winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2562 11:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24
แบบอักษร

“มัส มาถึงนี่ได้ไงเนี่ย”

“คือมัสแวะไปหาเบธที่บ้าน แล้วป้าแป้วบอกว่า เบธอยู่ที่นี่”

“อ่อ แล้วมัสสบายดีนะ เรายังไม่ว่างเข้าไปที่สนามเลย”

“มัสสบายดี มัสต้องถามเบธมากกว่ามั้ย ว่า สบายดีนะ”

วันนี้มัสยาหอบของเยี่ยมมากมายมาหาเบธถึงโรงพยาบาล หลังจากที่เธอหายหน้าหายตาไปเสียนาน ทั้งด้วยเหตุผลทางสุขภาพ และอีกเหตุผลก็คงจะเป็นเรื่องของผู้หญิงอีกคนที่นั่งเฝ้าเบธอยู่ตอนนี้ มัสยาที่ติดตามแอคเคาท์ของเบธทุกๆ แหล่งทางโซเชียลเน็ต รับทราบเรื่องของทั้งคู่มาได้สักระยะ และไหนจะคำยืนยันของป้าแป้วอีกที่ว่า

“เบธได้รับอุบัติเหตุนิดหน่อย เข้าเฝือกอยู่โรงพยาบาลน่ะลูก”

“หืม เค้าเป็นอะไรมากมั้ยคะ แล้วนี่เบธอยู่กับใครคะ”

“ไม่เป็นอะไรมากหรอกจ้ะ หนูฝน แฟนเจ้าเบธนั่นแหละ เฝ้าให้อยู่ เฝ้าให้ป้ามา 2 วันละ แล้วที่เหลือคงจะเป็นเจ้าเมธไปเฝ้าต่อ”

“ค่ะ ป้าแป้ว”

ทั้งๆ ที่ก็ทำใจมาแล้ว แล้วก็คิดว่า ทำได้แล้ว จึงได้มาหาเบธ แต่พอมาเห็นภาพด้วยตาตัวเองจริงๆ บอกได้เลยว่า เจ็บไปทั้งหัวใจ จนโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะของเธอ ที่เบธยังไม่รู้ แทบจะกำเริบ

“เอ้อ มัส นี่ฝน แฟนเบธเอง”

“สวัสดีค่ะ คุณฝนสวยมากค่ะ”

“สวัสดีค่ะ คุณมัส คุณมัสก็ สวยมากเช่นกันค่ะ”

สองสาวยิ้มแย้มทักทายให้กัน เหมือนไม่มีอะไร แต่ทั้งมัส เบธ แล้วก็ฝนต้นเมษา ต่างก็รู้แก่ใจดีว่า ทุกคนในที่นี้ รู้ดีว่า อะไร เป็น อะไร

“แล้วนี่ ที่สนามเป็นไงบ้าง”

“พ่อเค้าก็ต่อเติม มีโปรเจ็คอะไรเต็มไปหมด มัสก็ไม่ค่อยได้ไปดูเรื่องก่อสร้าง ก็จัดโปรแกรมแข่ง นำเข้าอุปกรณ์ เชิญผู้เชี่ยวชาญโดรนจากต่างชาติมาให้ความรู้ที่สนาม ทำนองนั้นมากกว่า”

“แล้วมีรายการเด็ดๆ อีกทีเมื่อไหร่”

“ก็กลางเดือนหน้า รางวัลใหญ่ด้วย มามั้ย”

“ไปๆ ไปดิ จะพลาดได้ไง”

“ทหารคะ รับปากเพื่อนไปส่งๆ ได้ไง กลางเดือนหน้า ยังไม่ได้ถอดเฝือกแน่ๆ ค่ะ” ฝนส่ายหน้า แล้วก็อมยิ้มขำๆ ที่เบธลืมตัว ว่าตัวเองเดี้ยงอยู่

“จริงด้วยอะคุณ เบธลืมไปเลย” เบธหันไปมองหน้าฝน ทำหน้าเซ็งๆ นิดหน่อย

“ไว้หายแล้วค่อยไปก็ได้เบธ” มัสเสนอความเห็น

“อื้ม เนอะ แล้วถ้าเบธหายแล้วเบธไปนะมัส เดี๋ยวเบธจะพาคุณฝนไปดูจักรวาล M.Drone”

“เอ่อ อื้ม ไว้คุณฝนไปเที่ยวสนามของมัสนะคะ”

“ค่ะ ไว้ฝนจะไปนะคะ”

เหตุการณ์ผ่านไปด้วยความเกือบจะลื่นไหลแต่ก็กระอักกระอ่วน ไม่นานนัก มัสยาก็ขอตัวกลับ

จนเหลือแค่เบธกับฝนสองคน

ห้องพักฟื้นคนไข้เงียบไปชั่วขณะ

“คุณ หอมแก้มให้กำลังใจทหารหน่อยสิ”

เบธหันไปทำหน้าอ้อนๆ ทำตาวิงค์ๆ ใส่

“หน้าตาแบบมีพิรุท เหมือนคนทำผิดแล้วกลบเกลื่อนค่ะ ทหาร”

“หอมแก้มเบธก่อน เร็ว เดี๋ยวเบธเล่าให้ฟังทุกอย่างเลย”

“ทหารไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะต่อรองอะไรได้นะคะ กรุณาเข้าใจไว้ซะด้วย” ฝนต้นเมษาทำหน้าเหมือนคนที่กำลูกไก่ตัวเล็กๆ ไว้ในมือ

“จะทำอะไรเบธก็ได้ ขออย่างเดียว อย่ากระตุกสายน้ำเกลือก็พอ เบธเจ็บ”

“ขานี่ ทุบเล่นแก้เบื่อได้อยู่ใช่มั้ยคะ”

“ถ้าคุณทำลง ก็ทำเลย เบธไม่สู้คุณหรอก คุณฝนต้นเมษาคนสวย”

“เล่ามาค่ะทหาร หมดเวลาลีลาของคุณแล้ว”

เธอเอามือขึ้นมาท้าวคางบนเตียง จ้องหน้าคนไข้เหมือนกำลังสอบสวน

“มัสเป็นเพื่อนเบธตั้งแต่สมัย ม.ปลาย ตอนนั้นไม่ได้สนิทกันมาก แต่เพราะว่าสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกัน ทำให้ยังติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ”

“ค่ะ แล้วไงต่อ”

“แล้วพ่อมัส ก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับกีฬา มีสนามกีฬา มีโรงงานผลิตอุปกรณ์กีฬา ทีนี้พ่อมัสก็มาสนใจโดรน มัสก็เลยได้หัดเล่น แล้วก็มาชวนเบธเล่น เราก็เลยยังติดต่อกัน เพราะโดรน”

“แค่นั้นเหรอ”

“เอาจริงๆ มัสเป็นเพื่อนสมัยเรียนคนเดียวที่ติดต่อเบธมากที่สุด รู้ความเป็นไปของเบธที่สุด คนอื่น อย่างเช่น ไอ้น้ำ ก็ติดต่อกันแค่ตอนมีงาน มันไม่เคยโทรมาถามเบธว่า กินข้าวหรือยัง อย่างตอนนี้เบธเข้าเฝือก แล้วไม่ได้โพสในโซเชียล ไม่มีเพื่อนคนไหนมาเยี่ยมเบธเลย ฝนก็เห็น”

“นอกจากคุณมัส”

“อืม”

“เพราะเค้าไม่ได้รู้สึกกับเบธแค่เพื่อนน่ะสิคะ ฝนมองตาเค้า แววตาเค้าเหมือนเวลาน้องแก้วมองเบธ”

“เหมือนนี่ มันยังไงเหรอ เบธไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”

“มองเหมือนรักและห่วง แต่ไม่กล้าเรียกร้อง”

“แล้วฝนรู้มั้ย ว่าแววตาฝน เวลาที่มองเบธ มันเป็นยังไง”

“ไม่เป็นยังไงค่ะ มองเฉยๆ”

“ฝนมอง เหมือนเป็นเมียเบธอะค่ะ เบธรู้สึกตั้งแต่วันแรกๆ ที่เราได้คุยกัน สายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ก็แฝงความหลงใหลไว้ด้วย”

“ทหารคะ อย่าไปพูดแบบนี้ให้ใครฟังนะคะ ฝนเสียหาย”

“ก็ถ้าไม่อยากเสียหาย ก็เป็นเมียเบธจริงๆ สิคะ”

ฝนต้นเมษาหรี่ตามองเบธ ละส่ายหน้า ทำเหมือนเอือมระอา แต่ก็อมยิ้มแหละ

“ไว้ถอดเฝือกแล้วค่อยว่ากันค่ะ”

“ได้จริงๆ เหรอ” เบธทำตาโต ดีใจแบบสุดๆ

“ค่ะ”

คนตอบ ตอบแบบนิ่งๆ อมยิ้มนิดหน่อย แววตากรุ้มกริ่มนิดหน่อย แล้วก็มองตาว่าที่สามี

“มองขนาดนี้ จูบมั้ยคะ”

 

ที่ชั้นล่างสุดของโรงพยาบาล

“อุ้ย! ขอโทษค่ะ”

“น้อง เดินให้มันระวังๆ หน่อยดิ ตาอะ มองทาง ไม่ใช่มองแต่มือถือ”

“หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ”

เมธนภา ที่แวะมาเยี่ยมคนป่วยทั้งสองคน เดินถือของกินแล้วก็กดมือถือแชทกับแก้วตาขวัญ เดินไปชนผู้ชายตัวโตๆ สองคน ที่หน้าตา เนื้อตัวก็ดูดี แต่นิสัยดูไม่ค่อยสอดคล้องกับหน้าตา

“มองอะไรน้อง หน้าพี่มันหล่อขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ค่ะ หล่อ เพื่อนพี่ก็หล่อ เหมือนดาราเกาหลี” เมธตอบไปตามความจริงที่เห็น

“อย่าคิดว่าชม แล้วจะทำให้ความผิดตัวเองลดลงนะน้อง”

“พี่ หนูผิด หนูก็ขอโทษแล้ว มันจบไปแล้ว แต่เรื่องที่พี่เหมือนดาราเกาหลี หนูก็พูดไปตามที่คิด”

“เฮ้ย มึง ช่างเด็กมันเถอะ ไปดูคุณหนูซิ ทำไมยังไม่ออกมาจากห้องน้ำอีก คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เออๆ”

 

“มีอะไรกันเหรอ”

เหมือนว่าคุณหนูของผู้ชายสองคนนั้นกำลังเดินมา เมธนภาเลยพบว่า

“อ้าว! พี่มัส”

 

“พี่สองคนไปรอมัสที่รถก่อนนะ เดี๋ยวมัสตามไป”

“ครับ คุณหนู”

 

เมธนภามองตามผู้ชายสองคนนั้น แล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจว่า มัสยา มีลูกน้องเป็นคนนิสัยแบบนี้ได้ยังไง ดูออกจะน่ากลัว

“เอ่อ อ่อ พี่มัส มาทำอะไรที่โรงพบาลคะ”

“มาเยี่ยมพี่สาวเมธนั่นแหละจ้ะ”

“อ๋อ ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ พี่มัสไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พี่เบธเค้ากำลังใจดี ไม่นานก็คงหายเป็นปลิดทิ้ง”

“เอ่อ จ้ะ พี่ไปก่อนนะ”

“เอ่อ ค่ะ กลับบ้านดี ๆ นะคะพี่”

“จ้ะ”

ไม่กี่นาทีที่ได้เจอมัสยา เมธก็รู้สึกว่า มีเรื่องให้งงเต็มไปหมด มัสยาให้ลูกน้องไปก่อน ทำท่าเหมือนจะมีเรื่องคุยกันยาว แต่สรุป คุยกันไม่กี่ประโยคเธอก็ขอตัวไป

“เฮ้อ ช่างเถอะ อืม ไปเยี่ยมนายอาชก่อนก็แล้วกัน ขี้เกียจไปขัดจังหวะสวีทของพี่เบธกับพี่ฝน”

ตัดสินใจได้ดังนั้น เมธก็ก้าวเท้าต่อไป

แต่กว่าจะเดินไปถึงห้องพักของนายอาช เมธนภาพคนซุ่มซ่าม ก็เดินชนคนนู้นคนนี้ ทำของหล่นบ้าง สะดุดขาตัวเองบ้าง จนตัวเองเริ่มจะรู้สึกว่ามันจะเยอะไปไหม

“นี่ถ้ามีคนนั่งดูกล้องวงจรปิดอยู่ คงจะหัวเราะเราอยู่แน่ๆ โอ๊ย อะไรกันเนี่ยวันนี้”

เมธนภารู้สึกอายๆ ตัวเอง ก็เลยเดินๆ แล้วก็บ่นพึมพำกับตัวเองไป

“เดี๋ยวนะ กล้องเหรอ กล้องวงจรปิดเหรอ เฮ้ย! คิดออกแล้วอะ”

ไม่นานนัก สาวน้อยเมธนภาก็จ้ำเท้ามาถึงที่เตียงนอนของนายอาช มีนายอาชนอนอยู่คนเดียว ซึ่งแก้วตาขวัญก็ได้บอกไว้ล่วงหน้าแล้วว่า ต้องกลับไปดูแลพ่อแล้วก็ดูแลร้านสักพัก

“นาย เรารู้แล้ว ว่าเราจะช่วยนายยังไง นายบอกมาว่า นายโดนทำร้ายที่ไหน ที่ป้ายรถเมล์ใช่มั้ย ตรงไหน บอกพิกัดเรามา”

“เราว่า มันอันตรายสำหรับเธอ เธอแค่บอกวิธีการมา เดี๋ยวเราดีขึ้น จะไปจัดการด้วยตัวเอง”

“ไม่หรอกน่า บอกมาเถอะ แค่จะไปขอดูภาพวงจรปิด”

“เราเป็นห่วงเธอ” นายอาชพูดออกมาเบาๆ

“เอ่อ คือ ... เดี๋ยวเราชวนเพื่อนที่เรียนนิติไปด้วย มันร้อนวิชา มันต้องจัดการได้แน่ๆ เอ่อ นาย ไม่ต้อง เป็นห่วงเรานะ”

สาวน้อยไม่เข้าใจว่า ทำไมแค่คำพูดไม่กี่คำของคนที่ไม่ค่อยจะถูกชะตา มันกลับทำให้เธอรู้สึกเขิน กว่าที่เดินซุ่มซ่ามมาเมื่อสักครู่นี้ซะอีก

เมื่อได้ข้อมูลจากนายอาชแล้ว เมธนาภาก็ทำท่ารีบร้อนออกไปทันที

“เธอ”

“หืม”

“จะไปแล้วเหรอ”

“อืม จะเอาอะไรหรือเปล่า เอ่อ นายอยู่คนเดียวได้มั้ย”

“อยู่ได้”

“เอ่อออ...” อยู่ได้แล้วเรียกทำไมวะ เมธคิดในใจ

“ดูแลตัวเองดีๆ นะ เข้าใจมั้ย” นายอาชพูดจริงจัง

“อือ รู้แล้ว แล้วจะดุทำไม”

นายอาชอมยิ้ม

“ดุ แล้วจะยิ้มทำไมฮะ”

“ใครกันแน่ที่ดุ”

“ไม่คุยด้วยแล่ว”

ทั้งเขินทั้งหวั่นไหวปนเปกันอยู่ในหัวใจสาวน้อยผู้แสนดี เลยทำให้เธอต้องชิ่งออกมาโดยเร็ว

“จริงๆ ของกินนี่ ควรให้นายอาชไปทั้งหมด พี่เบธอะ มีเยอะแยะละ”

 

เมธนภาถือถุงใส่ขนมแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาเบธที่ห้องพัก

“พี่ฝนหวัดดีค่ะ พี่เบธ อะขนม เมธไปแล้วนะ พี่ฝนหวัดดีค่ะ”

ฝนต้นเมษาที่ยังไม่ทันยกมือรับไหว้ คนที่ไหว้ก็ยกมือขึ้นมาไหว้อีกรอบ ก็เลยหันไปสบตาเบธอย่างงงๆ

“เดี๋ยวๆ น้องสาวสุดที่รักของพี่เบธ จะรีบไปไหนคะ”

“มีเรื่องด่วนต้องไปทำ”

“เรื่องของใครกันน้า มันจะเกี่ยวกับหนุ่มๆ ที่ไหนหรือเปล่า ถึงได้รีบขนาดนี้ พี่เบธเป็นหมาหัวเน่าแล้วเนี่ย”

คำพูดของเบธ ทำให้คนที่เพิ่งจะหวั่นไหวมา ใจเต้นหนักกว่าเก่า เพราะพยายามเถียงกับตัวเองในหัวว่า

‘ชอบเค้าปะวะ ชอบเค้าใช่มั้ย หรือแค่สงสาร แต่คิดว่าชอบ ชอบมากๆ ด้วย’

“เอ่อ คือ พี่เบธ เอ่อ คือ เมธ...”

เมธลุกลี้ลุกลน หันซ้ายหันขวา ทำท่าจะออกไป แต่ก็กลัวเบธจะน้อยใจ แล้วก็กลัวเบธจะรู้ ว่าตัวเองมีใจให้นายอาช

“โอ๊ย! ตีเบธทำไมคะเนี่ย”

“ก็ไปแกล้งน้องทำไมล่ะ น้องมีธุระ ก็ปล่อยน้องไป”

“แหย่เล่นนิดเดียวเอง ทำไมต้องดุด้วยคะ”

เมธนภามองพี่สาวกับแฟนสาวของพี่คุยกัน แล้วก็พลันนึกถึงบทสนทนาระหว่างตัวเองกับนายอาชเมื่อกี้

‘เชรี่ย เหมือนเลยว่ะ’

“น้องเมธไปทำธุระเถอะนะคะ พี่เบธน่ะ เดี๋ยวพี่ฝนจัดการเอง”

“เอ่อ ค่ะ เมธไปก่อนนะคะพี่ฝน”

 

สาวนอยคนลุกลี้ลุกลน เดินตั้งสติออกมาจากโรงพยาบาล จากนั้นก็มุ่งไปหาภาพวงจรปิดทันที

 

แล้วเมธนภา ก็พบว่า

“พี่ ซูมไปที่หน้าสองคนนี้ให้หนูที”

ด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวไกลล้ำสมัยแบบสุดๆ ทำให้เมธนภา เห็นได้ชัดว่า ผู้ชายที่ท่าทางคุ้นๆ สองคนที่อยู่ในคลิปนั้น ก็คือ

“เชรี่ยยยย !!!”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น