เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19/2 มากกว่าห่วงใย

ชื่อตอน : ตอนที่ 19/2 มากกว่าห่วงใย

คำค้น : บัวบงกช,ชยากร,วิวาห์เร่รัก,ผู้หญิงหิวเงิน,เอาตัวเร่ขาย,ปากร้าย,เอาแต่ใจ,ไม่ยอมคน,

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2562 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19/2 มากกว่าห่วงใย
แบบอักษร

ยังไม่มีใครโต้ตอบอะไรเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน ทุกคนต่างเงียบกริบเมื่อนายพัลลภเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนักโดยเฉพาะภาวินีนั้นสีหน้าเจื่อนไปเลยทันทีเพราะที่ผ่านมาสร้างปัญหาให้บิดาคอยแก้อยู่ตลอดและครั้งนี้ก็เช่นกัน ชยากรเห็นแบบนั้นจึงยกมือไหว้พ่อตาและทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทั้งสองได้พูดคุยกันไปแล้ว 

“คุณพ่อคะ…” บัวบงกชกำลังจะพูดขึ้นแต่ทว่าบิดาก็โบกมือและรู้ว่ากำลังจะพูดอะไร  

“บัวเหนื่อยมามากแล้วลูก พ่ออยากให้ไปพักผ่อน ไม่ต้องห่วงน้องเดี๋ยวพ่อจะจัดการเอง” 

“แต่ว่า…” 

“ไม่มีแต่” นายพัลลภสีหน้าเข้มขึ้นก่อนจะหันหน้าไปหาลูกเขยเล็กน้อยและพูดขึ้น “กรพ่อฝากน้องด้วยนะ” 

“ไม่ต้องห่วงครับขอให้เป็นหน้าที่ของผม ตอนนี้ผมจัดการเรื่องหาพยาบาลพิเศษมาดูแลแล้วไม่เกินเย็นนี้น่าจะได้เรื่อง แต่ถ้าน้องภาอยากไปอยู่บ้านก็ได้นะครับ แล้วค่อยมาพบหมอตามนัด อีกอย่างข่าวจะได้ไม่แพร่สะพัดออกไปด้วย”  

“ขอบใจมากกร ถ้างั้นพาน้องกลับไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวจะเป็นอะไรไปอีกคน บัวทำเพื่อทุกคนมามากพอแล้วควรจะได้พักผ่อนบ้าง” นายพัลลภเอ่ยเสียงเรียบ 

“แต่คุณพ่อคะ…” นายพัลลภรีบยกมือปรามลูกสาวคนโต ทำให้เธอพูดไม่ออก 

“ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ” พูดจบชยากรก็ยกมือไหว้พ่อตาและรีบดึงมือของภรรยาสาวออกจากห้องทันที เพราะเขาได้เตรียมการทุกอย่างและพูดคุยกับพ่อตาไว้หมดแล้ว  

หลังออกจากโรงพยาบาลสีหน้าของบัวบงกชเต็มไปด้วยแววกังวล ในขณะที่ชยากรกำลังขับรถแต่ทว่ามืออีกข้างก็กุมมือของเธออย่างให้กำลังใจ เขาหันมามองเธอเล็กน้อยราวกับกำลังจะบอกอะไรบางอย่างแต่พอเห็นสีหน้าเครียด ๆ ของอีกฝ่ายก็เกรงว่าจะทำให้คิดมากไปกันใหญ่ 

“เหมือนคุณมีอะไรจะบอกบัวหรือเปล่าคะ” เธอพูดโดยไม่มองหน้าเขา “ถ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงว่าจะรับไม่ได้ ชีวิตของบัวผ่านเรื่องแย่ ๆ มามากแล้ว มันคงไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้แล้วละ” 

“ช่วงนี้คุณอาจจะเหนื่อยหน่อย ผมเป็นห่วงคุณไม่อยากให้คุณโหมงานหนัก เรื่องน้องภาอาจจะต้องใช้เวลาหน่อยแต่เดี๋ยวมันก็คงดีขึ้นเอง ส่วนเรื่องของคุณแม่คุณ กรกฎประกันตัวออกมาเรียบร้อยแล้วคุณสบายใจได้ไม่ต้องห่วง” 

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ บัวรบกวนคุณมามากแล้วไม่รู้จะตอบแทนยังไง” 

“คุณอย่าพูดแบบนั้นสิ ผมได้ยินแล้วรู้สึกไม่ดีเลย” เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “อย่าลืมสิว่าเราเป็นผัวเมียกัน เรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม แต่ผมมีเรื่องจะบอกคุณแต่ว่า…” 

“แต่ว่าอะไรคะ” บัวบงกชสวนขึ้นด้วยความร้อนใจ 

“กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ มันค่อนข้างซับซ้อนและผมก็ยังไม่ค่อยจะมั่นใจว่ามันจะเป็นไปได้ บางทีผมอาจจะมีส่วนทำให้เป็นแบบนี้ก็ได้” 

“เล่ามาเถอะค่ะ ไม่มีอะไรที่บัวรับไม่ได้ ชีวิตของบัวลำบากมากแล้วไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือว่าเรื่องใหญ่ พอถึงตอนนี้บัวไม่กลัวอะไรอีกแล้วค่ะ” 

“ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้นผมก็เบาใจ แต่ขอให้คุณเชื่อมั่นว่าผมอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” 

ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขากำลังจะพูดนั้นเป็นเรื่องอะไรกันแน่ ในเมื่อเขายืนยันหนักแน่นขนาดนั้นแล้วเธอก็อยากจะเชื่อสักครั้ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็พร้อมที่จะรับมัน ชีวิตของเธอผ่านอะไรมามากคงไม่มีอะไรเลวร้ายไปมากกว่านี้ แต่ไหนแต่ไรความสุขกับความทุกข์ก็มักจะเป็นเรื่องคู่กัน 

“เรื่องที่น้องภาติดยาผมอาจจะมีส่วนเพราะรู้ไม่ทันคน และส่วนหนึ่งก็จากการชักนำของมีนตราเพราะมีผู้จัดการคนเดียวกัน ซึ่งข้อนี้ผมก็ไม่รู้เหตุผลที่มีนตราทำแบบนั้น สำคัญไปกว่านั้นยังแนะนำให้รู้จักกับวิศรุตเจ้านายเก่าของคุณ พักหลังภาไปปาร์ตี้ยาไอซ์โดยที่ไม่ต้องพึ่งพาใครจนติดหนึบหลงมัวเมามากขึ้นเพราะหวังจะจับไอ้หมอนั่นจนไม่ทำงาน” 

บัวบงกชนิ่งไปพักใหญ่ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะเป็นคนใกล้ตัวและเธอก็ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องงานของตัวเองและช่วยงานของวิศรุตแต่ไม่ได้ฉุกคิดว่าเขาจะทำแบบนี้ เพราะเขาไม่มีอะไรให้เธอคลางแคลงใจสักนิด 

“วิศรุตเป็นเสือผู้หญิงไม่เคยจริงใจกับใคร ที่สำคัญยังสนิทกับมีนตรามาก ส่วนขั้นไหนนั้นผมก็ตอบไม่ได้” 

“แต่คนที่คุณพูดถึง เธอเป็นแฟนของคุณนี่คะ” 

บัวบงกชย้อนขึ้นแกมประชดนิด ๆ รู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกมันเจ็บแปลบทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้น เพราะเขาไม่เคยลบออกจากใจได้เลย แล้วเขาเอาเธอไปไว้ในส่วนไหนของหัวใจกันเล่า หรือแค่ผู้หญิงที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น และเธอก็รักเขาเสียเองทั้งที่เขาไม่มีใจให้ แต่สิ่งที่เขาช่วยเหลือภาวินีล่ะมันคืออะไรหรือแค่แสดงน้ำใจเท่านั้น 

“แต่ผมไม่ได้ติดต่อมีนตรานานแล้วนะบัว” ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อย “ผมยอมรับว่าความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ทำให้คุณลำบากใจแต่ตอนนี้ทุกอย่างมันจบไปแล้วครับ” น้ำเสียงนั้นหนักแน่น 

“แต่คุณก็รักมีนตราไม่ใช่หรือคะ”  

“ไม่เอาน่าบัว เราแต่งงานกันแล้วผมไม่อยากให้คุณพูดถึงคนอื่น อีกอย่างน้องคุณกำลังรักษาตัวอยู่ ผมไม่อยากให้คุณเครียด ขอให้คุณเชื่อใจผมนะบัว” 

การพูดจาของเขาช่างหวานหูเหลือเกินแต่มันก็เป็นเพียงคำพูดที่จะพูดยังไงให้ดูดีก็ได้ เรื่องของหัวใจเธอไม่อาจคาดเดาได้ เขาอยู่ท่ามกลางผู้หญิงหลายคนซึ่งอาจไม่ใช่แค่เธอกับมีนตราก็ได้ และอาจจะมีใครอีกมายที่เธอไม่รู้ซึ่งไม่อาจไปยุ่งเกี่ยวได้เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว ส่วนเธอก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้น 

เธอรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่รักทั้งที่ในหัวใจของเขาไม่มีเธองั้นหรือ? 

เมื่ออีกฝ่ายเงียบไปเขาจึงย้ำอีกครั้ง “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณ…ผมสัญญา” 

ปากเขาก็พูดไปแบบนั้นเอง แต่หากว่าเขาไม่เคยบอกว่ารักสักคำ ทุกการกระทำหรือน้ำใจที่เขาหยิบยื่นให้ก็แค่สงสารและเห็นใจเท่านั้น เธอไม่ต้องการสักนิดแค่เขาพูดถึงมีนตราก็รู้สึกเหมือนเสี้ยนตำใจ และคงไม่มีวันที่เขาเลิกรักผู้หญิงคนนั้นง่าย ๆ ในเมื่อเขารักกันมาก่อน 

“คุณช่วยไปส่งบัวที่ร้านหน่อยก็แล้วกัน จะแวะไปเคลียร์งานสักหน่อย” 

“นี่คุณ! หยุดบ้างานสักวันได้ไหม” เขาเอ็ดเสียงดังแต่ทว่าลึก ๆ แล้วเขาเป็นห่วงเธอต่างหาก 

“คุณไม่ต้องเป็นห่วง บัวดูแลตัวเองได้เพียงแต่อยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ บางทีมันอาจจะทำให้คิดอะไรได้มากขึ้น” 

ชยากรถอนหายใจเสียงดัง “โอเคหากคุณต้องการแบบนั้นจริง ๆ ถ้าคุณสบายใจเมื่อไหร่โทรหาผมก็แล้วกัน” 

เพราะเขาแท้ ๆ ที่จุดชนวนทั้งที่ไม่ควรพูดในเวลาแบบนี้ เขาคิดว่าบัวบงกชจะแยกแยะได้แต่เปล่าเลยกลับไปตอกย้ำให้เธอเจ็บช้ำเข้าไปอีก อยากตบปากตัวเองเหลือเกิน ชายหนุ่มก่นดาตัวเองในใจ กระทั่งถึงร้านหญิงสาวจึงก้าวลงจากรถโดยไม่พูดอะไร มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาครอบครัวเอาไว้เพราะไม่อยากเสียสิ่งนี้ไป 

“บัว…” 

“คุณไม่ต้องมาส่งหรอก บัวอยู่ได้ค่ะ…” 

เธอพูดโดยไม่มองหน้าเขา เพราะกลัวว่าจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ความรู้สึกที่มีต่อเขาตอนนี้มันเป็นความรักที่ลึกซึ้งเหลือเกิน และไม่มีวันที่จะลบออกจากใจได้เลย ได้แต่รอเวลาเท่านั้นวันที่เธอหาเงินมาชดใช้เขาให้หมดจะได้ไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีก 

พอถึงห้องทำงานบัวบงกชก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะและปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ ทำไมถึงได้เจ็บปวดอะไรขนาดนี้ หลอกใครก็หลอกได้แต่หลอกตัวเองยังไงก็หลอกไม่ได้ ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ กลัวเหลือเกินว่าวันนั้นจะมาถึง นอกจากเรื่องนี้แล้วยังมีเรื่องของน้องสาวและมารดาอีกไม่รู้จะมีอะไรอีก ทำไมมันถึงได้วุ่นวายขนาดนี้นะ ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก 

++อัพให้อ่านกันต่อแล้วจ้าาา ลึก ๆ แล้วเฮียรักเมียตัวเองแล้วใช่ไหมคะ.......ฝากติดตามด้วยนะคะ++ 

ฝากผลงงานอีบุ๊ควิวาห์เร่รักด้วยนะคะหรือสนใจหนังสือส่ังจองได้ทางเพจสนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์ได้เลยค่ะ....ขอบพระคุณคทุกท่านสำหรับการติดตามและส่งกำลังใจให้กันค่ะ 

ความคิดเห็น