ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ช่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 116

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2562 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ช่วย
แบบอักษร

ผมที่รู้อยู่เเล้วว่าไม่มีโอกาสชนะ เเต่ผมก็ต้องลองทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้ตระกูลผมรอดจากบิ๊กมัม

"" พุดดิ้งคับ ผมรู้นะว่าคุณนะอยากเเต่งงานกับผม เเต่นี้มันเป็นเเผนการของเเม่คุณใช้ไหม ถ้าคุณช่วยผมเราจะหนีไปด้วยกัน ช่วยวางปืนบนมือลงเถอะนะคับ คนดีของผม ""

ผมพูดขึ้นเเละพยายามโน้มน้าวใจของพุดดิ้งให้ได้มากที่สุด

ทางด้านพุดดิ้ง ที่ตอนเเรกดูเหมือนในใจร้อนรนเป็นไฟ เเต่การที่ซันจิได้พูดโน้มน้าวใจเธอนั้น มันทำให้ใจเธอเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด

"" เชื่อผมนะคับคุณพุดดิ้ง เราจะหนีไปด้วยกันคุณช่วยผม ผมช่วยคุณ เราสองคนต่างรอดไปด้วยกัน เชื่อใจผมเถอะนะคับ ""

หลังจากเห็นกริยาของเธอที่ดูเปลี่ยนไป เธอคงจะใจเย็นลงเเล้วสินะ เอาล่ะ นี้เเหละคือทางออกของพวกผม

"" พุดดิ้งคับวางปืนลงเถอะคับ เเล้วเราจะหนีไปด้วยกัน เชื่อใจผมนะคับ ""

ผมที่พูดขึ้นอีก ก็เห็นกริยาของเธอที่เปลี่ยนไป เธอกำลังวางปืนลง ทุกอย่างคือตอนนี้เหมือนฟ้าจะเต็มใจให้ผมได้รับชัยชนะ

เเต่กลับไม่ใช้ เพราะพี่ชายคนโตของตระกูลบิ๊กมัม กับเห็นผมที่พูดโม้นน้าวใจพุดดิ้งอยู่

"" พุดดิ้งอย่าวางปืนลงนะ เจ้านั้นมันไม่ได้พูดจริงหรอก ใครกันจะไปรักคนที่มีสามตาเเบบเเกได้ ""

คำพูดของพี่ชายพุดดิ้งนั้น เรียกสติของพุดดิ้งกลับมาได้อย่างอยู่หมัด

ตอนเเรกที่ดูเธอโกรธเเต่ไม่ได้ดูโกรธมาก เเต่คราวนี้กลับไม่ใช้ เพราะเธอนั้นกับยกปืนขึ้นเเละพร้อมที่จะยิ่งใส่ผมทุกเมื่อ

"" เเกโกหกชั้น ตายสะเถอะนายคิ้วม้วน ""

เสี่ยววินาทีที่ผมกำลังจะจากโลกนี้ไป ทำไมโลกนี้ถึงไม่มีความยุติธรรมเลย ผมที่พ่ายเเพ้มาตลอด เเละครั้งนี้ก็จะเป็นอีกครั้ง ที่ผมกำลังจะเเพ้ ทำไมกันนะ

ขณะกำลังจะตายยังคิดถึงหน้าเเฟน เออไม่ใช้สิยังคิดถึงหน้าพี่ชายตัวเองได้อีก

พี่มันจะคิดถึงเราบ่างไหมนะ เเต่อยากบอกไว้ว่า ไม่ว่าตายไปเเล้งหรือยังไงก็ตามผมจะรักเเละคิดถึงพี่อิจิจิตลอดไป

ตู้มมม ตู้มมมม(เสียงระเบิด)

เสียงอะไรดังมาก ดังมาจากด้านหน้าทางเข้างานนิ มันจะอะไรอีกว่ะ เเค่นี้ยังไมพออีกหรอถามจริง เเค่นี้ก็เเพ้เเล้วเอาจริงๆ

"" ซันจิ พวกเรามาช่วยเเล้ว ""

เสียงใครคนนึงดังขึ้นจากด้านหลังควันสีดำสนิด เเต่เสียงนี้กลับเป็นเสียงที่ผมจำได้เเม่นเสียงของกัปตันเรือของผมยังไงล่ะ

หลังจากนั้น คนในตระกูลบิ๊กมัมเเละทหารก็จู่โจมเข้าไปในควันนั้นทันที

ตอนเเรกคิดว่าจะเเพ้สะเเล้ว เเต่ตอนนี้ขอเปลี่ยนใจ ยังไงกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางก็ต้องชนะ

 

ทางด้านโซโล

"" โซโลฟังเเผนเเล้วเข้าใจใช้ไหม ""

โรบิ้นถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง สงสัยกลัวเเผนเเตกมั้ง 5555ผมเป็นตัวอันตรายขนาดนั้นเลยหรอ

"" อืมๆ เข้าใจเเล้ว เดินไปทางขวาก่อนใช้ไหม ""

ผมพูดขึ้น เเละกำลังจะเป็นคนเดินนำเเบบเท่ๆ เเต่กลับถูกห้ามไว้ก่อ

อะไรกัน ก็ถูกเเล้วนิ จำได้ว่าเเผนเป็นเดบบนี้นิ

"" ทางซ้ายก่อนนะซันจิ เเล้วไปยืนจบกันตรงกลาง / เเล้วให้อุซปยิงระเบิดควันเปิดตัวเเบบยิ่งใหญ่ไงล่ะ ""

นามิกับโรบินพูดขึ้นพร้อมกัน สงสัยผมจำผิดอะเเหละ5555 โง่อีกเเล้ว เเต่คืองงทำไมต้องเปิดตัวยิ่งใหญ่ด้วย

"" โอเคพร้อมกันเเล้วนะ ""

ลูฟี่พูดขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกให้ทุกคนเตรียมตัว ที่จะรับศึกใหญ่ด้านหน้า

เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน ทุกคนเดินไปตรงจุดที่วางเเผนไว้ เเล้วนามิก็ทำสัญญาณบ่งบอกให้อุซปยิ่งระเบิดได้

5..4..3..2..1.. ตู้มมม ตู้มมม (เสียงระเบิดของอุซป)

ไอ้สั-เอ้ยดังชิบหาย ดังมากเหมือนหูจะเเตก

"" ซันจิ พวกเรามาช่วยเเล้ว ""

ลูฟี่ตะโกนขึ้น ดูก็รู้ว่าพวกนั้นต้องได้ยินดังสะขนาดนั้น

เเล้วหลังจากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าจำนวนมหาศาลวิ่งตรงมาทางพวกเรา

"" โซโลไป ไปหาซันจิให้เจอไปซิ ไป!!! ""

นามิพูดขึ้นเเละผลักผมให้วิ่งไปอีกทางนึง ใคนจะไปกันผมลูกผู้ชายมากพอนะ

"" ไปเถอะซันจิ พวกเรารับมือไหว ไปสิ ไปตามหัวใจของนายกลับมาให้ได้นะโซโลคุง ""

โรบิ้นพูดขึ้น เเล้วยิ้มหวานมา เป็นเพื่อนที่ดีจริงๆคอยเป็นกำลังใจเเละคอยให้คำปรึกษาทุกเมื่อ

เอาว่ะซันจิรอฉันก่อนนะ เดียวฉันจะช่วยนายเอง

 

ทางด้านซันจิ

"" เเกตามเพื่อนเเกมาช่วยใช้ไหม ""

พุดดิ้งพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง มุมนี้เธอดูน่ากลัวมาก น่ากลัวจริงๆ

"" เเกตอบมาสิ เป็นอะไรถึงพูดไม่ได้ กลัวตายหรือไง555 เเกต้องตายอยู่เเล้ว555 ""

เธอพูดขึ้นเเล้วขำอย่างสะใจ ทำไมเธอถึงเป็นอย่างงี้

เธอเป็นคนที่สวยเเละน่ารักมาสำหรับผมเเละผู้ชายหลายๆคน เเต่เธอกลับมีนิสัยเเละจิตใจที่ต่างจากหน้าตาอย่างเห็นได้ชัด

"" ซันจิ ฉันมาเเล้วฉันมาช่วยนายเเล้ว กลับบ้านกันเถอะ ""

โซโลพูดขึ้น เอาจริงๆผมไม่คิดว่าคนที่มาช่วยผมจะเป็นโซโล ทำไมต้องเป็นโซโลด้วย

ทำไมไม่เป็นลูฟี่นะ ผมไม่อยากเห็นหน้าโซโล ผมไม่อยากกลับไปอยู่ตรงจุดเดิมหรอกนะ

จุดที่ผมต้องเสียใจอย่างไม่รู้จบสิ้น ผมไม่อยากกลับไปอยู่จุดนั้นเเล้ว มันทรมานมากเลยนะคับ ทรมานจริงๆ

"" เเกอย่าเดินเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นนายคิ้วม้วนตาย ถอยออกไปเลยไอ้หัวเขียว ""

คือตอนนี้งงมาก ว่าผมมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง คือตอนเเรกผมอยู่ตรงหน้าพุดดิ้งหรือป่าว

เเต่ทำไมตอนนี้ผมกลับอยู่ในอ้อมกอดเเสนอาฆาตนี้ได้ งงมาก!!!!

เเต่ตอนนี้อย่าพึ่งงง จะตายห่าอยู่เเล้ว5555

"" ใจเย็นๆนะคุณผู้หญิง เราคุยกันได้นะใจเย็นๆก่อนเถอะนะคับ ""

โซโลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเชืองอ้อนวอน เเต่ดูจากกริยาของพุดดิ้งเเล้วดูเหมือนจะยุให้เธอนั้นอารมณ์ร้อนขึ้นนะ

"" เงียบไปเลยนะไม่อย่างนั้นฉันฆ้ามันเเน่เอาสิ ""

เธอพูดขึ้นเเล้วเอาปืนมาจ่อที่ขมับของผม นี้เเหละคือการตายของผม มีเเววตายสูงมากเลย

ตู้มมมม ตู้มมม

เสียงเหี้-ไรอีกว่ะ ยังไม่จบอีกหรอเนี้ย พุดดิ้งฆ้ากูเถอะ กูอยากตายเเล้วไม่จบไม่สิ้นสักที ฆ้ากูสักทีเถอะขอร้อง

"" โอเคผมเงียบเเล้ว ""

โซโลพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าทางยอมเเล้ว

โล่งอก เกือบตายเเล้วไงล่ะ555

"" โอเคฉันมีทางออกเเล้ว เอาอย่างงี้ไหมฉันจะปล่อยซันจิไป ""

ผมนะดีใจกับขอเสนอของพุดดิ้ง ทำไมถึงดีใจอ่ะหรอ ก็ผมจะรอดตายไง

"" เเต่นายหัวเขียวคนนั้นต้องตายเเทน ""

เเต่ประโยคต่อมาของพุดดิ้งทำให่ผมตกใจมาก มากถึงมากที่สุดเอาจริงๆ

"" ทำไมต้องฆ้าโซโลด้วยล่ะ ""

ผมถามพุดดิ้งขึ้น คืองงคับว่าทำต้องฆ้าโซโล ทั้งๆที่ผมก็อยู่ตรงหน้าเธอเเท้ๆ ถ้าจะฆ้าทำไมไม่ฆ้าผม ที่ฆ้าง่ายกว่าตั้งเยอะ

ที่ถามนะไม่ใช้เพราะรักนะคับ เเค่อยากรู้เฉยๆๆ

"" ก็ฉันเเค่อยากฆ้าจบไหม ""

พุดดิ้งตอบขึ้น เเละปล่อยผมออก เธอโลกจิตหรือป่าวนะ น่ากลัวจังเลย

"" โอเคได้เลย ""

โซโลตอบขึ้นเเละเดินตรงขึ้นมาบนเวทีที่ผมยืนอยู่

ทำไมถึงตอบเเบบนี้ว่ะงง อยากตายนักหรือไงว่ะ

"" ซันจิ ฟังสัญญาณจากฉันนะ เเล้ววิ่งพร้มกัน เคไหม ""

โซโลก่อนที่จะเดินไปหาพุดดิ้งก็บอกเเผนผมมา จะรอดหรอว่ะ เเผนเเบบนี้

เอาว่ะ ยังไงก็ยังรอด

 

 

เอารูปน่ารักๆมาฝากกันคับบ

มาอัพช้าก็ต้องขอโทษด้วยนะคับ พอดีพึ่งสอบเสร็จ เเละก็ติดเเก้งานเยอะเลย555 เลยไม่ค่อยมีเวลามาอัพ

เออเเล้วฝากติดตามด้วยนะ ไกล้จะจบเเล้วอย่าพึ่งเบื่อกันนะคับ

 

ความคิดเห็น