mirror on! on!

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Older Brother ตอนที่.......23

ชื่อตอน : Older Brother ตอนที่.......23

คำค้น : Yaoi, Boy's Love, Y,โชตะคอน, Shotacon,Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Sexy,ขี้หึง, โหด, หื่น วายร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 63.3k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2557 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Older Brother ตอนที่.......23
แบบอักษร

 

 

Older Brother.....23

 

“อ่ะนี่.........” ผมวางเงินจำนวนหนึ่งไว้บนหัวเตียงในห้องพักของไปเซฟ ให้กับผู้หญิงที่เราเพิ่งจะเสร็จกิจกรรมบางอย่างไปเมื่อครู่ หึ! อย่ามองผมแบบนั้นสิ เสือก็ยังเป็นเสือวันยังค่ำละนา

 

ผมเดินออกมาจากห้องพักไอ้เซฟโดยไม่ได้สนใจร่างเพรียวบางที่ยังคงนอนเพลียอยู่กับที่นอน จะถามหาลีวายส์ล่ะสิว่ามันอยู่ไหน อยู่กับแม่มันครับมันบอกจะไปดูรองเท้าหรืออะไรสักอย่างในห้าง ผมเลยออกปากว่าให้พามันไปด้วย

 

“กูบอกไม่อยากมาไง.....!!!” ผมได้ยินเสียงของใครบางคนกำลังเดินขึ้นมาด้านบน

 

“กูไม่อยากให้มึงอยู่คน......อ้าว ไอ้ธาร!” ชายสองคนชะงักเท้าเมื่อเห็นผมที่เพิ่งจะปิดประตูลงหลังจากออกมา หนึ่งในนั้นคือเพื่อนสนิทของผม ไอ้แมนมากับคุณโอ๊ต

 

ไอ้แมนมันมองผมอย่างแปลกใจเพราะปกติผมไม่ค่อยเข้าไปวุ่นวายในห้องพักของไอ้เซฟเท่าไหร่ นอกจาก........

 

แกร๊ก!!!

 

“อืม....จุ๊บ!!! บายค่ะ” ร่างเพรียวบางบนเตียงเมื่อครู่ เปิดประตูออกมาก่อนจะจุ๊บแก้มผมเพื่อบอกลา เธอเดินจากไปหลังจากส่งยิ้มให้ไอ้แมนและคุณโอ๊ต ทั้งสองคนต่างก็หันมามองหน้าผม

 

“ไอ้เหี้ยธาร.....มึงนี่มัน.......ลูกมึงล่ะ” ไอ้แมนถาม มันชี้ไปยังห้องทำงาน ก่อนจะพยักหน้าให้คุณโอ๊ตเข้าไปก่อน

 

“ลูกพ่องมึง.......ไปกับแม่มัน” มันก็ถามถึงลีวายส์แบบนี้เป็นประจำ แต่ผมก็ไม่ชอบคำว่าพ่อที่ใช้กับผมอยู่ดี

 

“สัด! ถ้าลีวายส์เห็น มันร้องตายเลยกูว่า” ผมเองก็คิดแบบนั้นถึงได้บอกกับมันว่า จะไม่ยุ่งให้เห็นแล้ว เพราะถ้าไม่เห็นก็แล้วไปไง อ่อ เมื่อวันก่อนก็มีสาวโทรมา ดีนะที่ลีวายส์ไม่รับไม่งั้นล่ะก็ หึๆ

 

“ไม่หรอกนา ถ้ามึงไม่บอกมัน” ผมบอก ไอ้แมนส่ายหน้าให้ผม ก่อนจะเดินตามคุณโอ๊ตเข้าไปในห้องทำงานส่วนผมเดินลงมาข้างล้างเพื่อดูความเรียบร้อยในร้าน

 

ผมดูนาฬิกาจากโทรศัพท์พบว่าเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่ไอ้กายกับลีวายส์ยังไม่กลับ มันไปกันราวๆสองสามชั่วโมงและผมก็เริ่มคิดได้ว่ามันนานเกินจึงต้องกดเบอร์โทรหาไอ้กาย

 

“อยู่ไหน....กลับกันได้แล้ว” ผมออกมาคุยโทรศัพท์หลังร้านพร้อมกับจุดบุหรี่สูบไปด้วย

 

(ถึงแล้วเนี่ย......ลีวายส์ ถือให้พี่กายหน่อย) เสียงไอ้กายตอบกลับมา

 

(เดี๋ยวผมช่วยถือครับ) ผมขมวดคิ้วกับเสียงทุ้มต่ำของอีกคน ที่ผมไม่คุ้นเคย

 

“มึงไปกับใคร ไอ้กาย!” ผมถาม และพยามนึกอยู่ว่าใช่พี่หมอหรือเปล่า และหวังว่าจะใช่ เพราะเดี๋ยวนี่เห็นพี่หมอมารับมาส่งมันบ่อยครั้ง

 

(ไอ้นัท! ลูกพี่ลูกน้องกูเอง เจอกันที่ห้า.......) ผมตัดสายทิ้งก่อนจะเดินอ้อมจากหลังร้านตรงมายังหน้าร้านทันที ไอ้กายแม่งไม่บอกก่อน

 

เมื่อมาถึงผมเห็นลีวายส์กำลังยืนถือของพะรุงพะรัง ก่อนที่ผู้ชายอีกคนจะดึงของในมือไปถือให้ มันส่งยิ้มให้ลีวายส์ก่อนที่ลีวายส์จะยิ้มตอบ ส่วนไอ้กายมันกำลังปิดท้ายรถอยู่

 

“ขอบใจที่มาส่งนะไอ้นัท ไว้พี่จะโทรหา” ไอ้กายบอก

 

“โธ่ จริงๆผมอยากไปส่งถึงบ้านเลยนะเนี่ย.....จะได้ไปส่งน้องเค้าด้วย” แค่คำพูดยังไม่เท่าสายตาที่มันมองลีวายส์ ผมยืนจ้องไอ้นัทที่ว่านั้นตาเขม็ง และพวกมันก็ยังไม่รู้ตัว

 

“พอๆ คนนี้ไม่ได้เว้ย! พ่อมันดุ ไปได้แล้วไป” ไอ้กายว่าก่อนจะเอาของในมือจากอีกคนมาถือไว้แทน

 

“ลีวายส์......นี่ครับ.....ขอบใจนะ” แต่ก่อนที่ลีวายส์จะเดินเข้าร้านมันกลับดึงข้อมือไว้และส่งผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กที่ผมจำได้ว่าเป็นของลีวายส์ให้ แต่ความจริงแล้วไม่ต้องจับมือก็ได้

 

พรึ่บ!!!!

 

ผมเข้าไปหาพวกมันก่อนจะดึงมือลีวายส์เข้าหาตัวจนมาปะทะกับแผงอกผม ไอ้กายกลอกตาไปมาเมื่อผมเหล่ตามองหน้ามัน

 

“สวัส.......!!!” มันกำลังทักผม แต่ผมไม่สนใจ ยื่นมือไปดึงไม่สิ เรียกว่ากระชากผ้าเช็ดหน้าจากมืออีกคนที่ส่งมา กำไว้ในมือก่อนจะดึงลีวายส์ให้เดินตามมาในร้าน

 

“เอ่อ ไอ้ธาร.....คือนั่นลูกพี่ลูกน้องกูไง มึงก็” จริงๆผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้ามันจะไม่มองลีวายส์ด้วยสายตาที่เรียกว่า เจ้าชู้ใส่ หรือหลงไหลอะไรสักอย่าง

 

“กูคิดว่าไปกับพี่หมอหรอกถึงไห้ไป!!!!” ผมบอกก่อนจะยกเท้าขึ้นเตะขามันจนล้มลงพื้น

 

“โอ้ย!!! ไอ้ธารอ่ะ แล้วเกี่ยวไรกับพี่หมอเล่า!!!” ไอ้กายยันตัวลุกขึ้นก่อนจะมองค้อนผม

 

“หึ! เกี่ยวไม่เกี่ยวไม่รู้แต่กูเห็นบ่อย...และหุบปาก!!!!!” ผมชี้หน้าคาดโทษมันก่อนจะหันมาหาร่างเล็กข้างๆ “นี่อะไร” ผมชู้ผ้าเช็ดหน้าในมือให้ลีวายส์ดู

 

“ก็....ผ้าเช็ดหน้าไงฮะ” มันตอบแบบงง

 

“แล้ว ไปอยู่กับมันได้ไง....ของส่วนตัวไม่ใช่หรอ” ผมถามอีก ลีวายส์มองหน้าไอ้กายนิดๆก่อนจะเม้มปากเข้าหากัน

 

“คืองี้ไอ้ธาร.....”

 

“หุบปากไอ้กาย!!! เดี๋ยวมึงก็โดน ไม่ต้องรีบ!!!!” ไอ้กายหุบปากทันทีที่ผมพูดจบ ผมจึงหันมาสนใจร่างเล็กอีกครั้ง

 

“คือ....ลีวายส์ทำน้ำหกใส่เสื้อพี่นัท ลีวายส์ก็เลยเช็ดให้ฮะ” ผมเหล่ตามองไอ้กายที่ยกมือขึ้นจับขมับตัวเอง หึ! เช็ดให้ดีมากเลยลีวายส์เป็นเด็กดี(กัดฟัน)

 

“คราวหลังไม่ต้องเป็นคนดีกับทุกคน เข้าใจมั้ย ไปกลับบ้าน  ส่วนมึงไอ้กาย!!! เดี๋ยวกูจะโทรให้พี่หมอมารับเตรียมตัวรับมือกับเรื่องที่กูจะเป่าหูให้พี่หมอฟังด้วย หึ!

 

“ไอ้ธาร! ไอ้เหี้ย!.....อย่านะเว้ย!!!” ไอ้กายมันต้องเจอแบบนี้แหละ เดี๋ยวผมจะโทรบอกพี่หมอและชงให้มันโดนด่า ว่ามันไปเดินห้างกับผู้ชาย รับรองพี่หมอจัดหนักแน่

 

“พี่ธารฮะ ลีวายส์ซื้อ ของมาให้พี่ธารด้วย” ลีวายส์บอกขณะนั่งรถกลับคอนโด จริงๆแล้วผมไม่ได้โกรธมันหรอก แต่ไม่ชอบสายตาของคนอื่นที่มองมันแบบ ชอบหรือหลง! ลีวายส์แบบนั้น

 

“อะไร....หืม” ผมถาม และเลี้ยวรถเข้าคอนโด

 

“นาฬิกาฮะ เดี๋ยวลีวายส์เอาให้บนห้องนะฮะ” ลีวายส์บอก ผมยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปจุ๊บมุมปากสีสด และลงจากรถตรงขึ้นห้อง

 

“ไปอาบน้ำก่อนไป จะได้นอนสบาย อ่อแล้วก็.....พรุ่งนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน” ลีวายส์ทำหน้าสงสัยเมื่อผมบอกอย่างนั้น แต่ร่างเล็กก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา

 

เมื่อลีวายส์อาบน้ำเสร็จผมจึงเข้าห้องน้ำบ้าง หลังจากนั้นก็ออกมาแต่ไม่เจอลีวายส์อยู่ในห้อง จึงใส่กางเกงนอน เปลือยท่อนบนออกมาดูว่ามันทำอะไรอยู่

 

“ทำไมไม่ไปนอน หืม” ผมนั่งลงบนโซฟาข้างๆร่างเล็ก ที่นอนอยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีสดใสของมัน

 

“นี่ฮะ นาฬิกา สวยมั้ยฮะ มาเดี๋ยวลีวายส์ใส่ให้” ร่างเล็กใส่นาฬิกาโรเล็กซ์สีเงินวาวกับข้อมือด้านขาวให้ผม ก่อนจะพลิกไปมา

 

“หึ! ไปกดเงินมาอีกล่ะสิ” ผมกดจมูกลงกับแก้มใสตรงหน้า ก่อนจะรั้งร่างเล็กเข้ามากอด เด็กอะไรวะ หอมไปทั้งตัว

 

“ฮะ แค่นิดเดียวเองนะฮะ ลีวายส์มีเงินเยอะมากกกกกกก” เหอะๆ ผมรู้ว่าพ่อมันทิ้งเงินไว้ให้เยอะ ยิ่งโตขึ้นมาก็ยิ่งใช้เงินได้เต็มที่ แต่ผมก็ไม่อยากให้มันใช้แบบฟุ่มเฟือย ส่วนใหญ่จะใช้อะไรผมก็จะให้เป็นประจำอยู่แล้ว

 

“เยอะมาก ใช้ทุกวันก็หมดได้ รู้ไว้ด้วย เอาล่ะ....พรุ่งนี้เราจะย้ายคอนโดกัน” ร่างเล็กผละออกจากตัวผม แทบจะในทันทีที่ผมพูดจบ

 

“ทะ...ทำไมฮะ เราจะไปไหน ละ....แล้วที่นี่ล่ะฮะ” ลีวายส์ขมวดคิ้วมองผม หน้าตาตื่น ผมรู้ว่าลีวายส์มักจะผูกพันกับสถานที่มาก

 

ตอนอยู่เมืองนอกเราซื้อคอนโดที่โน้นไว้ ผมกะว่าจะขายตอนกลับมาแต่ลีวายส์ไม่ยอมท่าเดียวบอกว่าจะกลับไปอยู่อีกผมก็เลยเปิดให้เช่าแทน

 

“อยู่ที่นี่มากกว่าเจ็ดปีแล้ว เบื่อบ้างสิ”

 

“แต่ลีวายส์อยู่กับพี่ธาร ไม่เบื่อนี่ฮะ” ลีวายส์บอก ร่างเล็กซุกหน้าลงมากับแผงอกผม ก่อนจะสะอื้นไห้เบาๆ

 

“ใช่ อยู่กับมึงก็ไม่เบื่อ แต่กูต้องการห้องกว้างๆไว้ทำงานแล้วก็ที่ๆสะดวกตอนไปส่งมึงที่โรงเรียนและไปทำงานไง เข้าใจหรือเปล่า”

 

“แต่ว่า....ห้องนี้ มีความทรงจำของลีวายส์กับพี่ธารเยอะแยะเลยนะฮะ พี่ธารจะขายหรือเปล่าฮะ” อย่างที่ว่าเลยเห็นมั้ย ผมก้มลงหอมเส้นผมนุ่มๆของมันก่อนจะลูบหัวเบาๆ

 

“ความทรงจำของมึงอยู่ตรงไหน” ผมถาม ลีวายส์เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะชี้ไปรอบๆห้อง ผมเลยส่ายหน้าให้

 

“ไม่ใช่หรอฮะ” ร่างเล็กถาม สีหน้าเศร้าลงและเริ่มมีน้ำตา

 

“อยู่ตรงนี้!.......กับตรงนี้!” ผมจิ้มนิ้วตรงหัวมันก่อนจะจิ้มลงตรงหน้าอกด้านซ้าย ลีวายส์มองตามนิ้วผมก่อนจะ มีรอยยิ้มบางๆเกิดขึ้น

 

“ลีวายส์รักพี่ธารฮะ” ผมได้ยินคำนี้บ่อยมากจนชินหูแต่ความว่ารักทุกคำของมัน กลับสะสมจนทำให้ผมเริ่ม....รัก! เด็กในอ้อมแขนที่กำลังกอดผมไว้แน่น คนนี้เช่นกัน

 

ผมก้มลงจูบดูดปากสีสดก่อนจะใช้ลิ้มไล่เลียริมฝีปากเล็กและสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปชิมรสหวานในโพรงปากที่ยังคงหวานหอมเหมือนเคย

 

ร่างเล็กตอบรับแบบไม่รู้ตัวก่อนจะพยายามขบเม้มริมฝีปากผมเช่นกัน  ร่างบางลื่นมือเกินกว่าที่ผมจะอยู่นิ่งๆได้ จนต้องเลื่อนมือสอดแทรกเข้าไปใต้ผ้า สัมผัสเอวบางผิวอ่อนนุ่ม ริมฝีปากดูดจูบเน้นๆสองสามครั้ง ก่อนจะเลื่อนลงมาสูดกลิ่นหอมเข้าบอดตรงซอกคอขาว

 

“พี่...ธาร....” เสียงหวานหูดังของอย่างแผ่วเบา มือเล็กโอบรอบคอผมจนแผ่นหลังที่เมื่อครู่พิงอยู่กับพนักโซฟายกขึ้น ทำให้ร่างเล็กแนบชิดกับแผงอกผมจนไร้อากาศพัดผ่าน

 

“อืม.........” ผมตอบรับด้วยเสียงครางต่ำในลำคอ ก่อนจะกดเม้มและพยายามนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่อยากให้ซอกคอขาวเกิดรอย

 

“อึก!.....เจ็บฮะ” ลีวายส์พูดบอกเสียงพร่า เมื่อผมเผลอขบเม้มแรงๆ จนร่างเล็กสะดุ้งรับสัมผัสจากริมฝีปากร้อน

 

ผมจึงต้องละริมฝีปากออกเปลี่ยนมาเป็นลิ้มแทน ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมปลดกระดุมเสื้อนอนของร่างเล็กจนมันหลุดออกไปสองสามเม็ด และมากพอที่จะทำให้มันร่นลง เผยให้เห็นไหล่ขาวๆลงไปถึงยอดอกสีสวยจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ

 

ไอ้ธาร มึงอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ลีวายส์ยังเด็กอยู่ อยากติดคุกหรือไง นั่นคือความคิดหนึ่งในหัวที่ผุดขึ้นมา แต่ว่า ไม่มีใครเห็นนี่หว่า แล้วมันก็ไม่บอกใครหรอกเชื่อสิและก็มีอีกความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอีก มันทำให้ผมก้มลง กดจูบเบาๆกับไหปลาร้าคู่สวยตรงหน้า

 

“อื๊อออออ.......” ลีวายส์ครางกระเสาะเมื่อผมลากลิ้นผ่านร่องอกลงมาครอบครองยอดอกสีสวยในที่สุด

 

ไอ้ธาร มึงจะบ้าหรอ ลีวายส์รับของมึงไม่ได้หรอก อยากให้มันเจ็บหรือไง ความคิดใต้จิตสำนึกของผมยังคงผุดขึ้นมาไม่เลิก

 

“ลีวายส์!!!!.....ไปนอนไป” ผมผละออกจากร่างเล็กก่อนจะดึงเสื้อขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อยและเดินหนีเข้าไปในห้อง.....น้ำ

 

ทั้งที่ผมไปลงกับผู้หญิงมาแล้วแท้ๆ เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองหื่นเข้าขั้น ก็ตอนมีความรู้สึกกับลีวายส์เนี่ยแหละ เฮ้ออออ ปวดไข่ เฮ้ย!!! ปวดใจจริงๆเลย ของมันมีแต่ทำไม่ได้!!!!

 

วันต่อมา..........

 

“เอาแต่ของที่จำเป็นไปนะ ไอ้ของจุกจิกทิ้งซะบาง” ผมบอกกับลีวายส์ที่กำลังเก็บของใส่ลัง ซึ่งสิ่งที่มันเก็บมักจะเป็นพวกโพสอิทต่างๆที่แทบจะเรียกได้ว่าขยะ

 

“ก็....เสียดายนี่นา เอาไปติดข้างฝา สวยดีฮะ” ลีวายส์บอก และหันไปเก็บต่อ

 

“พอติดเสร็จ กูก็จะเผ่าทิ้งจนกลายเป็นขี้เถ้า สวยดีนะ” ผมบอก ลีวายส์ทำหน้างอใส่ก่อนจะเทมันทิ้งลงถุงดำ เหอะๆ

 

หลังจากเก็บของเสร็จเรียบร้อย ผมก็โทรเรียกรถส่งของมาเพื่อจะส่งของไปยังคอนโดใหม่ที่ผมจัดการซื้อขายไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นคนโดที่อยู่ห่างจากร้านซึ่งเป็นผับของผมไม่ไกลนักและสะดวกในการเดินทางไปส่งลีวายส์ที่โรงเรียนก่อนจะเลยไปทำงานที่บริษัท ถึงผมจะเข้าบริษัทไม่บ่อยนักก็เหอะ

 

“เอ๊ะ!!! นี่ใช่คอนโดพี่แมนหรือเปล่าฮะ” ลีวายส์ถามเมื่อเห็นคอนโดคุ้นตาที่ผมเคยมาส่งไอ้แมน

 

“อืม....ลงสิ” ผมลงจากรถและพาลีวายส์เดินเข้ามา ห้องของผมอยู่ชั้นบนของห้องไอ้แมนสองชั้น ก็เลยแวะทักมันก่อน หลังจากที่ยืนกดกริ่งอยู่แป๊งหนึ่ง มันก็เปิดประตูออกมา

 

“อ้าว กูคิดว่าใคร มึงย้ายของมาแล้วสิ” มันถามเมื่อเห็นว่าเป็นผม เพราะผมให้มันจัดการเรื่องคอนโดให้

 

“ทะ...ทำไมพี่แมน เอ่อ เลือดออกนี่ฮะ” ลีวายส์ถาม เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากหางคิ้วไอ้แมนอย่างเห็นได้ชัด

 

“หึ รักกันแรงๆดีนะมึง กูไปล่ะ” ผมบอกก่อนจะปิดประตูให้เสร็จสรรพ

 

ลีวายส์ทำหน้างงก่อนจะเกาะแขนเดินตามผมมา ผมรู้ว่าไอ้แมนคงได้เลือดเพราะคุณโอ๊ตแน่นอน คงเป็นคนเดียวล่ะนะที่ทำมันได้โดยที่มันไม่เอาคืน

 

“ถึงแล้วหรอฮะ” ลีวายส์ถาม เราขึ้นมาและหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องและดันหลังลีวายส์เข้ามา

 

“เป็นไง.....ถูกใจหรือเปล่า หืม ฟอด!!!” ผมโอบเอวบางไว้หลวมๆก่อนจะก้มลงหอมแก้มร่างเล็กที่ยืนนิ่งมองไปรอบห้องกว้าง กว้างมากกว่าห้องเก่าและมีพื้นที่ใช้สอยมากพอหรืออาจจะเกินกว่าคนสองคนอยู่

 

“สวยฮะ ลีวายส์ชอบมาก ขอบคุณฮะพี่ธาร” ลีวายส์หมุนตัวกลับมากอดคอผมก่อนจะจุ๊บปากเน้นๆและผลักออก ร่างเล็กยิ้มจนแก้มปริ

 

“ไปดูห้องนอนกัน” ผมกอดเอวร่างเล็กเดินมาเปิดประตูห้องนอน ซึ่งมีอยู่สองห้อง และผู้รู้ว่าลีวายส์คงไม่ชอบที่จะนอนคนเดียวแน่ๆ อีกห้องจึงสั่งจัดให้เป็นห้องดูหนังฟังเพลง ส่วนห้องทำงานนั้นแยกไปอีกห้องหนึ่ง

 

“วู้!!! กว้างจังเลยฮะ เย้ๆ มีระเบียงด้วย สวยจัง” ลีวายส์เปิดผ้าม่านออกก่อนจะเปิดประตู่ระเบียงเดินออกไปข้างนอก ผมยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางดีใจของมัน

 

“ฟอด!!! ลืมห้องเก่าไปเลยล่ะสิ” ผมเดินตามร่างเล็กมากอดเอวบางไว้จากทางหลังก่อนจะกดจมูกลงกับแก้มใส

 

“ไม่ลืมฮะ แต่ว่า....เดี๋ยวจะลืม คึคึ พี่ธารฮะ.....” ลีวายส์หมุนตัวกลับมาสบตามองผม ผมจึงว่างมือทั้งสองข้างไว้กับราวระเบียงเหมืองกักตัวมันไว้ในอ้อมแขน

 

“ว่า.....” ผมเลิกคิ้วถาม

 

“ขอบคุณฮะ....ขอบคุณที่พี่ธารตัดสินใจไปช่วยลีวายส์ในวันนั้น ขอบคุณที่พี่ธารไม่พาลีวายส์ไปส่งสถานเด็กกำพร้า ขอบคุณที่พี่ธารพาลีวายส์ไปโรงเรียน ขอบคุณ......อุ๊บ!!!” ผมก้มลงกดจูบริมฝีปากสีสดที่เอาไปพร่ำบอกแต่คำว่าขอบคุณจนผมทนฟังไม่ได้

 

“ไม่ต้อง แค่คำขอบคุณมันไม่พอหรอก” ผมบอก ร่างเล็กมีสีหน้าอ่อนลงคล้ายกับผิดหวังในสิ่งที่พูดออกมา “หึ! ชีวิตน่ะ ให้กูสิ ให้กูทั้งชีวิตแทนคำขอบคุณ”

 

“ฮะ ลีวายส์ให้ทั้งชีวิต ลีวายส์เป็นของพี่ธารฮะ จุ๊บ!!!!” ลีวายส์เขย่งเท้าขึ้น จุ๊บมุมปากผม ผมเลยยกตัวมันขึ้นมาจูบจนปลายเท้าของร่างเล็กลอยเหนือพื้น ผมจะเป็นเจ้าชีวิตมันแน่นอน

 

 

 

“พี่ธารรรรร.........” เสียงลีวายส์เรียกผมดังมาจากในห้องน้ำ “พี่ธารๆ....”

 

“อะไร” ผมละสายตาจากของที่กำลังจัดตรงหน้าไปถาม มันโผล่หน้าออกมาจากกรอบประตู ซึ่งให้ผมทายว่ามันไม่ใส่เสื้อแน่นอน

 

“ห้องน้ำกว้างมากฮะ อ่างใหญ่มาก พี่ธารอาบด้วยกันมั้ยฮะ” นั้นไงเดี๋ยวจับฟัดซะเลยนี่ ไอ้เด็กเหี้ย

 

“นับหนึ่ง!!!

 

“ไปแล้วๆ อาบคนเดียวก็ได้ฮะ ใจร้าย!” แล้วมันก็รีบกลับเข้าไปพร้อมกับปิดประตูลง เฮ้อ!!! ผมนั่งมองอัลบั้มรูปในมือที่ไอ้กายทำให้เป็นขวัญวันเกิดลีวายส์เมื่อต้นปีตอนมันอายุครับสิบห้า

 

ทุกรูปมีแต่ร้อยยิ้มที่สดใส จนผมต้องยิ้มตาม มีรูปใบหนึ่งที่ทำให้ผมหยุดจ้องมอง เป็นรูปที่ร่างเล็กเงยหน้ามองผมและเอื้อมมือมากำลังจะจับมือผม ในขณะที่ผมสนใจมองอย่างอื่นอยู่ เป็นภาพที่บอกถึงความรู้สึกของเด็กได้ดีว่า มันต้องการผมแค่ไหน ผมดึงรูปถ่ายออกมาและสอดไว้ในกระเป๋าตัง

 

กริ่ง!!! กริ่ง!!!

 

ผมและลีวายส์จัดของกันสักพักก็มีเสียงกดกริ่งดังมาจากหน้าห้อง  ผมเลยเดินไปเปิด ก่อนจะพบว่าเป็น ไอ้กายที่ยืนฉีกยิ้มยิงฟันจนเกือบครบทุกซี่อยู่หน้าห้อง

 

“มาไม” ผมถามมันหุบยิ้มทันที ก่อนจะมีอีกคนโผล่มาจากด้านหลังของมัน

 

“หวัดดีครับ พอดีผมมาส่งพี่กายครับ ลีวายส์อยู่หรือเปล่า” ผมเหล่ตามองไอ้กายก่อนจะหันไปจ้องมองอีกคนที่ผมจำชื่อมันได้ว่าเป็น ไอ้นัท

 

“เอ่อ  คืองี้ พอดีไอ้นัทมัน......”

 

“เข้ามา” ผมแทรกคำพูดบอกของไอ้กายและหลีทางให้มันเข้ามา ไอ้นัทที่อยู่ข้างๆเองก็ทำท่าจะเข้ามาด้วย “ไม่ใช่มึง!!!” ผมผลักมันออกไปจากกรอบประตูก่อนจะปิดลงเสียงดัง ปัง!!!!

 

“เฮ้ย!!! อย่ามองกูแบบนั้นสิวะ กูไม่ได้พาไอ้นัทมันมานะเว้ย! มะ.....มันเดินตามกูมาอ่ะ  โอ้ย!!!=_=^ ผมก็เลยประทางเขกหัวให้มันทีหนึ่ง

 

“กูไม่ชอบขี้หน้ามัน กรุณาอย่าพามาเข้าใกล้ เด็กกู”

 

“แหม เดี๋ยวนี้ เด็กกู เต็มปากเต็มคำนะ เอ๊ะ!!! หรือมึงกินลูกกูไปเต็มๆแล้วห๊ะไอ้ธาร” ไอ้กายว่า ทำท่าอ้าปากตกใจตาโต

 

“ไอ้กาย!!!!! ยังเว้ย! แต่คง.......อีกไม่นาน”

 

.......................................................................................................................

คือเราช้ามากรู้ตัวค่ะ มีเรื่องที่บ้านต้องจัดการนิดหน่อย ขอโทษอย่างสูงจร้า

พี่ธารเริ่มเจอคนที่ชอบลีวายส์จริงๆจังๆ เข้าแล้ว พี่ธารจะทำไงกันนะ ไรท์ก็ยังคิดไม่ออกอ่ะ คิคิ

ไอ้ประโยคสุดท้ายนี่สิ อีกไม่นาน ลุ้นๆ (ทุกตอนอ่ะ) คิคิ

ความคิดเห็น