคองร่างของคนรักลงนอนดีๆและกุมมือของเขาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

 

 

---- To be continued ----

 

 

ดราม่าไม่เยอะนะคับ ทนอ่านกันอีกนิด จิตแจ่มใส =w=

ชื่อ
ความคิดเห็น